ဘေလာ႔ဂ္ကို ပစ္ထားတာလဲ ၾကာၿပီ။
ဘေလာ႔ဂ္မွာ ၃ရက္ေလာက္ ခြင္႔ယူမည္ဆိုၿပီး သတင္းစကားမွာ ေရးၿပီးတင္ထားတာလဲ စိတ္ထဲမွာေတာ႔ ၃ ေနာက္က သုညတလုံးေလာက္ တိုးလိုက္ရမလား စဥ္းစားေနတာ။ သုည ႏွစ္လုံးေလာက္ဆိုရင္ေတာ႔ ေအးေဆးပဲ။
လူကလဲ ေနလို႔ကို မေကာင္းဘူး။ အဖ်ားက တေငြ႔ေငြ႔။ ဆီးခ်ိဳေတြကလဲ ကုန္ေစ်းႏွဳန္းလိုပဲ။ ဘယ္လိုခ်ခ် မက်ဘူးဆိုတဲ႔အထဲကပဲ။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္႔မွာ ဂရုစိုက္ မခံရရွာပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ကိုယ္က ျဖစ္လာရင္ ကိုယ္႔ဖာသာကိုယ္ ပိုပိုသာသာ သနားၿပီး ၀မ္းနည္းပစ္လိုက္ တတ္လို႔ပါ။ အဲဒီေတာ႔ ေဘးက သနားမဲ႔လူေတာင္ ကိုယ္ျဖစ္ေနတာကို ၾကည္႔ၿပီး သူတို႔သနားတာေတြ ရပ္ပစ္ခ်င္စိတ္ေပါက္သြားတယ္ေလ။
အေဖကေတာ႔ ကိုယ္႔ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ ခဏခဏ ျပိဳက်သူပဲ။ အေဖရွိတုန္းကဆိုရင္ ကိုယ္က ေနမေကာင္းျဖစ္ၿပီဆိုရင္ ေခြေနတာ။ အဲဒီအခါ အေဖက သူ႔လက္တုတ္တုတ္ႀကီးေတြနဲ႔ ကိုယ္႔နဖူးကို လာစမ္းၿပီး သက္သာလား သမီး လို႔ အင္မတန္ပူပန္တဲ႔ အသံနဲ႔ ေမးတတ္တယ္။ ဒါဆို ကိုယ္က အေဖ႔ကို မၾကည္႔ဘဲ အသံတိုးတိုး နဲ႔ “အေဖ၊ ခ်ိဳသင္းေတာ႔ ဒီေတာင္ မေက်ာ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး ထင္တယ္” လို႔ ေျပာလိုက္တာ။
အေဖ႔အဖို႔မွာေတာ႔ ဟာ ကနဲေပါ႔။ ရင္ကို တိုက္ရုိက္မွန္သြားတာ။ ငါ႔အသည္းႏွလုံး ေၾကျပဳန္း.. ဘာညာ စိတ္ထဲက ကဗ်ာစပ္ခ်င္စပ္ေနမွာ။ ကဗ်ာဆရာမို႔ စိတ္က ႏုႏုေလးပါဆိုမွ သမီးက ဒီေတာင္ မေက်ာ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူးဆိုေတာ႔ တကယ္ပ်ာသြားတယ္။ အေဖ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ၊ ေဆးခန္းသြားမလားေတြ ျဖစ္သြားတယ္။
ၿပီးေတာ႔ လာ လာ သမီး၊ အခန္းထဲမွာ ေနမေနနဲ႔၊ အခန္းျပင္ကိုထြက္၊ ကိုယ္လက္လွဳပ္ရွား ေလးဘာေလးလုပ္ေတာ႔ ေခၽြးေတြထြက္သြားမယ္၊ ဧည္႔ခန္းမွာ ထိုင္၊ အေဖ စႏၵယားတီး ျပမယ္တဲ႔။ ဒါနဲ႔ ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါးကို ေအာ္ဂင္ေလးနဲ႔ တီးေတာ႔တာပါပဲ။ ေဆးလဲ မတိုက္တတ္၊ ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါး နားေထာင္လိုက္ရင္ သမီးေရာဂါေတြ ေပ်ာက္ကုန္မယ္ ထင္ေနတယ္။
ကိုယ္႔မွာလဲ အိပ္ယာထဲ လွဲမေနႏိုင္၊ တီးလုံးကို နားေထာင္ေနရတယ္။ ေတာင္မေက်ာ္ႏိုင္တာ မွားၿပီလို႔ေတာ႔ ထင္မိသား။ ဒါေပမဲ႔ အေဖ႔ေမတၱာကို ခံစားရတာမို႔ ပိုေတာင္ မ်က္ရည္၀ဲမိတယ္။ အေဖကလဲ ေပ်ာက္ေစခ်င္ေဇာနဲ႔ ကိုယ္႔ကို ျပဳံးၿပီးၾကည္႔လိုက္၊ သီခ်င္းကို ေက်ာ႔ေက်ာ႔ၿပီး တီးလိုက္ေသးတယ္။ ဒါက အေဖ႔ေဆး ေလ။
“သမီးခ်ိဳကေလး
ဆီးခ်ိဳ ေ၀းပါေစ။
ဆားငန္ငန္နဲ႔
အစားသန္တဲ႔ သမီးအခ်စ္အိုးကေလး
ေသြးတိုးနဲ႔လဲ ေ၀းပါေစ”
အဲဒီလိုလဲ စပ္လိုက္ေသးတာပါ။ ကိုယ္႔မလဲ ကိုယ္အစားသန္တာ ကဗ်ာေတြျဖစ္ကုန္ေပါ႔ ဆိုၿပီး အဲဒီကဗ်ာကို သူမ်ားမျမင္ေအာင္ ဖြက္ထားလိုက္ရပါတယ္။
အမေတြက်ေတာ႔ တမ်ိဳးပူတာပါ။ အႀကီးဆုံးျဖစ္တဲ႔ မစံကိုေတာ႔ ကိုယ္က ေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ အီးေမးလ္ထဲမွာ “ငါလဲ အခုတေလာ ေနမေကာင္းဘူး၊ ဘာမွကို စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါဘူး။ ဘုရားကိုပဲ အပ္လိုက္ပါၿပီ။ ကံစီမံရာပါပဲ” လို႔ ေရးလိုက္တာ။ အဲဒါဆိုရင္ မစံက ခ်က္ခ်င္း စာျပန္လာတယ္။
“မိခ်ိဳ၊ နင္ ေဆး မွန္မွန္ မေသာက္ဘူးလား၊ အစားသိပ္ေသာင္းက်န္းေနသလား။ က်န္းမာေရးေတာ႔ ဂရုစိုက္မွေပါ႔၊ အေ၀းမွာဆိုေတာ႔ ငါတို႔ကလဲ မလာႏိုင္၊ မျပဳစုႏိုင္” စသျဖင္႔ေပါ႔။ အႀကီးပီပီ အကုန္ပူပန္ၿပီး အရွည္ႀကီး ေရးေတာ႔တာပါ။ အဲဒါကို ကိုယ္က ျပံဳးၿပီး ဖတ္ေနတာ။
အမအလတ္ မေအးက်ေတာ႔ တမ်ိဳးပါ။ “မေအးေရ ငါေနမေကာင္းဘူးေဟ႔” လို႔ တခြန္းပဲ ေျပာလိုက္၊ ပြဲၿပီးၿပီ။ သူက သဲသဲ မို႔ ငိုသံပါႀကီး တန္းျဖစ္သြားတာပါ။ “အမေလး မိခ်ိဳေလးရယ္၊ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ။ ငါဘာလုပ္ေပးရမလဲဟင္။ လုပ္ၾကပါအုံး၊ မိခ်ိဳ ေနမေကာင္းဘူး” တဲ႔။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္လဲ ေသမ်ား ေသေတာ႔မွာလားလို႔ ကိုယ္႔ဖာသာကိုယ္ေတာင္ ေတြးပူသြားတယ္။
ေနစမ္းပါအုံး၊ ငါဘာမွ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ေနေကာင္းပါတယ္ဟ လို႔ မနည္း ျပန္ေျပာရတယ္ေလ။ အဲဒါနဲ႔ ေနေကာင္းပါေစ ဘာညာနဲ႔ ဆုေတြ အရွည္ႀကီးေပးတာ အဖြားႀကီးတေယာက္လိုပဲ။ မနည္း သည္းခံ နားေထာင္ရတာပါ။ “နင္ဘာမွ မပူနဲ႔ သိလား။ နင္ေနမေကာင္းရင္ ငါတို႔ျပဳစုမွာေပါ႔” လို႔ ေျပာလို႔ အသက္ႀကီးလို႔ ငါေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ ငါေတာင္ အိုေနၿပီမို႔ နင္က ငါ႔ထက္ ပိုအိုေနၿပီေပါ႔ဟ လို႔ ေျပာရတယ္။ အဲဒီေတာ႔လဲ ေအး ဟုတ္တာပဲ တဲ႔။
အမ အငယ္ မႏွင္းကေတာ႔ ဆရာ၀န္ပီပီ ေနမေကာင္းဘူးလို႔ ၾကားတာနဲ႔ ကိုယ္စားေသာက္တာေတြ အကုန္စစ္ပါေတာ႔တယ္။ ဟုိေန႔က ဘာစားလဲ၊ မေန႔က ဘာစားလဲ။ အျပင္မွာစားသလား၊ ခ်က္စားသလား။ ေအး၊ အဲဒါေတြ စားတာကိုး။ အသီးအရြက္ မ်ားမ်ားစားရမယ္။ နင္က အသားခ်ည္း စားတာကိုး။ အဲဒီေတာ႔ ဆရာ၀န္ကို သြားျပၿပီးပလား တဲ႔။ ေျဖေပေတာ႔ ေမးခြန္းေတြ တသီႀကီး။
ကိုယ္႔အမ်ိဳးသားကေတာ႔ ကိုယ္ေနမေကာင္းျဖစ္တယ္ဆိုရင္ တကယ္ဟုတ္သလား၊ မဟုတ္သလား အရင္ေသခ်ာ အကဲခတ္ စူးစမ္းလိုက္တယ္။ အေတြ႔အၾကံဳကလဲ မ်ားေနၿပီဆိုေတာ႔..။ “မွန္း..ကိုယ္ကလဲ ပူလိုက္တာ မီးခဲလိုပါပဲလား၊ ေသြးေတြတိုးတာလဲ မီးရထား ခုတ္ေနသလိုပဲ” အဲဒီလို ကိုယ္႔ထက္ ဦးေအာင္ ေျပာလိုက္တယ္။ ဂြတိုက္တယ္ ေခၚရမွာေပါ႔။
ဒီေတာင္ မေက်ာ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး ဆိုတာလဲ ခဏခဏ ေျပာေနက်ဆိုေတာ႔ ေအး၊ ေအး တဲ႔။ ေတာင္မေက်ာ္ဘဲ ေတာင္ေအာက္မွာပဲ ေအးေအးေဆးေဆး ေပ်ာ္ပြဲစားမဲ႔ အေပါက္ပါ။ ကိုယ္ကလဲ က်ား က်ား ခဏခဏ လုပ္ေလေတာ႔ တကယ္႔က်ားလာရင္ေတာင္ ေၾကာင္ကေလး ထင္ၿပီး မီ မီ ေခၚမဲ႔သူပဲ။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္လဲ လက္လြန္သြားၿပီဆိုတာ သိလိုက္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ကိုယ္တကယ္ ေနမေကာင္းရင္ေတာ႔ အခု တကယ္ျဖစ္ေနတာေနာ္ လို႔ ျဖည္႔ ျဖည္႔ ေျပာရေသးတာ။
ေဆးေတြကေတာ႔ အမ်ားႀကီး ေသာက္ရ ထိုးရတာ ေန႔တိုင္းပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ ဒီေမတၱာေဆးေတြေလာက္ေတာ႔ ဘယ္ေဆးမွ အစြမ္းမထက္ဘူး ထင္တာပဲ။ ပုံမွန္ေဆးေတြနဲ႔ မသက္သာရင္ ေမတၱာေဆးေတာ႔ ကူရေသးတာပဲေလ။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ဆုေတာင္းတယ္ဆိုတဲ႔ အေလ႔အထက ဘယ္က ဆင္းသက္လာပါလိမ္႔။ သူတပါးကို ဆုေတာင္းေပးတယ္ဆိုတာ အဲဒီလူအေပၚမွာ ေမတၱာထားတာ၊ ေစတနာရွိတာ၊ ေကာင္းေစခ်င္တာလို႔ ယူဆရင္ ကိုယ္ဒီေန႔ လူတေယာက္အတြက္ ဆုေတာင္းေပးခ်င္ပါတယ္။
အဲဒီလူက..
