နီကိုရဲေရ..
နင္ဆုံးၿပီ တဲ႔။ အံ႔ၾသလိုက္တာ။ ေနာက္ၿပီး စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ။
ဟုတ္မွ ဟုတ္ရဲ႔လား၊ ဟုတ္လို႔လား လို႔ တတြတ္တြတ္ ရြတ္ေနမိတယ္။
ဟိုတေန႔ကပဲ သူငယ္ခ်င္း ကိုလူေထြး ပို႔ေပးလို႔ နင္ေရးတဲ႔ ေစ်းသည္ အလြဲမ်ား e book ေလး ဖတ္ေနမိ ေသးတယ္။ အဲဒီမွာ နင္႔စတိုင္အတိုင္း ေရးထားတာ ဖတ္ၿပီး တခ်ိန္လုံး ျပံဳးေနမိတာ။
ဟုိးအရင္က နင္နဲ႔ စ သိခဲ႔တဲ႔ ၁၉၉၀ ေက်ာ္ ေန႔ေတြကို သတိရသြားတယ္။ နင္႔ကို စာေပေလာကထဲမွာ ေတြ႔ေတြ႔ဖူးေနတာ ၾကာၿပီ။ မိန္းကေလးေတြၾကားထဲ စကားေျပာ၊ ခင္မင္ေနလို႔ သိေနတာ။ ဒါေပမဲ႔ နင္က အဲဒီတုန္းက ဟာသေတြ မေရးေသးဘူး။ အတည္ေပါက္ၾကီးေတြ ေရးေနတာ။ တေန႔ ဟန္သစ္မွာ နီကိုရဲ ရဲ႔ အခန္းဆက္၀တၳဳေတြ ရီရလြန္းလို႔ ငါ႔ဆရာ ဆရာေမာင္သစ္ဆင္းကို နီကိုရဲဆိုတာ ဘယ္သူလဲ လို႔ ေမးမိတယ္။ ဆရာက ငါ႔ကို “နင္သူ႔ကို သိပါတယ္” တဲ႔။ ဘားလမ္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ၊ ေလထန္ကုန္းမွာ အျမဲေတြ႔ေနတဲ႔ တေယာက္ဟာေလ တဲ႔။ ငါက နင္႔ကို လူနဲ႔ နံမည္နဲ႔ မတြဲမိဘူး။
တေန႔ေတာ႔ ဘားလမ္းမွာ နင္႔ကို ေတြ႔တယ္။ ထုံးစံအတိုင္း လူေကာင္ေသးေသးမွာ အက်ီ ၤႀကီးက အၾကီးၾကီး၊ ဖရုိဖရဲ။ လြယ္အိတ္အၾကီးၾကီးကိုလဲ ထုံးထားေသးတယ္။ ပုဆိုးက တိုတုိနဲ႔။ ငါနဲ႔ နင္နဲ႔ စကားေျပာ ႏွဳတ္ဆက္ေနေတာ႔ ဆရာက ငါ႔ကို “အဲဒါ နီကိုရဲ ပဲေလ” တဲ႔။ ငါ႔မွာ အံ႔ၾသလိုက္တာ၊ “နင္က နီကိုရဲ ဟုတ္လား၊ နင္က နီကိုရဲ ဆိုတာ တကယ္ပဲလား” ငါ အဲဒီလို ေျပာေျပာၿပီး ရီေတာ႔ နင္က “ေအးေလ၊ ငါ နီကိုရဲ ေလ၊ နင္နဲ႔သိေနတာပဲ ဒီေလာက္ၾကာၿပီ၊ နင္က ငါ႔နံမည္ မသိဘူးလား” တဲ႔။ ငါ႔မွာ ရီလိုက္ရတာ။ ၿပီးေတာ႔ ေျပာခဲ႔တယ္။ “နင္႔ ဟာသ ၀တၳဳေတြ ငါ သိပ္ႀကိဳက္တယ္”လို႔။ နင္ျပံဳးေနတာ အၾကာၾကီး။
အဲဒီတုန္းက နင္က ဟာသလိုင္းဖက္ ေရးျဖစ္သြားရတဲ႔ တရားခံကို ငါ႔ကို ေျပာျပတယ္ေလ။ အဲဒီတုန္းက နင္က နင္႔စာမူေလးေတြ ပို႔ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာ တဲ႔၊ (အခုလို လွ်မ္းလွ်မ္းမေတာက္ေသးဘူးေပါ႔ဟယ္။) အယ္ဒီတာမင္းမ်ားကို (နင္႔စကားအတိုင္း ျပန္ေျပာရရင္) အရက္တိုက္၊ လက္ဖက္ရည္တိုက္ နဲ႔ ခင္ေအာင္ လုပ္ေနတာ တဲ႔။ အဲဒီေန႔ ညေနက ဟန္သစ္က ကိုတင္ကိုေအာင္ ရယ္ ဆရာ ေမာင္သစ္ဆင္းရယ္ နင္ရယ္ ၀ိုင္းၾကေတာ႔ နင္က နင္နဲ႔ မၾကည္ျပာ (အဲဒီတုန္းကေတာ႔ တျခားနံမည္ပါ) အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပတာ သူတို႔လဲ ရီရလြန္းလို႔ အရက္မူးေတြ ေျပကုန္တယ္ တဲ႔။ ဒါနဲ႔ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ေရးေပေတာ႔၊ အဲဒါေရးမွသာ စာမူထည္႔မယ္လို႔ နင္႔ကို အၾကပ္ကိုင္လို႔ ညတြင္းခ်င္းေရးၿပီး ဟန္သစ္ကို နင္ စာမူပို႔ခဲ႔တယ္ လို႔ ေျပာျပတယ္။
အဲဒီ အယ္ဒီတာမင္းမ်ားဟာ နင္႔ရဲ႔ အားသာခ်က္ကို တကယ္ပဲ ဆြဲထုတ္ျပႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လဲ ငါတို႔ နင္႔စာေတြေၾကာင္႔ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာႏိုင္ခဲ႔တာေပါ႔။ အဲဒီအတြက္ ေက်းဇူးပဲ သူငယ္ခ်င္း။
ေနာက္ေတာ႔ နင္႔၀တၳဳေတြ ရုပ္ရွင္ ရိုက္တာ၊ နင္ ဇာတ္ညႊန္းေတြ ေရးတာ၊ နင္ အိမ္ေထာင္က်တာေတြကို ငါ အေ၀းကေနပဲ ၾကားတယ္။ ငါတို႔ အခင္မင္ အရင္းႏွီးဆုံးေတြ မဟုတ္ခဲ႔ေပမဲ႔ ငါ နင္႔ကို မေမ႔ႏိုင္ပါဘူး။ အထူးသျဖင္႔ ဒန္႔ဒလြန္သီးေတြ ေတြ႔ရင္ ဒန္႔ဒလြန္သီးလို နင္႔လက္ေခ်ာင္းညိဳပုတ္ပုတ္ေတြကို ငါ သတိရမိတယ္။ လူက လူဖလံေလး၊ လက္က ဒန္႔ဒလြန္သီးလက္လို ေဖာင္းကား ညိဳပုပ္ေနတာ ဘာျဖစ္လို႔လဲ လို႔ တအံ႔တၾသ ငါ ေမးမိေတာ႔ ငါ႔ ႏွလုံး မေကာင္းဘူးဟ တဲ႔။ နင္က ေပါ႔ေပါ႔ပဲ ေျပာျပလိုက္တာ။ ငါ႔စိတ္ထဲ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ။
အခု ဘာေၾကာင္႔ ဆုံးမွန္း ငါ မသိရေသးေပမဲ႔ အခုေလာက္ ျမန္လိမ္႔မယ္ လို႔ မထင္မိဘူးဟာ။ ဒီစာကို ငါ သတင္းဖတ္ၿပီးၿပီးခ်င္း ေရးလိုက္တာပါ။ စိတ္မေကာင္းဘူး ဆိုတာကလြဲရင္ ဘာေျပာရမယ္မွန္း မသိေတာ႔လို႔ပါ။ ငါ အခုၾကားတဲ႔သတင္း မွားပါေစ၊ ထုံးစံလိုပဲ အလြဲေတြ ၾကံဳေနက် နင္႔မွာ ေသမင္းနဲ႔လဲ လြဲပါေစလို႔ ငါ ဆုေတာင္းမိပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ဘေလာ႔ဂ္စ လုပ္ခါစက ကိုယ္႔ရဲ႔ ၾကံဳခဲ႔ ခင္ခဲ႔ရတဲ႔ ပထမဆုံးေသာသူေတြအေၾကာင္း ေမးလို႔ ကိုယ္႔မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းမွာ အိအိ လို႔ ျဖည္႔လိုက္ဖူးတယ္။ ဟုတ္တယ္။ အိအိ ဆိုတာ ကိုယ္႔သိပ္ခင္ရတဲ႔ ကိုယ္႔သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ပဲ။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလုံး အဲဒီ ပုဂံျခံ၀င္းေလးထဲမွာပဲ ေမြးခဲ႔တယ္။ လူမွန္းသိတတ္စ အရြယ္ကတည္းက ခင္ခဲ႔ရတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေပါ႔။
ကိုယ္နဲ႔သူနဲ႔က အိမ္နီးနားခ်င္း။ သူက ကိုယ္႔ထက္ ၁ ႏွစ္ငယ္လို႔ ကိုယ္႔ေမာင္ေလးနဲ႔မွ ရြယ္တူ။ အသားက ျဖဴျဖဴ၊ ႏွာေခါင္းခၽြန္ခၽြန္ေလးနဲ႔ အိအိက ဂုတ္ဝဲဆံပင္ေလးပဲ အျမဲထားတယ္။ စကားေျပာရင္ အဆက္မျပတ္ ေျပာတတ္တယ္။
ကိုယ္နဲ႔ သူနဲ႔ကလဲ ခင္လိုက္တာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ထမင္းစားရင္ေတာင္ မခြဲဘူး။
ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆို မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ ေတြ႔လိုက္ ေဆာ႔လိုက္ၾကတာ ထမင္းစားခ်ိန္က်ေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္စလုံး အိမ္ျပန္ၿပီး ထမင္းေတြ ဟင္းေတြ ပုံထည္႔ၿပီး အိမ္ႏွစ္အိမ္ၾကားက ေသတၱာေလးေတြ ဆင္႔ထားတဲ႔အေပၚမွာ ထိုင္ၿပီး စကားေျပာရင္း စားၾကတယ္။
ထမင္းစားၿပီးတာနဲ႔ ထမင္းပန္းကန္သြားထားၿပီး ထပ္ေဆာ႔ျပန္ေရာ။ သူအိမ္ထဲဝင္သြားလို႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ျပန္မထြက္လာရင္ ကိုယ္႔မွာ သူ႔ကိုေတြ႔ႏိုး ေခ်ာင္းရတာ အေမာ။ သူမလာဘဲ သူ႔အေဒၚထြက္လာရင္ အိအိကို ေခၚေပးပါ အံတီလို႔ ေျပာလိုက္တာပဲ။ အံတီခင္က အိမ္ထဲကို ေအာ္ေခၚလိုက္ရင္ သူကလဲ ေျပးထြက္လာတာပဲ။
ဒီေလာက္ မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ေဆာ႔ၾကတာ ဘာကစားနည္းမ်ားလဲ မေမးပါနဲ႔။ မ်ားလြန္းလို႔ မမွတ္မိေတာ႔ဘူး။ မ်ားေသာအားျဖင္႔ အိုးပုတ္တမ္း ေဆာ႔တာပဲ။ အရြက္ကေလးေတြမ်ား ဓားပါးပါးေလးနဲ႔ လွီးၿပီး အစိမ္းေၾကာ္ ေၾကာ္ရေသးတာ။ ကိုယ္႔ေမာင္ေလးတို႔က ပိုက္ဆံမေပးဘဲ စားလို႔ ဆိုင္ေတာ႔ ရွဳံးပါၿပီဆိုၿပီး ပိတ္လိုက္ရေသးတယ္။ စီးပြားက်တယ္ ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေပါ႔။
ကတမ္း ခုန္တမ္းလဲ အပီအျပင္ ကစားေသးတယ္။ အိအိ အမ ေအးေအးက အက သိပ္၀ါသနာပါေတာ႔ ကိုယ္တို႔ အားလုံးကို ေခၚၿပီး အက သင္ေပးတယ္။ ျမနႏၵာသီခ်င္းနဲ႔ ယိမ္းအကကို အိမ္နီးခ်င္း ကေလးေတြေခၚၿပီး က ျပ ရေသးတယ္။ ေစာင္ေတြကို ဝါးလုံးႀကီးနဲ႔ တန္းၿပီး ကန္႔လန္႔ကာ လုပ္တာ ေစာင္ႀကီး ေလွ်ာက်လို႔ ေျပးေကာက္ရေသးတာေပါ႔။
ေတာင္ေတာင္ ပုပၸါး..သီခ်င္းဆိုၿပီး လက္ညိဳးေလးေထာင္ၿပီး သူငယ္ေတာ္လဲ က ရတယ္။ ေအးေအးက အက အဆို ေတာ္ေတာ္ဝါသနာပါတယ္။ ကိုယ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ႔ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး၊ ကက္ဆက္ဖြင္႔ ကေနရရင္ ၿပီးတာပဲ။ ေဆာ႔ေနရရင္ ေက်နပ္ေနတာပဲ။
ဒီလို ဒီလို လက္ကို ခ်ိဳး ဆိုရင္ အေတာင္႔လိုက္ ခ်ိဳးလိုက္တာပဲ။ ခါးေလးကို ဒီလိုေကြးဆိုေတာ႔ ကိုယ္ႀကီးကို တေစာင္းႀကီး ေစာင္းခ်ပစ္လိုက္ေရာ။ ၾကာေတာ႔ ေအးေအးလဲ မေျပာေတာ႔ပါဘူး။ က ခ်င္သလို ကေနတာ သင္လဲ တတ္မဲ႔ပုံ မေပၚဘူးဆိုၿပီးေတာ႔ေလ။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ကေတာ႔ တျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ကက္ဆက္မရပ္မခ်င္း က တာပဲ။
သၾကၤန္က်ရင္လဲ ကိုယ္တို႔ ျခံထိပ္မွာ ေရပုံးေလးေတြ ခ်ၿပီး လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို ေရပက္ၾကတယ္။ ကိုယ္႔ဘ၀မွာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ႔ သၾကၤန္ဆိုရင္ အဲဒီအခ်ိန္ေလးေတြကိုပဲ သတိရတယ္။ ေရက အိမ္ကေန ျခံထိပ္အထိ အေ၀းႀကီးသယ္ရတယ္။ တပုံး တပုံးကို ေတာ္ေတာ္ ခပ္ယူရတာမို႔ ေရကို ေခၽြတာၿပီး ပက္ရတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကိုယ္တို႔အေၾကာက္ဆုံးလူက ဒန္နီ ပဲ။ ဒန္နီဆိုတာ ကိုယ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ရုိစီရဲ႔ အကိုေပါ႔။ သူက သိပ္ဆိုးတာ။ ကေလးေတြ ငိုရင္ ဒန္နီလာၿပီဆို ခ်က္ခ်င္း တိတ္တယ္။ သူက အသံၾသႀကီးနဲ႔ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါး ေအာ္တတ္လို႔ေလ။ ဒန္နီက ကေလးေရာ ဘာေရာ နားမလည္ဘူး။ သူမထင္ရင္ မထင္သလို ေအာ္တတ္ေတာ႔ ဘာမွန္းမသိဘဲကို ေၾကာက္ေနတာ။
ကိုယ္တို႔ ေရပက္ေနတုန္းမ်ား ဒန္နီလာရင္ ေရပုံးေလးေတြကို ဖိၿပီး ကိုင္ထားရတယ္။ တကိုယ္လုံး ေရေတြက ရႊဲၿပီး ခ်မ္းရတဲ႔အထဲ ဒန္နီလာရင္ လူက ေၾကာက္ေတာ႔ ပိုတုန္တယ္။ အဲဒီလို ေရပုံး ကိုဖိထားတာေတာင္ သူက ေရပုံးလုၿပီး ကိုယ္႔ကို ေလာင္းခ်လိုက္ေသးတာ။ ခပ္ထားသမွ် ေရေတြ ကုန္ၿပီ။ ေပ်ာ္ေနတဲ႔ စိတ္ေလးေတြလဲ ေပ်ာက္ၿပီ။
ငိုယိုၿပီး အိမ္ကလူႀကီး သြားတိုင္လဲ ဒန္နီက မရွိေတာ႔ဘူး။ ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ႔ မ်က္ရည္သုတ္ၿပီး ေရျပန္ခပ္ၿပီး ျပန္ပက္ျပန္တာပဲေလ။ ဘယ္သၾကၤန္ကားမွလဲ ကိုုယ္တို႔ကေလးေတြကို အေရးလုပ္ၿပီး မရပ္ေပးပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ သၾကၤန္ကားေတြ ရပ္ေပးတဲ႔ အခ်ိန္ေတာ႔ တခါတေလ ရွိတတ္တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္ကေတာ႔ မရင္ လာတဲ႔ အခ်ိန္ပါ။ မရင္ဆိုတာ ကိုယ္တို႔အိမ္ေရွ႔အိမ္မွာ အလုပ္လုပ္တဲ႔ အမႀကီးပါ။ ေဘာ္ဒီက ရွယ္ ေတာင္႔တယ္။ သူဝတ္လိုက္ရင္ ေျပာင္လုံခ်ည္၊ ေျပာင္အက်ီ ၤ ဝမ္းဆက္။ မယ္ဗမာေတြလိုပဲ။ သၾကၤန္မနက္ဆိုရင္ မရင္က ျမက္ဦးထုပ္ အဝိုင္းႀကီး ေဆာင္းတတ္တယ္။ သၾကၤန္ မုဒ္ အျပည္႔ေပါ႔။
သူက စိတ္လိုလက္ရ ရွိရင္ ကိုယ္တို႔ ကေလးေတြနားလာၿပီး လမ္းသြားလမ္းလာေတြကို ၾကည္႔တတ္တယ္။ သူရပ္ေနရင္ သၾကၤန္ကားေတြက တရႊီရႊီ ဝီစီမွဳတ္ၿပီး ေဟးးး ခ်စ္ခ်စ္ တဲ႔။ သူကလဲ လက္ျပန္ျပတယ္။ ကိုယ္က အမနဲ႔ သိလို႔လားဆိုေတာ႔ ပခုံးေလးတြန္႔ၿပီး သိဘူးေလ တဲ႔။ ကိုယ္႔အေမးကို သေဘာက်ၿပီး ရီလိုက္တာ။
