စေန တနဂၤေႏြ မနက္ေတြဆိုရင္ ဆိုင္ေလးမွာ လူရွင္းတုန္း ကိုယ္ဘာေတြ လုပ္သလဲ ေျပာျပခ်င္မိတယ္။
ဆိုင္ေရာက္တာနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာဖြင္႔၊ VZO သုံးေတာ႔တာပါ။ ကိုယ္ေခၚလိုက္တဲ႔သူေတြက ကိုယ္႔ရဲ႔ အေ၀းက ခ်စ္တူမေတြဆီကိုပါ။ ကိုယ္တို႔ဆီမွာ ေန႔လည္ဆို သူတို႔ဥေရာပမွာ ညဖက္ေပါ႔။ ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားျပင္ကေန ေခါင္းေလးေတြ တိုးေ၀ွ႔ၿပီး အလုအယက္ စကားေျပာၾကတဲ႔ ကိုယ္႔တူမေလးေတြနဲ႔ စကားေျပာၾကတာ။
တူမေလးက ၄ေယာက္။ မိုးပြင္႔၊ မိုးဥ၊ စျႏၵာ၊ မာယာ တဲ႔။ မိုးပြင္႔က အၾကီးဆုံး၊ အသက္က ၁၂ ႏွစ္။ ၿပီးေတာ႔ စျႏၵာ၊ ၿပီးေတာ႔ မိုးဥ၊ အငယ္ဆုံးေလးက မာယာေပါ႔။ အမ်ားအားျဖင္႔ မိုးပြင္႔ေလး နဲ႔ စကားေျပာတာပါပဲ။ က်န္တဲ႔ကေလးေတြကေတာ႔ ေျပးလာ ေျပာလိုက္၊ ေဆာ႔လိုက္ေပါ႔။
ကိုယ္က မိုးပြင္႔ကိုု အပြင္႔ေလး လို႔ ေခၚတယ္။ အပြင္႔ေလးက ၁၂ ႏွစ္သာဆိုတယ္၊ အေတာ္ေလး ထြားတယ္။ အရပ္ျမင္႔ျမင္႔၊ အေဒၚလို ၀၀ တုတ္တုတ္ေလး၊ မ်က္ႏွာၾကီးၾကီး နဲ႔။ လူေကာင္ထြားေပမဲ႔ မ်က္ႏွာက တကယ္႔ ကေလးေလး။ အဲဒါေပါ႔ ခ်ိဳခ်ိဳရယ္.. ၊ သူကေလ အဲဒီလိုေျပာတာ ဆိုၿပီး စီကာပတ္ကုံး သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္း ေျပာတတ္တယ္။
သူက သူ႔ေက်ာင္းအေၾကာင္း၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္း၊ သူတို႔အတန္းပိုင္ ဆရာအေၾကာင္း ေတြကို ရီစရာေတြ လုပ္ၿပီး အမူအယာေတြနဲ႔ ေျပာျပတာ ကိုယ္႔မွာ အူနာေအာင္ ရီရတယ္။ သူ႔အေမ ကိုယ္႔အမက သူ႔ေဘးမွာ ထိုင္ၿပီး ကိုယ္တို႔ညီအမက သူ ေျပာသမွ် ထိုင္ရီၾကတာ။
ကိုယ္က သူ႔ကို ျမန္မာစာ မေမ႔ေစခ်င္လို႔ စာေရးဖို႔ ေျပာေတာ႔ ေရးပို႔ပါရဲ႔၊ ၀တၳဳတို ဆိုပဲ။ မ်က္လုံးျပဴးရေသးတယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္း မိဘေတြ အဆင္မေျပလို႔ စိတ္ဆင္းရဲရတဲ႔အေၾကာင္း ကေလးတေယာက္ အေတြးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကိုယ္စား ခံစားၿပီး ေရးထားတာ။ ဖတ္လို႔ေတာ႔ ေကာင္းေနတာပဲ။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္က ခ်ိဳခ်ိဳ လာမွ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ျမန္မာလို စာရိုက္တာ သင္ေပးမယ္ ေျပာရတယ္။
သူက အၾကီးဆိုေတာ႔ သူ႔ထက္အငယ္ ညီမေတြကိုလည္း သူက ေဆာ႔ေပးရေသးတာပါ။ သူတို႔ေလးေယာက္ ကစားၾကပုံကိုလဲ ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ မိုးပြင္႔က အရုပ္ကဒ္ေလးေတြကို ကိုင္ၿပီး ေမးခြန္းထုတ္တမ္း ကစားေနတာပါ။ ကိုယ္က ဒီဖက္ကေန ဘယ္လို ကစားၾကသလဲ ျပံဳးၿပီး ၾကည္႔ေနတာ။
မိုးပြင္႔က ကဒ္ေလးေတြကိုင္ၿပီး ကိုယ္တို႔ ေဆြမ်ိဳး ေမာင္ႏွမေတြ နံမည္ ေမးေနတာ။ အေျဖမွန္ရင္ အရုပ္လွလွေလးပုံပါတဲ႔ ကဒ္ တကဒ္ ေပးလိုက္တာကိုး။ ကိုယ္က ဒီကစားနည္း မၾကံဳဖူးလို႔ ၾကည္႔ေနတယ္။ ဥပမာ ဒီလို ဆိုပါေတာ႔..။
“ဘိုးဘိုး နံမည္ ဘယ္သူလဲ သိၾကလား” လို႔ မိုးပြင္႔က ေမးလိုက္ရင္ က်န္ကေလး ၃ေယာက္က ၀ိုင္းေအာ္ ေျဖၾကတယ္။
“ဘိုးဘိုးနံမည္ ဘိုးဘိုး ေပါ႔” ဒါက အငယ္ဆုံးေလး မာယာ ေျဖတာ။
“ဘိုးဘိုးနံမည္က ဦးတင္မိုး” ဒါက စျႏၵာ နဲ႔ မိုးဥ ေျဖတာ။
“မဟုတ္ေသးဘူး၊ ဘုိးဘိုး စာေရးတဲ႔ နံမည္ မဟုတ္ဘူး၊ ဘိုးဘိုး နံမည္ အရင္းကို ေျပာေနတာ”
“ဘိုးဘိုးၾကီး မဟုတ္လား”
“တင္မိုးဦး၊ မိုးဦးတင္၊ ဦးဥာဏ္မိုး၊ ဦးသန္းညႊန္႔၊ ေလးေလး.” ဒါမ်ိဳးေတြလဲ ရွိသမွ် အမ်ိဳးေတြထဲက ေယာက်ာၤးနံမည္ေတြ ေျပာင္ ၿပီး ေျဖၾကေသးတယ္။
“မဟုတ္ဘူး၊ အားလုံး မွားတယ္၊ ဘိုးဘိုးနံမည္က ဦးဘဂ်မ္း”
အဲဒါဆို အကုန္လုံး ဦးဘဂ်မ္း ဦးဘဂ်မ္းလို႔ ၀ို္င္းေအာ္ၿပီး ပတ္ေျပးလိုက္ၾကေသးတာပါ။ ၿပီးမွ မိုးပြင္႔နား ျပန္လာစု ျပန္ေရာ။
“ကဲ၊ ေနာက္တခု ေမးမယ္။ ဦးဦးေက်ာ္ နံမည္ေရာ ဘယ္သူလဲ”
“ဦးဦးေက်ာ္ နံမည္က ေက်ာ္ ေလ..” အဲဒါကေတာ႔ မိုးဥ က ေျဖတာပါ။ သူက ငယ္ငယ္ကတည္းက ကိုယ္႔အမ်ိဳးသားကို ေက်ာ္ လို႔ပဲ ေခၚတာပါ။ ဘယ္လိုသင္သင္ ဦးဦး မထည္႔ပါဘူး။
