ဒီေန႔႔ ေဆးရုုံသြားေတာ႔ ေဆးယူၿပီး ေဆးရုံက အထြက္၊ တံခါး၀မွာ မိသားစု တစုနဲ႔ အမွတ္တမဲ႔ ဆုံတယ္။ အေမလုပ္တဲ႔သူက အျဖဴမ၊ ရုပ္ကေခ်ာေခ်ာ ဆံပင္ေရႊေရာင္ အေခြအလိပ္ေတြနဲ႔ လွလွပပ စမတ္က်က်။ လသားအရြယ္ ကေလးေလး ထည္႔ထားတဲ႔ တြန္းလွည္းေလးကို တြန္းလို႔။ သူ႔ေဘးမွာက ၅ႏွစ္အရြယ္ သားျဖစ္ပုံရတဲ႔ ကေလးတေယာက္ နဲ႔။
ေဆးရုံအျပင္ဖက္ကို ထြက္မယ္ဆိုေတာ႔ မွန္တံခါးႀကီးကို တြန္းၿပီး ထြက္ရတာမွာ အဲဒီ ၅ႏွစ္ အရြယ္ သားေလးက ေျပးၿပီး မွန္တံခါးႀကီးကို သူ႔ကိုယ္ေလးနဲ႔ တြန္းဖြင္႔တာပါ။ သူ႔အေမနဲ႔ သူ႔ညီမေလး သြားလို႔ရေအာင္ သူ႔ကုိယ္ေလးနဲ႔ ေျခကန္ တြန္းထားရတာပါ။ သူ႔ပုံေလးက ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းလို႔ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ သေဘာက်ၿပီး ၾကည္႔ေနမိတယ္။
အေမလုပ္သူက သိတတ္လြန္းတဲ႔ သားေလးကို Thank you ေတာင္ တခြန္းမေျပာဘဲ တံခါးႀကီးပဲ အလိုအေလ်ာက္ ပြင္႔ေနလို႔ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ထြက္သြားရသလိုလို။ ဒါ ဒီကေလး လုပ္ရမဲ႔ တာ၀န္မို႔ ဘာမွ မထူးဆန္းသလိုလို။ ခပ္ေၾကာ႔ေၾကာ႔ပဲ။
အဲဒီမွာ ကိုယ္ေတြးမိတာက ကိုယ္တို႔ အေမေတြဆိုရင္ ဒီလို ေပးလုပ္ပါ႔မလား ဆိုတာကိုပါ။ ေန..ေန တံခါးညွပ္သြားမယ္ သား၊ အေမလုပ္မယ္ လို႔ ေျပာမယ္ ထင္ပါရဲ႔။ အဲဒီလိုေတြးမိေတာ႔ တဖက္က သူတို႔လူမ်ိဳးေတြရဲ႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက တာ၀န္ေပး၊ တာ၀န္ယူေစခ်င္တဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေလးကို သေဘာက်မိေပမဲ႔ ကိုယ္တို႔ လူမ်ိဳးရဲ႔ ေႏြးေထြး ေအးျမတဲ႔ မိခင္ေမတၱာကို လြမ္းမိသြားတာ အမွန္ပဲ။
ငယ္ငယ္က ကိုယ္က အေမ႔ သမီး။ ကိုယ္ေမြးၿပီး ၃လ အၾကာမွာ အေမက အေမ႔ေက်ာင္း ပ်ိဳးခင္း မူႀကိဳကို စဖြင္႔တာမို႔ ကိုယ္က ကိုယ္႔အမေတြလို ေန႔ေရာ ညပါ အေမနဲ႔ အတူ မေနခဲ႔ရဘူး။ ကိုယ္႔ကို ထိန္းတဲ႔ ေဒၚႀကီးတင္တို႔ ေဒၚေလးခ်ိဳတို႔ လက္ထဲမွာ အေမ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္ တေန႔လည္လုံး ေနခဲ႔ရတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အေမကို ပိုကပ္တယ္ ထင္ပါရဲ႔။
ကေလး ေသးေသးေလးတုန္းက မသိေပမဲ႔ တႏွစ္ေလာက္ ေရာက္ေတာ႔ အေမ မနက္ဆို ေက်ာင္းသြားမွာကို သိၿပီ။ အေမ သြားခါနီးရင္ ေဒၚႀကီးတင္တို႔က ကိုယ္႔ကို ေပြ႔ခ်ီၿပီး လမ္းဖက္ ထြက္တယ္။ စိတ္ကို အေမ႔ဖက္ မေရာက္ေအာင္ စိတ္ေျပာင္းၾကတာ။ အေမ သြားၿပီဆိုမွ ကိုယ္႔ကိုခ်ီၿပီး အိမ္ျပန္လာတယ္။
အဲဒါဆို ကိုယ္က အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ အိမ္ခန္းေတြထဲ တခန္းၿပီး တခန္း အေမ႔ကို လိုက္ရွာတာပဲ။ အားလုံး ရွာၿပီး အေမ႔ကို မေတြ႔ရင္ေတာ႔ လက္ေလးကို ခါၿပီး “အေမသြားၿပီ၊ ရွိေတာ႔ဘူး” လို႔ ေျပာတယ္ တဲ႔။ အဲဒါ မနက္တိုင္း လုပ္ေနက် အလုပ္။ အဲဒီတုန္းက အေမ ေက်ာင္းသြားေတာ႔မွာမို႔ ကိုယ္႔ကို လမ္းေခၚသြားတယ္ ဆိုတာ ကေလးေပမဲ႔ သိတယ္။ ပါးေသးတယ္ ဆိုရမွာေပါ႔။
ညေန အေမ ျပန္လာခ်ိန္ဆိုလဲ သနပ္ခါးေတြ လူးၿပီး ျခံထိပ္မွာ ထြက္ထြက္ေမွ်ာ္ရတာ။ ျခံထိပ္က အုတ္ခုံေလးမွာ ထိုင္ရင္း၊ ေဒၚႀကီးတင္တို႔က ေပါင္ေပၚမွာ ကိုယ္႔ကို တင္ၿပီး ေမွ်ာ္တာ။ အျဖဴနဲ႔ နီညိဳေရာင္ ၀တ္စုံေလးနဲ႔ ဘတ္စ္ကားေပၚက အေမဆင္းလာရင္ မုန္႔စားရေတာ႔မွာ။ အေမက မုန္႔မ၀ယ္လာတဲ႔ေန႔ မရွိဘူး။
ေနာက္ ကိုယ္႔မွာ ေမာင္ေလး တေယာက္ ရလာေတာ႔ အေမ႔အခ်စ္ လုေဖာ္လုဖက္ တေယာက္ တိုးလာတယ္ ဆိုရမယ္။ အေမ ေမာေမာနဲ႔ အလုပ္က ျပန္လာရင္ အေမ႔ကို ကပ္ၿပီး အေမ႔ ေပါင္ေပၚထိုင္ခ်င္လို႔ ဦးရေသးတာ။ အေမ႔ေပါင္ေပၚ ငါထိုင္မယ္ေနာ္ လို႔ ဦးရင္ အရင္ဦးတဲ႔လူက ထိုင္စတမ္း။ အေမ႔မွာ ေမာေမာနဲ႔ စာသင္ၿပီးျပန္လာေတာ႔ အိမ္ေရာက္ေတာ႔လဲ ကေလးေတြ ေပါင္ေပၚတင္ထားရေသးတာကိုး။
ေနာက္ေတာ႔ ေမာင္ေလးက စကားကပ္ၿပီး ေျပာတယ္။ မခ်ိဳက အေမ႔ေပါင္ေပၚထိုင္မယ္ လို႔ပဲ ေျပာတာ၊ အားလုံးကို ဦးထားတာ မဟုတ္ဘူး တဲ႔။ အဲဒီေတာ႔ တေယာက္ တေပါင္ ထိုင္လို႔ ရတယ္ ဆိုပဲ။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္႔မွာ ေနာက္တခါ ဦးရင္ အေမ႔ေပါင္ေပၚ အားလုံး ဆိုၿပီး “အားလုံး” ပါ ထည္႔ေျပာမွ ကိုယ္တေယာက္တည္း ထိုင္လို႔ရတယ္။ သူက ေဘးက ေလွ်ာက္ေန ၾကည္႔ေနေပေတာ႔ပဲ။
ေႏြက်ေတာ႔ အိုက္ ျပန္ေရာ။ ရာသီဥတုက ပူေတာ႔ မအိပ္ႏိုင္ဘူး။ အဲဒီေတာ႔ မိတ္ ေတြပါ ထြက္လာတယ္။ အေမရယ္၊ ကိုယ္ရယ္၊ ေမာင္ေလးရယ္ အတူအိပ္တာဆိုေတာ႔ ထုံးစံအတိုင္း အေမက အလယ္မွာ အိပ္ရတယ္။ မိတ္ယားလို႔ တအီအီနဲ႔ ဂ်ီက်ေနရင္ အေမက ေက်ာကို ေပါင္ဒါလူး၊ လက္ေလးနဲ႔ ေျဖးေျဖးေလး ကုတ္ေပးတယ္။ ဒါဆို ေက်နပ္ၿပီး အိပ္သြားေရာ။
အိုက္တယ္ ဆိုရင္ အေမက ကဲ ကဲ အေမ ယပ္ခတ္ေပးမယ္ အိပ္ အိပ္ တဲ႔။ ၀ါးမွ်င္ေလးေတြနဲ႔ ယက္ထားတဲ႔ ယပ္ေတာင္ ၀ိုင္း၀ိုင္းႀကီးႀကီးနဲ႔ အေမ ယပ္ခတ္ေပးတယ္။ ေမာင္ေလးကို ယပ္ခတ္ရင္ ကိုယ္က ဒီဖက္ကေန ေရ ထားသလို၊ ကိုယ္႔ကို ယပ္ခတ္ေပးရင္လဲ တႀကိမ္ မေက်ာ္ေအာင္ သူက ေရ တယ္။ တဖက္ကို အေခါက္ ၂၀၀ စီ။ သူ႔အလွည္႔ၿပီး ကိုယ္႔ အလွည္႔။
အေမလဲ အိုက္မွာပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ အေမ႔ကိုေတာ႔ တခါမွ ကိုယ္တို႔ ယပ္ခတ္ေပးဖို႔ မေတြးခဲ႔မိဘူး။ တကယ္ေတာ႔ အေမက တေန႔လုံး ပင္ပင္ပန္းပန္း ကိုယ္တို႔ စားဖို႔ ၀တ္ဖို႔ စာသြားသင္ေနတာ။ ေမာမွာပဲ။ ကိုယ္တို႔ကလဲ ကေလးဆိုေတာ႔ နားမလည္ခဲ႔တာေတြ အခုအခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးရင္ မ်က္ရည္၀ဲမိတယ္။
ဒါေပမဲ႔ အေမ႔ကို ၾကည္႔လိုက္ရင္ အျမဲတမ္း သနပ္ခါးေလးနဲ႔ ေမႊးေနတာပါ။ ပန္းေလးေတြ အျမဲ ပန္ထားတတ္တယ္။ စံပယ္ပန္းကုံးေလးေတြ၊ စကား၀ါခိုင္ေလးေတြကို ႏြမ္းသြားလဲ အေမ႔ ေခါင္းအုံးေအာက္မွာ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ မ်က္ႏွာမွာ သနပ္ခါးပါးပါးေလးနဲ႔ အျမဲတမ္း ရုိးရုိးရွင္းရွင္း။ ဆံပင္က နဖူးေပၚမွာ ကပိုကရုိေလး က်ေနတတ္တယ္။
ကိုယ္က အေမ႔ကို အျမဲတမ္း ေမးေနတာက အေမ ဘယ္သူ႔ကို အခ်စ္ဆုံးလဲ တဲ႔။ သားသမီး ၅ေယာက္ ရွိတာမွာ ကိုယ္႔ကိုပဲ အခ်စ္ဆုံးလို႔ အေမ ဘယ္ေတာ႔မ်ား ေျပာလိုက္မလဲ လို႔ အလစ္ အငိုက္ အျမဲေမးရတာ။ ဒါေပမဲ႔ အေမ အျမဲျပန္ေျဖတာက တေယာက္တမ်ိဳးစီေပါ႔ သမီးရယ္ တဲ႔။ အကုန္လုံးကို တမ်ိဳးစီ တူတူခ်စ္တာပါပဲ တဲ႔။ အဲဒါလဲ အမွန္ပါပဲ။
ညဖက္ မိသားစု ထမင္းစားၿပီးရင္ အေဖနဲ႔ အေမက အိမ္ေရွ႔ ၀ရန္တာေလးမွာ ထိုင္ၿပီး တေန႔လုံး ၾကံဳခဲ႔ရတာေလးေတြ ေျပာၾက၊ တိုင္ပင္ၾက။ ကိုယ္တို႔ ေမာင္ႏွမတေတြက အေဖတို႔ အေမတို႔ေဘးမွာ ထိုင္ၿပီး နားေထာင္ၾက။ တခါတေလ ကိုယ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္း ၀င္ေျပာၾက။ အေမက သူ႔ကိုယ္ပိုင္ အခ်ိန္ေလးေတြကို မိသားစုနဲ႔ပဲ သိုက္သိုက္၀ိုင္း၀ိုင္း ကုန္လြန္တတ္တယ္။
အေမ တျခား ေမာင္ႏွမေတြကို ရုိက္တာ ကိုယ္ မမွတ္မိဘူး။ ကိုယ္႔ကိုေတာ႔ အေမ တခါ ရုိက္ဖူးပါတယ္။ ကိုယ္ ၅တန္း ၆တန္းေလာက္က ထင္တာပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ သူမ်ား အိမ္ေခါင္မိုးေပၚတက္ၿပီး သူမ်ားအိမ္က သရက္သီး သြားခိုးခူးလို႔ပါ။ သစ္ပင္နဲ႔တြယ္ၿပီး ေခါင္မိုးေပၚ တက္ၾကတာ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ပါ။ ကရင္မေလး ေစးေစး တဲ႔။ ေနာက္ေတာ႔ သရက္သီးေတြ ေခါင္မိုးေပၚမွာပဲ စားပစ္လုိက္ၿပီး ျပန္ဆင္းလာမွ ေစးေစးက ကိုယ္႔အမေတြကို တိုင္ေျပာလိုက္တယ္။
အဲဒီတုန္းက အေမက ကုိယ္႔ကို ေမးေမးၿပီး ေျခသလုံးကို သစ္သားေပတံနဲ႔ ရုိက္တာ မွတ္မိေနတယ္။ သမီး သူမ်ား အိမ္ေခါင္မိုးေပၚတက္တာ ဟုတ္သလား တဲ႔၊ လိမ္႔က်ၿပီး ေျခက်ိဳး လက္က်ိဳးျဖစ္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ တဲ႔။ သူမ်ားအိမ္က သရက္သီးေတြ ခိုးခူးတယ္ ဆိုတာ ေကာင္းသလား မေကာင္းဘူးလား တဲ႔။ အဲဒီႏွစ္ခ်က္ကို ေျပာၿပီး ရိုက္တာ တခါမွ အေမ႔ အရိုက္ မခံရဖူးတာမို႔ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနပါတယ္။ ခုျပန္ေတြးေတာ႔ တကယ္လဲ ရုိက္သင္႔ပါတယ္ေလ။
ကိုယ္အရြယ္ေရာက္လာေတာ႔ စာေတြ ေမႊေႏွာက္ ဖတ္ေနၿပီ။ ကိုယ္စာဖတ္ၿပီးတိုင္း ကိုယ္ ဒီ၀တၳဳေပၚမွာ ျမင္တာ ခံစားတာ အကုန္ အေမ႔ကိုပဲ ေျပာျပတယ္။ အေမက ဒိုင္ခံ နားေထာင္ေပးတယ္။ အေမကလဲ စာသိပ္ဖတ္သူမို႔ အေမ႔အျမင္ကိုလဲ ေျပာျပတတ္တယ္။
တခါတေလ အေမက သနပ္ခါးေသြးရင္း ျပံဳးလို႔၊ ကိုယ္က ေဘးမွာ အားတက္သေရာ ေျပာေနတာ။ တခါတေလ အေမနဲ႔ ကိုယ္ ခုတင္ေပၚမွာ ႏွစ္ေယာက္သား လွဲရင္း ဖတ္မိ ႀကိဳက္မိတဲ႔ စာေတြအေၾကာင္း ေျပာၾကတယ္။ တခါတေလ အေမက သူသိပ္ႀကိဳက္တဲ႔ ေမရွင္ သီခ်င္းေလးေတြ ဆိုျပတယ္၊ ကိုယ္က အေမ႔ အသံေအးေအးေလးကို စြဲေနၿပီ။
ကိုယ္စာ စေရးေတာ႔ အေမ႔ကိုပဲ ေပးဖတ္တယ္။ အေမက ကိုယ္႔ရဲ႔ စာေတြ ပထမဆုံး ဖတ္ခဲ႔သူ။ ဘာမွ မွတ္ခ်က္မေပးတတ္ဘူး။ အျမဲေတာ႔ အားေပးတယ္။ တခါကေတာ႔ ကုိယ္႔စာတပုဒ္ မဂၢဇင္းမွာ ပါလာေတာ႔ အမတေယာက္က အားလုံးကို ဖတ္ျပတယ္ေလ။ ၀ိုင္းေျပာၾက ဆိုၾကတုန္း အေမ ေဘးက မ်က္ရည္က်ေနတာ ေတြ႔ဖူးတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ကိုယ္ ေမးေတာ႔ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး သမီးရယ္ တဲ႔။