ဒါနဲ႔ ကိုယ္တို႔လဲ အၾကံရၿပီး သူ႔ကို သၾကၤန္ကားေတြ တားခိုင္းရတယ္။ ေရေတြစိုရႊဲေနတဲ႔ မမလွလွတေယာက္က တားေနမွေတာ႔ ကားေတြက ရပ္ၿပီေပါ႔။ ကားေတြမ်ား ၃ ၄ စီး တန္းေတာင္ စီေနတယ္။ မရင္ကေတာ႔ ကားသမားနဲ႔ ျပံဳးၿပီး စကားေျပာလို႔။ ကိုယ္တို႔ ကေလးေတြ ပက္ပေစ ေပါ႔။
ခက္တာက ကိုယ္တို႔ပဲ။ ပထမ တကားမွာတင္ ေရက ကုန္သြားေတာ႔ ထပ္ေျပးခပ္ရတယ္။ ေနာက္ကားေတြ လြတ္ကုန္ၿပီ။ ေရကလဲ လာေနတာ ၾကြက္ျမီးတန္းမို႔ ျပည္႔ဖို႔ ေစာင္႔ရေသးတာ။ သၾကၤန္ကားေတြက ေရေတြ ေရေတြ ကုန္ကုန္ၿပီ ဆိုေတာ႔ ရွက္လိုက္တာ။ ခြက္စုတ္ကေလးနဲ႔ ပက္တာေလာက္ေတာ႔ ရီတာေပါ႔ ရီတာေပါ႔ တဲ႔။ ကိုယ္တို႔ကေလးေတြမွာေတာ႔ တကယ္မရီႏိုင္ဘူး။
သၾကၤန္ေတြ ၿပီးေတာ႔ အရင္လိုပဲ မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ ေဆာ႔ၾကျပန္ပါေရာ။ အဲဒီမွာ ညေနဆိုရင္ ကိုယ္တို႔ဆီ လာလာႏြားႏို႔ပို႔ေနတဲ႔ ဦးေလးႀကီးတေယာက္ရွိတယ္။ သူက စက္ဘီးေလးနဲ႔ ေနာက္ထိုင္ခုံမွာ ႏြားႏို႔ပုံးႀကီး တင္ၿပီး လာပို႔တာပါ။ ကိုယ္တို႔ ႏွစ္အိမ္စလုံး ႏြားႏို႔ အျမဲယူတယ္။
တေန႔ေတာ႔ ကိုယ္တို႔ေဆာ႔ေနတုန္း ေရဘုံဘိုင္ ဘယ္မွာလဲ တဲ႔၊ လာေမးတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ အိအိလဲ အိမ္ေဘးက ေရဘုံဘိုင္ ကိုေခၚသြားၿပီး ျပလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ကေလးဆိုေတာ႔ ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ ေဘးမွာ ေဆာင္႔ေၾကာင္႔ထိုင္ ၾကည္႔ေနၾကတယ္။
အဲဒီ ႏြားႏို႔ပို႔တဲ႔လူႀကီးက ကာတြန္း ေအာင္ရွိန္ထဲက ဖုိးဆိတ္ျဖဴနဲ႔ တူတယ္။ သူက ပထမေတာ႔ ႏြားႏို႔ပုံးေတြ ေဆးရုံေဆးတယ္။ ေနာက္ေတာ႔ ကိုယ္တို႔ကေလးေတြကို မမွဳေတာ႔ဘဲ ႏြားႏို႔ပုံးထဲ ေရထပ္ျဖည္႔ၿပီး ထြက္သြားေတာ႔တာပဲ။ ကိုယ္တို႔လဲ စက္ဘီးေနာက္စြန္းေလး ကိုင္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ျခံထိပ္ထိေတာင္ လိုက္ပို႔လိုက္ေသး။
ကိုယ္တို႔လဲ သူလာရင္ ေရျဖည္႔ေတာ႔မယ္ ဆိုတာ အလိုလို သိေနၿပီမို႔ ကလင္ ကလင္သံၾကားတာနဲ႔ ေဆာ႔ေနရာက ထ၊ ေရဘုံဘိုင္နားမွာ သြားေစာင္႔ေနတတ္တယ္။ အိမ္က လူေတြ ႏြားႏို႔ယူၿပီးသြားရင္ ဖိုးဆိတ္ျဖဴႀကီး ေရဘုံဘိုင္နား ေရာက္လာေတာ႔တာပဲ။ ကိုယ္တို႔လဲ သူ ေရေရာေနတယ္ဆိုတာ မသိဘဲ ေဘးကေန ထိုင္ၾကည္႔လို႔။ လူႀကီးေတြလဲ မသိရွာဘူး။
ကိုယ္တို႔ နည္းနည္းႀကီးေတာ႔ အိအိတို႔ အိမ္ေျပာင္းသြားၾကတယ္။ ကိုယ္က က်န္ေနခဲ႔ရတာေပါ႔။ သူတို႔အိမ္ကို ေနာက္ ေျပာင္းလာတဲ႔လူေတြကိုလဲ ကိုယ္႔မွာ မခင္ႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္တို႔ သီခ်င္းအတူဆိုၾကတာ၊ အိုးပုတ္တမ္းေဆာ႔ၾကတာေတြပဲ သတိရတယ္။ အိအိဆီ ေန႔တိုင္း စာေရးတယ္။
စာကို ဘယ္လို ပို႔သလဲဆိုေတာ႔ ႏြားႏို႔သမား ဖိုးဆိတ္ျဖဴႀကီးနဲ႔ ပို႔တာပါ။ ကိုယ္က တေန႔လုံး စာေတြ တကုန္းကုန္းနဲ႔ ေရး၊ ၿပီးရင္ ဖိုးဆိတ္ျဖဴႀကီးနဲ႔ ညေနမွာ စာေပးလိုက္တာပါ။ အိအိတို႔က သထုံလမ္းကို ေျပာင္းသြားတာမို႔ ကိုယ္တို႔ၿပီးရင္ သူတို႔အိမ္ဖက္ကို ဆက္သြားရမွာေလ။ ဖိုးဆိတ္ျဖဴႀကီးကလဲ ႏြားႏို႔ပို႔သမားကေန စာပို႔သမားျဖစ္။ အိအိေပးလိုက္တဲ႔စာကို ေနာက္ေန႔မွာ ကိုယ္႔ဆီ မပ်က္မကြက္ ယူလာေပးေသးတာ။
ကိုယ္လဲ အရင္လို မေဆာ႔ေတာ႔ဘူး။ စာအုပ္ေလးဖတ္ ျငိမ္ျငိမ္ေလး ဝပ္ေနတတ္ၿပီ။ ကလင္ ကလင္ သံၾကားရင္ေတာ႔ ႏြားႏို႔လဲ ရ၊ စာလဲ ဖတ္ရၿပီ။ တခါေတာ႔ အိအိက စာေရးတယ္။ ဦးေလးႀကီး နင္တို႔အိမ္မွာ ေရျဖည္႔ေသးလား တဲ႔။ အဲဒါ သူ ငါတို႔ ႏြားႏို႔ထဲ ေရေရာေနတာ တဲ႔။ အဲဒီေတာ႔မွ အလင္းတခ်က္ ပြင္႔တယ္။ အရင္ကေတာ႔ အဲဒီလို နားမလည္ခဲ႔ဘူး။ သူ႔ဖာသာသူ ေရလို လို႔ ေရျဖည္႔ေနတာပဲ ထင္တာ။ ကိုယ္ပဲ ဘုံဘိုင္လိုက္ျပလိုက္ေသးတာ မဟုတ္လား။
ေနာက္ေတာ႔ ကိုယ္႔သူငယ္ခ်င္း ႏြားႏို႔စစ္စစ္ေသာက္ရေရး ကိုယ္႔မွာ တာဝန္ႀကီး တခုလို ျဖစ္သြားေတာ႔တာပဲေလ။
အခုေတာ႔ အိအိနဲ႔ မေတြ႔ရတာ ဆယ္စုႏွစ္တခုေတာင္ ေက်ာ္ေရာေပါ႔။ ဖိုးဆိတ္ျဖဴႀကီးလဲ ရွိမွ ရွိေသးရဲ႔လားမသိ။ ႏြားႏို႔လား ေရလား မသိ စြန္းေပေနတဲ႔ စာေလးေတြကို ဖတ္ခ်င္ေနမိတယ္။
ငယ္ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ.. လြမ္းမိပါတယ္ေလ။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ဘူမိေဗဒက ကိုယ္႔ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း မိေခ်ာ ရဲ႔ ညီမ အငယ္ဆုံးေလး မိပ က မေန႔က ကြန္မန္႔ထဲမွာ Geology တက္ျဖစ္တဲ႔ အေၾကာင္းေလး ေရးပါအုံး တဲ႔။ ကိုယ္႔အဖို႔မွာလဲ ငိုခ်င္ရက္ လက္တို႔ ဆိုသလို ျဖစ္ေနပါၿပီ။
ေက တို႔ ကိုေအာင္သာငယ္ တို႔က ဘူမိ ကြင္းဆင္းတဲ႔ အေၾကာင္းေတြ ေရးၾကေတာ႔ ကိုယ္ကလဲ စိတ္ကူးထဲမွာ လိပ္ျပာေလး ႏိုးေနခ်ိန္ မိပလဲ ေရးခိုင္းေရာ ဒိုင္သူႀကီး ၀ီစီမွဳတ္မယ္ၾကံတုန္း ေျပးထြက္သြားတဲ႔ ကစားသမားလို ျဖစ္ေနတယ္။ ၀ီစီက မွဳတ္မယ္ လုပ္တုန္း ကိုယ္က ကြင္းတ၀က္ေလာက္ ေရာက္ေနပါေပါ႔။
ကိုယ္႔ဘ၀မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ အေပ်ာ္ရႊင္ဆုံး အခ်ိန္ေတြဆိုတာ တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး တက္ရတဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ျဖစ္မယ္။ ဒါေတာင္ ကိုယ္တို႔က ႏွစ္ျပည္႔ တက္ၾကရတာ မဟုတ္ဘူး။ ၈၈မွာ ပထမႏွစ္ဆိုေတာ႔ ေက်ာင္းေတြက ပိတ္လိုက္ ဖြင္႔လိုက္မို႔ ထုံ႔ပိုင္း ထုံ႔ပိုင္း နဲ႔ ေက်ာင္းတက္ခဲ႔ရတာ။ ေက်ာင္းၿပီးေတာ႔ ၉၄မွာ။