“ဦးေက်ာ္ နံမည္ ဦးေက်ာ္၀ဏၰ၊ ခ်ိဳခ်ိဳ႔ နံမည္ မိုးခ်ိဳသင္း” တဲ႔။
အဲဒါ စျႏၵာ က ေျဖလိုက္တာ။ သူ႔အေျဖေလးကို နားေထာင္ၿပီး ကိုယ္႔မွာ ပီတိျဖစ္လိုက္ရတာ။ ကိုယ္႔တူမေလးေတြကိုလဲ ခ်စ္လိုက္ရတာ။ ကိုယ္တို႔နံမည္ေတြကိုလဲ ျမန္မာလို စာလုံးေပါင္း ျပေသးတယ္။ မႏွင္းသင္ထားတာေတြေလ။
အားလုံးထဲမွာ စျႏၵာက ကဒ္ အမ်ားဆုံး ရတယ္။ သူက သူနဲ႔ တ၀မ္းကြဲေတြ ျဖစ္တဲ႔ ရြာက အမေတြရဲ႔ ကေလးေတြ နံမည္ေတြလဲ အကုန္ မွတ္မိတယ္။ ကိုကို႔ နံမည္ ဖိုးစြမ္း တဲ႔။ မမ နံမည္ စႏၵီမ တဲ႔။ မမအၾကီးဆုံးက မမ အိမြန္ကို တဲ႔။ မာယာေလးကေတာ႔ အၾကီးေတြကို ၾကည္႔ၿပီး လိုက္၀ါး ေျဖတတ္တယ္။ တခါတခါက်ရင္ ေခါင္းရွဳပ္ၿပီး မာယာ သိေတာ႔ဘူးကြာ၊ မာယာ ေျဖတတ္ဘူးကြာ နဲ႔။
မာယာလုပ္တတ္တာကေတာ႔ သီခ်င္း ေကာင္းေကာင္း ဆိုတတ္တာပါပဲ။ သူက ဂီတကို အေတာ္၀ါသနာပါပုံရတယ္။ အျမဲတမ္း သီခ်င္းေလး တေအးေအးနဲ႔ ေနတတ္တယ္။ စကားမေျပာတတ္ခင္ကတည္းက သံစဥ္ေလးေတြ ညည္းေနတတ္လို႔ သူ႔ဘိုးဘိုးက မာယာေလးကို သိပ္ကို ေအးခ်မ္းတဲ႔ ကေလး၊ ၾကီးလာရင္ အဆုိေတာ္ၾကီး ျဖစ္မွာ လို႔ အထင္ၾကီးရွာတယ္။
မာယာကလည္း အဘိုး နဲ႔ အတူဆုံးကေလးပဲ။ လူေတြကို သိပ္ခင္တယ္၊ လူတိုင္းနဲ႔ တည္႔တယ္။ အေပါင္းအသင္း ခင္တယ္။ သီခ်င္းသံၾကားရင္ ၾကားတဲ႔ေနရာက ေျပးလာၿပီး ဆုိေတာ႔တာပဲ။ စကားေျပာရမွာ ရွက္သေလာက္ သီခ်င္းဆိုဖို႔ေတာ႔ ပါးစပ္ၾကီး ဖြင္႔ၿပီး ေအာ္ဆိုေတာ႔တာပဲ။
တခါကေတာ႔ သူတို႔၄ေယာက္စလုံး အခုလက္ရွိ အၾကိဳက္ဆုံး ျဖစ္ပုံရတဲ႔ သီခ်င္းေလးကို ဖြင္႔ၿပီး ေလးေယာက္သား ကိုယ္႔ကို ဆိုျပၾကတယ္။ အဲဒီသီခ်င္းက သူတို႔ေလးေတြ အရြယ္ ျဖစ္တဲ႔ ဆယ္ႏွစ္သမီးေလး Laura က Belgium ႏိုင္ငံ ကိုယ္စားျပဳၿပီး ဥေရာပတခြင္ ၀င္ျပဳိင္လို႔ရတဲ႔ Junior Eurovision 2009 မွာ ျပိဳင္ပြဲ၀င္တဲ႔ သီခ်င္းေလးပါ။
သီခ်င္းက ျမဴးလဲ ျမဴး၊ ဆိုတဲ႔ကေလးက ဆိုလဲ ဆိုတတ္တဲ႔အျပင္ yodeling ဆုိနည္းေလးကိုပါ သီခ်င္းထဲမွာ ညွပ္ၿပီး ထည္႔ဆိုတာမို႔ အေဒၚလုပ္သူကပါ သေဘာအက်ၾကီးက်ၿပီး သူ႔ပရိသတ္ ျဖစ္ရတာပါ။ သူတို႔ တႏိုင္ငံလုံး ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြ အသည္းစြဲ သီခ်င္းေလး ထင္ပါရဲ႔။
တခါက စူပါမားကက္ အၾကီးၾကီးတခုကို သြားၾကေတာ႔ အဲဒီမွာ အဲဒီသီခ်င္းလဲ ဖြင္႔လိုက္ေရာ ကေလးေတြ အကုန္ နီးရာ ခုံ အျမင္႔ေတြေပၚ တက္ၿပီး က ၾက လိုက္ဆိုၾကသတဲ႔။ က်န္တဲ႔ ကိုယ္႔တူမေတြကေတာ႔ မက ရဲလို႔ မက ၾကေပမဲ႔ မာယာကေတာ႔ ဖင္ေလးလွဳပ္ၿပီး ၀င္ က ပါသတဲ႔။ yodeling လို လုပ္တာလဲ မာယာက ေကာင္းေကာင္း လိုက္လုပ္တတ္ပါတယ္။
အဲဒီသီခ်င္း အဓိပၸါယ္ သမီးတို႔ နားလည္လား၊ ခ်ိဳခ်ိဳ႔ကို ရွင္းျပပါအုံး ဆိုေတာ႔ အလုအယက္ ၀ိုင္းရွင္းျပၾကေသးတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ေပၚျပဴလာ ျဖစ္တဲ႔ ေကာင္ေလးကို ေကာင္မေလးက စိတ္၀င္စားမိတဲ႔ အေၾကာင္းပါ တဲ႔။ ကိုယ္႔မွာ ဆယ္ႏွစ္ကေလးက စပ္တဲ႔သီခ်င္းဆိုေတာ႔ အံ႔ၾသၿပီး ျပံဳးရေသးတယ္။
ျပိဳင္ပြဲအၿပီး အင္တာဗ်ဴးမွာ အဲဒီသီခ်င္းထဲက ေကာင္ေလး တကယ္ရွိသလား ေမးတာကို Laura က တကယ္ရွိပါတယ္၊ သူ႔ boyfriend ျဖစ္ေနပါၿပီ လို႔ ေျဖပါသတဲ႔ (ဘုရား..ဘုရား)။ ျပိဳင္ပြဲမွာ အဲဒီကေလးမက တတိယဆုပဲ ခ်ိတ္ပါတယ္။ ပထမဆုကို ေျခေထာက္နဲ႔ စည္းခ်က္လိုက္တဲ႔ tap dancing အကပါတဲ႔ နယ္သာလန္က ေကာင္ေလးက ရသြားတာပါ။
ကိုယ္ကလဲ သူတို႔ ကေလးေတြနဲ႔ ေပါင္းခ်င္ေတာ႔ကာ သူတို႔ စိတ္၀င္စားတာေလးေတြ လိုက္စိတ္၀င္စားရ၊ သူတို႔ၾကိဳက္တာေလးေတြ လိုက္ နားေထာင္ရတာ။ အျမဲတမ္း ေခတ္မီေနမွ ေတာ္ကာက်မယ္ဆိုၿပီး အေဒၚက တရြတ္တိုက္ လိုက္ေနရတာေပါ႔ေလ။
အဲဒီေတာ႔ VZO ဖြင္႔ရင္ ဟိုဖက္က သီခ်င္းေလး ဖြင္႔လိုက္၊ ဒီဖက္ကို လင္႔ခ္ေလး ပို႔ေပးလိုက္၊ နားေထာင္လိုက္၊ သေဘာက်ၿပီး ဒီဖက္က တခါ ျပန္လိုက္ဖြင္႔ေတာ႔ တူမေတြ လိုက္ဆိုၾကတာ ၾကည္ႏူးလိုက္နဲ႔ေပါ႔။ သူတို႔ေတြ dutch လို ေျပာၾက ဆိုၾကတာ ကိုယ္က တလုံးမွ နားမလည္ေပမဲ႔ တျပံဳးျပံဳးနဲ႔ အမီလိုက္ေနတာ။