ကိုယ္ ၁၀ပုဒ္ေျမာက္ စာေလး မဂၢဇင္းမွာ ပါတဲ႔ လမွာပဲ အေမ ဆုံးပါတယ္။ ေသြးခ်ိဳသမားမို႔ အခ်ိဳ အရမ္းက်တုန္း ခဏ ရုတ္တရက္ ႏွလုံး ရပ္သြားရွာတာပါ။ အဲဒီကတည္းက အေမ႔ရဲ႔ ေႏြးေထြးတဲ႔ ေမတၱာနဲ႔ ေ၀းခဲ႔ရတာ။ ကိုယ္႔ သိပ္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ႔ အေမ႔အေၾကာင္းေလးေတြကို ႏွလုံးသားရဲ႔ ေနရာတေနရာမွာ ေသခ်ာ ထုပ္ပိုး သိမ္းထားလိုက္ၿပီ။ ဒါမွပဲ ကိုယ္ ခရီးဆက္လို႔ ရေတာ႔မယ္။
အေမ႔အေၾကာင္း ေရးဖို႔ဆိုရင္ ကိုယ္ လက္တြန္႔မိတယ္။ အေမ႔ေမတၱာကို ဘယ္ေတာ႔မွ ေပၚလြင္ေအာင္ ေရးႏိုင္မွာ မဟုတ္လို႔ပဲ။ ကိုယ္႔ရဲ႔ သိမ္ႏုတ္ ေသးေကြးတဲ႔ စာကေလးဟာ မပီ႔တပီ ျဖစ္ေနမွာပဲေလ။
ဒီေန႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က လက္ဆင္႔ကမ္းတဲ႔ စကားေလးတခြန္းကို ျပန္မွ်ခ်င္ပါတယ္။ ေမြးေန႔ေရာက္လို႔ အနေႏၱာ အနႏၱ ၅ပါးကို ရည္စူးၿပီး ဆြမ္းကပ္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီဆရာေတာ္က ဆြမ္းမဘုဥ္းခင္ မိန္႔ေတာ္မူတယ္ တဲ႔။ ငါ႔ကို ဆြမ္းမကပ္ခင္ ကိုယ္႔ကို ေမြးခဲ႔တဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ အေမကိုေရာ ထမင္းေကၽြးခဲ႔ၿပီလား တဲ႔။
ကိုယ္လဲ ဒီေန႔မွာ မရွိေတာ႔တဲ႔ အေမ႔ကို စာတပုဒ္နဲ႔ ေအာက္ေမ႔ လြမ္းဆြတ္ လိုက္ပါတယ္။ သမီး ကန္ေတာ႔တဲ႔ စာထမင္း စာဟင္းက ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ မရွိတာမို႔ ခြင္႔လႊတ္ သည္းခံပါေတာ႔ အေမေရ…။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ငယ္ငယ္တုန္းက ညဖက္ ထမင္းစားၿပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ရွိတဲ႔အခ်ိန္ဆို အေဖ နဲ႔အေမက လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္တတ္တယ္။ အဲဒီအခါဆို ကဲ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္မယ္ လိုက္မလားေဟ႔ လို႔ တေယာက္ေယာက္က ေလာေဆာ္လိုက္တာပါပဲ။
ဒါဆို ကိုယ္တို႔ ေမာင္ႏွမေတြလဲ လုပ္လက္စ အလုပ္ေတြ ပစ္ခ်၊ လိုက္မယ္ေဟ႔ လို႔ ျပိဳင္တူ ေအာ္လိုက္တတ္ၾကတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ကို ခုလို မပ်င္းဘူး။ မိသားစုလိုက္ ေအးေအးသက္သာ ထမင္းစားၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ၾကတာမို႔ ၾကည္ႏူးစရာေတာင္ ေကာင္းေသးတယ္။
အဲဒီတုန္းကဆို အိမ္က ည ၈နာရီေလာက္ ထြက္တတ္ၾကတယ္။ သိပ္ေ၀းေ၀းလံလံႀကီးလဲ မေလွ်ာက္ပါဘူး။ မ်ားေသာအားျဖင္႔ ကိုယ္တို႔ေနတဲ႔ ပုဂံျခံ၀င္းကေန တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္း တေလွ်ာက္ လွည္းတန္းေစ်းဖက္ ေလွ်ာက္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ႔ လွည္းတန္းေစ်းထိလဲ မေရာက္ဘူး။ သထုံလမ္းထိပ္ေလာက္ ေရာက္ရင္ အိမ္ဖက္ ျပန္လွည္႔တာပဲ။
အေဖနဲ႔ အေမက စကားတေျပာေျပာ နဲ႔ ေနာက္ကေန ေျဖးေျဖးေလွ်ာက္လိုက္တယ္။ ကိုယ္တို႔ကေလးေတြ ကေတာ႔ ေရွ႔က ေျပးတမ္းေဆာ႔ၾကတာေပါ႔။ လမ္းမႀကီးကလဲ ရွင္းလို႔။ ပလက္ေဖာင္းကလဲ က်ယ္ေတာ႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပးလို႔ ရေသးတယ္။ ကိုယ္တို႔က ခေရပင္တန္းေတြထိ ေျပးၾကတာ။
သထုံလမ္းမေရာက္ခင္ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းေပၚမွာ ကိုယ္တို႔ငယ္ငယ္ကေတာ႔ ခေရပင္တန္းေလး ရွိတယ္။ ခုေတာ႔ ရွိေသးလား၊ အပင္ေတြ ခုတ္လိုက္ၾကၿပီလား မသိဘူး။ ညဖက္ဆို ခေရေတြက သိပ္ေမႊးတာ။ ကိုယ္တို႔ ေမာင္ႏွမတေတြ ခေရပန္းေတြ ေကာက္ၾကတာေပါ႔။ ဘယ္ဘက္ အစြန္ဆုံးက်တဲ႔ ခေရပင္ႀကီးကေတာ႔ အပြင္႔ႀကီးႀကီးေတြ ေၾကြတယ္။ သိပ္လွတာပဲ။
ခေရပြင္႔ေမႊးေမႊးေတြကို ကိုယ္က ေကာက္ရင္း တခါတေလ ၾကယ္ေလးေတြ ေကာက္ေနတယ္ လို႔ ကုိယ္႔ကိုယ္ကို ထင္မိေသးတယ္။ ခေရပြင္႔ပုံစံက ၾကယ္ပုံေလးေတြလိုမို႔ ကိုယ္က ခ်စ္ေနမိတာေပါ႔။ အဲဒီတုန္းက ကေလးဆိုေတာ႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေကာင္းကင္ကို ေမာ႔ၿပီး ၾကယ္ေတြနဲ႔ လမင္းႀကီးကို ေမာ႔ၾကည္႔ရင္း ေလွ်ာက္တာ။ ေမာ႔ရင္း ေလွ်ာက္ေတာ႔ ပလက္ေဖာင္း အနိမ္႔အျမင္႔ မသိဘဲ လိမ္႔လဲ လို လဲ။ ဒူးကြဲလို ကြဲ။
ကုိယ္ဘယ္သြားသြား လမင္းႀကီးက ေနာက္က လိုက္ေနသလိုမို႔လဲ အံ႔ၾသရေသးတာ။ ေျပးရင္းတန္းလန္း မိဘစကားေျပာတာကို ျဖတ္ၿပီး “အေဖ၊ အေဖ၊ လမင္းႀကီးက သမီးေနာက္ ဘာလို႔ လိုက္ေနတာလဲ” လို႔ ေမးရေသးတာ။ အေဖကေတာ႔ “အဲဒါ သမီးကို ခ်စ္လို႔ေပါ႔” တဲ႔။ အေမကလဲ ျပံဳးလို႔။ ကိုယ္ကလဲ ျပံဳးၿပီး သေဘာေတြက်လို႔။
“ၾကယ္ေလးေတြ ခ်စ္စရာ၊ အျပာေရာင္ ေကာင္းကင္မွာ၊ သူတို႔ကို ျပံဳးရင္း တလုံးခ်င္း ၾကည္႔ေနပါ၊ မၾကာခင္ ျပန္ကာျပဳံးလို႔ သူတို႔လဲ ကိုယ္႔ကို ခင္ကာ..” ဆိုတဲ႔ ျပံဳးတုံ႔လွယ္ သီခ်င္းက ကိုယ္တို႔ ညီအမေတြ ဆိုေနက်ေပါ႔။
တခါတေလ ပုဂံလမ္းဖက္ ေလွ်ာက္ေသးတယ္။ အဲဒီမွာ ျခံတျခံက ညေမႊးပန္းေတြ စိုက္ထားေတာ႔ ညဖက္ဆို တလမ္းလုံး ေမႊးေနတယ္။ ေနာက္ ယုဇနပန္းနံ႔လဲ ရတယ္။ အဲဒီလို ပန္းနံ႔ေလးနဲ႔ ေမႊးေနရင္ ကိုယ္ကေတာ႔ ေလတဝႀကီး ရွဴပစ္လိုက္တတ္တယ္။
တခါတခါ တကၠသိုလ္ ေဘာ္လုံးကြင္းေတြဖက္ ေျခဆန္႔တတ္တယ္။ ညဖက္ လသာသာမွာ ေဘာ္လုံးကြင္းထဲ မိသားစု ခဏတျဖဳတ္ ထိုင္တတ္ေသးတယ္။ ေတာ္လွန္ေရးေန႔ မီးပန္းလႊတ္တာေတြကိုလဲ အဲဒီ တကၠသိုလ္ ေဘာလုံးကြင္းကေန ကိုယ္တို႔ မိသားစု ထိုင္ ၾကည္႔တတ္တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ အေဖက အေမွာင္ထဲ ကြင္းပတ္ေျပးခိုင္း၊ ေရေျမာင္းေတြကို ခုန္ၿပီး ေက်ာ္ခိုင္းတတ္တယ္။ ကဲ ခုန္ၾကည္႔စမ္း သမီး၊ မေၾကာက္နဲ႔ ရဲရဲ ခုန္ တဲ႔။ ကိုယ္တို႔ကလဲ ေျမာင္း ဟိုဖက္ ဒီဖက္ ခုန္ၾကတာ။ ေပ်ာ္လို႔။ တကယ္က အေဖက ကိုယ္တို႔ကို ရဲေအာင္ မေၾကာက္တတ္ေအာင္ သင္ေပးေနတာပါ။ အေဖ ငယ္ငယ္က ေျမာင္းေတြမေက်ာ္ရဲ၊ အေမွာင္ထဲ မသြားရဲဘူး တဲ႔။ ဒါေၾကာင္႔ သူ႔သားသမီးေတြကို သူ႔လို မျဖစ္ေအာင္ သင္ေပးတာ တဲ႔။ ႀကီးမွ ျပန္ေျပာျပလို႔ သိတာပါ။
အဲဒီတုန္းကေတာ႔ ညဖက္ လမ္းေလွ်ာက္ရုံတင္ မကဘူး။ မနက္ေစာေစာလဲ လမ္းထ ေလွ်ာက္ ၾကေသးတယ္။ အေဖတို႔ အေမတို႔ လမ္းေလွ်ာက္ေဖာ္ေတြက ဒီပုဂံျခံဝင္းမွာ ေနတဲ႔ ဆရာ၊ ဆရာမ မိသားစုေတြပါပဲ။ ဆရာ ဦးလွေဆာင္တို႔ စုံတြဲ၊ စာေရးဆရာ ဦးမင္းလွညြန္႔ၾကဴး တို႔ စုံတြဲ နဲ႔ ဆရာ ဦးတိုးလွ တို႔ပါ။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဝင္းႀကီးကို ျဖတ္ၿပီး မနက္ေစာေစာ အင္းလ်ားကန္ေဘာင္ကို ေလွ်ာက္ၾကတာပါ။
အျပန္က်ရင္ အင္းလ်ားမွာ အေၾကာ္စား၊ တခါတေလ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္တတ္ၾကတာမို႔ ကိုယ္တို႔လဲ မုန္႔စားခ်င္လို႔ ေစာေစာ ထ လိုက္ၾကေသးတယ္။ အျမဲေတာ႔ မလိုက္ႏိုင္ဘူး။ အိပ္ခ်င္လို႔။
အခုေတာ႔ အဲဒီလို လမ္းေလွ်ာက္ခဲ႔ရတာေတြဟာ လြမ္းစရာေလးေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ က်န္းမာေရးအတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ထမင္းစားၿပီးလို႔ အစာေၾကေအာင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ မေလွ်ာက္ျဖစ္ ေတာ႔ဘူး။ အေဖတို႔ အေမတို႔တုန္းကလဲ ၀မ္းေရးအတြက္ တေန႔လုံး အလုပ္လုပ္၊ သားသမီး ၅ေယာက္အတြက္ ရုန္းကန္ လွဳပ္ရွားခဲ႔ရတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္႔က်န္းမာေရးအတြက္ ကိုယ္႔မိသားစုအတြက္ တေန႔တာထဲက အခ်ိန္ေလးတခ်ိန္ ဖဲ႔ေပးႏိုင္တယ္။
ကိုယ္တို႔အလွည္႔က်ေတာ႔ေရာ..။ ကိုယ္ဆိုရင္ လမ္းပိုေလွ်ာက္သင္႔တဲ႔ ဒီအသက္အရြယ္မွာ ဘာမ်ားလုပ္ေနပါလိမ္႔လို႔ ေတြးမိတယ္။ ရုံးကျပန္လာရင္ သုတ္သုတ္ သုတ္သုတ္ နဲ႔ ထမင္းဟင္းခ်က္၊ ျပင္ဆင္ စားေသာက္ၿပီးတာနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာ ေရွ႔ထိုင္ေတာ႔တာပဲ။ တေန႔လုံးလဲ အလုပ္ေတြ ထိုင္လုပ္ခဲ႔ၿပီးၿပီ။ ျပန္လာေတာ႔လဲ ဒါနဲ႔ပဲ မ်က္ႏွာအပ္ထားတယ္။ ႏွစ္ေယာက္သား ကိုယ္႔စိတ္၀င္စားမွဳနဲ႔ကိုယ္ ျငိမ္ျငိမ္ဆိတ္ဆိတ္ စာဖတ္ေန၊ စာေရးေနတယ္။ ည ၁၂နာရီထိုးမွ ေနရာက ထၿပီး အိပ္ရာ၀င္တယ္။
လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ ပန္းျခံေလး တခုကလဲ ကိုယ္တို႔နဲ႔ ၄အိမ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ရွိတာပါ။ ေဝးတယ္ဆိုရင္လဲ မေျပာပါဘူး။ အဲဒီပန္းျခံေလးဆို ကိုယ္ ၂ခါလား သြားဖူးတယ္။ အဲဒါလဲ လမ္းေလွ်ာက္တာ မဟုတ္ေသးဘူး။ သိပ္စိတ္ညစ္တုန္း တခါက ႏွစ္ေယာက္သား ပန္းျခံေလးထဲက ခုံေလးမွာ ထိုင္ၿပီး တေယာက္လက္ တေယာက္ဆုပ္ၿပီး ေငးေနၾကတာပါပဲ။ ၿပီးေတာ႔လဲ ထ ျပန္ခဲ႔ၾကတာ။
ကိုယ္႔ရဲ႔ boss အံတီက လမ္းေလွ်ာက္ျဖစ္ေအာင္လို႔ ဆိုၿပီး ေစ်းအေတာ္ႀကီးတဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္စက္ႀကီး ဝယ္လာ၊ အိမ္မွာ လာဆင္ေပးဖူးတယ္။ ခုေတာ႔ စက္ႀကီးလဲ လွဲထား ခ်ထားရင္ မေတာ္တဆ လမ္းတက္ေလွ်ာက္မိမွာစိုးလို႔ စက္ကိုပါ ေထာင္ထားလိုက္ၿပီ။ တခါတေလ ပိုက္ဆံအိတ္တို႔၊ အေႏြးထည္ ဂ်ာကင္ေလးေတြေတာင္ စက္ေပၚ ခ်ိတ္လိုက္ေသး။
ကိုယ္တို႔မိတ္ေဆြ ကိုမိုးကေတာ႔ ေျပာပါတယ္။ စက္ႀကီးလဲ တေျဖးေျဖး ပိန္ပိန္လာၿပီေနာ္ တဲ႔။ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ စက္လဲ အေညာင္းမိေနေလာက္ေရာေပါ႔ေလ။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