ကိုယ္႔ကို ေအးခ်မ္း လုံျခံဳတဲ႔ ေမတၱာ အရိပ္ မိုးခဲ႔သူ..
ကိုယ္႔ရဲ႔ ဘ၀အခက္အခဲ ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြမွာ တခ်က္မွ မညည္းမညဴဘဲ အတူေဖးမ ရင္ဆိုင္ခဲ႔သူ..
ကိုယ္႔အေပၚမွာသာမက ကိုယ္႔မိသားစု အေပၚမွာပါ နားလည္ ေႏြးေထြးတတ္တဲ႔သူ..
ကိုယ္႔ဘ၀ရဲ႔ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ဖန္တီးေပးခဲ႔သူ..
ဘ၀လက္တြဲေဖာ္၊ ထာ၀ရ မိတ္ေဆြ၊ အရင္းႏွီး အခ်စ္ခင္ဆုံး သူစိမ္းတေယာက္ ရဲ႔ ေမြးေန႔မွာ သူ႔ေက်းဇူးကို ေအာက္ေမ႔ၿပီး လိွဳက္လွိဳက္လွဲလွဲ ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သလိုက္ပါတယ္။
စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာၿပီး လိုရာဆႏၵမ်ား တလုံးတ၀တည္း ျပည္႔စုံပါေစ။
အနေႏၱာ အနႏၱ ၅ပါး ရဲ႔႔ ေက်းဇူးကို သိျမဲ သိတတ္တဲ႔သူ ျဖစ္ပါေစ။
ေမတၱာတရား ကို နားလည္ခံစားတတ္သူ ျဖစ္ျမဲ ျဖစ္ပါေစ။
အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုး တန္ဖိုးထားတတ္သူ ျဖစ္ျမဲ ျဖစ္ပါေစ။
ေနာင္ဘ၀မ်ားတြင္လည္း ဒီလူ ဒီစိတ္ထားနဲ႔ပဲ ခ်ိဳသင္း ဆုံဆည္းရပါေစ လို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
အိမ္ လို႔ စဥ္းစားလိုက္ရင္ မိသားစု စုံစုံညီညီနဲ႔ ညေနထမင္း၀ိုင္းမွာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး စကားေျပာၾက၊ ေပ်ာ္ရႊင္ရတဲ႔ အိမ္ေလးေတြကိုပဲ သတိရမိတယ္။ အိမ္ဆိုတဲ႔ အဓိပၸါယ္မွာကိုက ခ်စ္ခင္မွဳ၊ ေႏြးေထြးမွဳေတြ ပါ၀င္ ေနတဲ႔ သေဘာမဟုတ္လား။
ေလာကထဲကို ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အိမ္ေတြ တအိမ္ၿပီး တအိမ္ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ေျပာင္းေရႊ႔ေနခဲ႔ရေတာ႔ တခါတေလက်ေတာ႔လည္း အိမ္ဆိုတာကို စြဲလန္း ခ်စ္ခင္ဖို႔ဆိုတာလဲ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ကိုယ္႔အိမ္လို႔ သတ္မွတ္ လက္ခံပါမွ။ ေနရသမွ် စိတ္ၾကည္ႏူး ေအးခ်မ္းပါမွ အိမ္ ျဖစ္တာလို႔ နားလည္မိသူကိုး။
ကိုယ္႔ကို ေမြးေတာ႔ တကၠသိုလ္၀န္ထမ္း ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို ေနခြင္႔ေပးတဲ႔ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းက ပုံဂံျခံ၀င္းဆိုတဲ႔ အိမ္ေလးမွာ။ ဆရာ၊ ဆရာမ မိသားစု အသိုက္အ၀ိုင္း ၾကားမွာ ၾကီးျပင္းခဲ႔ရေတာ႔ ကေလးဘ၀ဆိုတာလဲ မရွိမရွားဆိုေပမဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းပဲ။
အဆင္႔အတန္းခြဲမွဳဆိုတာလဲ မရွိ၊ အျပိဳင္အဆိုင္ဆိုတာလဲ မသိ၊ သူ႔ရွိရင္ ကိုယ္ၾကည္ႏူးလုိ႔၊ ကိုယ္႔ရွိရင္ သူ၀မ္းသာပဲ။ လူႀကီးေတြကလဲ ကိုယ္တို႔ကေလးေတြကို ကိုယ္႔တူ၊ တူမေတြလို။ ကိုယ္တို႔ကလဲ ကိုယ္႔ အေဒၚေတြ၊ ဦးေလးေတြလို ေနခဲ႔ၾကတာ။
ဒီလို ေနလာလိုက္တာ ကိုယ္ ဆယ္တန္းေရာက္ေတာ႔ အိမ္ေျပာင္းရဖို႔ ၾကံဳလာတယ္။ အစိုးရမင္းမ်ားက တကၠသိုလ္မွာ အေဖ အလုပ္လုပ္စရာ မလိုေတာ႔ လို႔ဆိုတာမို႔ ကိုယ္တို႔ ၀ယ္ထားတဲ႔ အင္းစိန္ မင္းႀကီးလမ္းက ျခံေလးမွာ အိမ္ေဆာက္ဖို႔ စဥ္းစားၾကတယ္ေလ။ အဲဒီျခံေလးက ျခံေဘးပတ္ပတ္လည္မွာ ကသြယ္ေခ်ာင္းလို႔ ေခၚတဲ႔ေခ်ာင္းေလးတခု ပတ္စီးေနတယ္။
ျခံေလးကို ၀ယ္စ က မိုးရြာႀကီးထဲ ျခံထဲမွာ ေရေတြေဖြးေနတဲ႔ အိမ္ေသးေသးေလးကို ကဗ်ာဆန္တယ္ဆိုၿပီး အေဖနဲ႔အေမက ခ်က္ခ်င္း ႀကိဳက္ခဲ႔ၾကတာ။ တကယ္အိမ္ေဆာက္မယ္ ဆိုေတာ႔ အဲဒီကဗ်ာဆန္တဲ႔ ေခ်ာင္းက ေတာ္ေတာ္ပိုက္ဆံကုန္တာပါ။ အိမ္ရဲ႔ သုံးဖက္ သုံးတန္မွာ ေခ်ာင္းက ပတ္စီးေနေလေတာ႔ ေျမေတြပါမွာစိုးလို႔ ေျမဖို႔ရ၊ ေျမႀကီးအနက္ ၈ေပ တံတိုင္းတူးၿပီး အုတ္တံတိုင္းကာရလို႔ေလ။
အခု လက္ရွိအိမ္ေသးေသးေလးကို ဖ်က္ၿပီး မိသားစု ေနလို႔ရေအာင္ အိမ္ကေလး တလုံး ေဆာက္မယ္လို႔ ၾကံစည္လိုက္တာနဲ႔ ကိုယ္႔မိသားစုတင္ မဟုတ္၊ အေဖရဲ႔ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းမ်ားကပါ သူတို႔ပါ အိမ္ေဆာက္မေလာက္ ၀ိုင္းစဥ္းစားရေတာ႔တာ။
ပထမဆုံး အေဖ႔ဆီကို RIT က ဗိသုကာဆရာ၊ ဆရာေရႊက အိမ္ပုံစံေလး ႏွစ္ခု ဆြဲလာတယ္။ တခုက တထပ္အိမ္ လုံးခ်င္းေလး။ ခ်စ္စရာေလးပါ။ ေနာက္တခုကေတာ႔ အိမ္အခၽြန္ေလးမွာ လမ္းမကို တံတားေလး ထိုးထားတဲ႔ပုံ။ အိမ္ပုံစံက ဆန္းဆန္း၊ ကဗ်ာဆန္ဆန္ေပါ႔။ အိမ္က လမ္းမထက္ နိမ္႔ေနတာမို႔ မင္းႀကီးလမ္းကို အိမ္ရဲ ႔ ဒုတိယထပ္နဲ႔မွ တံတားထိုးၿပီး ၀င္ထြက္ရတဲ႔ ပုံစံမ်ိဳးေပါ႔။
အဲဒီတုန္းက ကိုယ္တို႔က သိတတ္တဲ႔ အရြယ္ေရာက္ေနၿပီမို႔ အေဖ အဲဒီအိမ္ပုံစံေလး ယူလာေတာ႔ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ အိမ္ပုံစံကို ျဖန္႔ခင္းၿပီး မိသားစု ၀ိုင္းအုံၾကည္႔ၾကရတာကို မွတ္မိေနတယ္။ ပထမဆုံးကိုယ္႔ကိုယ္ပိုင္ ျဖစ္ရမဲ႔ အိမ္ေလးဆိုေတာ႔ စိတ္၀င္စားၿပီး သေဘာက်တာေပါ႔။ စိတ္ကူးေတြလည္း ယဥ္ၾကတာေပါ႔။
ဒါေပမဲ႔ လက္ထဲမွာက ပိုက္ဆံ ၁ ေသာင္းပဲ ရွိတာ ကိုယ္တို႔အားလုံး သိေနတယ္။ တထပ္အိမ္ေလးက ၃ေသာင္းေလာက္ ကုန္မယ္တဲ႔ (၁၉၈၇ က ေစ်းေပါ႔ေလ)၊ ဆရာေရႊက ခန္႔မွန္းတယ္။ တံတားနဲ႔ အိမ္ေလးက ၁သိန္းခြဲေလာက္ က်မယ္ တဲ႔။ တကယ္က ကိုယ္တို႔ဘတ္ဂ်တ္နဲ႔က ဘယ္တခုမွ မမီဘူး။ ဒါေပမဲ႔လဲ အေဖေရာ၊ အေမေရာ ကိုယ္တို႔အားလုံး ဟိုကဗ်ာဆန္တဲ႔ အိမ္ေလးပဲ ႀကိဳက္ေနၾကတယ္။
အေဖ႔မိတ္ေဆြေတြက အေဖ႔ကို ခ်စ္စႏိုးနဲ႔ ၀ိုင္းေမးၾကေသးတာပါ။ ဆရာ ဘယ္အိမ္ ႀကိဳက္သလဲ တဲ႔။ အေဖက အိမ္အဆန္းေလးကို လက္ညိွဳးထိုးျပေတာ႔ သေဘာက်လိုက္တာ။ သူတို႔ထင္တာ တထပ္အိမ္ေလးကိုပဲ ေရြးမယ္ထင္တာ။ အေဖက ကဗ်ာဆန္တဲ႔အိမ္ေလးကို ေရြးလိုက္ေတာ႔ တကယ္႔ကဗ်ာဆရာပဲ လို႔ ျပံဳးၾကတာေပါ႔။ အင္မတန္ စိတ္ကူးယဥ္တာကိုး။