စာဖတ္သူေတြလဲ နားေထာင္ၾကည္႔ပါအုံး။ ကိုယ္သေဘာက်လို႔ ေအာက္မွာ လင္႔ခ္ေလး ေရးေပးလိုက္ပါမယ္။ သီခ်င္းေလးနားေထာင္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ႔ၾကေစဖို႔ ဆုေတာင္း ေမတၱာပို႔လိုက္ပါတယ္။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
အခုလို ေဆာင္းတြင္းေအးေအး မွာ မိုးေစာေစာခ်ဳပ္တာမို႔ ပတ္၀န္းက်င္တခုလုံး ေမွာင္မဲ လို႔..။ ေရာင္စုံမီးေလးေတြနဲ႔ အလွဆင္ထားတဲ႔ သစ္ပင္ၾကီးေတြက ခန္႔ခန္႔ၾကီး မားမားမတ္မတ္ ရပ္လို႔..။ ညဖက္ အိမ္အျပန္လမ္းေတြမွာ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အျမဲပဲ သုတ္သုတ္ သုတ္သုတ္နဲ႔ ကိုယ္႔အိမ္ေလးဆီကို အေျပးျပန္လာတတ္ၾကတယ္။
အိမ္အျပန္ လမ္းတေလွ်ာက္ ကားေပၚကေန အျပင္ကို ၾကည္႔လိုက္ရင္ အိမ္ပုပုေလးေတြကို ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေတြ႔ရတတ္တာ။ မွန္ျပဴတင္းေပါက္ အကြက္ေလးေတြၾကားကေန အိမ္တြင္း အလွဆင္ထားတဲ႔ ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ေလးေတြကို ရိပ္ကနဲ ရိပ္ကနဲ ျမင္ရတတ္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ မိသားစု ထမင္း၀ိုင္း…။ စားပြဲ၀ိုင္းေဘးမွာ ေဆာ႔ေနတဲ႔ ကေလးေလး ရီသံေတာင္ ၾကားလိုက္ရသလို ထင္မိတယ္။
ကိုယ္တို႔ငယ္ငယ္ကလဲ မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းေတြဟာ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းခဲ႔ပါတယ္။ အေဖရယ္ အေမရယ္ ကိုယ္တို႔ ေမာင္ႏွမ ၅ေယာက္ရယ္ အျမဲ ထမင္းလက္ဆုံစားတတ္ၾကတယ္။ အထူးသျဖင္႔ ညစာ ေပါ႔။ မိသားစု၀င္တေယာက္ေယာက္ ေနာက္က်ရင္လဲ အေမက ေစာင္႔ၿပီး စားေစတာ၊ ေနာက္က်သူကလဲ ညစာအမီ ျပန္လာတာပါပဲ။
ထမင္းဟင္းေတြက အျမဲ ပူပူေႏြးေႏြး ပဲ။ ဟင္းကေတာ႔ အမယ္ မမ်ားဘူး။ အသားတခြက္၊ အရြက္ေၾကာ္ တမ်ိဳး နဲ႔ ခ်ဥ္ရည္ တခြက္ ပါေလ႔ရွိတယ္။ ဟင္းခြက္က လက္လည္တယ္ မရွိဘူး။ တေယာက္လက္ တေယာက္ ကမ္းလိုက္၊ ထည္႔လိုက္ၾကတာပဲ။ အသုတ္တမ်ိဳးမ်ိဳးပါရင္ ခဏေလးနဲ႔ ပန္းကန္က ေျပာင္သြားၿပီ။ ၿပီးမွ ထည္႔တာမ်ားသြားတဲ႔သူဆီ ငါ႔နည္းနည္းေပး ေတာင္းရတယ္။
ၿပီးရင္ ေမာင္ႏွမေတြ ဆူဆူညံညံ နဲ႔ ပန္းကန္ေတြ ေဆးၾကတာ။ ကိုယ္႔အမအၾကီးေတြ ျဖစ္တဲ႔ မစံ နဲ႔ မေအးက အားလုံးရဲ႔ ပန္းကန္ေတြ အျမဲတမ္း ဒိုင္ခံ ေဆးေလ႔ရွိတာ။ ကိုယ္တို႔အငယ္ေတြက စားၿပီးရင္ ကိုယ္႔ပန္းကန္ေလးကိုင္ၿပီး လက္ေဆးကန္နားမွာ ရပ္ေစာင္႔လို႔။ အမေတြက ထားခဲ႔ ထားခဲ႔ ငါ ေဆးလိုက္မယ္ လို႔ ေျပာရင္ ၀မ္းသာသြားတာ။
လက္ကေလး ျမန္ျမန္ေဆးၿပီး အိပ္ယာေပၚလွဲ ဇိမ္နဲ႔ စာသြားဖတ္တာ။ ဒါမွမဟုတ္ မိသားစု စကား၀ိုင္းထဲ ဟိုတိုး ဒီေခြ႔နဲ႔ နားေထာင္။ ဒါမွမဟုတ္ ေရဒီယိုက ညဖက္လာတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေတြ၊ သီခ်င္းေတြကို ေစာင္ၾကီးျခံဳၿပီး ၀ိုင္းနားေထာင္ၾကတယ္။ တီဗီေပၚလာေတာ႔ တီဗီေရွ႔ ကို ေစာင္ေတြ ေခါင္းအုံးေတြ ယူသြားၿပီး သြားေမာ႔တာေပါ႔။
မိသားစု အပန္းေျဖခ်ိန္ေလး ေပါ႔။
ေနာက္ေတာ႔ မိသားစု ထမင္း၀ို္င္းေလးက လူနည္းနည္းလာ..။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူေနာက္ လိုက္ၿပီး ကို္ယ္႔မိသားစု ကိုယ္ထူေထာင္ၾကေတာ႔ မိသားစု ၀ိုင္း အၾကီးၾကီးကေန မိသားစု၀ိုင္း ေသးေသးေလးေတြ ျဖစ္ကုန္တာေပါ႔။ အဲဒီအခါက်ေတာ႔လဲ တမ်ိဳးတဖုံ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာ မွန္ေပမဲ႔ အရင္က မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းၾကီးကို လြမ္းမိတတ္တာပဲ။
အခုတေလာ မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းေတြကို သတိရေနမိတာမို႔ ႏွစ္ကုိယ္တူ ဘ၀ ထူေထာင္ေတာ႔ ထမင္းလက္ဆုံစားခဲ႔တာေလးေတြလဲ သြားသတိရမိေသးတယ္။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္စ က ထမင္း ပထမဆုံး လက္ဆုံစားဖူးတာ လွည္းတန္းက ဓႏုျဖဴ ေဒၚေစာရီ ထမင္းဆုိင္မွာပါ။