တခါတေလက်ရင္ ကမ္းေျခမွာ ထိုင္ရင္း ေငးရင္ ဟိုး အေ၀း မွဳန္ပ်ပ်က ပင္လယ္ကူး သေဘာၤႀကီးေတြ ျဖတ္သြားတာ ေတြ႔ရင္ သေဘာၤေတြကို သေဘာက်တဲ႔ ကိုယ္႔ရဲ႔ တဦးတည္းေသာ ေမာင္ေလးကို သတိရမိတတ္တယ္။ သူ႔နံမည္က ဥာဏ္မိုး တဲ႔။ အေဖ နဲ႔ အေမကေတာ႔ ဖိုးဥာဏ္ လို႔ ေခၚတယ္။
သူနဲ႔ ကုိယ္နဲ႔က တႏွစ္ႀကီး တႏွစ္ငယ္။ ေဆာ႔ေဖာ္ ေဆာ႔ဖက္၊ ေက်ာင္းသြားေဖာ္ ေက်ာင္းသြားဖက္။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ႔ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ခ်စ္ၾကတယ္။ ကိုယ္ကလဲ သူ႔ကို ေခၚတာ ေမာင္ေလး တဲ႔၊ သားသား တဲ႔။ သူကလဲ ကိုယ္႔ကို မမခ်ိဳ တဲ႔။
ကိုယ္တို႔အိမ္မွာ ငယ္ငယ္ကဆိုရင္ အေဖက မိသားစု၀င္ေတြရဲ႔အသံကို ကက္ဆက္ထဲ အသံသြင္းထားတတ္တယ္။ တိပ္ေခြေလးနဲ႔ေပါ႔။ မိသားစု စကားေျပာတာ သီခ်င္းဆိုၾကတာ အစုံပဲ။ အားလုံး တေယာက္တပုဒ္စီ ဆိုၾက၊ ၿပီးရင္ ျပန္နားေထာင္ၾက နဲ႔။ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါေပ႔။ ကိုယ္ကလဲ က ရင္း သီခ်င္းဆိုတာ အသံသြင္းထားေသးတယ္။ ေရဒီယုိ သီခ်င္းေတြေပါ႔။
ကိုယ္ကေတာ႔ စိန္နားကပ္ႀကီး ပန္ရမလို သီခ်င္းကို အျမဲဆိုတာ။ က်မအဖို႔ ေမာင္႔တမ်က္ႏွာ ကမၻာႀကီး တခုလို .. အဲဒီသီခ်င္းေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ စကားက မပီေသးေတာ႔ ပါးပို႔ ေမာင္႔မ်က္ႏွာ တဘာႀကီး တခုလို လို႔ ဆိုတယ္။ ဆိုရင္းနဲ႔ ေနာက္အပိုဒ္ေတြက်ေတာ႔ မရေတာ႔ဘူး။ စာသား မရေတာ႔ ၀ါး ဆို ေနတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ အဲ႔ ဆိုၿပီး ကေလးငိုသံေလး ေပၚလာၿပီး ကိုယ္က “ေမာင္ေလး ႏိုးၿပီ၊ ေမာင္ေလး ႏိုးၿပီ ”လို႔ ေအာ္ၿပီး ေျပးသြားတာ။ အဲဒီအေခြေလးကို ႀကီးတဲ႔အထိ၊ ဖြင္႔လို႔ ရေသးတဲ႔အထိ ဖြင္႔တုန္း။ သိမ္းထားတုန္း။ သီခ်င္းစာသားမရတာ ေမာင္ေလး ကယ္သြားေပလို႔ပဲ။ အဲဒီလို ခ်စ္ခဲ႔ရတဲ႔ ကိုယ္႔ရဲ႔ ေမာင္ေလးေပါ႔။
ငယ္ငယ္တုန္းက ေသာၾကာေန႔ ညေနဖက္ဆိုရင္လဲ ေရႊေသြး ေတဇ ထြက္တဲ႔ရက္မို႔ အရင္ဦးဆုံး ဖတ္ရဖို႔ ဦးၾကရတယ္။ အေစာႀကီး ႀကိဳဦးလုိ႔လဲ မရဘူး။ ေသာၾကာေန႔ မနက္ ႏိုးလာတဲ႔အခ်ိန္က စ ၿပီး ဦးလို႔ ရၿပီ။ ဒါနဲ႔ ေသာၾကာေန႔မနက္ အိပ္ယာက ႏိုးတာနဲ႔ ဥာဏ္မိုးက ငါ ေရႊေသြး၊ ေတဇ ပထမ တဲ႔။ သူ ဦးတဲ႔အခ်ိန္ ကိုယ္က ခလူး ခေလာ အိပ္ေကာင္းတုန္း။
ကိုယ္ႏိုးလာေတာ႔ သူက ဦး ၿပီးေနၿပီ။ ညေနက်လို႔ အေမ ေရႊေသြး ၀ယ္လာရင္ သူက အရင္ဖတ္ရေတာ႔မွာ။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္လဲ ညေနက်ေတာ႔ ေရႊေသြးဖတ္ခ်င္လြန္းလို႔ သူ႔ေရွ႔မွာ လမ္းသလားေနရတယ္။ မမ ဖတ္ျပမယ္ေလ၊ အတူတူ ဖတ္ၾကမယ္ေလ ေမာင္ေလး၊ အဲဒီလို သြားသြား ႏွဴးေနရတာ။ သူကလဲ သုံးခါထက္ ပို မႏွဴးရဘူး။ မမခ်ိဳ ဖတ္ျပ လို႔ ေျပာလိုက္တာပဲ။
အဲဒီေတာ႔ သူ႔ဖာသာသူ ေသာၾကာေန႔ မနက္ အေစာႀကီး ထ ၿပီး ဘယ္ေလာက္ ႀကိဳ ဦးဦး၊ ဖတ္ေတာ႔ အတူတူဖတ္ရတာပါပဲ။ သူကလဲ ကိုယ္ဖတ္ျပရင္ ေက်နပ္လို႔။ သူတေယာက္တည္း မဖတ္ခ်င္ေတာ႔သေလာက္ ကိုယ္ဖတ္ျပတာကို စြဲတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ကိုယ္က ဇာတ္ေကာင္ေတြ စကားေျပာတာ ဖတ္ရင္ အသံေန အသံထား အနိမ္႔အျမင္႔နဲ႔ စကားတကယ္ေျပာေနသလို ဖတ္တာကိုး။ လူဆိုးဆိုလဲ လူဆိုး အသံ၊ ယုန္ကေလးဆိုလဲ ယုန္ကေလး အားငယ္တဲ႔ အသံ။
ကိုယ္တို႔ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ အိပ္ယာေပၚမွာ ၀မ္းလ်ားေမွာက္ၿပီး ဖတ္ၾကတာပါ။ သူက ေဘးမွာ ကိုယ္ဖတ္တာကို ပါးစပ္တလွဳပ္လွဳပ္နဲ႔ တလုံးခ်င္း လိုက္ရြတ္လို႔။ ကိုယ္ေက်ာ္သြားရင္ ဒီမွာ က်န္ခဲ႔ၿပီလို႔ ေထာက္ ျပ တတ္သူပါ။ ကိုယ္က ဆြဲထားတဲ႔ သရုပ္ေဖာ္ ပန္းခ်ီဆိုလဲ ျဖည္႔စြက္ၿပီး ဘာသာျပန္လိုက္ေသးတာ။ ပုံကို ၾကည္႔ပါလား ၀ံပုေလြက ကိုက္စားေတာ႔မွာ စသျဖင္႔ေပါ႔။ ဆရာႀကီး ဦးဘၾကည္ ပန္းခ်ီေတြဆိုရင္ အသက္၀င္လြန္းလို႔ သိပ္ႀကိဳက္တာေပါ႔။
ငယ္ငယ္ကတည္းကေန ၇တန္း ၈တန္း အထိ က်ဴရွင္တက္လဲ ကိုယ္တို႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ အတူတူပဲ။ ကိုယ္႔ထက္ သူက ၁ တန္းငယ္ေပမဲ႔ ကိုယ္အေဖာ္ရေအာင္ မိဘေတြက သူ႔ကို အျမဲ ကိုယ္႔အတန္း လိုက္တက္ေစတယ္။ သူက ဥာဏ္လဲ ေကာင္းတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ၈တန္းမွာ သူ ၅ဘာသာ ဂုဏ္ထူး ထြက္ေသးတယ္။
အဲဒီလို လုံးေထြးေနတဲ႔ ကိုယ္တို႔ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ နည္းနည္းေ၀းသြားတာက သူ ၉တန္းေလာက္မွာပါ။ သူက မိန္းကေလးေတြ အမေတြၾကားထဲမွာ ႀကီးျပင္းလာရသူမို႔ မိန္းမ ဆန္မွာ ႏြဲ႔မွာ သူ႔ကိုယ္သူ အင္မတန္ ပူပုံရတယ္။ ခုမွ အဲဒီအခ်ိန္ေတြကို ျပန္စဥ္းစားမိတာက သူ ဒီလို ေယာက်ာၤးဆန္ဆန္ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းပုံကို ႀကိဳးစား ေဆာက္တည္ယူရပုံရတယ္ လို႔ ထင္မိတာပါ။
ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ကိုယ္တို႔ အိမ္မွာ ေယာက်ာၤးေလးဆိုလို႔ သူ႔အျပင္ အေဖသာရွိတယ္၊ အေဖဆိုတာကလဲ စိတ္က ႏူးႏူးညံ႔ညံ႔၊ စာနဲ႔ ကဗ်ာမွာပဲ ေပ်ာ္ေမြ႔သူ။ သံေတာင္ တခ်က္ ရိုက္ဖူးသူ မဟုတ္။ ဥာဏ္မိုး အရြယ္ေရာက္လာေတာ႔ အေမနဲ႔ ကိုယ္တို႔ညီအမေတြမွာ အစြန္းႏွစ္ခုၾကား စိတ္ ပင္ပန္းလိုက္တာ။
ၾကံဳရတဲ႔ ေယာက်ာၤးႏွစ္ေယာက္မွာ အေဖက်ေတာ႔ ႏူးညံ႔လြန္းလို႔ တဖက္စြန္းမွာ ရပ္ေနတဲ႔သူ။ စိတ္ကူးယဥ္ ကမၻာထဲမွာပဲ ေနခ်င္သူ။ ဥာဏ္မိုးက်ေတာ႔ အေဖနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ တကယ္႔ကို ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ၀ုန္း၀ုန္း ဒိုင္းဒိုင္း။ လက္ေတြ႔က်က်။ ကိုယ္တို႔ ရင္းႏွီး ႀကီးျပင္းလာရတဲ႔ အေဖ႔ပုံစံနဲ႔ တျခားစီ။ သူလဲ ဟိုဖက္ တဖက္စြန္းမွာ ရပ္သူေပပဲ။
ဥာဏ္မိုးက အိမ္ခင္လြန္းသူပါ။ အိမ္ဟင္း အိမ္ထမင္းမွ ျမိန္သူေပါ႔။ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း အျပင္လူအေပၚမွာေတာ႔ သူက အင္မတန္ ေကာင္းတယ္။ အိမ္မွာေတာ႔ ဗိုလ္က်ခ်င္၊ အႏိုင္လိုခ်င္တယ္။ အေမက ခ်စ္လြန္းေတာ႔ အလိုလည္း လိုက္ရွာတယ္။ တဦးတည္းေသာ သားေထြး ေပကိုး။
ေနာက္ အေမ ဆုံးေတာ႔ သူ လုံး၀ ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ အေတာ္လဲ ရင္႔က်က္လာတယ္။ စာဖတ္တာလဲ ၀ါသနာပါေတာ႔ စာကလဲ သူ႔ကို ေျပာင္းလဲေစတယ္။ သူ႔ကို အျမဲ ေမတၱာထားေနတဲ႔ မိဘနဲ႔ မိသားစု ေမတၱာကိုလည္း နားလည္သြားတာ ပါမွာပါပဲ။
သူ ရည္းစားထားေတာ႔ တအိမ္လုံး ေန႔ခ်င္းမဆိုင္း သိသြားတာပါပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ဥာဏ္မိုးက အိမ္မွာ “ သူ ငါ႔ကို ျပဳစားေနၿပီ။ သူ႔ကိုပဲ သတိရၿပီး ျမင္ေနတယ္။ ကယ္ၾကပါအုံး” လို႔ ေအာ္ေနလို႔ပါ။ ကိုယ္တို႔မွာ သူ႔မိန္းကေလးကို မျမင္ဖူးခင္ကတည္းက သနားလိုက္ရတာ။ သူ ဗိုလ္က်မွာ စိတ္ပူရတာကိုး။
ကိုယ္ကလဲ စင္ကာပူကေန ပို႔စ္စကဒ္ေလး ပို႔လိုက္ေသးတယ္။ ပုံေလးက လူ၀ံႀကီးက သူ႔ဂ်ိဳင္းၾကားထဲမွာ ေၾကာင္ေသးေသးေလး ညွပ္ၿပီး ခ်ီထားပုံပါ။ နင္နဲ႔ နင္႔ေကာင္မေလးပုံ ဆိုၿပီးေတာ႔ေလ။ သူက အသားညိဳညိဳ လူေကာင္က ထြားထြား၊ သူ႔ မိန္းကေလးက အသားျဖဴျဖဴ ပိန္ပိန္ေသးေသး ခပ္ျပံဳးျပံဳး ခပ္ေအးေအး ေလ။ နံမည္က ယဥ္ယဥ္ တဲ႔။
သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ျမစ္ကို ျမင္ေနရတဲ႔ ေနရာေလးမွာ အျမဲထိုင္ၿပီး စကားေတြ ေျပာၾကတာတဲ႔။ ဥာဏ္မိုးက သေဘာၤေတြကို အရမ္း စိတ္၀င္စားတယ္။ သူက အေ၀းက လွမ္းျမင္ရတဲ႔ ပင္လယ္ကူး သေဘာၤႀကီးေတြကို ၾကည္႔ၿပီး သေဘာၤေတြ အေၾကာင္း ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ရွင္းျပ တတ္တာ တဲ႔။ သေဘာၤနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ ပညာရပ္ေတြကို ၀ါသနာပါလြန္းလို႔ သေဘာၤသား ျဖစ္ခ်င္တာ တဲ႔။
သူတို႔ လက္ထပ္အၿပီး ၇လ အၾကာမွာ သူ သေဘာၤလိုက္သြားတယ္။ သူ တကယ္ သေဘာၤလိုက္ရၿပီဆိုေတာ႔လဲ ေပ်ာ္ပုံ မရပါဘူး။ သူခ်စ္တဲ႔ ယဥ္ယဥ္နဲ႔ ကိုယ္တို႔မိသားစုကို အေတာ္လြမ္းရွာတာပါ။ ပင္ပန္းတာလဲ ပါမွာပါ။ ဖုန္းထဲမွာ သူငို ေနတယ္။ မခ်ိဳ..ယဥ္ယဥ္႔ကို သတိရလိုက္တာ တဲ႔။ ယဥ္ယဥ္နဲ႔ စကားမေျပာလိုက္ရဘူး တဲ႔။ အဲဒီတုန္းက ယဥ္ယဥ္က သူ ဖုန္းဆက္မယ္ မွန္း မသိလို႔ သူ႔ မိဘ ျမိဳ႔ကို အလည္လိုက္သြားေနတာ။ ေနာက္ ၂ရက္ၾကာ ထပ္ဆက္ေတာ႔ သူတို႔ ဖုန္းေျပာလိုက္ရတယ္။
ေနာက္ တပတ္ေလာက္ၾကာေတာ႔ သူလိုက္သြားတဲ႔ သေဘာၤေအးဂ်င္႔က အေၾကာင္းၾကား လာပါတယ္။ ဥာဏ္မိုး ဆုံးၿပီတဲ႔။ အလုပ္လုပ္ရင္း ရင္ဘတ္ေအာင္႔တယ္ဆိုလို႔ အခန္းထဲ နားတုန္းခဏ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ဆုံးရရွာတယ္။ ဆိပ္ကမ္းဆိုက္တုန္းမို႔ ခ်က္ခ်င္း ေဆးရုံတင္ ႀကိဳးစားကုေသာ္လည္း ဆုံးႏွင္႔ၿပီ တဲ႔။ ႏွလုံး ရုတ္တရက္ ရပ္သြားတယ္လို႔ ေဆးစာမွာ ပါတယ္။
ကိုယ္တို႔အားလုံးလဲ ရူးမတတ္က်န္ခဲ႔တာပါပဲ။ သူ႔ကို အင္ဒိုနီးရွားက မီဒန္ကၽြန္းေလးမွာ ဗုဒၶဘာသာထုံးတမ္းစဥ္လာအတိုင္း ကိုယ္႔အမ်ိဳးသားကိုယ္တိုင္ လိုက္သြား သျဂိဳဟ္ၿပီး ကိုယ္တို႔ရဲ႔ တဦးတည္းေသာ ေမာင္ေလးရဲ႔ အရိုးအိုးေလး သာ ျပန္သယ္လာခဲ႔တယ္။