ဒါနဲ႔ လူရင္းေတြြက အေဖ အိမ္ေဆာက္မယ္လို႔ ပါးစပ္ေၾကျငာေမာင္းခတ္လိုက္ေတာ႔ သတင္းၾကားတာနဲ႔ မိတ္ေဆြေတြ အလွ်ိဳလွ်ိဳေပါက္လာၿပီး ၀ိုင္းကူၾကပါတယ္။ က်ေနာ္႔ သစ္ ၁၀ တန္ ပါမစ္က်ထားတာ ဆရာ၊ ဆရာ သုံးပါ၊ ပိုက္ဆံ အဆင္ေျပမွ ေပးေပါ႔ တဲ႔။ အဲဒီလူက ကိုျမတ္စံ တဲ႔။ သစ္စက္ပိုင္တဲ႔ ဦးေရႊမန္းကလဲ က်ေနာ္႔သစ္ေတြ ႀကိဳက္သေလာက္ သုံး တဲ႔။ ဆရာ႔အတြက္ ကၽြန္းေတြခ်ည္း က်ေနာ္ ဖယ္ေပးထားမယ္တဲ႔။ ေငြစကား မေျပာပါနဲ႔ တဲ႔။
ပိုက္ဆံေတြကေတာ႔ ဘယ္သူ႔ဆီမွ မေခ်းရပါဘူး။ မိတ္ေဆြေတြက သူတို႔ဖာသာ သူတို႔ လာေပးၾကတာ။ ေရႊလက္ေကာက္ေတြကို အ၀တ္နဲ႔ထုပ္ၿပီး လာေပးတဲ႔သူေတာင္ ရွိပါတယ္။ အေဖက ေမတၱာနဲ႔ စာျပတ႔ဲ ေက်ာင္းဆရာ။ ဘာရာထူးရာခံမွလဲ မရွိ။ အေမက ကိုယ္႔တႏိုင္ မူႀကိဳေက်ာင္းေလး ဖြင္႔ထားတာ။ မ်က္ႏွာလုပ္စရာ အေၾကာင္းလဲ မရွိ။ အဲဒါေၾကာင္႔ အေဖနဲ႔ အေမက အျမဲေျပာခဲ႔တာ။ ဒီအိမ္ေလးက ေမတၱာနဲ႔ ေဆာက္တဲ႔ အိမ္ တဲ႔။
ဒီလိုနဲ႔ အဲ႔ဒီ အင္းစိန္ မင္းႀကီးလမ္းက အိမ္ေလးကို ၃လ နဲ႔ အၿပီး ေဆာက္ခဲ႔တာပါ။ ဗိသုကာ ဆရာေရႊ က ဂ်ပန္မွာ ၈ႏွစ္ေက်ာ္ ဗိသုကာပညာကို သင္ခဲ႔တာမို႔ ေျမကြက္နည္းနည္းမွာ အထပ္နဲ႔ အိမ္ေလးကို ဂ်ပန္ပုံစံ ဆန္းဆန္းေလး ေဆာက္တတ္တယ္။ သူ႔ ပညာဖိုး ကေတာ႔ ေစ်း ႀကီးလွပါတယ္။ အိမ္ပုံစံဆြဲတာေရာ၊ ေဆာက္တ႔ဲအိမ္မွာ လာေန၊ လာအိပ္ၿပီး ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ႀကီးၾကပ္ခေရာ တျပားတခ်ပ္မွ မေပးရပါဘူး။ ေမတၱာနဲ႔ ေဆာက္ေပးတာမို႔ ပိုက္ဆံေပးရင္ မိတ္ပ်က္မယ္ တဲ႔။
ေဆာက္တဲ႔ အိမ္ပုံစံကလဲ အဆန္း၊ ေခါင္မိုးက တျခမ္းအခၽြန္ပဲ ပါတယ္။ အိမ္က ၂ထပ္ခြဲ။ ေပ ၅၀ ေလာက္ ရွည္တဲ႔ တံတားနဲ႔ လမ္းကို ဆက္ထားတာမို႔ အိမ္ေဆာက္တုန္းကဆိုရင္ အထူးအဆန္းပဲ။ ညေန အလုပ္ဆင္းခ်ိန္ဆို အင္းစိန္တ၀ိုက္ကလူေတြက ကိုယ္႔အိမ္ကိုယ္မျပန္ေသးဘဲ လမ္းမေပၚမွာ ထိုင္ၿပီး ဘယ္လိုပုံစံ ထြက္လာမလဲ ခန္႔မွန္းၾကတာ။ ျဖတ္သြားတဲ႔ ဆိုက္ကားေတြ အိမ္ကို ေငးရင္း တိုက္ၾကတာလဲ ခဏခဏ။
အဲဒီလို ေဆာက္တုန္း ကိုယ္တို႔မိသားစုက ပုဂံျခံ၀င္းအိမ္မွာေနတုန္းမို႔ တပတ္ကို တခါ ပုံမွန္ အင္းစိန္ကို သြား သြားၾကည္႔ၾကတယ္။ က်န္တာက အေဖေရာ အေမေရာ ဘာမွလဲ နားမလည္၊ ၾကီးလဲ မၾကီးၾကပ္တတ္ေတာ႔ ဆရာေရႊပဲ အကုန္စီစဥ္တယ္။ ကိုယ္တို႔သြားတဲ႔အခ်ိန္ဆို လက္သမားေတြ ပန္းရံဆရာေတြက ေပ်ာ္လြန္းလို႔။ တပတ္ တပတ္ကို ဘာေလး တိုးတက္လာၿပီ၊ ဘယ္သူ႔အခန္းေလး ၿပီးသြားၿပီဆိုတာ ျပခ်င္လြန္းလို႔။ ကိုယ္တို႔ကလဲ အဲဒါေလးေတြ ၾကည္႔ၿပီး အရမ္းေပ်ာ္ၾကတာကိုး။
ေနာက္ေတာ႔ လမ္းထဲကလူေတြက အေဖ႔ကို လာေျပာရတယ္။ ညႀကီးသန္းေခါင္ေတာင္ လက္သမားေတြက မီးထြန္းၿပီး အိမ္ေဆာက္ေနတာမို႔ တဒုန္းဒုန္းနဲ႔ ေကာင္းေကာင္း မအိပ္ရလို႔ပါ တဲ႔။ ေန႔ခင္းဖက္ပဲ ေဆာက္ခိုင္းပါ တဲ႔။
တံတားေဆာက္တဲ႔ေန႔ကေတာ႔ အဆိုးဆုံးပါ။ မနက္ေရာက္ေတာ႔ တံတားႀကီး ဘြားကနဲ ေပၚလာၿပီး လမ္းမနဲ႔ အိမ္နဲ႔ ဆက္ေနေလေတာ႔ ထူးဆန္းၿပီး ဘယ္ႏွယ္႔အိမ္ပါလိမ္႔လို႔ အလုပ္သြားရတာေတာင္ မသြားခ်င္ သြားခ်င္နဲ႔ ဆိုပဲ။ ေဘးပတ္ပတ္လည္ကလဲ ေခ်ာင္း က စီးလို႔။ ညေနခင္း အလုပ္ကအျပန္ အိမ္မျပန္ႏိုင္ဘဲ ထမင္းဗူးေလးေတြ ေဘးခ်ၿပီး ေငးၾကတာ မိုးခ်ဳပ္တဲ႔အထိပါပဲ။
ေပဖူးလႊာ မဂၢဇင္းမွာ ကဗ်ာဆရာ႔အိမ္ ဆိုၿပီး အိမ္ပုံစံေလး ပါလာေတာ႔ လူေတြက ပိုစိတ္၀င္စားၾကတယ္။ အေဖကလဲ အိမ္က အခၽြန္ေလးမို႔ “ကဗ်ာေတြ တိမ္အေရာက္ ေရးေရာ႔ဟဲ႔ လို႔၊ ဆရာေရႊ အိမ္ေဆာက္ေပးခဲ႔တယ္” လို႔ ကဗ်ာစပ္ေသးတယ္။
လူေတြကေတာ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေခၚၾကတာပဲ။ သူတို႔အိမ္ေတြကို လမ္းညႊန္ရင္လဲ ကိုယ္တို႔အိမ္ကို ဆြဲဆြဲထည္႔တယ္။ “အိမ္အခၽြန္ေလးေလ သိတယ္မဟုတ္လား။ အဲဒီအိမ္ေလးကို ေက်ာ္သြားရင္ ငါတို႔အိမ္ကို ေရာက္ၿပီ” ဆိုတာမ်ိဳး။ “ဟို တံတားေလးနဲ႔ အိမ္ကေလးဟာေလ” (တံတားေလးနဲ႔ အိမ္ဆိုတာေတာ႔ သိပ္မမိုက္ဘူးေပါ႔။ ကိုယ္တို႔က တံတားေလးမွာ ေနသလို ျဖစ္ေနတာကိုး)။ တခါကေတာ႔ ေၾကးနန္းရုိက္တာမ်ား “ကဗ်ာဆရာတင္မိုး၊ ဂ်ပန္အိမ္ကေလး၊ မင္းႀကီးလမ္း၊ အင္းစိန္” တဲ႔။ အဲဒါလဲ ကိုယ္တို႔ဆီ ေရာက္တာပဲ။
အဲဒီအိမ္ေလးမွာ ကိုယ္တို႔ မိသားစု စုံစုံညီညီနဲ႔ ေနခဲ႔၊ ေပ်ာ္ခဲ႔ၾကတာ..။ ညေနခင္း မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းေတြက အရမ္းလြမ္းစရာေကာင္းတဲ႔ အတိတ္ေတြ ျဖစ္သြားၿပီ။ မိုးတြင္းမွာ ေခ်ာင္းေရစီးသံေလးကို နားေထာင္ရင္း “ကသြြယ္ေခ်ာင္းငဲ႔၊ ငယ္ေပါင္းတမွ်၊ ခ်စ္ခဲ႔ၿပီ” လို႔ ကဗ်ာစပ္တဲ႔ အေဖလဲ အိမ္ေလးဆီ ျပန္မလာႏိုင္ေတာ႔။ စြယ္ေတာ္ပင္ေလးေတြ၊ ေဆာင္ေတာ္ကူးပင္ေလးေတြ၊ စံပယ္ပင္ေလးေတြ စိုက္တတ္တဲ႔ အေမလဲ မရွိေတာ႔။ ကိုယ္တို႔ ညီအမေတြလဲ ရုန္းရ၊ ကန္ရ တို႔ဘ၀လဲ တစစီ တကြဲစီပါတကား လို႔ ဆိုရမလို..။
အခုေတာ႔ အဲဒီအိမ္ကေလးမွာ ကိုယ္႔အမအႀကီးဆုံး မစံ ေနေနတယ္။ ဘ၀ဒဏ္ကို ကိုယ္တို႔နဲ႔အတူ အိမ္ေလးလဲ အတူခံခဲ႔၊ ရင္ဆိုင္ခဲ႔တယ္။ ဒီအိမ္ေလးကေနပဲ လုံျခံဳေႏြးေထြးမွဳေတြ၊ ေအးခ်မ္းတဲ႔ ေမတၱာေတြ၊ ရင္ဆိုင္ရဲတဲ႔ သတၱိေတြကို ကိုယ္တို႔ ႏွလုံးသားေတြထဲ ထည္႔ေပးခဲ႔တာပါ။
အိမ္ျပန္ခ်င္လိုက္တာ..။
မိုးခ်ိဳသင္း
(ဒီေန႔ comment ထဲမွာ မီယာ ဆိုသူက အင္းစိန္အိမ္ကေလး ဘယ္လိုေဆာက္ခဲ႔သလဲ ေရးပါလားလို႔ ေျပာလို႔ သတိတရ ေရးပါတယ္။ မီယာ႔ကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
တေလာကေတာ႔ လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း လမ္းေဘးမွာ ပန္းခ်ီကားေလးေတြကို အစီအရီ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျပထားတာေတြ႔တာနဲ႔ အမွတ္တမဲ႔ ၀င္ၾကည္႔မိတယ္။ ပုံေလးေတြက ေကာင္းပါတယ္။ အေပ်ာ္တမ္းဆြဲတယ္ ဆိုေပမဲ႔ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ ဆြဲသေလာက္ ေကာင္းမြန္တာပါ။ ပန္းခ်ီဆရာက ခပ္ငယ္ငယ္ မုတ္ဆိတ္ေရးေရး နဲ႔ အေ၀းကို ေမွ်ာ္ၾကည္႔ေနတတ္တဲ႔ မ်က္လုံးရီရီေတြနဲ႔ပါ။