အဲဒီတုန္းက ႏွစ္ေယာက္စလုံး မိဘဆီ မုန္႔ဖိုး လက္ျဖန္႔ေတာင္းေနရတုန္းအရြယ္ေပါ႔။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားဘ၀ေပါ႔။ တေန႔ေတာ႔ လွည္းတန္းသြားရင္း ေဒၚေစာရီဆိုင္မွာပဲ ထမင္းစားလိုက္ၾကရေအာင္ တဲ႔။ ကိုယ္လဲ ေကာင္းသားပဲ ဆိုၿပီး ၀င္စားၾကတယ္။
ဆိုင္ေရာက္ေတာ႔ သူက မွာခ်င္တာ မွာစား တဲ႔။ ကိုယ္႔ကို ခြင္႔ေပးတယ္။ ကိုယ္လဲ သူ ခြင္႔ေပးတယ္ ဆိုေတာ႔ ရုိးရုိးပဲေတြးၿပီး စားခ်င္တာ မွာ လိုက္တာေပါ႔။ ကိုယ္မွာလိုက္တာ ပုဇြန္တုပ္ၾကီးဟင္းပါ။ ညွာညွာတာတာ မွာဖို႔ အဲဒီတုန္းက တကယ္ မစဥ္းစားမိဘူး။
ေနာက္မွ သူျပန္ေျပာျပတာက သူက ကိုယ္အားရပါးရစားေနတာကို ေငးၾကည္႔ေနတာ တခ်ိန္လုံး တဲ႔။ ကိုယ္ၾကိဳက္တယ္ဆိုလုိ႔လဲ ၀မ္းသာတယ္၊ ဒါေပမဲ႔ bill လာရင္ ပိုက္ဆံ မေလာက္ရင္ ဒုကၡ ဆိုၿပီး ပူပန္မိေနလို႔ ကိုယ္႔ထမင္း ကိုယ္ မစားႏိုင္ဘဲ အိပ္ကပ္ တစမ္းစမ္း ျဖစ္ေနတာ တဲ႔။ ကိုယ္ကေတာ႔ အပူအပန္မရွိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ၾကိတ္သေလ..။
ေနာက္ ပိုက္ဆံရွင္းမွ ပါလာတဲ႔ ပိုက္ဆံ နဲ႔ ေလာက္င လို႔ သူ ဟင္းခ်ႏိုင္ပါတယ္ တဲ႔။ တကယ္က ပုဇြန္တုပ္ၾကီးဟင္းက အေတာ္ ေစ်းမ်ားတာပါ။ ကိုယ္ကလဲ ရုိးရုိးပဲေတြးမိတာ၊ မွာခ်င္တာ မွာ၊ ပုဇြန္တုပ္ၾကီးေတာ႔ မပါေစနဲ႔ လို႔မွ မေျပာဘဲ။ အဲဒါ ပထမဆုံး လက္ဆုံစားျခင္းေပါ႔။
ေနာက္ေတာ႔ ကိုယ္နဲ႔ ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္း ထမင္းအတူ စားဖို႔ သူ႔ကိုပဲ ေရြးခဲ႔ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ သူက ထမင္းစားရင္ သိတတ္သူမို႔ပါ။ သူ႔ပန္းကန္ထဲက အသားေတြကို ကိုယ္႔ပန္းကန္ထဲ ထည္႔ေပးတတ္သူေလ (တကယ္က သူက အသားထက္ အရြက္ပိုၾကိဳက္လို႔ပါ)။
သူနဲ႔အတူတူ မိုးရြာတုန္း လမ္းေဘးဆိုင္ေလးထဲ ေျပး၀င္ၿပီး ထမင္းသုတ္ေလးကို ငရုတ္သီးေတာင္႔ေလးကိုက္ၿပီး ညစာလုပ္ အတူစားဖူးတယ္။ အိမ္မွာ လက္ဖက္သုတ္ေလး နဲ႔လဲ ထမင္းျမိန္ခဲ႔တယ္။ ၾကက္ဥေၾကာ္ နဲ႔လဲ ႏွစ္ပါးသြားဖူးတယ္။ ခမ္းခမ္းနားနားေနရာေတြလဲ အတူသြားစားခဲ႔ဖူးပါတယ္။ တခါတေလေတာ႔ ေလ ထဲမွာ…။ ခရီးအတူသြားရင္း ေလယာဥ္ပ်ံေပၚမွာ ညစာစားရတာကို ေျပာတာပါ။
တခါကေတာ႔ ႏွစ္သစ္ကူးညတညမွာ နယ္စပ္ျမိဳ႔ေလးတျမိဳ႔ရဲ႔ ဟိုတယ္ အခန္းေလးထဲမွာ ဖေယာင္းတိုင္မီးေလး နဲ႔ အတူထမင္းစား ဖူးေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက တာခ်ီလိတ္မွာ ညေန ၆နာရီထိပဲ မီးေပးတယ္ ထင္တာပဲ။ ဟိုတယ္အခန္းေလးထဲမွာ ဖေယာင္းတိုင္ေလးထြန္း၊ ထမင္းစားရင္း ဟိုဖက္ကမ္းက မီးထိန္ထိန္ ကို ႏွစ္ေယာက္သား ေငးၾကည္႔မိခဲ႔လို႔ အမွတ္တရ ျဖစ္ခဲ႔တာ။ အဲဒီအခ်ိန္ေလးကလဲ ကိုယ္မေမ႔ႏိုင္တဲ႔ အခ်ိန္ေလး တခုပဲ။
ကိုယ္က သူ႔ကို ေျပာခဲ႔တယ္။ ကိုယ္တို႔အတူ ရင္ဆိုင္ရမဲ႔ ဘ၀ေတြ နိမ္႔ပါေစ၊ ျမင္႔ပါေစ၊ ဘ၀ရဲ႔ ဘယ္လိုအေျခအေနမွာ ျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ထဲမွာ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး နဲ႔သာ ထမင္းလက္ဆုံစားခ်င္ပါတယ္ လု႔ိ..။
ကိုယ္က ကဗ်ာဆရာ၊ ေက်ာင္းဆရာမ ရဲ႔ သမီးပါ၊ ေမြးကတည္းက ဟင္းေတြ အလ်ွံပယ္ ေပါမ်ား တဲ႔ ထမင္း၀ိုင္းမ်ိဳးနဲ႔ အျမဲစားလာတာမဟုတ္လို႔ ဘာနဲ႔မဆို စားတတ္ပါတယ္၊ လိပ္ျပာသန္႔သန္႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ နဲ႔သာ ျဖစ္ပေစ၊ တေန႔ ထမင္း ၂ နပ္ ပါပဲ လို႔ သူ႔ကို အားေပးဖူးပါတယ္။
အဲဒီေတာ႔ သူက အေသအခ်ာစဥ္းစားၿပီး ျပန္ေျပာပါတယ္။
“ထမင္း ၂ နပ္??? ….၊ က မယ္ မထင္ပါဘူး” တဲ႔။
သူေျပာတာ ခပ္တိုးတိုးပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္ အက်ယ္ၾကီး ၾကားလိုက္ရတယ္။