သူဆုံးတာ ၇ ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ႔ၿပီ။ သူဆုံးေတာ႔ အသက္က ၂၇ ႏွစ္။ အရြယ္ေကာင္းတုန္း သန္မာ ဖ်တ္လတ္တုန္း။ ခုျပန္ေတြးရင္ ခု မယုံႏိုင္ ျဖစ္ရေသး။ ယဥ္ယဥ္လဲ ခုထိ တေယာက္တည္း။ ဥာဏ္မိုး ေမြးေန႔ေတြမွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ဆြမ္းပို႔ျမဲ။
လူ႔ဘ၀ဆိုတာ တကယ္တိုတယ္။ ေနရတဲ႔ အခ်ိန္ေလးမွာ တေယာက္ကို တေယာက္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ေနသြားခ်င္တယ္။ နားလည္ၿပီး အျပန္အလွန္ ယုံၾကည္မွဳေတြနဲ႔ပဲ ဘ၀ကို ဆက္ေလွ်ာက္ခ်င္တယ္။
ပင္လယ္ကမ္းေျခတေနရာမွာ ပင္လယ္ကူး သေဘာၤႀကီးေတြ ဟိုး အေ၀းကေန တေရြ႔ေရြ႔သြားေနတာ လွမ္းျမင္ရင္ ကိုယ္႔ျမင္ကြင္းေတြက အျမဲတမ္း မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေ၀၀ါးသြားေတာ႔တာပဲေလ။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
အိမ္ လို႔ စဥ္းစားလိုက္ရင္ မိသားစု စုံစုံညီညီနဲ႔ ညေနထမင္း၀ိုင္းမွာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး စကားေျပာၾက၊ ေပ်ာ္ရႊင္ရတဲ႔ အိမ္ေလးေတြကိုပဲ သတိရမိတယ္။ အိမ္ဆိုတဲ႔ အဓိပၸါယ္မွာကိုက ခ်စ္ခင္မွဳ၊ ေႏြးေထြးမွဳေတြ ပါ၀င္ ေနတဲ႔ သေဘာမဟုတ္လား။
ေလာကထဲကို ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အိမ္ေတြ တအိမ္ၿပီး တအိမ္ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ေျပာင္းေရႊ႔ေနခဲ႔ရေတာ႔ တခါတေလက်ေတာ႔လည္း အိမ္ဆိုတာကို စြဲလန္း ခ်စ္ခင္ဖို႔ဆိုတာလဲ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ကိုယ္႔အိမ္လို႔ သတ္မွတ္ လက္ခံပါမွ။ ေနရသမွ် စိတ္ၾကည္ႏူး ေအးခ်မ္းပါမွ အိမ္ ျဖစ္တာလို႔ နားလည္မိသူကိုး။
ကိုယ္႔ကို ေမြးေတာ႔ တကၠသိုလ္၀န္ထမ္း ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ေနခြင္႔ေပးတဲ႔ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းက ပုံဂံျခံ၀င္းဆိုတဲ႔ အိမ္ေလးမွာ။ ဆရာ၊ ဆရာမ မိသားစု အသိုက္အ၀ိုင္း ၾကားမွာ ၾကီးျပင္းခဲ႔ရေတာ႔ ကေလးဘ၀ဆိုတာလဲ မရွိမရွားဆိုေပမဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းပဲ။
အဆင္႔အတန္းခြဲမွဳဆိုတာလဲ မရွိ၊ အျပိဳင္အဆိုင္ဆိုတာလဲ မသိ၊ သူ႔ရွိရင္ ကိုယ္ၾကည္ႏူးလုိ႔၊ ကိုယ္႔ရွိရင္ သူ၀မ္းသာပဲ။ လူႀကီးေတြကလဲ ကိုယ္တို႔ကေလးေတြကို ကိုယ္႔တူ၊ တူမေတြလို။ ကိုယ္တို႔ကလဲ ကိုယ္႔ အေဒၚေတြ၊ ဦးေလးေတြလို ေနခဲ႔ၾကတာ။
ဒီလို ေနလာလိုက္တာ ကိုယ္ ဆယ္တန္းေရာက္ေတာ႔ အိမ္ေျပာင္းရဖို႔ ၾကံဳလာတယ္။ အစိုးရမင္းမ်ားက တကၠသိုလ္မွာ အေဖ အလုပ္လုပ္စရာ မလိုေတာ႔ လို႔ဆိုတာမို႔ ကိုယ္တို႔ ၀ယ္ထားတဲ႔ အင္းစိန္ မင္းႀကီးလမ္းက ျခံေလးမွာ အိမ္ေဆာက္ဖို႔ စဥ္းစားၾကတယ္ေလ။ အဲဒီျခံေလးက ျခံေဘးပတ္ပတ္လည္မွာ ကသြယ္ေခ်ာင္းလို႔ ေခၚတဲ႔ေခ်ာင္းေလးတခု ပတ္စီးေနတယ္။
ျခံေလးကို ၀ယ္စ က မိုးရြာႀကီးထဲ ျခံထဲမွာ ေရေတြေဖြးေနတဲ႔ အိမ္ေသးေသးေလးကို ကဗ်ာဆန္တယ္ဆိုၿပီး အေဖနဲ႔အေမက ခ်က္ခ်င္း ႀကိဳက္ခဲ႔ၾကတာ။ တကယ္အိမ္ေဆာက္မယ္ ဆိုေတာ႔ အဲဒီကဗ်ာဆန္တဲ႔ ေခ်ာင္းက ေတာ္ေတာ္ပိုက္ဆံကုန္တာပါ။ အိမ္ရဲ႔ သုံးဖက္ သုံးတန္မွာ ေခ်ာင္းက ပတ္စီးေနေလေတာ႔ ေျမေတြပါမွာစိုးလို႔ ေျမဖို႔ရ၊ ေျမႀကီးအနက္ ၈ေပ တံတိုင္းတူးၿပီး အုတ္တံတိုင္းကာရလို႔ေလ။
အခု လက္ရွိအိမ္ေသးေသးေလးကို ဖ်က္ၿပီး မိသားစု ေနလို႔ရေအာင္ အိမ္ကေလး တလုံး ေဆာက္မယ္လို႔ ၾကံစည္လိုက္တာနဲ႔ ကိုယ္႔မိသားစုတင္ မဟုတ္၊ အေဖရဲ႔ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းမ်ားကပါ သူတို႔ပါ အိမ္ေဆာက္မေလာက္ ၀ိုင္းစဥ္းစားရေတာ႔တာ။
ပထမဆုံး အေဖ႔ဆီကို RIT က ဗိသုကာဆရာ၊ ဆရာေရႊက အိမ္ပုံစံေလး ႏွစ္ခု ဆြဲလာတယ္။ တခုက တထပ္အိမ္ လုံးခ်င္းေလး။ ခ်စ္စရာေလးပါ။ ေနာက္တခုကေတာ႔ အိမ္အခၽြန္ေလးမွာ လမ္းမကို တံတားေလး ထိုးထားတဲ႔ပုံ။ အိမ္ပုံစံက ဆန္းဆန္း၊ ကဗ်ာဆန္ဆန္ေပါ႔။ အိမ္က လမ္းမထက္ နိမ္႔ေနတာမို႔ မင္းႀကီးလမ္းကို အိမ္ရဲ ႔ ဒုတိယထပ္နဲ႔မွ တံတားထိုးၿပီး ၀င္ထြက္ရတဲ႔ ပုံစံမ်ိဳးေပါ႔။
အဲဒီတုန္းက ကိုယ္တို႔က သိတတ္တဲ႔ အရြယ္ေရာက္ေနၿပီမို႔ အေဖ အဲဒီအိမ္ပုံစံေလး ယူလာေတာ႔ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ အိမ္ပုံစံကို ျဖန္႔ခင္းၿပီး မိသားစု ၀ိုင္းအုံၾကည္႔ၾကရတာကို မွတ္မိေနတယ္။ ပထမဆုံးကိုယ္႔ကိုယ္ပိုင္ ျဖစ္ရမဲ႔ အိမ္ေလးဆိုေတာ႔ စိတ္၀င္စားၿပီး သေဘာက်တာေပါ႔။ စိတ္ကူးေတြလည္း ယဥ္ၾကတာေပါ႔။
ဒါေပမဲ႔ လက္ထဲမွာက ပိုက္ဆံ ၁ ေသာင္းပဲ ရွိတာ ကိုယ္တို႔အားလုံး သိေနတယ္။ တထပ္အိမ္ေလးက ၃ေသာင္းေလာက္ ကုန္မယ္တဲ႔ (၁၉၈၇ က ေစ်းေပါ႔ေလ)၊ ဆရာေရႊက ခန္႔မွန္းတယ္။ တံတားနဲ႔ အိမ္ေလးက ၁သိန္းခြဲေလာက္ က်မယ္ တဲ႔။ တကယ္က ကိုယ္တို႔ဘတ္ဂ်တ္နဲ႔က ဘယ္တခုမွ မမီဘူး။ ဒါေပမဲ႔လဲ အေဖေရာ၊ အေမေရာ ကိုယ္တို႔အားလုံး ဟိုကဗ်ာဆန္တဲ႔ အိမ္ေလးပဲ ႀကိဳက္ေနၾကတယ္။
အေဖ႔မိတ္ေဆြေတြက အေဖ႔ကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ၀ိုင္းေမးၾကေသးတာပါ။ ဆရာ ဘယ္အိမ္ ႀကိဳက္သလဲ တဲ႔။ အေဖက အိမ္အဆန္းေလးကို လက္ညိွဳးထိုးျပေတာ႔ သေဘာက်လိုက္တာ။ သူတို႔ထင္တာ တထပ္အိမ္ေလးကိုပဲ ေရြးမယ္ထင္တာ။ အေဖက ကဗ်ာဆန္တဲ႔အိမ္ေလးကို ေရြးလိုက္ေတာ႔ တကယ္႔ကဗ်ာဆရာပဲ လို႔ ျပံဳးၾကတာေပါ႔။ အင္မတန္ စိတ္ကူးယဥ္တာကိုး။
ဒါနဲ႔ လူရင္းေတြြက အေဖ အိမ္ေဆာက္မယ္လို႔ ပါးစပ္ေၾကျငာေမာင္းခတ္လိုက္ေတာ႔ သတင္းၾကားတာနဲ႔ မိတ္ေဆြေတြ အလွ်ိဳလွ်ိဳေပါက္လာၿပီး ၀ိုင္းကူၾကပါတယ္။ က်ေနာ္႔ သစ္ ၁၀ တန္ ပါမစ္က်ထားတာ ဆရာ၊ ဆရာ သုံးပါ၊ ပိုက္ဆံ အဆင္ေျပမွ ေပးေပါ႔ တဲ႔။ အဲဒီလူက ကိုျမတ္စံ တဲ႔။ သစ္စက္ပိုင္တဲ႔ ဦးေရႊမန္းကလဲ က်ေနာ္႔သစ္ေတြ ႀကိဳက္သေလာက္ သုံး တဲ႔။ ဆရာ႔အတြက္ ကၽြန္းေတြခ်ည္း က်ေနာ္ ဖယ္ေပးထားမယ္တဲ႔။ ေငြစကား မေျပာပါနဲ႔ တဲ႔။
ပိုက္ဆံေတြကေတာ႔ ဘယ္သူ႔ဆီမွ မေခ်းရပါဘူး။ မိတ္ေဆြေတြက သူတို႔ဖာသာ သူတို႔ လာေပးၾကတာ။ ေရႊလက္ေကာက္ေတြကို အ၀တ္နဲ႔ထုပ္ၿပီး လာေပးတဲ႔သူေတာင္ ရွိပါတယ္။ အေဖက ေမတၱာနဲ႔ စာျပတ႔ဲ ေက်ာင္းဆရာ။ ဘာရာထူးရာခံမွလဲ မရွိ။ အေမက ကိုယ္႔တႏိုင္ မူႀကိဳေက်ာင္းေလး ဖြင္႔ထားတာ။ မ်က္ႏွာလုပ္စရာ အေၾကာင္းလဲ မရွိ။ အဲဒါေၾကာင္႔ အေဖနဲ႔ အေမက အျမဲေျပာခဲ႔တာ။ ဒီအိမ္ေလးက ေမတၱာနဲ႔ ေဆာက္တဲ႔ အိမ္ တဲ႔။
ဒီလိုနဲ႔ အဲ႔ဒီ အင္းစိန္ မင္းႀကီးလမ္းက အိမ္ေလးကို ၃လ နဲ႔ အၿပီး ေဆာက္ခဲ႔တာပါ။ ဗိသုကာ ဆရာေရႊ က ဂ်ပန္မွာ ၈ႏွစ္ေက်ာ္ ဗိသုကာပညာကို သင္ခဲ႔တာမို႔ ေျမကြက္နည္းနည္းမွာ အထပ္နဲ႔ အိမ္ေလးကို ဂ်ပန္ပုံစံ ဆန္းဆန္းေလး ေဆာက္တတ္တယ္။ သူ႔ ပညာဖိုး ကေတာ႔ ေစ်း ႀကီးလွပါတယ္။ အိမ္ပုံစံဆြဲတာေရာ၊ ေဆာက္တ႔ဲအိမ္မွာ လာေန၊ လာအိပ္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ႀကီးၾကပ္ခေရာ တျပားတခ်ပ္မွ မေပးရပါဘူး။ ေမတၱာနဲ႔ ေဆာက္ေပးတာမို႔ ပိုက္ဆံေပးရင္ မိတ္ပ်က္မယ္ တဲ႔။
ေဆာက္တဲ႔ အိမ္ပုံစံကလဲ အဆန္း၊ ေခါင္မိုးက တျခမ္းအခၽြန္ပဲ ပါတယ္။ အိမ္က ၂ထပ္ခြဲ။ ေပ ၅၀ ေလာက္ ရွည္တဲ႔ တံတားနဲ႔ လမ္းကို ဆက္ထားတာမို႔ အိမ္ေဆာက္တုန္းကဆိုရင္ အထူးအဆန္းပဲ။ ညေန အလုပ္ဆင္းခ်ိန္ဆို အင္းစိန္တ၀ိုက္ကလူေတြက ကိုယ္႔အိမ္ကိုယ္မျပန္ေသးဘဲ လမ္းမေပၚမွာ ထိုင္ၿပီး ဘယ္လိုပုံစံ ထြက္လာမလဲ ခန္႔မွန္းၾကတာ။ ျဖတ္သြားတဲ႔ ဆိုက္ကားေတြ အိမ္ကို ေငးရင္း တိုက္ၾကတာလဲ ခဏခဏ။
အဲဒီလို ေဆာက္တုန္း ကိုယ္တို႔မိသားစုက ပုဂံျခံ၀င္းအိမ္မွာေနတုန္းမို႔ တပတ္ကို တခါ ပုံမွန္ အင္းစိန္ကို သြား သြားၾကည္႔ၾကတယ္။ က်န္တာက အေဖေရာ အေမေရာ ဘာမွလဲ နားမလည္၊ ၾကီးလဲ မၾကီးၾကပ္တတ္ေတာ႔ ဆရာေရႊပဲ အကုန္စီစဥ္တယ္။ ကိုယ္တို႔သြားတဲ႔အခ်ိန္ဆို လက္သမားေတြ ပန္းရံဆရာေတြက ေပ်ာ္လြန္းလို႔။ တပတ္ တပတ္ကို ဘာေလး တိုးတက္လာၿပီ၊ ဘယ္သူ႔အခန္းေလး ၿပီးသြားၿပီဆိုတာ ျပခ်င္လြန္းလို႔။ ကိုယ္တို႔ကလဲ အဲဒါေလးေတြ ၾကည္႔ၿပီး အရမ္းေပ်ာ္ၾကတာကိုး။
ေနာက္ေတာ႔ လမ္းထဲကလူေတြက အေဖ႔ကို လာေျပာရတယ္။ ညႀကီးသန္းေခါင္ေတာင္ လက္သမားေတြက မီးထြန္းၿပီး အိမ္ေဆာက္ေနတာမို႔ တဒုန္းဒုန္းနဲ႔ ေကာင္းေကာင္း မအိပ္ရလို႔ပါ တဲ႔။ ေန႔ခင္းဖက္ပဲ ေဆာက္ခိုင္းပါ တဲ႔။
တံတားေဆာက္တဲ႔ေန႔ကေတာ႔ အဆိုးဆုံးပါ။ မနက္ေရာက္ေတာ႔ တံတားႀကီး ဘြားကနဲ ေပၚလာၿပီး လမ္းမနဲ႔ အိမ္နဲ႔ ဆက္ေနေလေတာ႔ ထူးဆန္းၿပီး ဘယ္ႏွယ္႔အိမ္ပါလိမ္႔လို႔ အလုပ္သြားရတာေတာင္ မသြားခ်င္ သြားခ်င္နဲ႔ ဆိုပဲ။ ေဘးပတ္ပတ္လည္ကလဲ ေခ်ာင္း က စီးလို႔။ ညေနခင္း အလုပ္ကအျပန္ အိမ္မျပန္ႏိုင္ဘဲ ထမင္းဗူးေလးေတြ ေဘးခ်ၿပီး ေငးၾကတာ မိုးခ်ဳပ္တဲ႔အထိပါပဲ။
ေပဖူးလႊာ မဂၢဇင္းမွာ ကဗ်ာဆရာ႔အိမ္ ဆိုၿပီး အိမ္ပုံစံေလး ပါလာေတာ႔ လူေတြက ပိုစိတ္၀င္စားၾကတယ္။ အေဖကလဲ အိမ္က အခၽြန္ေလးမို႔ “ကဗ်ာေတြ တိမ္အေရာက္ ေရးေရာ႔ဟဲ႔ လို႔၊ ဆရာေရႊ အိမ္ေဆာက္ေပးခဲ႔တယ္” လို႔ ကဗ်ာစပ္ေသးတယ္။
လူေတြကေတာ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေခၚၾကတာပဲ။ သူတို႔အိမ္ေတြကို လမ္းညႊန္ရင္လဲ ကိုယ္တို႔အိမ္ကို ဆြဲဆြဲထည္႔တယ္။ “အိမ္အခၽြန္ေလးေလ သိတယ္မဟုတ္လား။ အဲဒီအိမ္ေလးကို ေက်ာ္သြားရင္ ငါတို႔အိမ္ကို ေရာက္ၿပီ” ဆိုတာမ်ိဳး။ “ဟို တံတားေလးနဲ႔ အိမ္ကေလးဟာေလ” (တံတားေလးနဲ႔ အိမ္ဆိုတာေတာ႔ သိပ္မမိုက္ဘူးေပါ႔။ ကိုယ္တို႔က တံတားေလးမွာ ေနသလို ျဖစ္ေနတာကိုး)။ တခါကေတာ႔ ေၾကးနန္းရုိက္တာမ်ား “ကဗ်ာဆရာတင္မိုး၊ ဂ်ပန္အိမ္ကေလး၊ မင္းႀကီးလမ္း၊ အင္းစိန္” တဲ႔။ အဲဒါလဲ ကိုယ္တို႔ဆီ ေရာက္တာပဲ။