ကိုယ္လဲ နားလည္လို႔ မဟုတ္ေပမဲ႔ ဒီလိုပဲ ေလွ်ာက္ၾကည္႔ေနမိတာ။ အဲဒီထဲမွာ ပန္းခ်ီကားတကားကေတာ႔ ကိုယ္႔ကို အေတာ္ဆြဲေဆာင္သလိုရွိတာမို႔ ရပ္ၿပီး ေငးမိတယ္။ သူသုံးထားတာ ဆန္႔က်င္ဖက္အေရာင္ေတြကို လွလွပပ တြဲသုံးသြားတာမို႔ တျခားကားနဲ႔မတူ၊ တမ်ိဳး လွ ေနတာပါပဲ။ ညေနခင္းမွာ ဘတ္စ္ကားေစာင္႔ေနပုံရတဲ႔ လူပင္လယ္ႀကီးကို ဆြဲထားတာ။
ဒါနဲ႔ ေအးလဲေအး၊ ေမွာင္စလဲ ျပဳလာၿပီမို႔ ဆက္မၾကည္႔ေတာ႔ဘဲ ပန္းခ်ီဆရာကို ျပဳံးႏွဳတ္ဆက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ႔တယ္။ လမ္းမွာလဲ စဥ္းစားလာမိတာ။ ၾကည္႔သမွ် ပန္းခ်ီကားအားလုံး တြဲဖက္ညီတဲ႔ အေရာင္ေလးေတြနဲ႔ စပ္ဟပ္ဆြဲထားတာ ခ်စ္စရာ..။ ဟာမိုနီ ျဖစ္ေနတယ္ ဆိုေပမဲ႔ ဘာလို႔ ဟုိပန္းခ်ီကားကိုပဲ အေတြးထဲမွာ သယ္လာရပါလိမ္႔ လို႔ေပါ႔။
တကယ္ေတာ႔ မတူညီတဲ႔ ႏွစ္ခု ေပါင္းစပ္ရင္လဲ အလွဆိုတာ ျဖစ္ေပၚတတ္တာပဲ။ အဲဒါကို ေတြးမိလို႔ အေဖစပ္ထားတဲ႔ ကဗ်ာတပုဒ္ကို သတိရသြားတာနဲ႔ အိမ္ေရာက္ေတာ႔ ျပန္ရွာ ၾကည္႔မိတယ္။
အဲဒီကဗ်ာကို အေဖက စန္ဒီေယးဂိုးျမိဳ႔က လာဟိုယာကမ္းေျခကို ေရာက္တုန္းမွာ စပ္ခဲ႔တယ္ လို႔ ေအာက္ေျခမွတ္စုေလး ေရးထားပါတယ္။ ဖတ္ၾကည္႔ပါအုံးေနာ္။ ေခါင္းစဥ္က ဆန္႔က်င္႔ဖက္တို႔ ညီညြတ္မွဳ တဲ႔..။
ျမသားပင္လယ္၊ သမုဒ္က်ယ္မွာ
လွိဳင္းစြယ္ လိွဳင္းၾကမ္း၊ လွိဳင္းငါးမန္းေတြ
ေသြးျဖန္ျဖန္းထ ၀ိုင္းအုံၾကြလဲ
ကမ္းစ သဲျပင္၊ ေနေရာင္လြင္မွာ
ဖ်ံလ်င္တစု၊ ဘာမမွဳဘဲ
သူ႔သဘာ၀၊ လဲေလ်ာင္းၾကတယ္
တက္ၾကြမွဳနဲ႔ ျငိမ္သက္မွဳ..။
ဆန္႔က်င္ဖက္တို႔ ညီညြတ္မွဳ..။
တင္မိုး
၁၊ ၁၊ ၂၀၀၄
ကိုယ္လဲ ကဗ်ာေလးကို ဖတ္ရင္း ဆန္႔က်င္ဖက္တို႔ ညီညြတ္ရင္လဲ အလွတရားပဲလို႔ ဆက္ေတြးမိေနပါတယ္။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
တေန႔က မိတ္ေဆြတေယာက္ျပန္တာ ေလဆိပ္လိုက္ပို႔ရင္း ေလယာဥ္စီးရတာေတြ၊ ေလဆိပ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳရတာေတြ ေရးခ်င္စိတ္ ေပၚလာတယ္။
ကိုယ္က ေလဆိပ္ေတြ ေရာက္တိုင္း၊ လိုက္ပို႔၊ လာႀကိဳရတိုင္း ေပ်ာ္ၿပီး ခရီးထြက္ခ်င္စိတ္ အျမဲျဖစ္တယ္။ လူေတြ ဥဒဟုိ သြားေနတာ အားက်ၿပီး ကိုယ္လဲ ခရီး ထြက္ပစ္လိုက္ခ်င္တာ။ ဘူတာရုံက်ေတာ႔ ၀မ္းနည္းတာ။ ကိုယ္သာ ရထားႀကီးနဲ႔ လိုက္မသြားရဘူးဆိုရင္ ဘယ္ေတာ႔မွ ဘူတာရုံကို လိုက္မပို႔ခ်င္ဘူး။ ဘာမွန္းမသိ ၀မ္းနည္းတတ္လို႔။ ေလဆိပ္နဲ႔ ဘူတာမွာ ခြဲခြာရျခင္းေတာင္ ခံစားမွဳက မတူဘူး။
ေလယာဥ္ေတြကို ျမင္ဖူးတာ ငယ္ငယ္က တိုင္းမ္တို႔ နယူးစ္၀ိခ္ မဂၢဇင္းေတြထဲက ေၾကာ္ျငာေတြမွာပါ။ ေလယာဥ္မယ္ေလးေတြက လွလိုက္တာ။ အမ်ားအားျဖင္႔ ထိုင္းေလေၾကာင္းလိုင္း ေၾကာ္ျငာေတြ ထင္ပါရဲ႔။ တခါတေလ ႏိုင္ငံေပါင္းစုံက အ၀တ္အစားေတြ ၀တ္ၿပီး ေလယာဥ္မယ္ေလးေတြ တန္းစီၿပီးေနရင္ ကိုယ္တို႔မွာ ဘယ္တေယာက္ကို အလွဆုံးလဲ အႀကိဳက္ဆုံးလဲဆိုၿပီး ေရြးရတာ အေမာ။
ပထမဆုံး ေလယာဥ္စီးေတာ႔ စင္ကာပူကိုေပါ႔။ စီးရတာ ေၾကာက္ေတာ႔ ေၾကာက္တယ္။ အဲဒီေတာ႔ ေလယာဥ္ တက္တဲ႔အခ်ိန္နဲ႔ ဆင္းတဲ႔အခ်ိန္ လက္ရန္းကို ကုပ္ၿပီး ကိုင္ထားရတာေပါ႔။ ကိုယ္႔တူေလးကို တခါက ၾကြားၿပီး အံတီခ်ိဳက တိုက္ေလယာဥ္ေမာင္းမွာ လို႔ ေျပာဖူးတာ သြားသတိရမိတယ္။ ဘယ္လို စိတ္ရူးေပါက္ၿပီး ေျပာမိပါလိမ္႔လို႔ အဲဒီလို ေလယာဥ္အတက္ အဆင္းေတြမွာ ေနာင္တ ရတတ္ပါတယ္။ အခုလို ျငိမ္႔ျငိမ္႔ေလး တက္ေန၊ ဆင္းေနတာေတာင္ ဘုရားတ ေနရတာ မဟုတ္လား။ တိုက္ေလယာဥ္ဆို အသဲေတြ အူေတြ ေျဗာင္းဆန္ကုန္မွာေပါ႔။
ေလထဲေရာက္သြားရင္ေတာ႔ ေအးေဆးပါ။ ေလယာဥ္ထဲမွာေပးတဲ႔ သတင္းစာဖတ္၊ ေစ်း၀ယ္ လမ္းညႊန္ ေၾကာ္ျငာေလးေတြေလွ်ာက္္ၾကည္႔ ၿပီးရင္ ျပဴတင္းေပါက္ကေန တိမ္ေတြနဲ႔ လွေနတဲ႔ ေကာင္းကင္အျပာႀကီးကို တေမ႔တေမာ ေငးေတာ႔တာပါပဲ။ ၿပီးေတာ႔ လာေကၽြးသမွ်စား၊ တိုက္သမွ် ေသာက္ေပါ႔။ တခါမွ မျငင္းဖူးဘူး ထင္တာပဲ။ စားသမွ်လဲ အကုန္ေကာင္းတယ္ ထင္တာပဲ။ အဲဒါ အာရွတြင္း သြားတဲ႔ ေလယာဥ္ေတြ စီးလို႔ပါ။
အေမရိကန္ ျပည္တြင္းသြား ေလယာဥ္ေတြကေတာ႔ ေလေၾကာင္းလိိုင္းေတြ မ်ားသေလာက္ ကိုယ္စီးသမွ်ေတာ႔ service မေကာင္းဘူး။ ေလယာဥ္မယ္ေလးေတြကလဲ ငယ္ငယ္လွလွ ေလးေတြ သိပ္မေတြ႔ရသလိုပဲ။ အသက္ႀကီးႀကီး ႏွဳတ္ခမ္းနီရဲရဲႀကီးေတြ ဆိုးထားၿပီး မုန္႔လဲ မေကၽြးဘူး။ အမ်ားဆုံးေကၽြးမွ မုန္႔က်ိဳးလိမ္ တခုေလာက္ ပစ္ေပးလိုက္တာပါပဲ။ သူတို႔ဆီမွာ ခရီးသြားတဲ႔သူက မ်ားလြန္းေတာ႔ ထူးၿပီး ခရီးသည္ကို ေခ်ာ႔ေနစရာ မလိုဘူးလို႔မ်ား ထင္သလား မသိ။
နယူးေယာက္ခ္သြားတုန္းကလဲ ေလယာဥ္လက္မွတ္ ၀ယ္မယ္ဆိုေတာ႔ ဆင္းမဲ႔ ေလဆိပ္က လဂြားဒီးယား တဲ႔။ ဘယ္႔ႏွယ္ နံမည္ႀကီးပါလိမ္႔ဆိုၿပီး ကိုယ္က အဲဒီေလဆိပ္ကို မဆင္းဘူး။ နံမည္ မလွလို႔။ JFK ဂၽြန္ အက္ဖ္ ကေနဒီ ေလဆိပ္ကို ဆင္းတဲ႔လက္မွတ္ပဲ ေရြး၀ယ္တယ္။ အဲဒီေလဆိပ္က ျမိဳ႔နဲ႔ လွမ္းတာမို႔ မိတ္ေဆြေတြ အေ၀းႀကီး လာႀကိဳရတယ္။ လုပ္လိုက္ရင္ တလြဲပဲ။
ေနာက္ထပ္ ေလဆိပ္အေတြအၾကံဳတခုက အယ္လ္ေအမွာပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက ကိုယ္က ဗိုက္ခြဲၿပီး ေအာ္ပေရးရွင္း လုပ္ထားလို႔ အိမ္မွာ bed rest နားေနရတဲ႔ ကာလ။ ဆန္ဖရန္စစ္စကိုက မိုးမခ စကား၀ိုင္းအတြက္ အေဖ သြားေတာ႔ ဟိုမွာ အေဖ ေနမေကာင္းျဖစ္လို႔ ေဆးခန္းသြားျပရမယ္ တဲ႔။ မိုးမခက ကိုေမာင္ရစ္က ဖုန္းဆက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ ဖုန္းခ်ခ်ခ်င္း ထူပူၿပီး ေလယာဥ္နဲ႔ လိုက္သြားမယ္ဆိုၿပီး ထြက္ခဲ႔ၾကတယ္။