ေအာ္.. အေၾကာင္းသိကုန္ၿပီကိုးေလ…။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ႏို၀င္ဘာ ဆိုတာ တအုံေႏြးေႏြး ရင္ခုန္ေဆြး တဲ႔ လ လို႔ အေဖက ကဗ်ာစပ္ဖူးတယ္။ သူမ်ားေတြအတြက္ေတာ႔ မသိ၊ ကိုယ္တို႔ မိသားစု အဖို႔မွာေတာ႔ ႏို၀င္ဘာဆိုရင္ ခ်မ္းခ်မ္း မွဳန္မွဳန္နဲ႔ ေဆြးေဆြး ငိုင္ငိုင္ ျဖစ္မိရတာပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ႏို၀င္ဘာလထဲမွာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔ မိသားစု၀င္ေတြကို ခြဲခြာရတာမို႔ပါ။
အေဖကလဲ ႏို၀င္ဘာ အလြမ္းကဗ်ာေတြ အမ်ားၾကီး ဖြဲ႔ခဲ႔တယ္။ ႏို၀င္ဘာမွာ ကိုယ္တို႔ အေမ ဆုံးတယ္။ အေမဆုံးတာ ၁၇ရက္၊ အေဖ႔ေမြးေန႔က ၁၉ရက္ဆိုေတာ႔ တခုေသာ အေဖ႔ေမြးေန႔မွာ အေမ႔ကို ဂူသြင္းသျဂိဳဟ္ ရတာမို႔ပဲ။ ေနာက္ ကိုယ္႔ေမာင္ေလးလဲ ႏို၀င္ဘာထဲပဲ ဆုံးျပန္တယ္။
အေမ႔အေၾကာင္း စဥ္းစားမိရင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အျပံဳးေတြ၊ စပယ္ပြင္႔ေလးေတြ၊ သနပ္ခါးနံ႔သင္းသင္းေလး အျပင္ ေၾကာင္ေလးေတြကိုပါ တြဲျမင္မိတတ္တယ္။ အေမ႔ဆီက ေၾကာင္ေလးေတြ ခ်စ္တတ္တဲ႔ စိတ္ကို အေမြအျဖစ္ ကိုယ္က ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး ယူခဲ႔ပါတယ္။ ကိုယ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြ အားလုံးလဲ တိရိစာၦန္ေလးေတြကို ခ်စ္ၾကတယ္။
အေမရွိတုန္းက ညေန အေမ ေက်ာင္းက ျပန္အလာ ညေနခင္း အခ်ိန္ေတြမွာ ကိုယ္က ေၾကာင္ေလးေတြအေၾကာင္း ေျပာေနတတ္တာ..။ ဒီေန႔မွာ အေမ႔ကို သတိရလို႔ ကိုယ္က လြမ္းတာေတြ ခဏထားၿပီး စာလာဖတ္သူေတြကို ေၾကာင္ေလးေတြအေၾကာင္း ေျပာျပမယ္ လို႔ စဥ္းစားတာ..။ ေၾကာင္မခ်စ္သူမ်ား ဖတ္ေနတာကို ဒီတင္ ရပ္ၾကပါ။
ဒီ တိုင္းျပည္ကိုေရာက္လာေတာ႔ တျခားအိမ္က ေၾကာင္ေလးေတြ ျခံထဲ လာေမြးေနတာ ကိုယ္တို႔က ေကၽြးေမြးထားရင္း အိမ္မွာ ေၾကာင္အုပ္မၾကီး ျဖစ္ေနတာ ေရးဖူးပါတယ္။ အဲဒီကေလးေတြက ျခံထဲမွာ ေနၾက၊ စားတဲ႔အခ်ိန္ လာၾကနဲ႔ အမ်ားစုက လူ အကိုင္ မခံဘူး။ ခ်ီလို႔မရေသးဘူး။ အေ၀းကေန ၾကည္႔ ခ်စ္ေနရတာမ်ိဳး။
ေၾကာင္ေလးေတြ အိမ္မွာရွိတယ္ဆိုေတာ႔ အိမ္ေလးက အိမ္နဲ႔တူၿပီး သာသာယာယာ ရွိတယ္ ထင္မိတာ..။ အေ၀းက ကိုယ္႔ရဲ႔ တူမေတြကလဲ ေၾကာင္ေလးေတြ ေမြးထားတယ္ဆိုေတာ႔ သေဘာေတြက်လို႔။ အေဒၚေတြအားလုံးထဲမွာ ဘယ္သူ႔အခ်စ္ဆုံးလဲ ေမးရင္ ခ်ိဳခ်ိဳ ႔ကိုသာ အခ်စ္ဆုံး တဲ႔။ ေၾကာင္ေတြေၾကာင္႔ မ်က္ႏွာပြင္႔ေနတာေလ။
အိမ္ကို လာလည္တဲ႔ မိတ္ေဆြမ်ားရဲ႔ ကေလးေတြဆိုရင္လဲ ကိုယ္တို႔အိမ္ လာလည္ရမွာ ေပ်ာ္ၾကတယ္ ဆိုတယ္။ ေၾကာင္ေတြကို အစာေကၽြးလိုက္၊ လိုက္ဖမ္းလိုက္နဲ႔ ေဆာ႔ရတာကိုး။ ကိုယ္႔ကိုလဲ ေခၚတာ ေၾကာင္အန္တီ တဲ႔ (အဲဒါေတာ႔ မနိပ္ေသးဘူး)။ တကယ္က ေၾကာင္ေလးေတြရွိတဲ႔ အိမ္က အန္တီ လို႔ ဆိုလိုခ်င္ပုံပါ။ ကိုယ္႔ဖာသာကိုယ္ ဘာသာျပန္ယူ လိုက္ရတာပါ။ ေၾကာင္ေနေသာ အန္တီ လို႔ အျဖစ္မခံႏိုင္လို႔ပါ။
ဒီလိုနဲ႔ ေၾကာင္ေလးေတြ ေမြးလာတာ အကိုင္မခံေတာ႔ သားေၾကာ ျဖတ္ဖို႔ ဖမ္းမရ၊ ဖမ္းမရေတာ႔ သားအုပ္က ပြားစီးလာ..။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လဲ ေဒ၀ါလီခံရမဲ႔ အေပါက္ ျဖစ္လာေတာ႔ တိရိစာၦန္ထိန္းသိမ္းေရးစခန္း ကို ပို႔လိုက္ပါ တဲ႔၊ မိတ္ေဆြမ်ားက အၾကံေပးပါတယ္။ သားေၾကာျဖတ္ၿပီးမွ ျပန္ေခၚေမြးေပါ႔ တဲ႔။ ဒါနဲ႔ စုံစမ္းၾကည္႔မယ္ ဆိုၿပီး ဖုန္းဆက္မိပါတယ္။
“ဟဲလို တိရိစာၦန္ ထိန္းသိမ္းေရး စခန္းကပါလားရွင္”
“ဟုတ္ပါတယ္၊ ဘာမ်ား ကူညီရပါမလဲ”
“က်မ အိမ္မွာ တျခားက ေၾကာင္ေလးေတြ ေရာက္လာေနပါတယ္။ အဲဒါ ကေလးေတြေမြးၿပီး ပြားလာလို႔ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ”
“ဘယ္ႏွစ္ေကာင္ပါလိမ္႔..”
“၁၀ ေကာင္ေလာက္ပါ”
“ခင္ဗ်ားက ဘယ္ျမိဳ႔နယ္မွာ ေနတာလဲ”
ကိုယ္လဲ ေၾကာင္ေလးေတြ လာယူဖို႔ အေကာင္းေမးတယ္ ထင္ၿပီး ..
“ XXX ျမိဳ႔မွာ ေနတာပါ”
“အခုကိုပဲ ခင္ဗ်ားကို ဖမ္းၿပီး အေရးယူလို႔ ရေနၿပီ။ ခင္ဗ်ားေနတဲ႔ ျမိဳ႔မွာ တအိမ္ေထာင္ကို ၂ေကာင္ပဲ ေမြးခြင္႔ရွိပါတယ္” (ဟိုက္.. ပလုတ္တုပ္၊ ငါ႔ကို ဖမ္းမယ္ ဆိုပါ႔လား.. အျမန္ေျဖရွင္းမွ..)