အဲဒီအိမ္ေလးမွာ ကိုယ္တို႔ မိသားစု စုံစုံညီညီနဲ႔ ေနခဲ႔၊ ေပ်ာ္ခဲ႔ၾကတာ..။ ညေနခင္း မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းေတြက အရမ္းလြမ္းစရာေကာင္းတဲ႔ အတိတ္ေတြ ျဖစ္သြားၿပီ။ မိုးတြင္းမွာ ေခ်ာင္းေရစီးသံေလးကို နားေထာင္ရင္း “ကသြြယ္ေခ်ာင္းငဲ႔၊ ငယ္ေပါင္းတမွ်၊ ခ်စ္ခဲ႔ၿပီ” လို႔ ကဗ်ာစပ္တဲ႔ အေဖလဲ အိမ္ေလးဆီ ျပန္မလာႏိုင္ေတာ႔။ စြယ္ေတာ္ပင္ေလးေတြ၊ ေဆာင္ေတာ္ကူးပင္ေလးေတြ၊ စံပယ္ပင္ေလးေတြ စိုက္တတ္တဲ႔ အေမလဲ မရွိေတာ႔။ ကိုယ္တို႔ ညီအမေတြလဲ ရုန္းရ၊ ကန္ရ တို႔ဘ၀လဲ တစစီ တကြဲစီပါတကား လို႔ ဆိုရမလို..။
အခုေတာ႔ အဲဒီအိမ္ကေလးမွာ ကိုယ္႔အမအႀကီးဆုံး မစံ ေနေနတယ္။ ဘ၀ဒဏ္ကို ကိုယ္တို႔နဲ႔အတူ အိမ္ေလးလဲ အတူခံခဲ႔၊ ရင္ဆိုင္ခဲ႔တယ္။ ဒီအိမ္ေလးကေနပဲ လုံျခံဳေႏြးေထြးမွဳေတြ၊ ေအးခ်မ္းတဲ႔ ေမတၱာေတြ၊ ရင္ဆိုင္ရဲတဲ႔ သတၱိေတြကို ကိုယ္တို႔ ႏွလုံးသားေတြထဲ ထည္႔ေပးခဲ႔တာပါ။
အိမ္ျပန္ခ်င္လိုက္တာ..။
မိုးခ်ိဳသင္း
(ဒီေန႔ comment ထဲမွာ မီယာ ဆိုသူက အင္းစိန္အိမ္ကေလး ဘယ္လိုေဆာက္ခဲ႔သလဲ ေရးပါလားလို႔ ေျပာလို႔ သတိတရ ေရးပါတယ္။ မီယာ႔ကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
အခုတေလာ အလုပ္မ်ားေနတာနဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ကို မေရးျဖစ္ျပန္ဘူး။ တကယ္က အလုပ္လုပ္ရတာ challenge ေတြနဲ႔မို႔ စိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္းနဲ႔ပါ။ တခါတေလက်ေတာ႔လဲ စာက အရမ္းေရးခ်င္ေနၿပီး လုပ္စရာေတြက မ်ားလြန္းတာမို႔ ေနာက္ဆံတငင္ငင္နဲ႔ပဲ။ ဟိုအေၾကာင္းေလးဆိုလဲ ေရးလိုက္ခ်င္၊ ဒီအေၾကာင္းေလးဆိုလဲ ေရးလိုက္ခ်င္နဲ႔။
ဘ၀မွာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအလုပ္ကလဲ အဓိက အခ်က္ထဲမွာပါတာမို႔ ကိုယ္ကလဲ အျမဲပဲ ေလးေလးစားစား လုပ္ခဲ႔တယ္။ ကိုယ္၀ါသနာ မပါတဲ႔အလုပ္ျဖစ္ေစဦး၊ ကိုယ္႔ကို ထမင္းေကၽြးတဲ႔အလုပ္မို႔ ဗမာပီပီ ေစတနာရွိရွိ ရုိရုိေသေသပဲ လုပ္ခဲ႔၊ လုပ္ေနတယ္။ အလုပ္ကို တာ၀န္ေက်ခ်င္တာလဲ တေၾကာင္း၊ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားတဲ႔အေနနဲ႔ မွန္မွန္ကန္ကန္ လုပ္ခ်င္တာလဲ တေၾကာင္းေပါ႔။
အလုပ္လို႔ စဥ္းစားလိုက္မိရင္ အရင္ဆုံး သတိရမိတာက ကိုုယ္လဲ ၀ါသနာပါၿပီး၊ အေပ်ာ္ရႊင္ဆုံးလဲ ျဖစ္တဲ႔ ကိုယ္႔ပထမဆုံးအလုပ္ေပါ႔။ သင္႔ဘ၀မဂၢဇင္း မွာ လုပ္ခဲ႔တာပါ။ အဲဒီတုန္းက အသက္က ၂၃ႏွစ္။ ကိုယ္႔ဆရာေတြက ဆရာဦးတင္ေမာင္သန္း နဲ႔ ဆရာ ေမာင္သစ္ဆင္း တို႔ေပါ႔။ ဆရာေမာင္သစ္ဆင္းကိုေတာ႔ ေအးလြန္းလို႔ ကိုယ္က ဆရာေမာင္သစ္တုံး လို႔ ေခၚတယ္။ ေငြစာရင္းကိုင္တဲ႔ ဦးတင္ေအာင္၀င္းဆိုတဲ႔ ဦးတေယာက္လဲရွိတယ္၊ ဒီဇိုင္းေတြလုပ္တဲ႔ ေကေက လို႔ေခၚတဲ႔ ကိုေက်ာ္ခိုင္လဲ ရွိပါတယ္။
အဲဒီမွာ ကိုယ္က ေက်ာပိုးအိတ္တလုံးနဲ႔ လမ္းတကာ ေလွ်ာက္သြားၿပီး အားလုံးကို လိုက္ ေလာ ရေတာ႔တာပဲ။ မဂၢဇင္း ပုံမွန္ အခ်ိန္မီ ထြက္ႏိုင္ဖို႔ စာမူဖတ္ရတယ္၊ စာမူေရြးၿပီး ဆရာေတြဆီ တင္ရတယ္၊ ဆရာေတြ ေရြးၿပီဆိုရင္ ကြန္ပ်ဴတာ စာစီဖို႔ ပို႔ရတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကြန္ပ်ဴတာဆိုတာကလဲ ရွားေသးေတာ႔ အျမန္ဆုံး ကိုယ္႔စာမူရုိက္ဖို႔ အခ်ိန္မီဖို႔ ေျပာရ၊ ေလာရ တယ္။ ၀င္းေမာက္ ပုံႏွိပ္စက္က ဦးနဲ႔ အမႀကီးဆို ကိုယ္႔ဒဏ္ကို ေကာင္းေကာင္း ခံခဲ႔ရတာ။
ေနာက္ ဒီဇိုင္း။ အရင္က သင္႔ဘ၀က ရုိးရုိးပဲ စာကို အဓိကထားခဲ႔ေတာ႔ ဒီဇိုင္းမွာလဲ နည္းနည္းေတာ႔ ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္ေလး ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရေသးတယ္။ ဒီစာေပေလာက ဆိုတာကလဲ ကိုယ္ငယ္ငယ္ကတည္းက ႀကီးျပင္းခဲ႔ရတာဆိုေတာ႔ အားလုံးက အေဖ႔ကို ခ်စ္ခင္တဲ႔ စိတ္နဲ႔ ကိုယ္ ေလာ သမွ်၊ အႏိုင္က်င္႔သမွ် သည္းခံၾကတယ္။ အထူးသျဖင္႔ စာမူေတြကို သရုပ္ေဖာ္တဲ႔ ဒီဇိုင္းဆရာ၊ ပန္းခ်ီဆရာေတြေပါ႔။
ဒီဇိုင္းဆရာ၊ ပန္းခ်ီဆရာဆိုတာကလဲ သူတို႔ စ်ာန္၀င္စားရာ ဆြဲတတ္ၾကတာ။ ဥပမာ ပန္းခ်ီဆရာတေယာက္က သရုပ္ေဖာ္ပုံကို ဒီလမွာ ပိုးေကာင္ေလး ဆြဲတယ္ ဆိုပါေတာ႔၊ ေနာက္တလလဲ သူ႔ကို အပ္ေတာ႔ ပိုးေကာင္ေလးက ေဒါင္လိုက္ေလး ေျပးေနတယ္။ ေနာက္တလက်ေတာ႔လဲ ပိုးေကာင္ေလး ပဲ၊ ေထာင္႔ေလးမွာ ကပ္ၿပီး ေဘးတိုက္ေလး သြားေနတယ္။ ဒါဆို ကိုယ္နဲ႔ ေတြ႔ၿပီ။ ေနာက္တခါ ပိုးေကာင္ေလး ခ်ိဳသင္းတို႔ သင္႔ဘ၀မွာ လာမဆြဲနဲ႔ မျမင္ခ်င္ဘူး ေျပာပစ္လိုက္တာ။ ပန္းခ်ီဆရာကလဲ ေအးပါ ေအးပါဟာ ဆိုၿပီး ရီလို႔။
ေနာက္တေယာက္ကေတာ႔ အဲဒီတုန္းက မုဒ္၀င္ေနလို႔ဆိုလား၊ ႀကိဳးေတြခ်ည္း ဆြဲတယ္။ ပထမ ကဗ်ာက ျမစ္အေၾကာင္းဆိုေတာ႔ ႀကိဳးပုံေကာက္ေကာက္ေလး ဆြဲေတာ႔ ျမစ္လိုလို ျဖစ္ေနတာမို႔ ရွိေစေတာ႔။ ေနာက္ထပ္ကဗ်ာကေတာ႔ မီးရထားနဲ႔ ခရီးသြားတဲ႔အေၾကာင္း။ အဲဒါလဲ ႀကိဳးပုံပဲ။ အင္း..ရထားလမ္းလိုလို ျဖစ္ေနပါတယ္ေလ ဆိုၿပီး မေျပာေသးဘူး။
ေနာက္တပုဒ္က်ေတာ႔ သားအဖႏွစ္ေယာက္၊ ေခတ္ႏွစ္ေခတ္အေၾကာင္း စပ္ထားတာ။ အဲဒါကိုေတာ႔ သူဆြဲတဲ႔ေဘးမွာ သြားထိုင္ၾကည္႔ေနလိုက္တယ္။ ပန္းခ်ီဆရာကလဲ သိတယ္။ သူ႔ကို ေျပာဖို႔ေစာင္႔ေနၿပီဆိုတာ။ စပ္ျဖဲျဖဲနဲ႔ ပန္းခ်ီဆြဲတယ္။ ႀကိဳးေလး မွ်င္မွ်င္ လဲ လုပ္ခ်င္ေသးတယ္။ ေဘးကေန အဟမ္း၊ အဟမ္း လုပ္လိုက္မွ တျခားပုံ ေျပာင္းသြားတယ္။
ေနာက္တေယာက္ကေတာ႔ ေဘာ္လုံးေလးေတြခ်ည္း ဆြဲတာ။ လူဆိုရင္ မ်က္လုံးႏွစ္လုံး ေဘာ္လုံးေလးမွာ တပ္လိုက္တာ။ ဒါပဲ.. ၿပီးၿပီ။ ကိုယ္က အႏုပညာနားမလည္ေတာ႔ ဒါမ်ိဳးဆို သိပ္မႀကိဳက္ဘူး။ အရမ္းလြယ္တယ္ ထင္ေနတယ္။ ကိုယ္ဆိုးတာ ေျပာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ လာျပန္ၿပီလား ဒီေဘာ္လုံးလို႔ ေျပာေတာ႔ က်ေနာ္ ဒီလို ေဘာ္လုံးေလး ေထာင္ေနဖို႔ ေတာ္ေတာ္က်င္႔ထားရတာ တဲ႔။ မ်က္ႏွာေလး ငယ္ၿပီး ေျပာတယ္ေလ။
ကိုယ္တို႔မွာ စာမူကလဲ ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စား ရွိတယ္။ ေတာင္းစာမူနဲ႔ ေရြးစာမူ တဲ႔။ ေတာင္းစာမူ ကေတာ႔ စာေရးဆရာႀကီးေတြဆီက ေတာင္းရတာ။ ကိုယ္႔မဂၢဇင္းမွာ သူ႔စာမူ ပါခ်င္လြန္းလို႔ တရုိတေသေတာင္း၊ အိမ္အထိ သြားယူရတာ။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္လုပ္ခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ ဆရာႀကီးေတြက လာယူလွဲ႔ လို႔ ခ်ိန္းရင္ မျပီးေသးလို႔ဆိုၿပီး ျပန္လွည္႔လာခဲ႔ရတယ္ဆိုတာ မရွိခဲ႔ပါဘူး။ ကိုယ္႔အေပၚမွာ ေစတနာထား အခ်ိန္မီေရးေပးခဲ႔ၾကတာ တကယ္ပဲ မေမ႔ႏိုင္ဘူး။
အထူးသျဖင္႔ ဆရာ ဦးျမသန္းတင္႔ပါ။ အင္မတန္ယဥ္ေက်းၿပီး လူႀကီးလူေကာင္းဆန္တဲ႔ ဆရာပါ။ ဘယ္ေန႔ စာမူ လာယူရမလဲဆရာ လို႔ ေမးရင္ သူၿပီးမဲ႔အခ်ိန္ပဲ ေျပာတယ္။ ဘယ္ေတာ႔မွ ဂတိမပ်က္ခဲ႔ဘူး။ ဗုဒၵဟူးေန႔လာခဲ႔ သမီးေရ ဆိုရင္ အတိအက်ကို ရတယ္။
တခါတေလ ဆရာအလုပ္မ်ားေနလို႔ မၿပီးေသးရင္လဲ အိမ္ေပၚထပ္မွာ လက္ႏွိပ္စက္ေလးနဲ႔ တေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ လက္တမ္းရုိက္ေနတယ္။ စာမူကို ေစာင္႔ယူရတယ္။ ေနာက္ေန႔မွ လာယူ၊ မၿပီးေသးဘူးလို႔ ေျပာလိုက္လဲ ရေနတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ တက္ၾကြေနတဲ႔ လူငယ္စိတ္ကေလးကို စိတ္မပ်က္သြားေစခ်င္လို႔ အလုပ္ေတြ မ်ားရက္နဲ႔ ဂတိတည္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ႔တယ္လို႔ ဆရာ႔ေစတနာကို နားလည္ခံစားမိပါတယ္။
ကိုယ္လုပ္တဲ႔ အခ်ိန္ ၉၄ခု တုန္းက မိန္းကေလး အယ္ဒီတာဆိုတာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ဒီလိုေျပးလႊား၊ ေလွ်ာက္သြားေနတာမ်ိဳး သိပ္မရွိေသးဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ ဆရာက ကိုယ္စာမူရလို႔ ျပန္ေတာ႔မယ္ဆိုတိုင္း “ျဖစ္ရဲ႔လား၊ ဘတ္စ္ကားစီးရတာ အဆင္ေျပရဲ႔လား” အျမဲေမးတတ္တာပါ။ ေနပူတုန္းပဲ သမီး၊ သမီးအံတီနဲ႔ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ေနေအးကို ေစာင္႔လိုက္ပါအုံး လို႔လဲ ေျပာတတ္တာပါ။
ဆရာဆုံးေတာ႔ ကိုယ္က စင္ကာပူမွာ..။ ဆရာလိမ္႔က်တယ္ဆိုတဲ႔ အဲဒီ ေလွကားေလးကေန စာမူေလးကိုင္ၿပီး ဆရာဆင္းလာတာကို မတ္တပ္ရပ္ရင္း၊ ျပံဳးရင္း ႀကိဳခဲ႔ဖူးတာမို႔ ကိုယ္ျမင္ေယာင္ၿပီး ငိုခဲ႔ရတယ္။ ျမန္မာစာေပေလာကရဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ႀကီး ဆုံးရွဳံးလိုက္ရလို႔ေပါ႔။
ေနာက္ - ျမန္မာျပည္မွာ မဂၢဇင္းလုပ္ၿပီဆိုရင္ မပါမျဖစ္က စာေပစိစစ္ေရးပဲ။ ကိုယ္႔ကို စာေပစိစစ္ေရးရဲ႔ လုပ္ပုံကိုင္ပုံေတြကို သင္ေပးခဲ႔တာ ေကေက လို႔ေခၚတဲ႔ ကိုေက်ာ္ခိုင္ပါ။ (အခု သူက နံမည္ႀကီး ဒီဇိုင္းဆရာ ျဖစ္ေနၿပီ။) ကိုယ္႔မဂၢဇင္းကလဲ သူတို႔ မ်က္စိ စပါးေမႊးစူးစရာ အခၽြန္အတက္နဲ႔ခ်ည္း။ သင္႔ဘ၀တို႔ စာေပဂ်ာနယ္တို႔ဆိုတာ သူတို႔ အမဲပဲ။
စာေပစိစစ္ေရးက ဆရာသမားမ်ားကလဲ အျမဲ ၀င္ထြက္ေနေတာ႔ လူကိုေတာ႔ ခင္ပါတယ္၊ စာကိုေတာ႔ မခင္ႏိုင္ပါ ဆိုတဲ႔ မူ ကို က်င္႔သုံးၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႔။ သင္႔ဘ၀ဆိုရင္ မွန္ဘီလူးနဲ႔ ၾကည္႔ၾကတယ္။ တခါတေလေတာ႔လဲ ေတြးမိတယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ငရဲႀကီးလိုက္မလဲ လို႔။ စာေပသားသတ္ရုံႀကီးထဲ ၀င္သြားရသလိုပဲ။ အဲဒီကို သြားရတာ ကိုယ္ဘယ္ေတာ႔မွ မေပ်ာ္ခဲ႔ဘူး။