ႏွစ္ေတြ ၾကာေပမဲ႔ တက္ရတဲ႔အခ်ိန္ကေတာ႔ နည္းပါတယ္။ တကၠသိုလ္ေတြ စာသင္္ေက်ာင္းေတြကို သူပုန္ေက်ာင္းေတြလို႔ အစုိးရက ထင္ေနတဲ႔ကာလေတြမို႔ ေခတ္ႀကီးနဲ႔အတူ ဆန္ခဲ႔ရတယ္။ ဒီေလာက္ အခ်ိန္တိုတိုေလးသာ တက္လိုက္ရေပမဲ႔ ေက်ာင္းႀကီးအေပၚမွာ ဘူမိဌာနအေပၚမွာ သံေယာဇဥ္ကေတာ႔ ထုနဲ႔ ထည္နဲ႔ ႀကီးမားခဲ႔ပါတယ္။
ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားဘ၀ဆိုတာ အေပ်ာ္ဆုံး၊ အလြတ္လပ္ဆုံး အခ်ိန္ေတြပဲ မဟုတ္လား။ ကိုယ္ေပ်ာ္မယ္ထင္တာေတြ လုပ္လိုက္ၾက၊ မွားမွားမွန္မွန္ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘာမွ အေရးမႀကီးသလိုပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ တအုပ္ႀကီးနဲ႔ သြားလိုက္ လာလိုက္ၾက။ ေက်ာင္းတံခါးပိတ္ေတာင္ အိမ္မျပန္ခ်င္ၾကဘူးေလ။
ဒါေၾကာင္႔မို႔ ေက်ာင္းမွာ အားကစားပြဲေတြ လုပ္ရင္ တျခားေမဂ်ာေတြက ေျပာၾကတာ ဘူမိက ေတာက်ီးကန္း ေတြတဲ႔။ တေယာက္ကို ထိရင္ အကုန္ ၀ိုင္းအာ တတ္ၾကလို႔ လူအျမင္ကတ္လဲ အုပ္စုလိုက္ ခံရတတ္တယ္။
ဒီအထဲမွာ စာသင္ေတာ႔လဲ စာသင္ခန္းတင္ မဟုတ္၊ ေတာထဲေတာင္ထဲ Field ဆင္းရ၊ ေက်ာက္ထုရင္း စာသင္ရျပန္တာမို႔ အပိုဆု ရသလိုေတာင္ ထင္မိတယ္။ အဲဒီအျပင္ ပင္ပန္းဆင္းရဲေတာ႔လဲ အတူ၊ ငတ္အတူ ျပတ္အတူ (အိမ္က ပါလာတဲ႔ ပိုက္ဆံေတြ ျပတ္လပ္ကုန္လို႔) ေနခဲ႔ၾကတာဆိုေတာ႔ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္လဲ ပိုၿပီး ခင္မင္မိၾကတယ္။
ကိုယ္တို႔ ေမဂ်ာက မိန္းကေလး နည္းတယ္။ ဒီေမဂ်ာရဖို႔ မိုင္ ၂၀ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးမွ ၀င္ခြင္႔ရခဲ႔တာဆိုေတာ႔ သူမ်ားေတြလို ႏုႏုငယ္ငယ္ေတြ နည္းပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ကိုယ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ၄ေယာက္ တြဲမိၾကတယ္။ မိန္းကေလးအားလုံး ခင္ၾကေပမဲ႔ ထိုင္ေတာ႔ ဒီေလးေယာက္ အတူတူ ထိုင္တာမို႔ ပိုတြဲမိၾကတယ္ ဆိုပါေတာ႔။
မိေခ်ာ တဲ႔။ ႏိုင္ႏိုင္ တဲ႔။ စ၀တ တဲ႔။ စ၀တ ဆိုလို႔ တမ်ိဳးေတာ႔ မထင္ပါနဲ႔။ န၀တ တို႔ နအဖ တို႔နဲ႔ လားလားမွ မဆိုင္ပါဘူး။ နံမည္က စိုး၀င္းတင္ ျဖစ္ေနလို႔ စ၀တ ျဖစ္သြားရတာ။ နင္႔နံမည္ကလဲဟယ္၊ ေယာက်ာၤးနံမည္လိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔ ဆိုေတာ႔ ခါးေလာက္ရွိတဲ႔ ဆံပင္အရွည္ႀကီးနဲ႔ မိန္းမပီသတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက ျပဳံးရွာတယ္။
မိေခ်ာ နဲ႔ ႏိုင္ႏိုင္ကေတာ႔ အရပ္က ၄ေပေက်ာ္ေက်ာ္ ၅ေပေအာက္ မတိမ္းမယိမ္းေလးေတြ။ စ၀တက အရပ္ ၅ေပ ၈လက္မဆိုေတာ႔ တခုခုသြားမလို႔ ဘတ္စ္ကားစီးမယ္ ၾကံရင္ ဒတ္ဆန္း အပုကားဆို စ၀တက သူမစီးခ်င္ဘူး၊ သူ႔ကုိယ္ႀကီး ေခြေခါက္ၿပီး ငုံ႔ရလို႔။ ဟီးႏိုး ေဒ၀ူးကားႀကီးဆို မိေခ်ာနဲ႔ ႏိုင္ႏိုင္က မစီးခ်င္ဘူး။ ကား လက္ကိုင္ကြင္းကို မမီေတာ႔ ကားဘရိတ္အုပ္ရင္ ကားေရွ႔ကို လြင္႔လြင္႔သြားလို႔။ ကိုယ္ကေတာ႔ ၅ေပ ၃လက္မဆိုေတာ႔ ဘာကားလာလာ အုိေကတယ္။ J
ေျပာရရင္ေတာ႔ သတိရစရာေတြ အမ်ားႀကီးေပါ႔ေလ။ တတိယႏွစ္ ကြင္းဆင္းေတာ႔ ေက်ာက္ဆည္ ကုလားေက်ာင္းမွာ ကြင္းဆင္းရတယ္။ ပထမဆုံး ကြင္းဆင္း အေတြ႔အၾကံဳဆိုေတာ႔ စိတ္လွဳပ္ရွားမိတာေပါ႔။ ေပ်ာ္လဲ ေပ်ာ္၊ ပင္လဲ ပင္ပန္းတယ္။
ေက်ာက္ဆည္ စ ေရာက္တဲ႔ ညမွာပဲ ကိုယ္တို႔ထဲက တင္တင္က နံမည္အသစ္ရသြားတယ္။ ညေမွာင္မဲမဲ အထက ေက်ာင္းရဲ႔ အိမ္သာကိုအသြား ကင္း က ထမိန္ထဲ၀င္ၿပီး ေပါင္ကို ကိုက္လိုက္လို႔။ ကင္း၀င္မင္းသမီး တဲ႔။ ေျမႀကီးေပၚမွာ နာလြန္းလို႔ လူးေနတဲ႔ တင္တင္႔ကို ၾကည္႔ၿပီး သနားလိုက္တာ။ အိမ္သာကို မသြားရဲၾကေတာ႔လို႔ ဒုကၡအေတာ္ေရာက္ရေသးတယ္။
အဲဒီတုန္းက ညည က်ရင္ ျခင္ေထာင္ထဲမွာ ဖေယာင္းတိုင္မီးထြန္းၿပီး ကြတ္ကီးနဲ႔ အေအး ေသာက္ၾကတဲ႔ ျခင္ေထာင္ပါတီလဲ ရွိေသးတာ။ တေန႔လုံး ပင္ပန္းသမွ် ျပန္ေျပာၾကတာေပါ႔။ ပင္ပန္းတာေတြ စိတ္အခန္႔မသင္႔ ျဖစ္တာေတြ ျခင္ေထာင္ထဲမွာ မိန္းကေလးေတြ တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ႔ ရင္ဖြင္႔ၾကတာပါပဲ။ ဆရာမက မအိပ္ၾကေသးဘူးလား ဒီေကာင္မေလးေတြ..လို႔ ေျပာမွ အလွ်ိဳလွ်ိဳ ျခင္ေထာင္ထဲက ထြက္ၾကတာ။
ကိုယ္နဲ႔ စ၀တ က အတူတူအိပ္တယ္။ သူဆံပင္ အရွည္ႀကီးက သန္ၿပီး ေမႊးေနတာပဲ။ ကိုယ္က သူ႔ဆံပင္ေတြကို ကိုင္ရင္း အိပ္တယ္။ သေဘာက်လို႔။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ္က ငပ်င္း။ မနက္အေစာႀကီးထ ကိုယ္႔ဂ်ဴတီဆို ေသာက္ေရအုိးေတြ ျဖည္႔ၿပီးမွ အ၀တ္အစားလဲ ေတာထဲ ဆင္းရတာမို႔ မနက္ပိုအိပ္လို႔ ရေအာင္ တခါတည္း ၀တ္စုံျပည္႔ ၀တ္ၿပီး အိပ္တယ္။ တခါတေလ ဘြတ္ဖိနပ္ပါ ၀တ္ရက္ အိပ္မလို႔ စ၀တက နင္ ငါ႔ကို ကန္မိမွာေနာ္ အခုခၽြတ္ ဆိုမွ စပ္ျဖဲျဖဲနဲ႔ ခၽြတ္ရတာ။