“တကယ္က က်မ ေမြးထားတာ မဟုတ္ရပါဘူး။ သူမ်ားအိမ္က လာေနၾကတာပါရွင္။ က်မက ခ်စ္လို႔ ေကၽြးထားတာပါ”
“ခင္ဗ်ားေကၽြးထားတာ ဘယ္ႏွစ္ရက္ ရွိၿပီလဲဗ်”
“၃လ ေလာက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္ရွင္” (တကယ္က ၁၀ လ ေက်ာ္ပါၿပီ။ ဖမ္းမွာစိုးလို႔ ေလွ်ာ႔ေျပာလိုက္တာပါ)
“၂ပတ္ ေကၽြးထားတယ္ ဆိုရင္ပဲ က်ေနာ္တို႔က ခင္ဗ်ားပိုင္ ေၾကာင္ လို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္” တဲ႔။
ဒါနဲ႔ ကိုယ္လဲ ဘြာ ခတ္ၿပီး ဖုန္းကို ကမန္းကတန္း ခ်လိုက္ရပါတယ္။ ထိုင္ေနရင္ အေကာင္းသား၊ ဖုန္းဆက္မိမွ လက္ထိပ္ေစာ္နံ သြားတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လဲ ေၾကာင္ေလးေတြကို ဖမ္းၿပီး သားေၾကာျဖတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားရပါတယ္။ ပထမဆုံး ရင္းႏွီးေနတဲ႔ သမီးျဖဴ နဲ႔ အိုဘားမားကို fix လုပ္ဖို႔ ေဆးရုံ ပို႔ရပါတယ္။ ေဆးရုံေရာက္လို႔ register လုပ္ဖို႔ နံမည္ စာရင္းသြင္းေတာ႔ ဒုကၡ ေရာက္ျပန္ပါေရာ။
ေၾကာင္ အျဖဴေလး နံမည္ကို အရင္ေမးေတာ႔ သမီး လို႔ ေျပာလိုက္တာ ကိစၥမရွိေပမဲ႔ သားေၾကာလာျဖတ္တဲ႔ ေနာက္ ေၾကာင္မေလး နံမည္က အိုဘားမား ဆိုေတာ႔ ခက္ကုန္ၿပီ။ အေမရိကန္ သမၼတၾကီး သားအိမ္ထုတ္သည္ ဆိုၿပီး သတင္းျဖစ္သြားလဲ မတတ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူးေလ။ ဟို မ်က္ေမွာင္ၾကီး ကုတ္ၿပီး ၾကည္႔ေနတဲ႔ ၀န္ထမ္းဟာ ဒီမိုကရက္လား မသိ။ ကိုယ္႔မွာ အားနာပါးနာ လွမ္းလွမ္း ျပံဳးျပရတာ အေမာ။
ဒါနဲ႔ ေၾကာင္မေလး ၂ေကာင္ ကိစၥ ၿပီးသြားေတာ႔ ေနာက္ေၾကာင္မေလးတေကာင္က ႏွဳတ္ခမ္းမွာ မွဲ႔ေလးနဲ႔မို႔ စပယ္တင္ တဲ႔။ စပယ္တင္က လုံးလုံး ဖမ္းလို႔ မရတာမို႔ သူ႔ကို သားေၾကာ ျဖတ္လို႔ မရဘဲ ဒီအတိုင္းထားထားရတယ္။ အသက္က ၄လ ဆိုေတာ႔ ငယ္ပါေသးတယ္ဆိုၿပီး ၾကည္႔ေနမိတာလဲ ပါတယ္။
စပယ္တင္ေလးကို သမီးျဖဴနဲ႔ အိုဘားမားက လုံး၀ ၾကည္႔မရဘဲ ရန္လုပ္လို႔ သူ႔မွာ အနက္ေရာင္ေၾကာင္ထီးၾကီး ျဖစ္တဲ႔ အၾကီးေကာင္နဲ႔ပဲ အေဖာ္လုပ္ ေနရရွာတယ္။ အၾကီးေကာင္ကလဲ ကေလးခ်စ္တတ္ပုံရတယ္။ စပယ္တင္ေလးကို လွ်ာေလးနဲ႔ လ်က္ေပး၊ ေနပူထဲမွာ တူတူ ေနဆာလွဳံဆိုေတာ႔ ကိုယ္တို႔ကလဲ ညီမေလးကို ဂရုစိုက္ေနာ္ သားၾကီး ဆိုၿပီး ေျပာေနရတာ။
ေတာ္ၾကာေနေတာ႔ စပယ္တင္ေလးက ကိုယ္၀န္ၾကီး တကားကား နဲ႔ ျဖစ္လာပါေလေရာ။ အၾကီးေကာင္တို႔မ်ား ကေလးခ်စ္တတ္တာ တဆိတ္ လြန္လြန္းတယ္။
အခ်ိန္က်ေတာ႔ စပယ္တင္က ကေလးပိစိေလး ႏွစ္ေကာင္ ေမြးျပန္တယ္။ ၄လ ေက်ာ္ေက်ာ္သာ ရွိေသးတဲ႔ ေၾကာင္ကေလးက ေမြးမယ္ဆိုေတာ႔ ကေလးက ကေလးေမြးသလို ျဖစ္ေနတာမို႔ ကိုယ္တို႔က ရွင္မယ္ေတာင္ မထင္ဘူး။ ေမြးစက ေၾကာင္အေသးေလးေတြက လက္သန္းေလာက္သာ အရြယ္ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ႔ စပယ္တင္ေလးက သူ႔ကေလးေတြကို ဂရုစိုက္လိုက္တာ။ ေသခ်ာ ဂရုစိုက္ေတာ႔ ႏွစ္ေကာင္လုံး ရွင္ၾကျပန္တယ္။
အျဖဴနဲ႔ အနက္ၾကားေလးေတြ..။ ကိုယ္တို႔လဲ ေၾကာင္အေမၾကီး မရွိတုန္း တိတ္တိတ္ ခိုးၾကည္႔တာ တေကာင္က ႏွာေခါင္းမွာ အနက္စက္ေလး ၂စက္ နဲ႔။ ဒါနဲ႔ family name လဲပါေအာင္ ကိုယ္က မိုးစက္ လို႔ နံမည္ေပးလိုက္တယ္။ ေနာက္တေကာင္က ေမးေစ႔တခုလုံး နက္ေနေတာ႔ ကာရန္လဲ လိုက္သြားေအာင္ မုတ္ဆိတ္ လို႔ နံမည္ေပးလိုက္တယ္။ မိုးစက္ နဲ႔ မုတ္ဆိတ္ ေပါ႔။ အဲဒီ မုတ္ဆိတ္လဲ ေၾကာင္ အမ ေလးပဲ။
အေမသာရွိရင္ ကိုယ္႔ကို ဘယ္လို ျပန္ေျပာမယ္ မသိ။
မိုးစက္တို႔ မုတ္ဆိတ္တို႔အဖြား ကို သနပ္ခါးပါးပါး နဲ႔ ေၾကာင္ေလးေတြကို ေပါင္ေပၚတင္ရင္း စာဖတ္ေနတာမ်ား အိမ္မွာ ျမင္ရရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိမ္႔မလဲ လို႔ စိတ္ကူးယဥ္မိပါေသးတယ္။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ဒီလက အေဖ႔ ေမြးလမို႔ အေဖ႔ကို သတိတရနဲ႔ အေဖ႔ကဗ်ာေလးေတြ ဖတ္ျဖစ္ေနတာမို႔ ဒီကဗ်ာေလးတပုဒ္ကို သြားဖတ္မိတာပါ။ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၃ က ေရးထားတာဆိုေတာ႔ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၆ ႏွစ္ကေပါ႔ေလ။
ဘ၀ဆိုတာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကံဳရ ေတြ႔ရတာပဲ။ အခုတေလာ ကိုယ္႔ဘ၀ ကိုယ္႔အေၾကာင္းကို ေနာက္ျပန္လွည္႔ၾကည္႔မိတဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ရွိတတ္တာမို႔ အခု ခံစားရတာေတြနဲ႔ တိုက္ဆိုင္သလိုရွိတဲ႔ အေဖ႔ကဗ်ာေလးတပုဒ္ကို မွ်ေ၀ခ်င္မိတယ္။ ဖတ္ၾကည္႔ၾကပါအုံး။
၀လုံးေလးက စ ခဲ႔တယ္
၀လုံးေလးက စ ခဲ႔တယ္။
ဘကုန္းကို ဦးထိပ္တင္ၿပီး
ဘ၀ထဲကို ၀င္ခဲ႔တယ္။
၀င္ခဲ႔တဲ႔ဘ၀ ေထြျပားစြ။
ည ည အခင္း ပပ၀င္း
လမင္းနဲ႔လဲ ဆုံခဲ႔တယ္။
ညအခါ
လ မသာ လ ေပ်ာက္
ၮ ရင္ေကာက္ ဎ ေရမွဳတ္
အရုပ္ဆိုးဆိုးေတြလဲ ေတြ႔ခဲ႔တယ္။
ကၾကီး ခေခြး ေငြသူေဌး
စလုံး ဆလိမ္ သုခမိန္
ခ်င္႔ခ်င္႔ခ်ိန္ခ်ိန္ ရွိပါတယ္။
ဆူဆူပူပူ တ၀မ္းပူေတြလဲ အမ်ားၾကီး။
ဘ၀ေက်ာင္း အစက ေကာင္းပါရဲ႔
မရဏ ေမာင္း က ေခၚသံၾကားရင္
အားလုံးထားလို႔ သြားရမယ္။ ။
တင္မိုး
၁၊ ၁၁၊ ၂၀၀၃
အားလုံးကို ထားလို႔ သြားရမဲ႔ အခ်ိန္ မေရာက္ေသးသမွ်ေတာ႔ ခရီးဆက္ရအုံးမွာေပါ႔။
ခရီးလမ္း ၾကမ္းသည္ျဖစ္ေစ၊ ေခ်ာသည္ ျဖစ္ေစ တုံ႔လွဲ႔ေမတၱာနဲ႔သာ အားျပဳၿပီး သြားခ်င္သူပါေလ။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ဒီမနက္ အီးေမးလ္ဖြင္႔ၾကည္႔ေတာ႔ အရင္ သင္႔ဘ၀မဂၢဇင္းက အယ္ဒီတာ ဆရာေမာင္သစ္ဆင္းဆီက နီကိုရဲအေၾကာင္း ေရးထားတဲ႔ အီးေမးလ္တေစာင္ ေရာက္ေနပါတယ္။ စာထဲမွာ စဥ္းစား ဆင္ျခင္စရာေလးေတြ ပါတာမို႔ ဆရာ႔ကို ခြင္႔ေတာင္းၿပီး စာလာဖတ္သူမ်ားကို ျပန္ မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ ဖတ္ၾကည္႔ၾကပါအုံး။
ခ်ိဳသင္းေရ..