သင္႔ဘ၀မွာ ကိုယ္အေပ်ာ္ဆုံးအလုပ္က အင္တာဗ်ဴး လုပ္ရတာပါ။ အဲဒီအေတြ႔အၾကံဳေတြက ကိုယ္႔ဘ၀ကို အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူျပဳတယ္လို႔ ယုံၾကည္ပါတယ္။ မဂၢဇင္းအတြက္ cover story ကို ဆရာႏွစ္ေယာက္ကပဲ ပင္တိုင္ေရးၾကပါတယ္။ သူတို႔ေရးဖို႔အတြက္ လိုအပ္တဲ႔ အခ်က္အလက္ေတြကို စုေဆာင္းရ၊ အင္တာဗ်ဴးရတယ္။
ကိုယ္က နားေထာင္ရတာ သေဘာအက်ဆုံး။ အင္တာဗ်ဴးလုပ္ရတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြက အစုံပဲ။ ဆရာေတြကေမး၊ ကိုယ္က အသံဖမ္း၊ သိခ်င္တာ ၀င္ေမးေပါ႔။ တိပိဋိက ဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလ ကိုလည္း မုသားဆိုတာ ဘာလဲ တဲ႔။ မုသားေတြေပါတဲ႔ အခ်ိန္ႀကီးမွာ အခ်ိန္ကိုက္ပါပဲ။ ဆရာေတာ္က အဲဒီတုန္းက ေမာ္စကိုက ျပန္လာခါစေလ။
တကၠသိုလ္ပါေမာကၡ ဆရာ တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္ရဲ ႔ပညာရဲ႔ အေရးပါပုံ အခန္းဆက္ ေဆာင္းပါးေတြလဲ စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းခဲ႔တယ္။ ဒါနဆိုတဲ႔ ေဆာင္းပါးအတြက္ ဘဘဦးသုခကိုလည္း ေမးရၿပီး အတတ္ပညာရွင္ အႏုပညာရွင္ေတြနဲ႔လဲ ထိေတြ႔ရတယ္။ cover story အတြက္ စာပုဒ္ေလး တပုဒ္ရဖို႔ ပညာရွင္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆုံရသလို AIDS လိုေဆာင္းပါးအတြက္ ျပည္႔တန္ဆာေလးေတြနဲ႔လဲ ေတြ႔ရတာပါပဲ။ မိဘမဲ႔ကေလးေက်ာင္းေလး ကိုသြားေတာ႔ အင္တာဗ်ဴးရင္း၊ နားေထာင္ရင္း မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ပါ။
အလုပ္ဆိုတာကို ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးတခုလို မဟုတ္ဘဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ စိတ္ပါ၀င္စားၿပီး လုပ္ရတာ ကိုယ္႔ဘ၀မွာ တကယ္႔ကို အမွတ္တရ ျဖစ္ခဲ႔တာေပါ႔။ ကိုယ္႔ကို အသိပညာလဲေပး၊ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳလည္း ေပးတဲ႔ ဒီပထမဆုံးအလုပ္ကို ဘယ္ေမ႔ႏိုင္ပါ႔မလဲ။ ဘ၀မွာ အေရးပါတဲ႔ အခန္းတခုအေနနဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္ေတြကို တန္ဖိုးထားေနခဲ႔ပါတယ္။
ေနာက္..ကိုယ္က ေရာင္ေနာက္ ဆံထုံးပါ၊ ဘုိေကေနာက္ ဆံရွည္ပါ ဆိုေတာ႔ လက္ထပ္ၿပီး စင္ကာပူလိုက္သြားမယ္ဆိုေတာ႔ ေန႔စဥ္ ေန႔တိုင္း စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ႀကိဳးစားလုပ္ခဲ႔တဲ႔ အလုပ္ကေလးကို တိကနဲ ျဖတ္လိုက္တာ။ ေရႊတိဂုံဘုရားလမ္းက အခန္းေလးကို လုံးလုံး လွည္႔မၾကည္႔ေတာ႔ဘူး။ ဆရာေတြက ေမွ်ာ္ေနေသးတယ္။ ကိုယ္ကေတာ႔ အလုပ္သံေယာဇဥ္ကို စိတ္မခိုင္လို႔ မၾကည္႔ေတာ႔ဘူး။
ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ္႔ကို ကိုယ္ပိုင္ အလင္းေရာင္ေလးေပးခဲ႔တဲ႔ ဒီအလုပ္ကေလးကို ေသတၱာထဲ တျမတ္တႏိုး သိမ္းထားလိုက္ၿပီ။ ကိုယ္႔မဂၤလာေဆာင္မွာ စာေပမိတ္ေဆြေတြက စ ေနာက္ၿပီး သင္႔ဘ၀မွာ ကိုယ္မရွိေတာ႔မွာမို႔ “သင္႔ဘ၀ အတြက္ပဲ ေတြးကာပူမိသည္” လို႔ ဆိုၾကတာကိုေတာ႔ အခုအခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးရင္ေတာင္ ေက်နပ္ေနမိပါေသးတယ္။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ဒီေန႔ေတာ႔ မိုးေလးကလဲ အုံ႔၊ ညဖက္မွာလဲ မိုးေလးက နည္းနည္းပါးပါး ရြာထားျပန္၊ ေဆာင္းဦးရာသီလဲ ၀င္လာၿပီဆိုေတာ႔ ရာသီဥတုက မွဳန္မွဳန္ မွိဳင္းမွဳိင္းေလး ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီေတာ႔ လူ႔စိတ္က ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး၊ ဟိုေတြး ဒီေတြးနဲ႔ ဟိုကို လြမ္းသလိုလို၊ ဒီကို လြမ္းသလိုလို ျဖစ္မိတယ္။
လြမ္းတယ္ဆိုတာကလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိတယ္ ထင္တာပဲ။ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႔ လြမ္းသြားတာ၊ ၀မ္းပန္းတနည္း လြမ္းမိတာ၊ တခါတေလက်ျပန္ေတာ႔ ေကာင္းေသာ သတိရျခင္းနဲ႔ လြမ္းလိုက္တာ ဆိုၿပီးေတာ႔ေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္လြမ္းခ်င္လို႔ လြမ္းေနမိတာကို သတိမထားမိ တတ္တာမ်ိဳးကလဲ ရွိတတ္ေသးတယ္။
ကိုယ္ဘေလာ႔ဂ္ေရးခါစက စာ ျပန္ေရးေတာ႔ အေဖ႔အေၾကာင္းေတြကို ရီစရာေလးေတြ စြက္ၿပီး ေရးမိတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ခင္မင္ရတဲ႔ မိတ္ေဆြေတြက အားေပးၾကတာေပါ႔ေလ။ ရီရတယ္ေနာ္၊ ဖတ္ရတာ စိတ္ေပါ႔ပါးသြားသလိုပဲ ဆက္ေရးပါ စသျဖင္႔ေပါ႔။ အဲဒီေတာ႔ ကိုယ္လဲ စဥ္းစားတယ္။ ကိုယ္လဲ ဟာသေတာ႔ မေရးဖူးလို႔ မေရးတတ္ဘူး၊ ဘာျဖစ္လို႔ သိပ္ရီရတာပဲလို႔ ေျပာတာပါလိမ္႔ ေပါ႔။
အေဖကိုယ္တိုင္က အမ်ားနဲ႔မတူ ရုိးရုိးႀကီးေနတတ္တာမို႔ သူလုပ္သမွ်ေတြက သေဘာက်စရာ၊ ျပံဳးစရာ ျဖစ္ေနတာပါ။ အဲဒါေၾကာင္႔မ်ားလား လို႔ စဥ္းစားေနတုန္း မိတ္ေဆြတေယာက္က ဖုန္းဆက္လာတယ္။ ခ်ိဳသင္းစာေတြကို ဖတ္ရတာ ခ်ိဳသင္း အေဖ႔ကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ လြမ္းေနမွန္းမသိ-တဲ႔၊ ရီစရာေတြလို႔ ထင္ရေပမဲ႔ တကယ္က အလြမ္းစာေတြ- တဲ႔။ အဲဒီမွာ ကိုယ္က အေဖ ကိုယ္တို႔ကို ေျပာေျပာဖူးေနတဲ႔ ေကာင္းေသာ သတိရျခင္းနဲ႔ လြမ္းပါ ဆိုတာကို သြားသတိရမိတာပါပဲ။
ကိုယ္တို႔အေမ ဆုံးခါစက အေဖက အဲဒီစကားကို ခဏခဏ ေျပာတာပါ။ ငယ္ရြယ္ေသးတဲ႔၊ မရင္႔က်က္ေသးတဲ႔ သား သမီးေတြကို ႏွစ္သိမ္႔တာလဲပါ၊ အေဖ ကိုယ္တိုင္လဲ ေျဖယူတာလဲ ပါမွာပါ။ “မလြမ္းရဘူး မေျပာပါဘူး၊ လြမ္းႏိုင္ပါတယ္ တဲ႔၊ ဒါေပမဲ႔ ေကာင္းေသာ သတိရျခင္းနဲ႔ လြမ္းပါ” တဲ႔။ အဲဒီေတာ႔ ကိုယ္လဲ အက်င္႔ပါၿပီး အေ၀းကလူတေယာက္ကို သတိရၿပီဆိုတာနဲ႔ သူနဲ႔အတူ ေပ်ာ္ခဲ႔တာ၊ သူကိုယ္႔အေပၚမွာ ေကာင္းခဲ႔တာ၊ သူ႔ရဲ႔ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ အျပဳအမူေလးကိုပဲ ေရြးၿပီး သတိရခ်င္မိေတာ႔တာေလ။
အဲဒီလိုနည္းနဲ႔ သတိရခ်င္စရာ အေကာင္းဆုံးကေတာ႔ ကိုယ္႔အမအလတ္ မေအးပါ။ ကိုယ္႔မွာ အမ ၃ေယာက္ ရွိပါတယ္။ မစံ၊ မေအး၊ မႏွင္း တဲ႔။ မစံကေတာ႔ မိသားစုထဲမွာ အႀကီးပီပီ အားအကိုးရဆုံး။ သူပဲ အကုန္ စီမံ ခန္႔ခြဲတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမကလဲ မစံကို အားအကိုးဆုံးပဲ။ အမ အငယ္ မႏွင္းကေတာ႔ မိသားစုထဲမွာ အထက္ဆုံး၊ အႏုပညာမွာ အခံစားတတ္ဆုံး။ အေဖ႔စိတ္ကုိ နားလည္မွဳ အေပးႏိုင္ဆုံးပဲ။
မေအးနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ကေတာ႔ ၾကားထဲမွာ ေ၀ေလေလ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုရမွာေပါ႔။ တျခားကိြက်ိ ကြက်ေတြလဲ သိပ္နားမလည္၊ ထူးလဲ မထူးခၽြန္၊ ရီစရာပဲ မက္ၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ပဲ ေနခ်င္တယ္။ မေအးက မိသားစုထဲမွာ စိတ္ထားအေကာင္းဆုံး။ ေနာက္ၿပီး သူက မိသားစုထဲမွာ ဂ်ိဳကာလို ျဖစ္ေနတာမို႔ ဘယ္သူနဲ႔ တြဲတြဲ အဆင္ေျပတယ္ေလ။
သူက ဘ၀ကို ရုိးရုိးနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ပဲ ျဖတ္သန္းခ်င္တဲ႔သူ။ ဘုရား တရား၊ လူႀကီးမိဘကို ရုိေသ ကိုင္းရွဳိင္းမယ္၊ အကုန္လုံး လုပ္ကိုင္ေပးမယ္၊ ဒါေပမဲ႔ ဘာ ဘ၀အခက္အခဲမွ မသိခ်င္ဘူး၊ ပိုက္ဆံမရွိလို႔လဲ သူ မပူဘူး။ သူ႔ဖာသာ သူ ျဖစ္သြားလိမ္႔မယ္ ပဲ။ ဘယ္ေတာ႔မွ ေမာင္ႏွမ အေပၚမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူမ်ားအေပၚမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မာနလဲ မထားတတ္ဘူး။ အျမဲ ေအာက္က်ိဳ႔ၿပီး ဆက္ဆံတတ္တယ္။
သူ႔လက္သုံးစကားက ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ တဲ႔။ သူ႔မွာ ဘာေလးျဖစ္ျဖစ္ ေက်းဇူးတင္လို႔ မၿပီးဘူးေလ။ စားေသာက္ဆုိင္သြားလို႔ စားၿပီးေသာက္ၿပီးလို႔ စားပြဲထိုးေလးကို tips ေပးရင္လဲ သူက ခါးကိုက်ိဳးၿပီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေျပာေနတာ။ ကိုယ္လဲ ၾကည္႔ေနရင္း ဘယ္သူက tips ေပးလို႔၊ ဘယ္သူက ယူေနတာလဲ ဆိုတာေတာင္ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္သြားရတာ။
ဖုန္းတခါဆက္ရင္လဲ ဖုန္းကဒ္က မိနစ္ ၂၀ေလာက္ ပဲ ရတာမို႔ ေျပာခ်င္တာေတြ မက်န္ရေအာင္ အလုအယက္ေျပာမလို႔ ၾကံစည္တုန္း သူက ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေတြ အထပ္ထပ္ေျပာေနတာနဲ႔ မိနစ္က ကုန္ေရာ။ တခါတေလက်ေတာ႔လဲ နင္႔ ေက်းဇူးတင္တာေတြ ခဏထားစမ္းပါအုံး လုပ္ရတာ။ အဲဒီေတာ႔လဲ ရီေနေရာ။
ကိုယ္႔အမ်ိဳးသားနဲ႔ မေအးနဲ႔ စကားေျပာၾကရင္လည္း သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က အထာနဲ႔။ သူ႔ထက္ငါ ဦးေအာင္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေျပာၿပီး ႏွဳတ္ဆက္ၾကတာ။ မေအး၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္ လို႔ တေယာက္က ေျပာရင္ မေအးကလဲ ေက်ာ္၀ဏၰကို အမ ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ ျပန္လုပ္တာ။ ၿပီးရင္ သူတို႔ပဲ တခြိခြိနဲ႔။