ေလယာဥ္လက္မွတ္ကို အနီးဆုံးအခ်ိန္ ခ်က္ခ်င္း၀ယ္ၿပီး အိမ္က ခ်က္ခ်င္းထြက္ရတာမို႔ ေလယာဥ္ မမီမွာစိုးလို႔ ေလဆိပ္မွာ ကိုယ္႔အမ်ိဳးသားက ေရွ႔က ေျပးသြားတယ္။ ကိုယ္က ဗိုက္ခြဲထားလို႔ ေျဖးေျဖးပဲ ေနာက္က လိုက္ရတယ္။ ခါးမွာလဲ ခါးပတ္ျပားႀကီး ပတ္ထားရၿပီး အက်ီ ၤနဲ႔ ဖုံးထားရတာ။ security စစ္တဲ႔ ေနရာလဲ ေရာက္ေရာ ကိုယ္႔ကိုေတြ႔တာနဲ႔ လုံျခံဳေရး ၀န္ထမ္းေတြ အကုန္ပ်ာကုန္တာ။ သူတို႔က ပုံမွန္မဟုတ္တာ ခ်က္ခ်င္းသိတယ္။
VIP မို႔လို႔ မဟုတ္ဘူး။ Suicide Bomber ထင္လို႔ေလ။ ကိုယ္႔ကို မလွဳပ္နဲ႔၊ ေရွ႔မတိုးနဲ႔ တဲ႔။ ခါးမွာ ထိုးထားတဲ႔ ေသနတ္ေပၚကို လက္ေတြတင္ရင္း ေျပာတယ္။ အားလုံးက ကိုယ္႔ကို ၾကည္႔လို႔။ ကိုယ္ကလဲ ေလယာဥ္ မမီလိုက္မွာစိုးလို႔ ေရွ႔ကို ေျဖးေျဖးခ်င္း တိုးမလို႔။ တေယာက္က ခပ္က်ယ္က်ယ္ ေအာ္တယ္။ မင္းအက်ီ ၤေအာက္မွာ ဘာလဲ တဲ႔။ တခုခု ရွိတယ္ တဲ႔။ (ဗုံးေတြ ခ်ိတ္ထားတာေဟ႔ လို႔ ေျပာလိုက္ရင္ေတာ႔ ပြဲၿပီးၿပီ။ ဒီဘေလာ႔ဂ္ေတာင္ လုပ္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။)
အဲဒီေတာ႔ ကိုယ္ကလဲ ျပန္ေျပာရတယ္။ ငါအခုမွ ေဆးရုံက ဆင္းတာ ရက္ပိုင္းပဲ ရွိပါေသးတယ္ လို႔။ ေအာ္ပေရးရွင္း လုပ္ထားရလို႔ ခါးပတ္ပတ္ထားရတာပါ လို႔။ အခု ငါ႔အေဖ ေနမေကာင္းလို႔ သြားေတြ႔မွာ လို႔။ သူတို႔က ေၾကာက္ေတာ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ေအာ္ေမးတာမို႔ ကိုယ္ကလဲ ေအာ္ေျပာရတာ။ အဲဒီေတာ႔ သူတို႔က အေဖ႔ကို စိတ္ပူလို႔ ငိုခ်င္သလို ျဖစ္ေနတဲ႔ ကုိယ္႔ပုံကိုၾကည္႔ၿပီး ယုံသြားလား မသိဘူး။
အခန္းတခန္းထဲေခၚသြားၿပီး အမ်ိဳးသမီး ေအာ္ဖစ္ဆာ ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ တကုိယ္လုံး စစ္ေဆးေတာ႔တာပဲ။ ၿပီးမွ မွန္ကန္ေတာ႔မွ “ငါတို႔ တြန္းလွည္းနဲ႔ လိုက္ပို႔ေပးရမလား” ဘာညာ ေမးတာ။ အေဖာ္ေရာ မပါဘူးလား တဲ႔။ ဒီလိုအခ်ိန္ ခရီးမသြားသင္႔ဘူးလဲ ေျပာေသးတယ္။ ကိုယ္ကလဲ အမ်ိဳးသားပါပါတယ္။ သူလဲ စိတ္ပူလို႔ ေရွ႔က ေျပးၿပီလို႔ ေျပာလိုက္ရတယ္။ ျဖစ္လိုက္ရင္ အရာရာနဲ႔ အေၾကာင္းေၾကာင္းပဲေလ။
ပထမဆုံး အေမရိကားကို လာတုန္းကေတာ႔ ေလယာဥ္ကို ၁၆နာရီေက်ာ္ၾကာေအာင္ စီးရတာ။ အၾကာႀကီးစီးရတာ အဲဒီအႀကိမ္ ပထမဆုံးဆိုေတာ႔ ေလယာဥ္ႀကီးက အႀကီးႀကီးမို႔ သေဘာက်လိုက္တာ။ လူတေယာက္ကို ကိုယ္႔ေရွ႔မွာ တီဗီ တလုံးနဲ႔။ ရုပ္ရွင္ေပါင္း ၅၀ေက်ာ္ ေရြးၿပီး ၾကည္႔လို႔ရတယ္။ ဂိမ္းေတြေဆာ႔၊ စတိတ္ရွိဳးေတြ ၾကည္႔သြားလဲ ရတယ္။
ခက္တာက ထိုင္ခုံမွာ ခလုတ္ေတြ စုံေနတာပါ။ ကိုယ္ကလဲ ေလာကဓာတ္ပညာေတြကို လန္႔တဲ႔ အခံကလဲ ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ရုပ္ရွင္ကလဲ အရမ္းႀကိဳက္ေတာ႔ ၾကည္႔လဲ ၾကည္႔ခ်င္တယ္။ ဒါနဲ႔ တခုၾကည္႔ခ်င္တိုင္း ေဘးနားက ကိုယ္႔အမ်ိဳးသားကို လုပ္ေပးပါအုံး၊ ခ်ယ္နယ္ ေျပာင္းေပးပါအုံး ေျပာရတယ္။
ေနာက္ေတာ႔ သူလဲ အိပ္ေရာ ကိုယ္လဲ မႏွိဳးခ်င္တာနဲ႔ ကိုယ္႔ဖာသာကိုယ္ စမ္းသပ္မယ္ ဆိုၿပီးစိတ္ထဲက ျဖစ္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ ဟိုခလုတ္ေလး ႏွိပ္ၾကည္႔လိုက္၊ တီဗီက ဖလပ္ဆို ပိတ္သြားလိုက္၊ ခ်ယ္နယ္ေျပာင္းမယ္ဆိုၿပီး ခလုတ္တခု ႏွိပ္လိုက္ ေျခနင္းခုံက ျဗဳန္းဆို ေျမာက္တက္လာလိုက္နဲ႔..။
ေတာ္ပါၿပီေလ မစမ္းေတာ႔ပါဘူးဆိုၿပီး ဇိမ္နဲ႔ၾကည္႔မယ္ လုပ္ျပန္ေတာ႔ တံေတာင္နဲ႔ ရီမုဒ္ကို ဖိမိၿပီး တခုၿပီးတခု ေျပာင္းကုန္လို႔ ဟိုက္ ေသာက္ပလုတ္တုပ္ ျဖစ္ရေသး။ ေနာက္ေတာ႔ ကိုယ္႔ဖာသာကိုယ္ အတင္းႀကိဳးစားၿပီး ဒါက ဒါကို ႏွိပ္တာ၊ ဟိုဟာက ဟုိဟာကို ႏွိပ္တာနဲ႔ တတြတ္တြတ္ ရြတ္ၿပီး သိသလိုလို ရွိၿပီဆိုေတာ႔ ေလယာဥ္က အယ္လ္ေအျမိဳ႔ေပၚမွာ ဆင္းဖို႔ ၀ဲေနၿပီ။ ကိုယ္က လုပ္တတ္တုန္းေလး ခဏ စမ္းၾကည္႔ခ်င္လို႔ပါဆိုၿပီး ေနခဲ႔လိုက္ခ်င္ေသးတာ။
အဲဒီခရီးမွာပဲ ေလယာဥ္ေပၚမွာ အိမ္သာကိုသြားေတာ႔ တံခါးလက္ကိုင္ကို ကိုင္လိုက္တာနဲ႔ ဓာတ္လိုက္တာပါ။ ဘယ္႔ႏွယ္ဟာႀကီးပါလိမ္႔ လို႔ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေနတုန္း၊ ဟုတ္မွ ဟုတ္ရဲ႔လား လို႔လဲ ထင္မိေသးတယ္။ အမွန္ပဲ။ အေမရိကားအလာ ေလယာဥ္ေပၚမွာကတည္းက စ လိုက္တာ သတၳဳပစၥည္းေတြနဲ႔ ဓာတ္လိုက္တာ အခုထိပဲ။
ကိုယ္႔ကုိယ္မွာ မတရား ဓာတ္ေတြ စီးေနၿပီထင္တယ္ လို႔ စိတ္ေတာ႔ ပူမိသား။ ေနာက္မွ သူမ်ားေတြလဲ ဓာတ္ေတြ လိုက္ၾကတာ ေမးၾကည္႔လို႔ သိရတယ္။ လူတိုင္းေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ တခ်ိဳ႔ေပါ႔။ ကိုယ္လဲ တဖ်ပ္ဖ်ပ္နဲ႔ ဓာတ္လိုက္တာမ်ား တခါတေလ မီးေတာင္ပြင္႔တယ္။ လာမထိနဲ႔ မီးပြင္႔သြားမယ္ ဆိုတာ ကိုယ္က တကယ္ႀကီး ေျပာတာ..။
တခါကေတာ႔ Mall ထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနတုန္း ေဘးနားက မွန္မွာ ကိုယ္႔ပုံကို ၾကည္႔မိေတာ႔ ဆံပင္ေတြ အကုန္လုံး ေထာင္လို႔။ ကာတြန္းကားထဲက ဆံပင္ေတြေထာင္ေနတဲ႔ ရုပ္ေျပာင္ပုံလိုမ်ိဳးပဲ။ သူကလဲ အံ႔ၾသလို႔။ အဲဒီေန႔က သိုးေမႊးအက်ီ ၤ ေခါင္းစြပ္၀တ္ထားတယ္။ သတိထားမိတာ သိုးေမႊးအက်ီ ၤ၀တ္ရင္ ပိုျဖစ္သလိုပဲ။ လွ်ပ္ကူးျမန္လို႔ ထင္ပါရဲ႔။
အခုေတာ႔ ကိုယ္က သံေတြ၊ သတၳဳေတြဆို ဘာမွ မကုိင္ရဲေတာ႔တာမို႔ အခန္႔ႀကီးစားလိုေတာင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဥပမာ စတိုးဆိုင္ထဲ ၀င္မယ္ဆိုရင္ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေလွ်ာက္လာ၊ တန္း၀င္သြားရုံပဲ။ တံခါးလက္ကိုင္က သံမို႔ မကိုင္ရဲလို႔ သူက တံခါးဖြင္႔ေပးထားတယ္ေလ။ စတိုင္ေပါ႔။ ကုသိုလ္ကံမ်ား ေျပာပါတယ္။ သူကလဲ ကားတံခါး၊ ဆိုင္တံခါး ဖြင္႔ဖြင္႔ေပးရတာ Lady first မို႔ ဦးစားပဲ ေပးေနရသလိုလို။ တကယ္က ဓာတ္လိုက္မွာ ေၾကာက္လြန္းလို႔ ကိုယ္႔အေၾကာင္း ကိုယ္တို႔ပဲ သိတယ္ေလ။
အဲဒါ ေလယာဥ္ေပၚကတည္းက စ တဲ႔ဇာတ္လမ္း။ ခုထိ မဆုံးေသးဘူး။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