နီကိုရဲ ဆံုးတဲ့အေၾကာင္း နင့္ဆီက အီးေမး ရမွ သိရတယ္၊ သိရတာကလည္း မေန႔မနက္ အိပ္ယာက အထ၊ အီးေမးဖြင့္ၾကည့္မွ သိရတာပါ၊ နီကိုရဲ ဆံုးၿပီလို႔ ဖတ္လိုက္ရတာနဲ႔ ေခါင္းထဲမိုက္ခနဲ ျဖစ္သြားရ ပါတယ္၊ ျဖစ္လို႔သာ ျဖစ္တာပါဟယ္၊ တကယ္ေတာ့ ၾကိဳတင္စိုးရိမ္မိ ၿပီးသားပါ၊ တာရာမင္းေဝ ဆံုးၿပီ ဆိုကတည္းက နီကိုရဲ ကို ဆက္သြယ္ဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္၊ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး၊ သူ ဖုန္းမကိုင္ဘူး။
ဟုတ္ပါတယ္၊ သူဆံုးရတာ အရက္ေၾကာင့္ျဖစ္ဖို႔ ပိုမ်ားပါတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ငါ့မွာ အျပစ္ရွိသလို ခံစားရတာပါ၊ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ သူ အရက္စေသာက္ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးသူေတြထဲမွာ ကိုယ္က ပထမျဖစ္ခဲ့တယ္လို႔ ခံစားမိလို႕ပါ။
နင္ရဲ႔ ဘေလာ့ထဲမွာလည္း ဖတ္ရပါတယ္၊ အယ္ဒီတာေတြကို ခင္မင္ေအာင္ လဘက္ရည္တိုက္၊ အရက္တိုက္ခဲ့ၿပီးေပါင္းခဲ့တယ္ လို႔ သူေျပာခဲ့တယ္ဆိုတာ။ တျခား အယ္ဒီတာေတြေတာ့ မေျပာတတ္ ပါဘူးဟယ္။ အဲဒီတုန္းက ( နီကိုရဲ စာေရးခါစက ) ဟန္သစ္အယ္ဒီတာ ကိုတင္ကိုေအာင္ ကပဲ အၿမဲလိုလို ညေနပိုင္း ဒကာေတာ္ ျဖစ္ေလ့ရွိခဲ့ပါတယ္။ တခါတခါေတာ့ ကိုခင္ေဇာ္ ( ဆရာခ်စ္ဦးညိဳရဲ႔ ညီ ) ေပါ့၊ အဲဒီတုန္းက နီကိုရဲ က အျမည္းစားသူမ်ား စာရင္းမွာ ပါခဲ့တာေပါ့၊ သူအရက္ မေသာက္တတ္ေသးဘူး ခ်ိဳသင္းရ။
ေမာင္သစ္ဆင္းကလည္း အဲဒီတုန္းက အိမ္ေထာင္က်ခါစ ရန္ကုန္ေရာက္လာၿပီး ဟန္သစ္မွာ ဝင္ကူ ေနတုန္းေပါ့၊ ဝင္ကူတယ္ဆိုတာကလည္း စာမူဖတ္ရံု၊ ထိန္းရံု၊ စာေပစိစစ္ေရးက လဘက္ရည္ေသာက္ ဖိတ္ၾကား (ေခၚေငါက္တယ္ဆိုတာ နင္သိၿပီးသားပါ) တဲ့အခါ ကိုခင္ေဇာ္နဲ႔အတူ ခန္႔ခန္႔ၾကီး သြား ေရာက္ၿပီး သူတို႔ ဒါနေျမာက္ေအာင္ကူညီခဲ့တဲ့ အဆင့္ပဲရွိပါတယ္။
အဲသလို ကူညီေနရင္းနဲ႔ တစ္ေန႔ေတာ့ တာေမြလမ္းက်ယ္ ၁၃၅ လမ္းက ဟန္သစ္မဂၢဇင္းရဲ႔ ဘူတ ေနရာ မဂၢဇင္းတိုက္ကို ပုဂၢိဳလ္္ကေလး တစ္ေယာက္ေရာက္ရွိလို႔ လာပါတယ္။ ( ေနဦး- ဘူတေနရာ လို႔ေျပာရတာက မူလေနရာမဟုတ္လို႔ပါ၊ အဲဒီတုန္းက ဟန္သစ္မဂၢဇင္းရဲ႔ မူလေနရာဟာ ဘားလမ္း မြတ္စလင္ေဆးရံုေအာက္က လဘက္ရည္ဆိုင္ေဘး ေလွကားထစ္ေတြပါပဲ။ အဲဒီေနရာမွာပဲ ညေနပိုင္း အခ်ိန္ေတြမွာ စာေပးစာယူ၊ သတင္းေပးသတင္းယူ၊ သရုပ္ေဖၚပံုအေပးအယူ စတဲ့ မဂၢဇင္းတို႔ ေဝယ်ာဝစၥေတြကို ေဆာင္ရြက္ၾကရတာေပ့ါ၊ ဒါ ဟန္သစ္ တစ္ခုတည္းမဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက မဂၢဇင္း အေတာ္မ်ားမ်ား ဒီလိုပဲလုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကရတာ မဟုတ္လား၊ အခုေတာ့ မေျပာတတ္ဘူးေပါ့ဟယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါေတာ့ အဲဒီဘားလမ္းက ေလွကားထစ္ေတြကို အခုထိ လြမ္းေသးသဟဲ့ ၊ တို႔ ေနာက္ဆံုးလုပ္ခဲ့တဲ့ သင့္ဘဝမဂၢဇင္းေတာင္ အဲဒီေနရာနဲ႔ လြတ္ကင္းခဲ့တာမွ မဟုတ္ဘဲ ေနာ )
အင္း --ျမန္မာျပည္အေၾကာင္းေျပာရင္ ကြင္းစ ကြင္းပိတ္ေတြနဲ႔ ေျပာေနရေတာ့တာပဲေနာ္။ ထားပါေတာ့ဟယ္၊ ဟန္သစ္ရဲ႔ ဘူတေနရာကို အဲဒီသူငယ္ကေလး ေရာက္လာတာက သူ႔စာမူေတြ အေျခအေန လာေရာက္စံုစမ္းတာပါ။ ကေလာင္နာမည္က နီကိုရဲ ဆိုပဲ၊ ငါလည္းတစ္ခါမွ မၾကားဖူးဘူး။ ဟန္သစ္ကို သူပို႔ခဲ့တဲ့ စာမူေတြက ငါ ဟန္သစ္ကို မေရာက္ခင္ကတည္းက ဆိုပါေတာ့၊ ဒါနဲ႔ စာမူအေဟာင္းပံုေတြ ရွာေဖြ လွန္ေလွာၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း သူ႔စာမူေတြကို မေတြ႔မိဘူးဟဲ့ ၊ (အမွန္က ကိုတင္ေအာင္ဆီ ေရာက္ေနၿပီး မသံုးေသးတာ) ဒါနဲ႔ သူ႔ကို နီးရာ လဘက္ရည္ဆိုင္ ေခၚ သြားၿပီး ( အခ်ိန္ေတြကလည္း မ်ားေနသဗ် - အဲဒီတုန္းက) အာရိုက္ရတာေပါ႔ေလ၊ အာရိုက္ရင္း နဲ႔ ဒီသူငယ္ဟာ အေတာ္ေလး အာဝဇြန္းေကာင္းတယ္ဆိုတာ သတိျပဳမိတယ္၊ နိစၥဓူဝအေၾကာင္း ေလးေတြကိုပဲ သူက စိတ္ဝင္စားေအာင္ေျပာတတ္တယ္၊