စ၀တ က ကိုယ္႔ကို အေတာ္ သည္းခံရွာတယ္။ ကိုယ္က အိပ္ရင္းလဲ ေယာင္ေသးတာ ခဏခဏ။ အေမ၊ အေမ ဆိုၿပီးေတာ႔ တဲ႔။ သူအိပ္လို႔ေကာင္းတုန္း ကိုယ္က အေမ အေမဆိုၿပီး ႏိွဳးေတာ႔ သူလဲ ၾကားထဲက အေမ ျဖစ္လိုျဖစ္ေပါ႔။ တခါကလဲ သူ႔အိပ္မက္ထဲမွာ ေတာင္တက္ရင္း ေက်ာက္တုံးပိလို႔ တဲ႔။ ေက်ာက္တုံးႀကီး ကို တြန္းမရ ဖယ္မရ မြန္းလိုက္တာ တဲ႔။ ႏိုးလာေတာ႔ ကိုယ္က ခ်မ္းလို႔ သူ႔အေပၚတက္ဖိၿပီး အိပ္ေနတာေလ။
ညေရာက္လို႔ အိမ္သာ သြားရင္လဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ တေယာက္တလွည္႔ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးေလးေတြ ကိုင္ၿပီး ေက်ာင္းနဲ႔ ခပ္ေ၀းေ၀းက အိမ္သာ မွာ သြားရတယ္။ အိမ္သာအသြားလမ္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္တဲ႔ ကိုႀကီးသာ တို႔ ကို၀င္းေအာင္တို႔က ျဗဴးျဗဲနဲ႔ ေျခာက္တတ္ေသးလို႔ အျမဲ တထိတ္ထိတ္ တလန္႔လန္႔ နဲ႔။
တေယာက္အိမ္သာထဲ ၀င္တုန္း အျပင္က ေမွာင္ႀကီးထဲ တေယာက္တည္း မေစာင္႔ရဲ ျပန္ေတာ႔ အိမ္သာထဲ ႏွစ္ေယာက္စလုံး၀င္ တေယာက္က ဟိုဖက္လွည္႔ၿပီး သီခ်င္းဆိုေနတတ္တယ္။ ရဲေဆးတင္ရင္း သီခ်င္းဆိုၾကတာေလ။ အဲဒီေလာက္ထိ ခ်စ္ခင္ ရင္းႏွီးခဲ႔ၾကတာ။
ကိုယ္႔အုပ္စုနဲ႔ ကိုယ္ ေတာထဲ ေတာင္ထဲ ေက်ာက္ေတြ တုိင္းရရင္ေတာ႔ ကိုယ္တို႔ရဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳက ဓာတ္စက္သံပါပဲ။ ေတာင္ေပၚမွာ ေက်ာက္ထုရင္း ဓာတ္စက္သံကို နားစြင္႔ေနမိတာ။ တြံေတးသိန္းတန္မ်ား ဟစ္လိုက္ရင္ တခါတည္း ျပံဳးသြားတာ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ဓာတ္စက္သံၾကားရင္ အလွဴရွိတယ္ေလ။
ဒါဆိုရင္ ထမင္းဗူး ဟန္းေကာေလးေတြ ကိုင္ၿပီး အသံရွိရာ ခ်ီတက္ၾကေတာ႔တာပါပဲ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေတြ႔တာနဲ႔ ပုဆိန္ေပါက္ ဦးခ်ၿပီး ရီျပလိုက္ရင္ပဲ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ဒီေက်ာင္းသားေတြကို ေကၽြးလိုက္ၾကပါေဟ႔ တဲ႔။ ဘယ္ႏွစ္ဖြဲ႔မ်ား ကိုယ္တို႔ေရွ႔မွာ ဒီလိုစားခဲ႔ဖူးၾကလို႔ ေက်ာင္းသားေတြ ျမင္ရင္ ဒီေလာက္ ဓာတ္ေပါက္ေနရပါလိမ္႔။
စားၿပီးေသာက္ၿပီး ကိုရင္မ်ားနဲ႔ ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္
ၿပီးရင္ ပါလာတဲ႔ ပိုက္ဆံေလးေတြ စု၊ ဘုန္းဘုန္းေက်ာင္းကို တတ္အားသမွ် လွဴခဲ႔ၾကတာေပါ႔။ စားတုန္း ေဘးမွာ ကိုရင္ေလးေတြေရာ၊ ရြာကလူေတြေရာ ၀ိုင္းအုံၿပီး ၾကည္႔လို႔။ စားလို႔ ၿပီးရင္ ထန္းညွက္ တခဲ ေရေႏြးၾကမ္းတအိုးနဲ႔ ဧည္႔ခံရင္း စကားစျမည္ ေျပာၾကေသးတာ။
ကိုယ္တို႔ရဲ႔ Field in charge ဆရာမက ႏွစ္ ႏွစ္စလုံး ဆရာမေဒၚေက်ာ႔မင္းေဌးေပါ႔။ တပည္႔ေတြကို သိပ္ခ်စ္၊ သိပ္နားလည္ တတ္လို႔ ကိုယ္တို႔လဲ ပင္ပန္းခက္ခဲတဲ႔ၾကားထဲက ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ရတာပါ။ ကိုယ္တို႔ ကြင္းဆင္းေတာ႔ ပါေမာကၡ ဆရာ ေဒါက္တာ ဦးသိန္းကိုယ္တိုင္ လိုက္ေပးခဲ႔တာ။ ဆရာ႔ကို ကိုယ္တို႔က ကြယ္ရာမွာ ေခၚတာ ေက်ာက္ဆရာႀကီး တဲ႔။ ယရစ္နဲ႔ ေၾကာက္တဲ႔ ေၾကာက္စရာ ေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာက္ေတြကို ထုံးလိုေျခ ေရလိုေႏွာက္ သိလြန္းလို႔ ေက်ာက္ဆရာႀကီးလို႔ ေခၚတာ။ ဆရာ႔ကို တပည္႔အားလုံးက ခ်စ္ၾကတာပဲ။
ဒီအေၾကာင္းေတြ ျပန္ေတြးမိရင္ ကိုယ္အလြမ္းဆုံး အခ်ိန္ေတြက ေက်ာင္းစာေတြလုပ္ၿပီးလို႔ ညဦး သီခ်င္းေတြ ဆိုၾကတဲ႔ အခ်ိန္ေတြပါပဲ။ ေယာက်ာၤးေလးေတြက ဂစ္တာတီး၊ မိန္းကေလးေတြကလဲ တခါတေလ ဆိုၾကတယ္။ ဆရာမလဲ အဂၤလိပ္သီခ်င္းေတြ အဆို အရမ္းေကာင္းတာ မွတ္မိေနတယ္။ ဆရာ တပည္႔ေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဆိုၾက တီးၾက တာပဲ။
ကိုယ္ကေတာ႔ နားေထာင္သမား။ ဂစ္တာအတီးေကာင္း အဆိုေကာင္းေတြက ကို၀င္းေအာင္ တို႔ ကိုေနလင္းတို႔။ ခင္ေမာင္တိုး သီခ်င္းေတြ ခင္၀မ္းသီခ်င္းေတြ ဆိုၾကတာ မ်ားတယ္။ မိန္းကေလးထဲမွာ ယဥ္ယဥ္က အသံသိပ္ေကာင္းတယ္။ အဲဒီသီခ်င္းေတြ အခုအခ်ိန္ ျပန္ၾကားရင္ အျမဲ မ်က္ရည္၀ဲမိတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္ေတြ ျပန္မရႏိုင္ေတာ႔ဘူးေလ။
တေန႔ကေတာ႔ အိပ္မက္ေတာင္ မက္တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာလဲ အခု လက္ရွိ အရြယ္ေတြပါပဲ။ ကိုယ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ေလးေယာက္ ျပန္ဆုံၾကတယ္ တဲ႔။
မိေခ်ာက သူ႔သမီးေလးကို ခ်ီလို႔၊ ဒါက နင္သြားၿပီးမွ ေမြးတဲ႔ အငယ္မေလးေလ တဲ႔။ ငါ စုနႏၵာေအာင္လို႔ နံမည္ေပးထားတာ တဲ႔။ သမီးက အေမကို သိပ္ကပ္တယ္တဲ႔။
ႏိုင္ႏိုင္ကေတာ႔ သားကစ္ ကို ေက်ာင္းသြားႀကိဳရအုံးမွာ တဲ႔။ ႏိုင္ႏိုင္႔ ထုံးစံအတိုင္း ငါ႔သားကစ္ကေလးက ခ်စ္စရာေလးေနာ္ လို႔ တေျပာတည္း ေျပာေနတုန္းပဲ။
စ ၀ တ ကေတာ႔ ျပံဳးလို႔။ သူက အခုေတာ႔ သေဘာေကာင္း ရုပ္ေခ်ာ တဲ႔ အပ်ိဳႀကီး။ ဆံပင္က ခါးထိေျဖာင္႔စင္းၿပီး ရွည္ေနတာကို ျဖတ္ပစ္လိုက္လို႔ ကိုယ္႔မွာ ႏွေျမာလိုက္တာ။
ႏိုးလာေတာ႔ ကိုယ္႔ပါးျပင္မွာ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ စိုစြတ္လို႔॥။ ဟိုး…..အေ၀းက ခင္ေမာင္တိုးရဲ႔ ဒ႑ာရီ သီခ်င္းသံ တိုးတိုးေလးလဲ ၾကားလိုက္မိသလိုပဲ။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
လာမဲ႔ ေသာၾကာေန႔က်ရင္ ကိုယ္တို႔ ခရီးတိုေလးတခု သြားပါမယ္။ ဆန္ဖရန္စစ္စကို ကိုပါ။ အယ္လ္ေအနဲ႔ ဆန္ဖရန္စစ္စကို ဆိုတာ နီးတယ္လဲ ေျပာလို႔ရသလို ေဝးတယ္လဲ ေျပာလို႔ရတယ္။