အခုတေလာ အလုပ္မ်ားေနတာနဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ကို မေရးျဖစ္ျပန္ဘူး။ တကယ္က အလုပ္လုပ္ရတာ challenge ေတြနဲ႔မို႔ စိတ္ပင္ပန္း လူပင္ပန္းနဲ႔ပါ။ တခါတေလက်ေတာ႔လဲ စာက အရမ္းေရးခ်င္ေနၿပီး လုပ္စရာေတြက မ်ားလြန္းတာမို႔ ေနာက္ဆံတငင္ငင္နဲ႔ပဲ။ ဟိုအေၾကာင္းေလးဆိုလဲ ေရးလိုက္ခ်င္၊ ဒီအေၾကာင္းေလးဆိုလဲ ေရးလိုက္ခ်င္နဲ႔။
ဘ၀မွာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအလုပ္ကလဲ အဓိက အခ်က္ထဲမွာပါတာမို႔ ကိုယ္ကလဲ အျမဲပဲ ေလးေလးစားစား လုပ္ခဲ႔တယ္။ ကိုယ္၀ါသနာ မပါတဲ႔အလုပ္ျဖစ္ေစဦး၊ ကိုယ္႔ကို ထမင္းေကၽြးတဲ႔အလုပ္မို႔ ဗမာပီပီ ေစတနာရွိရွိ ရုိရုိေသေသပဲ လုပ္ခဲ႔၊ လုပ္ေနတယ္။ အလုပ္ကို တာ၀န္ေက်ခ်င္တာလဲ တေၾကာင္း၊ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားတဲ႔အေနနဲ႔ မွန္မွန္ကန္ကန္ လုပ္ခ်င္တာလဲ တေၾကာင္းေပါ႔။
အလုပ္လို႔ စဥ္းစားလိုက္မိရင္ အရင္ဆုံး သတိရမိတာက ကိုုယ္လဲ ၀ါသနာပါၿပီး၊ အေပ်ာ္ရႊင္ဆုံးလဲ ျဖစ္တဲ႔ ကိုယ္႔ပထမဆုံးအလုပ္ေပါ႔။ သင္႔ဘ၀မဂၢဇင္း မွာ လုပ္ခဲ႔တာပါ။ အဲဒီတုန္းက အသက္က ၂၃ႏွစ္။ ကိုယ္႔ဆရာေတြက ဆရာဦးတင္ေမာင္သန္း နဲ႔ ဆရာ ေမာင္သစ္ဆင္း တို႔ေပါ႔။ ဆရာေမာင္သစ္ဆင္းကိုေတာ႔ ေအးလြန္းလို႔ ကိုယ္က ဆရာေမာင္သစ္တုံး လို႔ ေခၚတယ္။ ေငြစာရင္းကိုင္တဲ႔ ဦးတင္ေအာင္၀င္းဆိုတဲ႔ ဦးတေယာက္လဲရွိတယ္၊ ဒီဇိုင္းေတြလုပ္တဲ႔ ေကေက လို႔ေခၚတဲ႔ ကိုေက်ာ္ခိုင္လဲ ရွိပါတယ္။
အဲဒီမွာ ကိုယ္က ေက်ာပိုးအိတ္တလုံးနဲ႔ လမ္းတကာ ေလွ်ာက္သြားၿပီး အားလုံးကို လိုက္ ေလာ ရေတာ႔တာပဲ။ မဂၢဇင္း ပုံမွန္ အခ်ိန္မီ ထြက္ႏိုင္ဖို႔ စာမူဖတ္ရတယ္၊ စာမူေရြးၿပီး ဆရာေတြဆီ တင္ရတယ္၊ ဆရာေတြ ေရြးၿပီဆိုရင္ ကြန္ပ်ဴတာ စာစီဖို႔ ပို႔ရတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကြန္ပ်ဴတာဆိုတာကလဲ ရွားေသးေတာ႔ အျမန္ဆုံး ကိုယ္႔စာမူရုိက္ဖို႔ အခ်ိန္မီဖို႔ ေျပာရ၊ ေလာရ တယ္။ ၀င္းေမာက္ ပုံႏွိပ္စက္က ဦးနဲ႔ အမႀကီးဆို ကိုယ္႔ဒဏ္ကို ေကာင္းေကာင္း ခံခဲ႔ရတာ။
ေနာက္ ဒီဇိုင္း။ အရင္က သင္႔ဘ၀က ရုိးရုိးပဲ စာကို အဓိကထားခဲ႔ေတာ႔ ဒီဇိုင္းမွာလဲ နည္းနည္းေတာ႔ ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္ေလး ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရေသးတယ္။ ဒီစာေပေလာက ဆိုတာကလဲ ကိုယ္ငယ္ငယ္ကတည္းက ႀကီးျပင္းခဲ႔ရတာဆိုေတာ႔ အားလုံးက အေဖ႔ကို ခ်စ္ခင္တဲ႔ စိတ္နဲ႔ ကိုယ္ ေလာ သမွ်၊ အႏိုင္က်င္႔သမွ် သည္းခံၾကတယ္။ အထူးသျဖင္႔ စာမူေတြကို သရုပ္ေဖာ္တဲ႔ ဒီဇိုင္းဆရာ၊ ပန္းခ်ီဆရာေတြေပါ႔။
ဒီဇိုင္းဆရာ၊ ပန္းခ်ီဆရာဆိုတာကလဲ သူတို႔ စ်ာန္၀င္စားရာ ဆြဲတတ္ၾကတာ။ ဥပမာ ပန္းခ်ီဆရာတေယာက္က သရုပ္ေဖာ္ပုံကို ဒီလမွာ ပိုးေကာင္ေလး ဆြဲတယ္ ဆိုပါေတာ႔၊ ေနာက္တလလဲ သူ႔ကို အပ္ေတာ႔ ပိုးေကာင္ေလးက ေဒါင္လိုက္ေလး ေျပးေနတယ္။ ေနာက္တလက်ေတာ႔လဲ ပိုးေကာင္ေလး ပဲ၊ ေထာင္႔ေလးမွာ ကပ္ၿပီး ေဘးတိုက္ေလး သြားေနတယ္။ ဒါဆို ကိုယ္နဲ႔ ေတြ႔ၿပီ။ ေနာက္တခါ ပိုးေကာင္ေလး ခ်ိဳသင္းတို႔ သင္႔ဘ၀မွာ လာမဆြဲနဲ႔ မျမင္ခ်င္ဘူး ေျပာပစ္လိုက္တာ။ ပန္းခ်ီဆရာကလဲ ေအးပါ ေအးပါဟာ ဆိုၿပီး ရီလို႔။
ေနာက္တေယာက္ကေတာ႔ အဲဒီတုန္းက မုဒ္၀င္ေနလို႔ဆိုလား၊ ႀကိဳးေတြခ်ည္း ဆြဲတယ္။ ပထမ ကဗ်ာက ျမစ္အေၾကာင္းဆိုေတာ႔ ႀကိဳးပုံေကာက္ေကာက္ေလး ဆြဲေတာ႔ ျမစ္လိုလို ျဖစ္ေနတာမို႔ ရွိေစေတာ႔။ ေနာက္ထပ္ကဗ်ာကေတာ႔ မီးရထားနဲ႔ ခရီးသြားတဲ႔အေၾကာင္း။ အဲဒါလဲ ႀကိဳးပုံပဲ။ အင္း..ရထားလမ္းလိုလို ျဖစ္ေနပါတယ္ေလ ဆိုၿပီး မေျပာေသးဘူး။
ေနာက္တပုဒ္က်ေတာ႔ သားအဖႏွစ္ေယာက္၊ ေခတ္ႏွစ္ေခတ္အေၾကာင္း စပ္ထားတာ။ အဲဒါကိုေတာ႔ သူဆြဲတဲ႔ေဘးမွာ သြားထိုင္ၾကည္႔ေနလိုက္တယ္။ ပန္းခ်ီဆရာကလဲ သိတယ္။ သူ႔ကို ေျပာဖို႔ေစာင္႔ေနၿပီဆိုတာ။ စပ္ျဖဲျဖဲနဲ႔ ပန္းခ်ီဆြဲတယ္။ ႀကိဳးေလး မွ်င္မွ်င္ လဲ လုပ္ခ်င္ေသးတယ္။ ေဘးကေန အဟမ္း၊ အဟမ္း လုပ္လိုက္မွ တျခားပုံ ေျပာင္းသြားတယ္။
ေနာက္တေယာက္ကေတာ႔ ေဘာ္လုံးေလးေတြခ်ည္း ဆြဲတာ။ လူဆိုရင္ မ်က္လုံးႏွစ္လုံး ေဘာ္လုံးေလးမွာ တပ္လိုက္တာ။ ဒါပဲ.. ၿပီးၿပီ။ ကိုယ္က အႏုပညာနားမလည္ေတာ႔ ဒါမ်ိဳးဆို သိပ္မႀကိဳက္ဘူး။ အရမ္းလြယ္တယ္ ထင္ေနတယ္။ ကိုယ္ဆိုးတာ ေျပာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ လာျပန္ၿပီလား ဒီေဘာ္လုံးလို႔ ေျပာေတာ႔ က်ေနာ္ ဒီလို ေဘာ္လုံးေလး ေထာင္ေနဖို႔ ေတာ္ေတာ္က်င္႔ထားရတာ တဲ႔။ မ်က္ႏွာေလး ငယ္ၿပီး ေျပာတယ္ေလ။
ကိုယ္တို႔မွာ စာမူကလဲ ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စား ရွိတယ္။ ေတာင္းစာမူနဲ႔ ေရြးစာမူ တဲ႔။ ေတာင္းစာမူ ကေတာ႔ စာေရးဆရာႀကီးေတြဆီက ေတာင္းရတာ။ ကိုယ္႔မဂၢဇင္းမွာ သူ႔စာမူ ပါခ်င္လြန္းလို႔ တရုိတေသေတာင္း၊ အိမ္အထိ သြားယူရတာ။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္လုပ္ခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ ဆရာႀကီးေတြက လာယူလွဲ႔ လို႔ ခ်ိန္းရင္ မျပီးေသးလို႔ဆိုၿပီး ျပန္လွည္႔လာခဲ႔ရတယ္ဆိုတာ မရွိခဲ႔ပါဘူး။ ကိုယ္႔အေပၚမွာ ေစတနာထား အခ်ိန္မီေရးေပးခဲ႔ၾကတာ တကယ္ပဲ မေမ႔ႏိုင္ဘူး။
အထူးသျဖင္႔ ဆရာ ဦးျမသန္းတင္႔ပါ။ အင္မတန္ယဥ္ေက်းၿပီး လူႀကီးလူေကာင္းဆန္တဲ႔ ဆရာပါ။ ဘယ္ေန႔ စာမူ လာယူရမလဲဆရာ လို႔ ေမးရင္ သူၿပီးမဲ႔အခ်ိန္ပဲ ေျပာတယ္။ ဘယ္ေတာ႔မွ ဂတိမပ်က္ခဲ႔ဘူး။ ဗုဒၵဟူးေန႔လာခဲ႔ သမီးေရ ဆိုရင္ အတိအက်ကို ရတယ္။