သူက သေဘာေကာင္းေလေတာ႔ သူ႔ကို ႏိုင္ၾကတဲ႔သူကလဲ အမ်ားသား။ အိမ္မွာ အလုပ္လုပ္တဲ႔ ေကာင္မေလးေတြက အစ သူ႔ကိုဆို တို႔ မမေအးႀကီးက ရပါတယ္၊ ေအးေဆးပါ တဲ႔။ တခါတေလ မေအးက မ်က္ရည္ေလး ၀ဲတဲ ၀ဲတဲ နဲ႔ ဘယ္သူကေတာ႔ သူ႔ကို ဘယ္လို ေျပာလိုက္ျပန္ၿပီ၊ ဘယ္လိုလုပ္လိုက္ျပန္ၿပီ နဲ႔ ကိုယ္႔ကို လာေျပာျပေသးတာ။
ကိုယ္ကလဲ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ၊ ဘြင္းဘြင္းသမားဆိုေတာ႔ ခ်ိဳသင္းအမကို မထိနဲ႔ေနာ္၊ သည္းမခံဘူး တို႔ဘာတို႔ သြားေျပာပစ္တာ။ အဲဒီကိစၥ မနက္ေလာက္က ျဖစ္သြားရင္ ညေနက်ေတာ႔ သူ႔ကို ေျပာတဲ႔လူနဲ႔ သူက ျပန္တည္႔လို႔။ ဟီးဟီး ဟားဟားနဲ႔ အတူတူ ရီၾကတာ မ်က္ရည္မ်ားေတာင္ ထြက္လို႔။ ကိုယ္က သီးျခားႀကီး ေဘးမွာ ၾကည္႔ေနရတတ္တာမ်ိဳး။
နင္႔ဟာက ဘယ္လိုႀကီးလဲ၊ ငါ႔မွာျဖင္႔ နင္႔ဖက္က နာလိုက္ရတာ၊ ရန္ေတာင္ျဖစ္ၿပီးေနၿပီ လို႔ ေျပာေတာ႔ သူက “သူလဲ အဆိုးႀကီး မဟုတ္ရွာပါဘူးဟယ္၊ တခါတေလေတာ႔ ဒီလိုေပါ႔၊ နင္ကလဲ” တဲ႔။ ကိုယ္႔မွာသာ ဟတ္ေကာ႔ႀကီး က်န္ခဲ႔ရတာ ခဏခဏ။
သူက ေငြေရးေၾကးေရးလဲ ခုထိ နားမလည္ဘူး။ ကိုယ္တို႔ ခက္ခဲတဲ႔ အခ်ိန္ေတြတုန္းက အေမ႔မူႀကိဳေက်ာင္းေလးကို သူပဲ ဦးေဆာင္ ဆက္လုပ္ၿပီး တအိမ္လုံးကို ေကၽြးထား၊ ကိုယ္တို႔အငယ္ေတြကို ေက်ာင္းထားခဲ႔တာ။ ေမာေမာပန္းပန္း စာသင္ၿပီး ျပန္လာတာနဲ႔ ပိုက္ဆံအိတ္ကို မစံဆီ ေပးလိုက္တာပဲ။ ဘယ္ေလာက္ရလို႔၊ ဘယ္လိုဆိုတာလဲ မသိ၊ ေစ်းဘယ္လို ၀ယ္ရတယ္၊ ဘယ္လို စားရမယ္ ဆိုတာလဲ မသိ။ သူ႔ကို အလုပ္သြားဖို႔ ဘတ္စ္ကားခပဲ ျပန္ေပးရတယ္။
အဲဒီတုန္းကဆို ကိုယ္တို႔က သိပ္ေခၽြတာေနရတဲ႔အခ်ိန္။ အေမ မဆုံးခင္က အျမဲေျပာတယ္။ သမီးမိန္းကေလးေတြ ေမြးထားတာေနာ္၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အကူအညီမေတာင္းရေအာင္ ေနရမယ္၊ ကိုယ္႔အားကိုယ္ကိုး ႀကိဳးစားရမယ္ လို႔ သမီးေတြကို အျမဲဆုံးမတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ညီအမ ၄ေယာက္က အုတ္တံတိုင္း ေလးဖက္ လို ျဖစ္ေနတယ္။ မာလဲမာတယ္၊ ညီလဲ ညီတယ္။
အဲဒီတုန္းက အေမ မရွိေတာ႔ ပိုၿပီး ကသီတယ္။ အေဖ႔ကို ေထာင္၀င္စာ မ်ားမ်ား ပို႔ခ်င္တယ္။ အဲဒီေတာ႔ တေန႔ကို ေစ်းဖိုး ၁၅က်ပ္ပဲ သုံးမယ္လို႔ ညိွၿပီး ဆုံးျဖတ္ၾကတယ္။ ေစ်း၀ယ္ရတာမ်ား စဥ္းစားရတာ ေခါင္းေျခာက္ပါရဲ႔။ ေစ်းပတ္ၿပီး ဘယ္လို ဖြယ္ရာေအာင္ လုပ္ရပါ႔မလဲ လို႔ေလ။ အဲဒီလို ကိုယ္တို႔ ေစ်းပတ္ေနခ်ိန္မွာ မေအးက ေစ်းမပတ္ပါဘူး။ ေစ်းထိပ္က ေစာင္႔တာပါ။ ဘုရားပန္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ၀ယ္ၿပီး ေစာင္႔ေနတာ။
ကိုယ္တို႔မွာ ေစ်းပတ္ၿပီး ျပန္လာေတာ႔ သူက ဘုရားပန္းေတြ ၀ယ္ၿပီးၿပီ။ အလွဆုံး၊ ေစ်းႀကီးတဲ႔ ပန္းေတြပဲ ေရြးထားတာ။ သူသိတာ ဘုရားပန္းလွလွ ထိုးမယ္၊ ဒါပဲေလ။ (ပန္းသည္ေတြကလဲ သူ႔နားမွာ ၀ိုင္းေနတယ္) ၀ယ္တာကလဲ ဘုရားပန္း ဆိုေတာ႔ ကိုယ္တို႔မွာ ေျပာရခက္ႀကီး။ ဘတ္ဂ်က္လဲ နားမလည္။ သူ႔ကို ေျပာတုန္းကေတာ႔ ေအးပါ ေအးပါ တဲ႔။ ကိုယ္တို႔လဲ ပန္းေတြ တေပြ႔ႀကီးနဲ႔ သူ႔ကို ျမင္တာနဲ႔ သက္ျပင္းခ်ရေတာ႔တာပဲ။
ဟာသဥာဏ္လဲ သူက အရႊင္ဆုံး။ အေဖ႕မိတ္ေဆြေတြလဲ သူေျပာင္တာ ကုန္ေပါ႔။ နံမည္၀ွက္ေလးေတြလဲ ေပးထားေတာ႔ အေဖနဲ႔အေမက အဲဒီမိတ္ေဆြနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ရင္ မေအး လုပ္ျပထားတာေတြ သတိရၿပီး မိတ္ေဆြေရွ႔မွာ မရီမိေအာင္ မနည္း ထိန္းေနရတတ္တာ။ အေဖကဆို ရီရလြန္းလို႔ ငါ႔သမီးရယ္၊ ေတာ္ပါေတာ႔ တဲ႔။
တခါကေတာ႔ သူဗမာျပည္မွာ ရွိတုန္း သူ႔ဆီဖုန္းဆက္ေတာ႔ သူက ေလသံတိုးတိုးနဲ႔ “မိခ်ိဳေရ၊ ဆိုးဂ်ား (soldiers) ေတြကေတာ႔ ဆိုးမန္းနီး (so many) ပဲ” တဲ႔။ သတင္းေပးရွာတယ္။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္က “မေအးရယ္၊ စစ္သားေတြက သူတို႔ကို soldier ေခၚတာေလာက္ေတာ႔ သိမွာေပါ႔ဟ” လို႔ ေျပာရတယ္။ အဲဒီေတာ႔ သူက “မသိဘူးေလ၊ ငါ႔မလဲ လွ်ိဳ႔၀ွက္ ေျပာရတာ၊ ဟီးဟီး” တဲ႔။
အင္း.. ဒီလို အမမ်ိဳးရတာ ကိုယ္ကေတာ႔ ေလာကႀကီးကို သူ႔စကားအတိုင္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔ပဲ အထပ္ထပ္ ေျပာရမွာပါပဲေလ။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
လူေတြဆိုတာ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ဘယ္လိုမွ အႀကိဳက္ခ်င္း မတူႏိုင္ဘူး။ တထပ္တည္း မက်ႏိုင္ဘူးေလ။ ဒီလိုေရးလို႔ ခ်ိဳသင္းတေယာက္ ဘာေတြ ပ်ိဳးေနျပန္ၿပီလဲလို႔ ထင္ၾကအုံးမယ္။ ဘာမွ မပ်ိဳးရပါဘူး။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ မတူညီၾကတာေလးေတြကို ေတြးမိလို႔ပါ။
ကိုယ္နဲ႔သူမွာလဲ အိမ္ေထာင္သာက်လာတာ မတူတဲ႔အခ်က္ေတြက ေတာ္ေတာ္မ်ားတာပါ။ အဲဒီေတာ႔ မတူတာေတြ ထိုင္ေရးေနရင္လဲ ဒီည မအိပ္လိုက္ရဘဲ မနက္ရုံးကို အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႔ တန္းအလုပ္ဆင္း လိုက္ရလိမ္႔မယ္။ အဲဒီေတာ႔ တူတာေတြ ေျပာရင္ ပိုတိုမယ္ ထင္တာပဲ။
အႀကိဳက္အတူဆုံး အခ်က္ကို ေျပာရရင္ေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္စလုံး ရုပ္ရွင္ႀကိဳက္ၾကတာကိုပါ။ ရုပ္ရွင္မ်ားၾကည္႔ေနရင္ ျငိမ္ ေနတာပဲ။ ႏွစ္ေယာက္သား အားရက္ဆိုရင္ ရုပ္ရွင္ရုံေအာက္မွာ သြားေမာ႔ေနတာ ေတြ႔ရမယ္။
ရုံးအားရက္ေတြမွာ ဆဲလ္ဖုန္းကို ဆက္လို႔ မကုိင္ေတာ႔ဘူးဆိုရင္ သေဘာသာေပါက္ေပေတာ႔ လို႔ ရင္းႏွီးသူေတြကို ေျပာထားရတယ္။ နည္းနည္းေစာေသးလို႔ ဖုန္းကိုင္ရင္လဲ ကိုင္လိုက္တာနဲ႔ ဟုိဖက္က သူငယ္ခ်င္းက ဒီေန႔ ဘာကားလဲေဟ႔ တဲ႔။ ေမးပုံက။ မသိတဲ႔သူဆို ကားပြဲစား လုပ္ေနသလား ထင္မွာ။
ကိုယ္ ဒီအေမရိကားကို စ ေရာက္လို႔ ပထမဆုံး ရုပ္ရွင္ၾကည္႔တဲ႔ညကို သတိရမိေသးတယ္။ ေဟာလိ၀ုဒ္ရွိတဲ႔ ရုပ္ရွင္ျမိဳ႔ေတာ္မွာ ေနမိရက္သားျဖစ္ေနတာမို႔ ကိုယ္ၾကည္႔ခ်င္တဲ႔ကားေတြ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ၾကည္႔ရေတာ႔မွာ ေတြးၿပီး အရမ္း၀မ္းသာေနတာ။ ဒါနဲ႔ ရုံထဲ၀င္ဖို႔ လက္မွတ္ျပေတာ႔ လက္မွတ္စစ္ လူႀကီးက ကိုယ္႔အမ်ိဳးသားကို ေမးတယ္ေလ။ ခင္ဗ်ားရဲ႔အမ်ိဳးသမီး ဒီေလာက္ျပံဳးေနေအာင္ ဘာေတြမ်ား လုပ္ထားသလဲ သိခ်င္လိုက္တာ တဲ႔။ တကယ္ေတာ႔ သူက ဘာမွ လုပ္ထားတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီက ရုပ္ရွင္ေတြ ၾကည္႔ရေတာ႔မယ္ ဆိုၿပီး ပလပ္ပလပ္ ျဖစ္ေနတာ။
ရုပ္ရွင္ၾကည္႔တဲ႔လူေတြကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးအစားစား ရွိေသးတာ။ ေသာၾကာေန႔ညမွာ ၾကည္႔တဲ႔လူက တမ်ိဳးတစား၊ စေန၊ တနဂၤေႏြမွာ ၾကည္႔တဲ႔လူက တမ်ိဳးတစား။ ေသာၾကာေန႔ညေတြမွာဆို လူငယ္ေတြ အမ်ားဆုံး ေတြ႔ရတယ္။ လူငယ္သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုေတြ၊ လူငယ္စုံတြဲေတြ အမ်ားဆုံး ေတြ႔ရတယ္။
အဲလိုညေတြမွာ ရုပ္ရွင္ၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ ခပ္ေဟာ႔ေဟာ႔ ကားေလးေတြပဲၾကည္႔၊ ဒါမွ ပရိသတ္နဲ႔ လိုက္တယ္။ အေသအခ်ာ ခံစားရမဲ႔ကား၊ အေလးအနက္ ထားရမဲ႔ကားေတြဆို ဘယ္ေတာ႔မွ ေသာၾကာည သြားမၾကည္႔ေလနဲ႔။ ကိုယ္က ဖီလင္နဲ႔ၾကည္႔ေန၊ သူတို႔က စကားေျပာ၊ ဆူညံေနဆိုရင္ ပ်က္ေရာပဲ။
စေန၊ တနဂၤေႏြမွာဆို မိသားစုေတြ လာၾကည္႔တာမ်ားတယ္။ အဖိုးႀကီးအဖြားႀကီး စုံတြဲေလးေတြလဲ လာၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔ အသက္ႀကီးႀကီး အဖြားႀကီးေတြဆို ႏွဳတ္ခမ္းနီေလးေတြဆိုးလို႔၊ ပုတီးေလးေတြဆြဲလို႔၊ ႏွစ္ေယာက္စလုံး သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းေလးေတြ ၀တ္စားၿပီး တေယာက္လက္ တေယာက္ ၾကင္ၾကင္နာနာဆြဲလို႔ ရုပ္ရွင္လာၾကတယ္။
အဲလိုျမင္ကြင္းေတြေတြ႔ရင္ ကိုယ္က သူ႔ကို ျပရတယ္။ ၾကည္႔စမ္း၊ တို႔ေတြလဲ ႀကီးရင္ အဲလို ေနမွာ။ ႀကီးတဲ႔အထိ ရုပ္ရွင္ေတြၾကည္႔ၿပီး အျမင္ခ်င္းဖလွယ္လို႔။ ဘ၀ကို ဒီလိုမ်ိဳး enjoy လုပ္ၾကတယ္။ အဲလိုမ်ိဳး အသက္ရွည္ရင္ေတာ႔ ေကာင္းမွာပဲေပါ႔။
အေဖရွိတုန္းကေတာ႔ ကိုယ္တို႔ ရုပ္ရွင္ၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ အေဖမရွိတဲ႔အခ်ိန္၊ အေဖ ခရီးထြက္တဲ႔အခ်ိန္မွပဲ ရုပ္ရွင္သြားၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ အေဖက ရုပ္ရွင္ မႀကိဳက္လို႔ေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ တေနရာတည္းမွာ ျငိမ္ၿပီး ပိတ္ကားကို စိုက္ၾကည္႔ၿပီး ၾကာၾကာ မေနခ်င္ဘူး။ မိတ္ေဆြနဲ႔ အေပါင္းအသင္းနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္၊ စကားေျပာရတာကို ပိုသေဘာက်တယ္ေလ။
အေဖ႔သဘာ၀က ၅မိနစ္ေလာက္ ျငိမ္ျငိမ္ေလး ေနလိုက္ရင္ တခါတည္း အိပ္ေပ်ာ္သြားေရာ။ အရမ္းအပူအပင္ ကင္းတယ္။ ခ်က္ခ်င္းအိပ္ႏိုင္၊ ႏိုးႏိုင္တယ္။ အဲဒါ အေဖ႔မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းတိုင္း သိၾကတယ္။ ခုပဲ စကားေျပာေန၊ ခုပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္တာမ်ိဳးပါ။
တေန႔ေတာ႔ ကိုယ္တို႔ ၃ေယာက္သား ရုပ္ရွင္ သြားၾကည္႔ၾကေရာ ဆိုပါေတာ႔။ ကားနံမည္က ျမဴးနစ္ခ္ တဲ႔။ တကယ္႔အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္ရုိက္ထားတာဆိုေတာ႔ အဲဒီလို ျဖစ္ရပ္မွန္ေတြကို မလြတ္တမ္းၾကည္႔တဲ႔ ကိုယ္တို႔က မေအာင္႔ႏိုင္ေတာ႔ဘူး။ အေဖ႔ကို သြားၾကည္႔ရေအာင္ ေျပာေတာ႔ အေဖကလဲ စိတ္၀င္စားတယ္။ ၾကည္႔ၾကတာေပါ႔ တဲ႔။