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ခရီးအကြာအေဝးက မိုင္ ၄၀၀ေက်ာ္ ေဝးတာမို႔ ရန္ကုန္ မႏၱေလး ခရီး ေလာက္ေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ လမ္းက ေခ်ာေတာ႔ ကားေမာင္းသြားရင္ ၆နာရီေလာက္ ေမာင္းရပါတယ္။ အခုသြားမွာက စာေပေဟာေျပာပြဲ သြားနားေထာင္မလို႔ပါ။ ရန္ကုန္မွာလိုေပါ႔။ စာေပေဟာေျပာပြဲရွိရင္ ကိုယ္နားေထာင္ခ်င္တဲ႔ စာေရးဆရာဆိုရင္ ေဝးလဲ လိုက္နားေထာင္သလိုေပါ႔။
ေဟာေျပာပြဲက ၈ရက္ စေနေန႔ လုပ္မွာ။ စာေရးဆရာေတြက ဆရာဦးဝင္းေဖ၊ ဆရာ ေမာင္စြမ္းရည္၊ ဆရာ ဦးေအာင္ေဝး၊ ေဒၚမာမာေအး နဲ႔ ျမိဳ႔ခံ ဆရာေတာ္ ဦးဥာဏိက (စာေရးဆရာ ဥာဏ္ဦးေမာင္) တို႔ ေဟာေျပာမွာပါ။ ၉ရက္ေန႔က်ရင္ ဒီဆရာေတြနဲ႔ပဲ မိုးမခ ၅ႏွစ္ျပည္႔ မိတ္ဆုံပြဲလုပ္မွာမို႔ မိုးမခပြဲကို တက္ခ်င္တာလဲ ပါတာေပါ႔။
ကိုယ္တို႔က အယ္လ္ေအကေန ေန႔လည္ ၁၂နာရီ ရုံးက ေန႔တ၀က္ဆင္းၿပီး သြားၾကမွာ။ အေဖာ္ကလဲ ေကာင္းတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ဘိုဘိုရဲ႔ ကားနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ၅ေယာက္ တက္ၾကမယ္။ မလြင္မာ (ကိုဇာဂနာ အမ်ိဳးသမီး) ရယ္၊ သမီး ငယ္ငယ္ ရယ္၊ ဘိုဘို နဲ႔ ကိုယ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ေပါ႔။
ကိုယ္႔မွာ အမအရင္းက ၃ေယာက္ရွိေပမဲ႔ အရင္းအခ်ာလိုပဲ ခ်စ္ခင္ ရင္းႏွီးရတဲ႔ အမေတြကလဲ ရွိေသးတာ။ အဲဒီအထဲမွာ ဒီေရာက္မွ ေတြ႔ဖူး ခင္ဖူးေပမဲ႔ ကိုယ္႔အမအရင္းေတြလို ခ်စ္ခင္ရတဲ႔ အမ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ႔ မေမသန္းေဌးနဲ႔ မလြင္မာေပါ႔။ မေမသန္းေဌးက မိုးမခက ကိုေမာင္ရစ္ရဲ႔ မေဟသီ၊ မလြင္မာက ကိုဇာဂနာ႔ မေဟသီပဲ။
ကိုယ္တို႔ ၃ေယာက္မွာ မလြင္မာက အႀကီးဆုံး၊ ၿပီးေတာ႔ မေမသန္းေဌး၊ ၿပီးမွ ကိုယ္ေလ။ မလြင္မာက အႀကီးဆုံးဆိုေပမဲ႔ ရုပ္က ႏုေတာ႔ အငယ္ဆုံးလိုပဲ၊ ဒါ႔အျပင္ အျမဲတမ္း ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္၊ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလး ေနတတ္တယ္။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုလဲ အစားအေသာက္က အစ ဂရုစိုက္တယ္။ အမ မ်ား ျပင္ဆင္ၿပီး ထြက္လာရင္ ကိုယ္တို႔ အငယ္ႏွစ္ေယာက္က ပါးစပ္ႀကီး ဟ ၿပီး ေငးေနရတာ။ ေဘးကမိတ္ေဆြေတြက “ခ်ိဳဳသင္းေတာ႔ သူ႔အမကို ေငးတာ ေအာက္ေမးျပဳတ္ေနၿပီ” တဲ႔။
မေမသန္းေဌးကေတာ႔ သြက္တယ္။ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးလဲ အရမ္းေကာင္းတယ္။ လုပ္စရာရွိရင္ ျမန္ျမန္သြက္သြက္နဲ႔ အကုန္စီမံ သြားတတ္တယ္။ ကိုယ္႔ကိုလဲ ဟင္းခ်က္ က အစ၊ ပိုက္ဆံ သုံးစြဲတာအဆုံး သင္ေပးတာပါ။ မလိုအပ္တဲ႔ေနရာ မကုန္ရေအာင္ စီးတဲ႔ေရ ဆည္တဲ႔ကန္သင္း လုပ္တတ္တယ္။
ကိုယ္႔ကို ဒီဘေလာ႔ဂ္ေလး စ ဖို႔ အမ တိုက္တြန္းခဲ႔တာ။ အမလဲ ၀င္ေရးမယ္ ဆိုၿပီး အားေပးလို႔ ကိုယ္က အမနဲ႔ဆို အေဖာ္ရွိၿပီဆိုၿပီး အားတက္ၿပီး လုပ္ခဲ႔တာ။ ၿပီးေတာ႔ အမက မေရးဘူး။ အမက ေဟမာန္သဇင္ဆိုတဲ႔ နံမည္နဲ႔ ေရးၿပီး မိုးမခကို ပို႔တာ စာမူထည္႔ဖို႔ ၆လေလာက္ သည္းခံ ေစာင္႔ရတယ္။ အယ္ဒီတာ ညစ္တဲ႔သေဘာေပါ႔။
အခု ကိုယ္တို႔က စာေပေဟာေျပာပြဲလဲ သြားနားေထာင္ရင္း ကိုယ္တို႔ ညီအမေတြလဲ ဆုံရင္းေပါ႔။ ကိုယ္နဲ႔ မလြင္မာက အယ္လ္ေအမွာ ေနတာဆိုေတာ႔ တပတ္ကို မဆုံျဖစ္ဘူး ဆိုရင္ေတာင္ ၂ခါေတာ႔ အနည္းဆုံး ဆုံၾကတယ္။ အိမ္မွာ အတူ ခ်က္စား၊ စကားေျပာ ၾကတာေပါ႔။ အမရဲ႔ သမီးေလး ငယ္ငယ္ကလဲ ကိုယ္တို႔ ၀ိုင္းေတာ္သား ျဖစ္လာၿပီ။ ဘ၀ရဲ႔ အနိမ္႔အျမင္႔ေတြကို အတူရင္ဆိုင္ၾက၊ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ခံစားနားလည္ၾက၊ အခက္အခဲေတြကုိ အတူေျဖရွင္းၾကရတယ္။
မေမသန္းေဌးကေတာ႔ ဆန္ဖရန္စစ္စကို မွာေနတာမို႔ အခုလို သြားပါမွ၊ သူတို႔ကလဲ လာပါမွ ေတြ႔ၾက၊ ဆုံၾကရတယ္။ ပိတ္ရက္ရွိတာနဲ႔ အမတို႔က အယ္လ္ေအကို အျမဲ ဆင္းလာတတ္တာမို႔ အမတို႔ မိတ္ေဆြေတြက ဒီမိသားစုကို ဘယ္သြားမလို႔လဲ မေမးေတာ႔ဘူး။ အယ္လ္ေအပဲ သြားမွာပဲဆိုတာ ေမးစရာမလိုေအာင္ သိၿပီးသား။ ေရာက္ရင္လဲ ဘယ္မွ သိပ္မသြားျဖစ္ဘဲ တေန႔လုံး တညလုံး စကားေျပာၾကတယ္။ အေရာင္တူ၊ စိတ္တူဆိုေတာ႔ ေျပာစရာ မ်ားတာေပါ႔။
မဆုံျဖစ္တဲ႔ အခ်ိန္မွာလဲ ဖုန္းကေတာ႔ အျမဲလိုလို ဆက္ျဖစ္တယ္။ တခါကေတာ႔ ကိုယ္က ဘန္ေကာက္ကေန ခရီးသြား ျပန္လာေတာ႔ ေျပာစရာေတြမ်ားၿပီး အတိုးခ် ေျပာလိုက္တာ အဲဒီလ ဖုန္းဖိုး ၂၀၀ ေက်ာ္သြားတယ္။ အမရဲ႔ ဖုန္း ဘီလ္မွာ ကိုယ္႔နံပါတ္ေတြ ျပဴးျပဲေနေအာင္ ေပၚေနတာေလ။ တခါေခၚရင္ မိနစ္ ၁၀၀ အသာေလးပဲ။ ဒါနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ကိုယ္ရွိန္သပ္ၿပီး ဖုန္းဆက္တဲ႔ရက္၊ အခ်ိန္ေတြကို သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ထားထားရတာေပါ႔။