တခါတေလ ဆရာအလုပ္မ်ားေနလို႔ မၿပီးေသးရင္လဲ အိမ္ေပၚထပ္မွာ လက္ႏွိပ္စက္ေလးနဲ႔ တေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ လက္တမ္းရုိက္ေနတယ္။ စာမူကို ေစာင္႔ယူရတယ္။ ေနာက္ေန႔မွ လာယူ၊ မၿပီးေသးဘူးလို႔ ေျပာလိုက္လဲ ရေနတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ တက္ၾကြေနတဲ႔ လူငယ္စိတ္ကေလးကို စိတ္မပ်က္သြားေစခ်င္လို႔ အလုပ္ေတြ မ်ားရက္နဲ႔ ဂတိတည္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ႔တယ္လို႔ ဆရာ႔ေစတနာကို နားလည္ခံစားမိပါတယ္။
ကိုယ္လုပ္တဲ႔ အခ်ိန္ ၉၄ခု တုန္းက မိန္းကေလး အယ္ဒီတာဆိုတာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ဒီလိုေျပးလႊား၊ ေလွ်ာက္သြားေနတာမ်ိဳး သိပ္မရွိေသးဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ ဆရာက ကိုယ္စာမူရလို႔ ျပန္ေတာ႔မယ္ဆိုတိုင္း “ျဖစ္ရဲ႔လား၊ ဘတ္စ္ကားစီးရတာ အဆင္ေျပရဲ႔လား” အျမဲေမးတတ္တာပါ။ ေနပူတုန္းပဲ သမီး၊ သမီးအံတီနဲ႔ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ေနေအးကို ေစာင္႔လိုက္ပါအုံး လို႔လဲ ေျပာတတ္တာပါ။
ဆရာဆုံးေတာ႔ ကိုယ္က စင္ကာပူမွာ..။ ဆရာလိမ္႔က်တယ္ဆိုတဲ႔ အဲဒီ ေလွကားေလးကေန စာမူေလးကိုင္ၿပီး ဆရာဆင္းလာတာကို မတ္တပ္ရပ္ရင္း၊ ျပံဳးရင္း ႀကိဳခဲ႔ဖူးတာမို႔ ကိုယ္ျမင္ေယာင္ၿပီး ငိုခဲ႔ရတယ္။ ျမန္မာစာေပေလာကရဲ႔ ေက်းဇူးရွင္ႀကီး ဆုံးရွဳံးလိုက္ရလို႔ေပါ႔။
ေနာက္ - ျမန္မာျပည္မွာ မဂၢဇင္းလုပ္ၿပီဆိုရင္ မပါမျဖစ္က စာေပစိစစ္ေရးပဲ။ ကိုယ္႔ကို စာေပစိစစ္ေရးရဲ႔ လုပ္ပုံကိုင္ပုံေတြကို သင္ေပးခဲ႔တာ ေကေက လို႔ေခၚတဲ႔ ကိုေက်ာ္ခိုင္ပါ။ (အခု သူက နံမည္ႀကီး ဒီဇိုင္းဆရာ ျဖစ္ေနၿပီ။) ကိုယ္႔မဂၢဇင္းကလဲ သူတို႔ မ်က္စိ စပါးေမႊးစူးစရာ အခၽြန္အတက္နဲ႔ခ်ည္း။ သင္႔ဘ၀တို႔ စာေပဂ်ာနယ္တို႔ဆိုတာ သူတို႔ အမဲပဲ။
စာေပစိစစ္ေရးက ဆရာသမားမ်ားကလဲ အျမဲ ၀င္ထြက္ေနေတာ႔ လူကိုေတာ႔ ခင္ပါတယ္၊ စာကိုေတာ႔ မခင္ႏိုင္ပါ ဆိုတဲ႔ မူ ကို က်င္႔သုံးၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႔။ သင္႔ဘ၀ဆိုရင္ မွန္ဘီလူးနဲ႔ ၾကည္႔ၾကတယ္။ တခါတေလေတာ႔လဲ ေတြးမိတယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ငရဲႀကီးလိုက္မလဲ လို႔။ စာေပသားသတ္ရုံႀကီးထဲ ၀င္သြားရသလိုပဲ။ အဲဒီကို သြားရတာ ကိုယ္ဘယ္ေတာ႔မွ မေပ်ာ္ခဲ႔ဘူး။
သင္႔ဘ၀မွာ ကိုယ္အေပ်ာ္ဆုံးအလုပ္က အင္တာဗ်ဴး လုပ္ရတာပါ။ အဲဒီအေတြ႔အၾကံဳေတြက ကိုယ္႔ဘ၀ကို အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူျပဳတယ္လို႔ ယုံၾကည္ပါတယ္။ မဂၢဇင္းအတြက္ cover story ကို ဆရာႏွစ္ေယာက္ကပဲ ပင္တိုင္ေရးၾကပါတယ္။ သူတို႔ေရးဖို႔အတြက္ လိုအပ္တဲ႔ အခ်က္အလက္ေတြကို စုေဆာင္းရ၊ အင္တာဗ်ဴးရတယ္။
ကိုယ္က နားေထာင္ရတာ သေဘာအက်ဆုံး။ အင္တာဗ်ဴးလုပ္ရတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြက အစုံပဲ။ ဆရာေတြကေမး၊ ကိုယ္က အသံဖမ္း၊ သိခ်င္တာ ၀င္ေမးေပါ႔။ တိပိဋိက ဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလ ကိုလည္း မုသားဆိုတာ ဘာလဲ တဲ႔။ မုသားေတြေပါတဲ႔ အခ်ိန္ႀကီးမွာ အခ်ိန္ကိုက္ပါပဲ။ ဆရာေတာ္က အဲဒီတုန္းက ေမာ္စကိုက ျပန္လာခါစေလ။
တကၠသိုလ္ပါေမာကၡ ဆရာ တကၠသိုလ္ ဘုန္းႏိုင္ရဲ ႔ပညာရဲ႔ အေရးပါပုံ အခန္းဆက္ ေဆာင္းပါးေတြလဲ စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းခဲ႔တယ္။ ဒါနဆိုတဲ႔ ေဆာင္းပါးအတြက္ ဘဘဦးသုခကိုလည္း ေမးရၿပီး အတတ္ပညာရွင္ အႏုပညာရွင္ေတြနဲ႔လဲ ထိေတြ႔ရတယ္။ cover story အတြက္ စာပုဒ္ေလး တပုဒ္ရဖို႔ ပညာရွင္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆုံရသလို AIDS လိုေဆာင္းပါးအတြက္ ျပည္႔တန္ဆာေလးေတြနဲ႔လဲ ေတြ႔ရတာပါပဲ။ မိဘမဲ႔ကေလးေက်ာင္းေလး ကိုသြားေတာ႔ အင္တာဗ်ဴးရင္း၊ နားေထာင္ရင္း မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ပါ။
အလုပ္ဆိုတာကို ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးတခုလို မဟုတ္ဘဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ စိတ္ပါ၀င္စားၿပီး လုပ္ရတာ ကိုယ္႔ဘ၀မွာ တကယ္႔ကို အမွတ္တရ ျဖစ္ခဲ႔တာေပါ႔။ ကိုယ္႔ကို အသိပညာလဲေပး၊ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳလည္း ေပးတဲ႔ ဒီပထမဆုံးအလုပ္ကို ဘယ္ေမ႔ႏိုင္ပါ႔မလဲ။ ဘ၀မွာ အေရးပါတဲ႔ အခန္းတခုအေနနဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္ေတြကို တန္ဖိုးထားေနခဲ႔ပါတယ္။
ေနာက္..ကိုယ္က ေရာင္ေနာက္ ဆံထုံးပါ၊ ဘုိေကေနာက္ ဆံရွည္ပါ ဆိုေတာ႔ လက္ထပ္ၿပီး စင္ကာပူလိုက္သြားမယ္ဆိုေတာ႔ ေန႔စဥ္ ေန႔တိုင္း စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ႀကိဳးစားလုပ္ခဲ႔တဲ႔ အလုပ္ကေလးကို တိကနဲ ျဖတ္လိုက္တာ။ ေရႊတိဂုံဘုရားလမ္းက အခန္းေလးကို လုံးလုံး လွည္႔မၾကည္႔ေတာ႔ဘူး။ ဆရာေတြက ေမွ်ာ္ေနေသးတယ္။ ကိုယ္ကေတာ႔ အလုပ္သံေယာဇဥ္ကို စိတ္မခိုင္လို႔ မၾကည္႔ေတာ႔ဘူး။
ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ္႔ကို ကိုယ္ပိုင္ အလင္းေရာင္ေလးေပးခဲ႔တဲ႔ ဒီအလုပ္ကေလးကို ေသတၱာထဲ တျမတ္တႏိုး သိမ္းထားလိုက္ၿပီ။ ကိုယ္႔မဂၤလာေဆာင္မွာ စာေပမိတ္ေဆြေတြက စ ေနာက္ၿပီး သင္႔ဘ၀မွာ ကိုယ္မရွိေတာ႔မွာမို႔ “သင္႔ဘ၀ အတြက္ပဲ ေတြးကာပူမိသည္” လို႔ ဆိုၾကတာကိုေတာ႔ အခုအခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြးရင္ေတာင္ ေက်နပ္ေနမိပါေသးတယ္။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ဒီေန႔ေတာ႔ ခင္ရတဲ႔ မေနာ္ဟရီက ဘေလာ႔ဂ္မွတ္စုေလး လုပ္ပါအုံး တဲ႔။ tag လာတယ္။