အစ ပထမေတာ႔ ဟုတ္လို႔ပဲ။ အေဖႀကီးက စိတ္၀င္တစားၾကည္႔ေနတာ။ ကိုယ္ကလဲ ဇာတ္ကားကို ၾကည္႔လိုက္၊ အေဖမ်ား ပ်င္းေနသလားလို႔ အေဖ႔မ်က္ႏွာၾကည္႔ အကဲခတ္လိုက္ေပါ႔။ ေနာက္ ၅မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ႔ ရုံထဲမွာ ေအးကလဲေအး၊ ျငိမ္ကလဲ ျငိမ္ေနရတာဆိုေတာ႔ အေဖ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေလေရာ။
ပထမေတာ႔ ကိုယ္က ေကာင္းခန္းေတြ လြတ္သြားမွာစိုးလို႔ အေဖ႔ကို တိုးတိုးေလး ႏွိဳးေသးတယ္။ မရပါဘူး။ အိပ္တာမွ ေဟာက္ေတာင္ ေဟာက္ေနေသးတာပါ။ ရုပ္ရွင္နဲ႔ အျပိဳင္ေပါ႔ေလ။ ေဟာက္သံက နည္းနည္းက်ယ္လာေတာ႔ ေဘးကလူေတြက ခပ္ရွမ္းရွမ္း ၾကည္႔ၾကတယ္။ ကိုယ္ကလဲ ျပန္ျပံဳးျပရတာေပါ႔။ အေဖ႔ေတာ႔ မႏွိဳးႏိုင္ပါဘူးဆိုတဲ႔ အျပံဳးမ်ိဳးေပါ႔။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ၀ုန္းဒိုင္းဆိုၿပီး ရုပ္ရွင္ထဲမွာ ေသနတ္ေတြ ထ ပစ္ၾကပါေလေရာ။ အဲဒီေတာ႔ အေဖလဲ အရမ္းလန္႔ၿပီး ႏိုးလာတယ္။ ဘာျဖစ္တာလဲ၊ ဘာျဖစ္တာလဲ သမီး တဲ႔။ ကိုယ္႔လက္ကို ဆုပ္ၿပီး ေမးတယ္။ ေအာ္ အေဖ၊ အဲဒါ ေသနတ္ပစ္ၾကတာေလ၊ အိုလံပစ္ အားကစားသမားေတြကို ျပန္ေပးဆြဲၿပီး ပစ္သတ္လိုက္တဲ႔ အခန္းေလ။ ေအာ္၊ ေအး ေအး။ အေဖ လြတ္သြားလို႔ အေဖ႔ကုိ ျပန္ရွင္းျပပါအုံး တဲ႔။ အဲဒါနဲ႔ ကိုယ္လဲ တတ္သ၍ မွတ္သ၍ နားလည္သေလာက္ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ၿပီး ျပန္ရွင္းျပရတာေပါ႔။
အေဖကလဲ ေခါင္းညိတ္ၿပီး နားေထာင္တယ္။ ရွင္းလဲ ျပၿပီးေရာ၊ ခဏေနေတာ႔ ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားျပန္ပါေရာ။ ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ႔ ေဟာက္သံထြက္လာျပန္ပါေရာ။ ေဘးကလူေတြကလဲ ထပ္ေတာ႔ၾကည္႔ၾကေသးတယ္။ ဒါေပမဲ႔ တကားလုံး အေဖက အိပ္လိုက္၊ ေဟာက္လိုက္၊ လန္႔ႏိုးလာလိုက္၊ သမီးက ရွင္းျပလိုက္နဲ႔ဆိုေတာ႔ ေနာက္ေတာ႔လဲ ရုိးသြားပုံရပါတယ္။ ကိုယ္တို႔ကို ၾကည္႔ၿပီး ျပံဳးေနၾကတယ္။
ရုံျပင္ထြက္လာေတာ႔ ေကာင္းရဲ႔လား အေဖဆိုေတာ႔ ေအး၊ ေအး တဲ႔။ (တကယ္ေတာ႔ အိပ္လို႔ ေကာင္းတာ ေနမွာ) ဟုိတေလာကလဲ မႏွင္းနဲ႔ ဘယ္လ္ဂ်ီယံမ္မွာ ရုပ္ရွင္သြားၾကည္႔ေသးတယ္ တဲ႔။ (မႏွင္းဆိုတာ ကိုယ္႔အမအငယ္ ကို ေျပာတာပါ) ဘာကားသြားၾကည္႔တာလဲ ဆိုေတာ႔ Brokeback Mountain တဲ႔။ ဟာ ေအာ္စကာကားပဲ၊ အေဖ ႀကိဳက္ရဲ႔လား ဆိုေတာ႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။ Brokeback မဟုတ္ဘူး၊ ဗရုတ္ဗရက္ ေမာင္တိန္ ပဲ သမီးရ။ ေယာက်ာၤးခ်င္း ႀကိဳက္ရတယ္ လို႔ တဲ႔။ ဟုတ္သားပဲ။ အဲဒီကားက gay ေတြအေၾကာင္း ရုိက္ထားတာေလ။
ေအာ္ အေဖႀကီးကို လြမ္းလိုက္တာေနာ္...။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ဘေလာ႔ဂ္လုပ္ေတာ့ သတိအရမိဆုံးသူက အေဖပါ။
ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း တရက္မပ်က္ သတိရစရာခ်ည္းျဖစ္ေပမဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္လုပ္ေတာ့ ပို ၿပီး သတိရမိပါတယ္။ အေဖ႔အေၾကာင္းေရးမယ္ဆိုရင္ အပိုင္းပိုင္းေတြခြဲၿပီး ေရးစရာေတြက တပုံႀကီး။ ေတြးမိရင္ ငိုခ်င္လာတယ္္၊ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အေဖအရင္ကလို ခရီးေတြထြက္ေနတယ္၊ တေန႔ အိမ္ျပန္လာမွာပဲ လို႔ပဲ တသက္လုံး ယူဆထားခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ မရွိေတာ႔တာကို မေတြးဘဲ အေဖမ်ား ဘေလာ႔ဂ္ဂါျဖစ္ရင္ ဆိုတဲ႔ စိတ္ကူးနဲ႔ပဲ ခဏရူးလိုက္မိပါတယ္။
အေဖက ေဘာ္ဒါေတြက မ်ားမွမ်ား။ ရန္ကုန္မွာဆို အေဖလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ရင္ လူသီးႀကီး ျဖစ္ေနတာ။ သူ႔ေဘးမွာ လူေတြအုံလို႔။ စကားေျပာရင္ အျမဲပဲ ျပံဳးၿပီး ေျပာတယ္။ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းကို သိပ္ခင္မင္လို႔ သူ႔ကိုလဲ လူတိုင္းက ခ်စ္တာ မဆန္းပါဘူး။ ဘယ္သူ႔ကိုမဆို အနိမ္႔အျမင္႔ အတန္းအစားမေရြး အသက္အရြယ္ ၾကီးငယ္မေရြး သူ႔ကိုယ္သူလိုပဲ ယုံယုံၾကည္ၾကည္ ေပါင္းတတ္တယ္။
ပကာသန လုံး၀မရွိ၊ အရွိကို အရွိအတိုင္း ရုိးရုိးႀကီးေနတတ္လို႔ အင္မတန္လည္ၿပီး သူမ်ားအေပၚ လွည္႔စားတတ္တယ္ ဆိုတဲ႔သူေတြေတာင္ အေဖ႔ကိုေတာ႔ ေဘးမဲ႔ ေပးထားၾကတာ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ ငါေတာ႔ ဆရာ႔ကို မလိမ္ေတာ႔ပါဘူးေလ၊ လိမ္လဲ သိမဲ႔ပုံ မေပၚပါဘူးေပါ႔။
ကိုယ္ဘေလာ႔ဂ္လုပ္ေတာ့ အေဖက အနားေရာက္လာတယ္။ ထုံးစံအတိုင္း ေခတ္ေပၚ နည္းပညာဆို ဘာမွမလုပ္တတ္ေပမဲ႔ သိပ္သေဘာက်တယ္ေလ။ အခုလို ကိုယ္ေရးတဲ႔စာေတြ ရုိက္တင္ေနရုံပဲ ဆိုတဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္လိုဟာမ်ိဳးဆို အေဖနဲ႔သိပ္ကုိက္ေပါ႔။ ဘေလာ႔ဂ္ တီထြင္တဲ႔သူေတြကို ရည္ညႊန္းၿပီး ကဗ်ာေတြဘာေတြေတာင္ စပ္ပစ္လိုက္အုံးမွာ။
အဲဒါနဲ႔ ကိုယ္ဘေလာ႔ဂ္္ လုပ္ေနတာ သိသြားၿပီး အေဖလဲ ဘေလာ႔ဂ္ဂါလုပ္မယ္ ျဖစ္ပါေလေရာ။ သူ႔အသည္းေလးနဲ႔ လူတိုင္းကို ဖုန္းဆက္ပါေတာ႔တယ္။ သူ႔အသည္းေလးဆိုလို႔ တျခားမထင္ပါနဲ႔။ ေန႔ေန႔ညည အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ကြန္တက္ျပတ္သြားမွာစိုးလို႔ သူ႔ဆဲလ္ဖုန္းေလးကို မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံတတ္လို႔ ကိုုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္က အေဖ႔ဖုန္းေလးကို အေဖ႔အသည္းေလးလို႔ တိတ္တိတ္ေလး နံမည္ေပးထားတာပါ။
“ဒီလိုပါ၊ ကိုယ္ ဘေလာ႔ဂ္ေရးမလို႔ေလ။ အဲဒါ ကိုယ္႔ကို ဘေလာ႔ဂ္တခုေလာက္ လုပ္ေပးစမ္းပါ။ နံမည္ကိုေတာ့ ဖန္မီးအိမ္လို႔ ေပးဖို႔ ကိုယ္စဥ္းစားထားတယ္၊ အင္း၊ ရပါတယ္၊ တင္မိုး ဘေလာ႔ဂ္ ဆိုလဲ တမ်ိဳးေတာ့ေကာင္းပါတယ္၊ အဲဒါေလး ကူပါအုံးဗ်ာ”
ဒါနဲ႔ သူခင္တဲ႔ လူတိုင္းကို လိုက္ေျပာလိုက္တာ ဟုိလူက တခုလုပ္ေပး၊ ဒီလူက တခုလုပ္ေပးနဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ ၁၅ခုေလာက္ ျဖစ္သြားပါေလေရာ။ ဘေလာ႔ဂ္ဂါ အႀကီးစားႀကီး ျဖစ္သြားတာေပါ႔။ ဖန္မီးအိမ္ တဲ႔၊ တင္မိုး ဘေလာ႔ဂ္တဲ႔၊ ေလွတစင္းနဲ႔ သီခ်င္းသည္ တဲ႔၊ ဒီမိုကေရစီ ေအာင္ဆုရည္ တဲ႔၊ ဒို႔အေရး ဘေလာ႔ဂ္ တဲ႔၊ သီခ်င္းေတြကလဲ အကုန္ရေတာ့ ဒီမိုကေရစီ သီခ်င္းဘေလာ႔ဂ္ ဆိုတာလဲ လုပ္ထားေသးတာ။ (အံတီမာမာေအး အသံဖိုင္နဲ႔လဲ စာသားနဲ႔ တြဲထည္႔တယ္) သူ႔ဘေလာ႔ဂ္ေတြရဲ႔ နံမည္ေတြအကုန္လုံးကို မ်ားလြန္းလို႔ သူ ကိုယ္တိုင္လဲဲ မမွတ္မိေတာ့ဘူး တဲ႔။
“သမီး ဒီဘေလာ႔ဂ္မွာ ဆီပုံးေလး ထားလိုက္ပါအုံး။ လူေတြနဲ႔ေတြ႔ရတာ သိပ္ေကာင္းတာေပါ႔ သမီးရယ္။ အေဖ႔ဖုန္းနံပါတ္ေလးကိုလဲ ဘေလာ႔ဂ္ထိပ္မွာ ေရးထားလိုက္ရင္ေကာင္းမယ္ (ဟာ ဘယ္သူမွ ဒီလို မထည္႔ဘူးအေဖ) လုပ္လိုက္ပါ သမီး၊ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ အဆက္အသြယ္ ရတာေပါ႔။”
“ဒီဘေလာ႔ဂ္လုပ္ျဖစ္တာ အရမ္းမွန္သြားတယ္၊ ဒီလူနဲ႔ အေဖ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနတာ ၾကာၿပီ၊ အခုမွ ျပန္အဆက္အသြယ္ရတယ္။ အေဖတို႔က ဟုိးအရင္ကတည္းက သိပ္ခင္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ။ သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ကို ေပးဖို႔ စီေဘာက္စ္ကေန ေအာ္လိုက္ပါအုံး။ (ျဖစ္ပါ႔မလား အေဖ၊ တကယ္ႀကီး လုပ္ခိုင္းေနတာလား) ေအာ္ ငါ႔သမီးႏွယ္၊ တယ္ခက္ပါလား၊ ဒါဆိုလဲ အေဖ႔ဖုန္းကို ဆက္ လို႔ ေရးလိုက္။ ဖုန္းနံပါတ္က ဘေလာ႔ဂ္ထိပ္မွာ ေရးထားတယ္လို႔။”
“သူ႔ကြန္မန္႔ကေလးက အေတာ္ေကာင္းတာပဲ။ အေဖ အဲဒါကို ကဗ်ာေလးနဲ႔ ျပန္ေျဖလိုက္မယ္။ သမီး အခု တင္လိုက္ေပါ႔။ (အေဖ ဒီေန႔တေန႔တည္း ပို႔စ္ ၇ခု ရွိေနၿပီေနာ္) ေအာ္ သမီးရယ္၊ ပိုက္ဆံေပးရတာမွ မဟုတ္တာ။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စာေပစိစစ္ေရးမရွိဘဲ ေရးရတာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းသလဲ။ ဘယ္ႏွစ္ပုဒ္ တင္တင္ေပါ႔။ ငါ႔သမီးတို႔က တခါတေလ ေတာ္ေတာ္ နားေ၀းေသးတယ္။”
အဲလိုနဲဲ႔ အေဖ ဘေလာ႔ဂ္လုပ္လိုက္တာ ကိုယ္လဲ အလုပ္က ထြက္လိုက္ရၿပီး ၂၄နာရီမွာ နာရီ ၂၀ေလာက္ အေဖ႔စာမူေတြ ရုိက္ေနရပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ အေဖ႔ကို ကြန္ပ်ဴတာ စာရုိက္သင္ေပးတာ ထုံးစံအတိုင္း မေအာင္ျမင္ျပန္ပါဘူး။
စာတလုံးကို ႏွိပ္ရင္ သူ႔လက္၀၀ႀကီးေတြနဲ႔ အၾကာႀကီး ႏွိပ္ထားလို႔ ဟုိးတား လို႔ ေအာ္ရေပါင္း မနည္းေတာ့ဘူးေလ။ ဥပမာ ေအ ကို တခ်က္ႏွိပ္လိုက္တာ ေအ ေတြခ်ည္း တမ်က္ႏွာေလာက္ ျပည္႔သြားလို႔ပါ။ ဖိမိဖိရာ ႏွိပ္ထားလုိက္တာ။ “ကဲ ကဲ ငါ႔သမီးပဲ လုပ္ေတာ့။ အေဖ ေဘးကေန ၾကည္႔မယ္။”
နဂိုကမွ အေပါင္းအသင္းမ်ားရတဲ႔အထဲ ေနာက္ထပ္ ဘေလာ႔ဂါ ေဘာ္ဒါေတြ ထပ္ရလာလို႔ အေဖ႔ဖုန္းက နားကို မနားရေတာ့ဘူးေလ။ နဂိုယူထားတဲ႔ မိနစ္ ၁၀၀၀ plan မေလာက္ေတာ့လို႔ unlimited plan ကို ေျပာင္းယူထားရေသးတယ္ တဲ႔။ ဖုန္းကုမၸဏီေတြကလဲ အေဖက အမွန္တကယ္သုံးစြဲသူႀကီးဆိုေတာ့ အေဖနဲ႔ေတာင္ ေၾကာ္ျငာရုိက္ဖို႔ စဥ္းစားေနရတယ္ တဲ႔။
ေအာ္ တခါတေလက်ေတာ့လည္း ေတြးမိတယ္။ ကိုယ္႔စိတ္ကူးေတြ အသက္၀င္လာရင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းလိုက္မလဲလို႔ေပါ႔။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