ကိုေမာင္ရစ္တို႔ အမတို႔မွာလဲ ၁၀ႏွစ္အရြယ္ သမီးကေလး တေယာက္ရွိေသးတယ္။ နံမည္က ပြင္႔ျဖဴ နႏၵာ တဲ႔။ ကိုယ္တို႔က မီးမီးလို႔ပဲ ေခၚတယ္။ မီးမီးက ေအးတယ္။ စာဖတ္၊ စာေရး၊ ပုံဆြဲပဲ လုပ္တယ္။ စာေတာ္တယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကစားနည္းဆိုရင္ ဘယ္ကစားနည္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူမကစားရဲဘူး။ ရွဳံးမွာ ေၾကာက္လို႔။ ဝမ္းနည္းတတ္တယ္။ စာေရး အရမ္းေကာင္းတယ္။ ဘဘဦးခင္ေမာင္လတ္၊ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ရဲ႔ ျမစ္ကေလး။ သူက အေတြးသမား။ ကိုယ္နဲ႔ေပါင္းမွ ရုိလာ ကိုစတာ စီးဖူးတာမို႔ ကုိယ္႔ကို ေခၚတာ ရုိလာကိုစတာ မမ တဲ႔။
မလြင္မာ႔ သမီး ငယ္ငယ္ကေတာ႔ ခုမွ ၁၈ႏွစ္။ အေဖခ်စ္ သမီးေခ်ာေပါ႔။ သူလဲ စာေတာ္တာပါပဲ။ နံမည္က ငယ္ဦးမြန္ တဲ႔။ သူကေတာ႔ သတၱိရွိတယ္။ ၁၈ႏွစ္ျပည္႔ျပည္႔ခ်င္း ကားေမာင္းလိုင္စင္သြားေျဖတာ တႀကိမ္တည္းနဲ႔ ေအာင္သြားၿပီ။ သူ႔ကို ကားေမာင္းသင္ေပးတဲ႔ ဆရာက နင္ငါ႔ကို ဂ်ပန္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တယ္ လို႔ အေျပာခံရသူေလ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ကားကုိ ဘရိတ္ေဆာင္႔အုပ္လို႔ ေရွ႔ကို ဟိုက္ ဆိုၿပီး ငိုက္ ငိုက္သြားတာမို႔ ဂ်ပန္ျဖစ္ရတာ တဲ႔။
ကေလး ႏွစ္ေယာက္စလုံး တိရိစာၦန္ ခ်စ္ၾကတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ကိုယ္နဲ႔ အဖြဲ႔ေပါ႔။ ကိုယ္ကေတာ႔ ကေလးေတြနဲ႔လဲ သူငယ္ခ်င္း၊ ကေလးတို႔ အေမေတြနဲ႔လဲ သူငယ္ခ်င္းပဲ။ ဒီလိုပဲ တေယာက္ကို တေယာက္ ေစာင္႔ေစာင္႔ေရွာက္ေရွာက္၊ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနၾကရတာပဲေပါ႔ေလ။ ကိုယ္႔ရဲ႔ အားငယ္ေနတဲ႔အခ်ိန္၊ ၀မ္းနည္းေနတဲ႔အခ်ိန္ေတြမွာ ဒီအမႏွစ္ေယာက္က ေဘးကေန အျမဲ ရပ္ၿပီး ကိုယ္႔ကို ထူခဲ႔ၾကဖူးတယ္။ ေပ်ာ္စရာဆိုလဲ အတူတူ မွ်ေဝ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ၾကတယ္။
ဒီလို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ ကိုယ္ဝါသနာပါတဲ႔ စာေပစကားေတြ၊ စာေပအေတြ႔အၾကံဳေတြ နားေထာင္ရမွာဆိုေတာ႔ ဘေလာ႔ဂ္ကေန ခြင္႔ ၅ရက္ေလာက္ ယူရင္လဲ အျပစ္ယူမယ္ မထင္ပါဘူးေလ။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
တေန႔က ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ႏွစ္ေယာက္သား စကားေျပာၾကရင္း ေ၀းကြာေနၾကရတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို သတိရလို႔ လြမ္းမိရတယ္။ လြမ္းတဲ႔အတိုင္းလဲ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ ကိုယ္႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္း ေရပက္မ၀င္ ေျပာမိၾကတာေပါ႔။
ကိုယ္႔မွာက အိမ္နီးနားခ်င္း သူငယ္ခ်င္း၊ ငယ္ငယ္တုန္းက TTC တက္တုန္းက သူငယ္ခ်င္း၊ Augustine က သူငယ္ခ်င္း၊ Geology က သူငယ္ခ်င္း၊ တျခားသင္တန္းေပါင္းစုံက သူငယ္ခ်င္း၊ စာေပေလာက က သူငယ္ခ်င္း၊ အခု ဒီေရာက္မွ ခင္ရတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း နဲ႔ ေနာက္ ဘေလာ႔ဂ္လုပ္တဲ႔အခါမွာ ေတြ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုၿပီး လိုင္းေပါင္းစုံလွတယ္။
ကိုယ္ကလဲ ဟုိစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္နဲ႔ ပါတတ္တာမို႔ အားလုံးကို တေယာက္တမ်ိဳးစီ ခင္ေနမိတတ္တာပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ္က ေပ်ာ္၀င္လြယ္တတ္လြန္းလို႔ ကိုယ္ငယ္ငယ္တုန္းကဆိုရင္ အိမ္က ကိုယ္ဘယ္သူနဲ႔ ေပါင္းေနသလဲဆိုတာ မ်က္လုံးေဒါက္ေထာက္ ၾကည္႔ေနရတယ္။ နည္းနည္းဆိုးတယ္လို႔ ထင္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အတြဲမ်ားေနၿပီဆိုရင္ အမေတြက သတိေပးေလ႔ရွိတယ္။
ကိုယ္ကလဲ ကိုယ္႔သူငယ္ခ်င္းဆိုရင္ ဘာႀကီးလုပ္ေနေန အျပစ္မျမင္ေလေတာ႔ အျမဲတမ္း အေၾကာင္းျပခ်က္ ရွိတယ္။ ကိုယ္႔သူငယ္ခ်င္းဘက္က ေရွ႔ေနလိုက္ေပးတတ္တယ္ေလ။ ေနာက္ ႀကီးလာေတာ႔ အမေတြလဲ မေျပာေတာ႔ပါဘူး။ ငယ္တုန္းကေတာ႔ မစဥ္းစားတတ္ေသးေတာ႔ ကိုယ္မျမင္တာေတြ ေထာက္ျပ ရတဲ႔ သေဘာမ်ိဳးေပါ႔။
သူကလဲ ကိုယ္႔လိုပဲ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း သိပ္ခင္သူပါ။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္႔လို ေႏြးေထြးတာကို မေဖာ္ျပတတ္ပါဘူး။ စိတ္ထဲကပဲ ခင္ေနၿပီး ဘာပဲလုပ္လုပ္ သူငယ္ခ်င္းဖက္က အျမဲ စဥ္းစားေပးတတ္တာ။ အဲဒီေတာ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက ဟိုးငယ္ငယ္ကတည္းက တြဲလာတဲ႔သူေတြဆိုတာ ခုခ်ိန္ထိ တြဲတုန္း။ ငယ္ငယ္ကအတုိင္း ခင္တုန္း။ သူနဲ႔ ရေတာ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ္႔ကိုလဲ ညီမေလးတေယာက္ ေကာက္ရ သလို ခင္ၾကၿပီး သူတို႔ ေဘာ္ဒါစာရင္းထဲ သြင္းလိုက္ၾကတယ္။ ေပ်ာ္စရာႀကီး။
တခါတုန္းကမ်ား သူ ႏိုင္ငံျခားသြားေနတုန္း ကိုယ္က ရန္ကုန္မွာ က်န္ခဲ႔တုန္းကေပါ႔။ ကိုယ္႔ကို တယ္လီဖုန္း ျပင္တဲ႔ လိုင္းသမားေလးက ႏိုင္ငံျခားနဲ႔ အဆက္အသြယ္ရွိမွန္းသိလို႔ ဖုန္းလိုင္းကို ခဏခဏျဖတ္ၿပီး ေငြညွစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္လဲ သူ႔သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ကုိ အဲဒီအေၾကာင္း စကားစပ္လို႔ ေျပာျပလိုက္ေတာ႔ အဲဒီအကုိႀကီးကကိုယ္႔ကို ေငြညွစ္ရပါ႔မလား ဆိုၿပီး ေဒါသေတြထြက္ၿပီး သြားရုိက္မလို႔ တဲ႔ေလ။ ကိုယ္႔မွာ တားလိုက္ရ၊ ရီလိုက္ရတာ။ လူပုံက လူႀကီးလူေကာင္း သေဘာေကာင္း။ ကိုယ္႔ကိုထိေတာ႔ ရုိက္မလို႔ တဲ႔။ ေဒါသအိုးပဲ။
သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက လူရုိးေတြ၊ လူေပ်ာ္ေတြ မ်ားပါတယ္။ အဲဒီထဲက ႏွစ္ေယာက္ကေတာ႔ သူတို႔လူပ်ိဳဘ၀မွာ တခါမွေတာင္ ရည္းစားဆိုတာ မထားဖူးပါဘူး။ ႀကိဳက္မိတဲ႔လူေတာ႔ ရွိခဲ႔တာေပါ႔ေလ။ တေယာက္က ကိုႏိုင္ တဲ႔၊ ေနာက္တေယာက္က ကိုဦး တဲ႔။ ကိုႏိုင္ဆိုတဲ႔ အကိုႀကီးကေတာ႔ ေက်ာင္းသားဘ၀က ေကာင္မေလး တေယာက္ကို တိတ္တိတ္ေလး ႀကိဳက္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။
တေန႔ေတာ႔ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေကာင္မေလး အိမ္ေရွ႔မွာ ေျခေအး ၀မ္းေယာင္ သြားလုပ္ၾကတာေပါ႔။ သူက အေဖာ္လိုက္ေပးၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ေကာင္မေလး လမ္းထိပ္မွာ ဘာရယ္ မဟုတ္၊ သြားထိုင္ေနၾကတယ္။ တေန႔ေတာ႔ လမ္းထိပ္မွာ ထိုင္ေနတုန္း ေကာင္မေလးအိမ္ျပန္လာတာ ဟိုးေ၀းေ၀းကေန ျမင္လိုက္တယ္။ ေကာင္မေလးနဲ႔ကလဲ ေမဂ်ာတူ တတန္းတည္းသမားေတြမို႔ သူက သြားစကားေျပာ၊ ႏွဳတ္ဆက္ဖို႔ ကိုႏိုင္႔ကို အတင္းတြန္းလႊတ္ပါတယ္။
ကိုႏိုင္ကလဲ ေအးပါ၊ ေအးပါကြာ၊ ငါေၾကာက္လို႔ပါ တဲ႔။ ထိုင္ရာက မထ ပါဘူး။ ေနာက္ေတာ႔ သူက ေကာင္မေလး အနားမေရာက္ခင္ ျမန္ျမန္သြားစမ္းပါ ဆိုၿပီး တြန္းထုတ္လိုက္ေတာ႔ ရပ္ေတာ႔ ရပ္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ေရွ႔ဆက္ လမ္းေလွ်ာက္လို႔ မရဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ဒူးေတြ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနလို႔ပါ။ အဲဒီလိုျဖစ္ေနတာနဲ႔ ေကာင္မေလး သူတို႔နား ေရာက္လာတယ္။ ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ေကာင္မေလး မဟုတ္ဘဲ သူ႔အက်ီ ၤကို ယူ၀တ္ ထားတဲ႔ ေကာင္မေလးရဲ႔ အမ ျဖစ္ေနတာ တဲ႔။ မေျပာမိတာပဲ ကံေကာင္းလို႔ ဆိုရမွာ။
ေက်ာင္းေရာက္ေတာ႔လဲ လွည္႔ပတ္ေတာ႔ ေခ်ာင္းေနတာပါပဲ။ ဘယ္လိုေခ်ာင္းသလဲဆိုရင္ ေကာင္မေလးကို အတန္းအျပင္ဖက္ ေနာက္နားက်က်က ခိုးၾကည္႔ၿပီး ငါ႔ကို ျမင္သြားၿပီကြ၊ ျပန္ရေအာင္ တဲ႔၊ သတၱိခဲႀကီးက လုပ္ေသးတာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက မင္းကို ေကာင္မေလးက ေနာက္စိနဲ႔ ၾကည္႔လို႔ ျမင္တာလား လို႔ ေမးယူရတယ္။
ေနာက္ေတာ႔ သူလဲ လုံး၀ မႀကိဳးစားရဲဘဲ ေနလိုက္တာ ဟိုတေယာက္က ေယာက်ာၤးရၿပီး ဘြဲ႔ယူေတာ႔ ကိုယ္၀န္ ႀကီးနဲ႔။ သူႀကိဳက္တာ ေကာင္မေလးက ရိပ္မိေနလို႔ ကိုႏိုင္႔ကို အတင္းေခၚၿပီး ဓာတ္ပုံ တြဲရုိက္လိုက္ေသးတယ္။ လြမ္းရတဲ႔ အျဖစ္ေလးေတြေပါ႔။
ေနာက္တေယာက္ကေတာ႔ ကိုဦး တဲ႔။ သူကေတာ႔ အရက္မေသာက္၊ ေဆးလိပ္မေသာက္ တဲ႔သူ။ မိဘကိုလဲ ရိုေသလိုက္တာ တိုက္ေပၚက တိုက္ေအာက္ ဆင္းရင္ေတာင္ ခ်ိတ္ထားတဲ႔ မိဘ ဓာတ္ပုံကို လက္အုပ္ခ်ီၿပီးမွ ဆင္းတာ။ အစားအေသာက္ပဲ ၀ါသနာပါတယ္။ သူမ်ားကိုလည္း ကူညီတတ္လြန္းလို႔ ပြဲတခုလုပ္ရင္ သူ႔ကိုသာ လႊဲထားလိုက္၊ ေနာက္ပိုင္းကိစၥေတြ အကုန္လုံး သူလုပ္၊ သူ စီစဥ္သြားတယ္။
ကိုယ္တို႔ မဂၤလာေဆာင္တုန္းကလဲ သူ႔မွာ ကာယကံရွင္ထက္ေတာင္ ဖတ္သီ ဖတ္သီ ျဖစ္ေသး။ ေပ်ာ္လဲ ေပ်ာ္တတ္တယ္။ ရီရင္လဲ အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ရီတတ္တယ္။ သူလဲ အသက္ႀကီးတဲ႔အထိ ခ်စ္သူ ရည္းစား မရွိဘူး။ ကိုယ္႔ကို ညီမေလးအရင္းတေယာက္လို ခင္မင္ၿပီး အျမဲ စ ေနာက္ ေနတတ္သူ။ နင္႔မွာ ညီမေလးေတြ ရွိရင္ေတာ႔ ငါယူမယ္ေဟ႔ လို႔ ေျပာတတ္သူ။ ကိုယ္႔မွာလဲ ဘာ ညီမ မွ မရွိေတာ႔ ခက္တယ္။
တခါကေတာ႔ ကိုယ္႔နဲ႔ သိပ္ခင္ရတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔ အဆင္ေျပသြားပါေစေတာ႔ ဆိုၿပီး မိတ္ဆက္ေပးတာ၊ သူက ေယာက်ာၤးေလးတန္မဲ႔ ပတ္ေျပးေနေတာ႔တာပါ။ အဲဒီအေၾကာင္း ေမးမွာစိုးလို႔ ကိုယ္တို႔အိမ္ကို လုံးလုံး ေျခဦးမလွည္႔ေတာ႔ဘူး။ အဲဒီတုန္းကေတာ႔ ထင္မိေသးတယ္၊ ဒီလိုလူေတြ မိန္းမေတာ႔ ရအုံးမယ္ အားႀကီးႀကီး လို႔။
တကယ္ပဲ ႏွစ္ေယာက္စလုံး မိန္းမ ရသြားၾကပါတယ္။ သူတို႔ေျပာေတာ႔ ယုံေတာင္ မယုံႏိုင္ဘူး။ ႏွစ္ေယာက္စလုံး တူတဲ႔အခ်က္က သူတို႔ ေရြးခ်ယ္လိုက္သူေတြက သူတို႔ထက္ အသက္ အမ်ားႀကီးငယ္ၾကၿပီး ေခတ္ဆန္ဆန္ ေကာင္မေလးေတြ ျဖစ္တာရယ္၊ သူတို႔ ႏွစ္အိမ္စလုံးရဲ႔ မိဘေတြက သေဘာမတူဘဲ အေခၚအေျပာ မလုပ္ဘဲ ပစ္ထားလိုက္ေတာ႔တာပါ။ အဲဒီေတာ႔လဲ သတၱိေတြရွိၿပီး အေမခ်စ္သားေတြက ကိုယ္႔ဖာသာကိုယ္ ႀကိဳးစားထူေထာင္ေနၾကရွာတယ္။
လူ႔ဘ၀ေတြက တခါတေလ တကယ္ပဲ ဆန္းၾကယ္တယ္။ ေနရတဲ႔ လူ႔ဘ၀ ခဏေလးမွာ လူေတြ သန္းေပါင္းမ်ားစြာထဲကမွ ေရစက္ဆုံၿပီး ေတြ႔ၾက၊ ခင္ၾက၊ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကရတယ္။ ကိုယ္႔အသိုင္းအ၀ိုင္းေလးနဲ႔ကိုယ္ ဘ၀ကို ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္း ၾကရတယ္။ အဲဒီအခါ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြ ၾကံဳၾကိဳက္ရရင္ေတာ႔ ဒါဟာ ဘ၀ရဲ႔ ဆုလာဘ္ တခုပဲ။
ကိုယ္တို႔လဲ မိတ္ေဆြေကာင္းေတြနဲ႔ ကင္းကြာၿပီး ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္ပါဘူးေလ။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