မွတ္စုဆိုေတာ႔ ကိုယ္႔မွာက မွတ္မွတ္သားသား ဘာမွမရွိလို႔ကို ဒီမွတ္တမ္းေလး လုပ္ထားရတာ။ ဘေလာ႔ဂ္လုပ္သက္ကလဲ ၂လခြဲ ဆိုေတာ႔ ေျပာပေလာက္ေအာင္ မရွိေပမဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္နဲ႔ပတ္သက္ရင္ ကိုယ္႔သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္း ေျပာရသလို ျဖစ္ေနတာမို႔ ႀကိဳးစားၿပီး ေျပာမွာေပါ႔ လို႔ မေနာ္ကို ေျပာလိုက္တယ္။ ငယ္ငယ္ကစာေမးပြဲေျဖသလို ေမးခြန္းတျခား အေျဖတျခား ျဖစ္တတ္လြန္းလို႔ အဲဒီလို ျဖစ္ခဲ႔ရင္လည္း ခြင္႔လႊတ္ေပါ႔ ေနာ..။ ကဲ စၿပီ။
ဘေလာ႔ဂ္ဆိုတဲ႔စကားကို ပထမဆုံး ၾကားဖူးတာ ဆရာမ ေမျငိမ္းဆီကပါ။ ဆရာမနဲ႔ ဂ်ီေတာ႔ခ္ ေျပာေနတုန္း ဆရာမက သူဘေလာ႔ဂ္ေလးတခု လုပ္ေနတာ သိလား တဲ႔။ ဒီက ငဒူကလဲ ထုံးစံအတုိင္း မသိပါဘူးဆိုေတာ႔ ဆရာမက လင္႔ခ္ေလး တခု ပို႔လိုက္တယ္။ “အဲဒါ ဆရာမ ဘေလာ႔ဂ္ပဲ၊ ရဲရဲသာ ႏွိပ္လိုက္” တဲ႔။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္လဲ ႏွိပ္ပစ္လိုက္တာ ဆရာမ ဘေလာ႔ဂ္ကို တန္းေရာက္သြားေတာ႔တာပဲ။
ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း အံ႔ၾသလိုက္တာ။ ပထမဆုံး ခံစားရတာက လြတ္လပ္တဲ႔ အရသာ ပါ။ ကိုယ္ ႀကိဳက္တာကို၊ ကိုယ္ေရးခ်င္တဲ႔အခ်ိန္မွာ၊ ကိုယ္ေရးခ်င္သေလာက္ စိတ္ၾကိဳက္ ေရးစမ္းပါေလ႔။ စာေပစိစစ္ေရးမရွိတာကို သေဘာအက်မိဆုံး။ ကိုယ္သာလွ်င္ အယ္ဒီတာ၊ ကိုယ္သာလွ်င္ စာေရးသူ၊ ကိုယ္႔စာကိုယ္ တာ၀န္ယူေပေတာ႔ပဲ။
ဗမာျပည္မွာတုန္းက ကိုယ္ေရးတဲ႔စာမူေလးက အယ္ဒီတာငယ္ကတဆင္႔၊ အယ္ဒီတာႀကီးေတြဆီေရာက္၊ သူတို႔ႀကိဳက္လို႔ ေရြးရင္ေတာင္ စာေပစိစစ္ေရး စားပြဲေတြ အဆင္႔ဆင္႔ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးမွ မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာေတြေပၚ ေရာက္ရတာ။ သင္႔ဘ၀မဂၢဇင္းမွာ အယ္ဒီတာ ေပါက္စ၀င္လုပ္တုန္းကဆို စာေပစိစစ္ေရးနဲ႔ သင္႔ဘ၀ကို ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္ ေက်ာပိုးအိတ္ေလး တလုံးနဲ႔ ေျပးလႊားလိုက္ရတာ။ ေခ်ာင္းေပါက္မတတ္ပဲ။
ဒီစာမူတခု လြတ္ပါမဲ႔အေရး စာေရးဆရာကလဲ ကိုယ္ေပးခ်င္ ေျပာခ်င္တဲ႔ မက္ေဆ႔ခ်္ကို လွ်ိဳ႔၀ွက္သည္းဖိုထက္ေတာင္ လွ်ိဳ႔၀ွက္ရေသး။ တခါတေလမ်ား လြတ္ေတာ႔လြတ္ပါရဲ႔၊ အရသာမ်ားေတာင္ ပ်က္လို႔။ ေနာက္က ခက္ဆစ္ အဓိပၸါယ္ဖြင္႔သလို ေနာက္ဆက္တြဲနဲ႔ တြဲထုတ္ရမဲ႔ပုံ။ ဖတ္တဲ႔သူကလဲ ပေဟဠိ အေျဖညိွေနရသလိုပဲ။
ဘယ္စာေရးဆရာ၊ အႏုပညာသမားမွ ကိုယ္႔စာကို အလႊမ္းမိုးခံခ်င္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီအရသာကို ဒီဘေလာ႔ဂ္ေတြမွာ ရက္ရက္ေရာေရာ ေတြ႔ရတတ္တာ။ စာေရးသူရဲ႔ သေဘာအတိုင္းပဲ။ ဒါေၾကာင္႔ ဘေလာ႔ဂ္ေရးတာဟာ လြတ္လပ္စြာေရးသားခြင္႔ ဆိုတာကို ေရာ႔ - ဆိုၿပီး ျပန္ေပးတာ လက္ခံလိုက္ရသလိုပဲ ကိုယ္က ခံစားမိတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ျမဳပ္ေနတဲ႔၊ ကြပ္ညွပ္ခံေနရတဲ႔ အႏုပညာေတြ၊ အယူအဆေတြ ရဲရဲရင္႔ရင္႔ လွလွပပ ပြင္႔ေနၾကတာ ျမင္လိုက္ရသလိုပဲေလ။
ေနာက္တခုက ဘေလာ႔ဂ္ေရးေတာ႔ ဘေလာ႔ဂ္ေရးသူနဲ႔ ဖတ္သူ ပိုရင္းႏွီးခင္မင္မိေစတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ အခ်င္းခ်င္း မွ်ေ၀ၾကတာကိုး။ ကိုယ္ဆို ဘေလာ႔ဂ္ဖတ္ေနတာလို႔ေတာင္ မခံစားမိဘူး။ သူေျပာတာကို သြားနားေထာင္လိုက္ ကိုယ္႔အေၾကာင္းေလး ျပန္ေျပာျပလိုက္.. လို႔ေတာင္ ခံစားေနမိတယ္။ အသက္၀င္ေနလို႔ေလ။
စာလာဖတ္ေနသူ ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတာလဲ ကိုယ္မသိ၊ သိဖို႔လဲ မႀကိဳးစား သူေျပာသမွ် ေက်နပ္၊ သူ မွ်တာ ကိုယ္ယူ၊ သူခ်က္တာ ကိုယ္စားလို႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲ သူငယ္ခ်င္းဖြဲ႔ေနတယ္။ ကိုယ္႔အၾကည္ဓာတ္ေလး မပ်က္ေအာင္ ေနရင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ အဲဒါ ဘေလာ႔ဂ္ရဲ႔ လြတ္လပ္တဲ႔ အရသာကို တန္ဖိုးထားလို႔ပဲ။
တခါတေလ စိတ္ခံစားမွဳကို ေဖာ္ျပတဲ႔ သေကၤတ ပုံေလးေတြ ထည္႔တတ္တာမို႔ ဒါေလးေတြ ဘယ္သူမ်ား ထြင္ပါလိမ္႔လို႔ ၾကည္ႏူး ေက်းဇူးတင္ရေသးတယ္။ ကိုယ္ကေတာ႔ အဲဒီလုိေလးေတြ႔ရင္ ေခါင္းေစာင္း ေစာင္းသြားတတ္တာ။ ဥပမာ :) smilie ေလးဆိုရင္ ကိုယ္႔ကြန္ပ်ဴတာမွာ အတည္႔မေပၚေတာ႔ ေစာင္းၿပီး ျပန္ျပံဳးျပရတာ။ သူျပံဳး ကိုယ္ျပံဳး၊ သူငို ကိုယ္ငို ေပါ႔။
အဲဒီေတာ႔ ဘေလာ႔ဂါ ျဖစ္ရတာ မေက်နပ္ မေပ်ာ္ရႊင္ ဘယ္ရွိပါ႔မလဲ။ ကိုယ္ဖတ္ခ်င္တာ ဖတ္ရတယ္၊ ကိုယ္နဲ႔ တူတဲ႔ မိတ္ေဆြေတြ အမ်ားႀကီး ေတြ႔ရတယ္၊ ကိုယ္ေရးခ်င္တာေတြကို open diary လို ေရးေနလို႔ စိတ္လက္ေပါ႔ပါးတယ္။ အဲဒါအျပင္ ဘေလာ႔ဂ္ေလာကမွာ အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ခင္စိတ္နဲ႔ appreciate လုပ္တဲ႔ အေလ႔အထေၾကာင္႔ စာပိုေရးခ်င္စိတ္ကို ျဖစ္ေပၚေစတာေတာ႔ အမွန္ပါပဲ။ သူ႔အားေပးျပံဳးကို ကိုယ္ေတြ႔လိုက္ရသလိုပဲေလ။
ဒါေၾကာင္႔ စာကို ေရးခ်င္လို႔ကို ေရးေနတဲ႔သူေတြအဖို႔မွာေတာ႔ ဘေလာ႔ဂ္က ပိုက္ဆံလဲ မရပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ပိုက္ဆံနဲ႔ မယွဥ္ႏိုင္တဲ႔ စိတ္ၾကည္ႏူးမွဳေတြ၊ ဗဟုသုတေတြ၊ သတင္းေတြ ရလို႔ ရသ သုတ ေပါင္းစုံ ရတဲ႔ ကြန္ယက္ႀကီးလိုပါပဲ။ အဲဒီအထဲက ကိုယ္လိုခ်င္တာယူ၊ ကိုယ္မလိုခ်င္တာ မဖတ္ခ်င္တာ မသြားရုံသာ။ ကိုယ္႔ေရြးခ်ယ္မွဳနဲ႔ ကိုယ္။ ကိုယ္႔ စိတ္၀င္စားမွဳနဲ႔ ကိုယ္။ ကိုယ္႔ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳနဲ႔ ကိုယ္ေပါ႔။
ဒီေလာက္ဆို ကိုယ္႔ရဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္အေပၚမွာ နားလည္သေလာက္၊ ဘေလာ႔ဂါတေယာက္ရဲ႔ ခံစားမွဳကို မေနာ္ ဖတ္မိၿပီ ထင္တာပဲေလ။
ဘေလာ႔ဂ္ေပၚမွာ အတူတူ စီးဆင္းရင္း ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႔ဖို႔ ဆုေတာင္းေနပါတယ္။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