အဲဒီေနာက္ ကိုတင္ကိုေအာင္နဲ႔ စကားစပ္မိရင္း နီကိုရဲ အေၾကာင္းေမးမိေတာ့ သူက နီကိုရဲ ရဲ႔ စာမူ ေတြ ထုတ္ျပပါတယ္၊ ငါ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ေျပာပေလာက္ေအာင္မဟုတ္ပါ (ငါ့အထင္)။ ဟိုတုန္းက ရွဳမဝ (ခ်စ္ကိုယ္ေတြ႔) ေတြမ်ိဳးေလာက္ပဲ ခံစားရပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ သူ႔မွာရွိတဲ့ အရည္အခ်င္းက ဒိထက္ မကဘူးလို႔ ငါထင္ေနတယ္။
တစ္ေန႔ေတာ့ ငါတို႔ နိစၥဓူဝ အပန္းေျဖရာ တာေမြက စခန္းတစ္ေနရာကို သူ လိုက္လာပါတယ္။ လိုက္လာေပမဲ့ အရက္မေသာက္ပါ။ ( မေသာက္တတ္ရွာေသးပါ သို႔မဟုတ္ မေသာက္ေသးပါ။ ရွိသမ်ွ အျမည္းေတြ သူတစ္ေယာက္တည္း ကုန္ေအာင္စားတဲ့အခါ ကိုတင္ကိုေအာင္က ၿပံဳးပါတယ္။ ကိုခင္ေဇာ္က မ်က္လံုးျပဴးပါတယ္၊ ငါ ကေတာ့ ဒီသူငယ္ကို ဘယ္လိ ုရင့္က်က္ေအာင္လုပ္ရပါ့မလဲ စဥ္းစားပါတယ္ ( အမွန္က ကိုယ့္ထက္ သူက ေလာကေရးရာမွာ ရင့္က်က္ေနၿပီးမွန္း မသိခဲ့ပါ။ သူက အဲဒီအခ်ိန္မွာ သကၤန္းကၽြန္း မဝတ မွာ ရံုးစာေရးလုပ္ေနၿပီး ေတာင္ဒဂံု အေျပာင္းအေရႊ႔ က႑ရဲ႔ ထိတ္လန္႔ သည္းဖို နဲ႔ရင္နင့္စရာ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို လက္ေတြ႔မ်က္ေတြ႔ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရၿပီးၿပီ။ အဲဒါေတြခ်ေရးထားဖို႔ ေျပာခဲ့ဖူးပါ တယ္၊ ေရးမယ္လို႔ သူကတိျပဳခဲ့ပါတယ္၊ ေရးၿပီးမၿပီးမသိပါ) အဲသလို သူလိုက္လိုက္လာရင္း နဲ႔ သူက သူ႔ရဲ႔ ‘ရည္းစားဦး’ စီးရီးကို ဖြင့္ဖြင့္ျပတတ္ပါတယ္၊ ထြန္းအိျႏၵာဗို႔ အရင္ ရွစ္ႏွစ္ ေလာက္ ေစာၿပီး ထုတ္လႊင့္ခဲ့တာပါ၊ သူရဲ႔ ‘ရည္းစားဦး’ စီးရီး က အေတာ္ရယ္ရတယ္၊ သူက လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးေျပာေနေလေလ ရယ္ရေလေလပါပဲ။ တခ်ိဳ႔ဟာေတြကေတာ့ သူ႔ကိုယ္ပိုုင္ ထိုးဇာတ္ေတြျဖစ္ဖို႔မ်ားပါတယ္။
ခ်ိဳသင္းေရ.. ဒီေနရာမွာတစ္ခုျဖတ္ေျပာပါရေစ၊ ႏိုင္ငံတကၠသိုလ္ေတြကို ဝင္ခြင့္ေလွ်ာက္တဲ့အခါ ဆိုင္ရာ စစ္ေဆးခ်က္ေတြအျပင္ အက္ေဆး အနည္းဆံုးတစ္ပုဒ္ တင္ရတယ္မဟုတ္လား။ အက္ေဆး သို႔မဟုတ္ ငါတို႔သိၾကတဲ့ စာစီစာကံုး ဆိုတာ သူတို႔ဆီမွာကေတာ့ ေရးသူရဲ႔ ပင္ကိုယ္ဗီဇအရည္အသြးကို အကဲျဖတ္တဲ့ အရာပါပဲ။ ဥပမာ ခ်ိဳသင္းက ေၾကာင္မေလးမိျဖဴ အေၾကာင္း အက္ေဆးေရးတယ္ ဆိုပါစို႔၊ ျမန္မာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူအမ်ားစု ေရးရိုးထံုးစံအရ ဆိုရင္ေတာ့ - က်မတြင္ ေၾကာင္မေလး တစ္ေကာင္ရွိပါသည္၊ သူ႔အမည္မွာ မိျဖဴျဖစ္ပါသည္၊ မိျဖဴသည္ ငါးေၾကာ္ကို အလြန္ၾကိဳက္ပါသည္၊ ထို႔ျပင္ သူသည္ ၾကြက္ခုတ္ျခင္းျဖင့္ က်မတို႔ မိသားစုကို ကူညီပါသည္၊ က်မသည္ မိျဖဴကို အလြန္ ခ်စ္ပါသည္ --- စသည္ျဖင့္ ေရးေလ့ေရးထ ရွိၾကတယ္ မဟုတ္လား၊ ဒီလိုအက္ေဆးဆိုတာေတြမ်ိဳးမွာ ေရးသူရဲ႔ ပံုရိပ္၊ ေရးသူရဲ႔ ရွဳေထာင့္၊ ေရးသူရဲ ႔ အျမင္ေတြကို မေတြ႔ရသေလာက္ပါ။
ဒါေပမဲ့ ႏိုင္ငံတကာ မွာကေတာ့ အက္ေဆးဆိုတာ ေရးသူကို ရွာေဖြၾကည့္ရွဳတာျဖစ္ပါတယ္။ ေၾကာင္မေလးမိျဖဴအေၾကာင္း ေရးတယ္ဆိုရင္ မိျဖဴအေၾကာင္းထက္ ေရးသူအေၾကာင္းကို ပိုၿပီး စိတ္ဝင္စားတာပါ၊ ခ်ိဳသင္းေရးတဲ့ ေၾကာင္မေလးမိျဖဴအေၾကာင္းကတဆင့္ ခ်ိဳသင္းကို ၾကည့္တာပါ၊ ခ်ိဳသင္းရဲ႔ ေရးပံုေရးနည္း၊ ေတြးေထာင့္၊ ျမင္ေထာင့္ က အစ စကားလံုး အသံုးအႏွဳန္း၊ ဝါက်ဖြဲ႔ပံု တင္ျပပံုေတြကေန ခ်ိဳသင္းရဲ႔အဆင့္ကို ေလ့လာ အကဲျဖတ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ကိုယ္တို႔စခန္းခ်တဲ့ေနရာေတြကို ( ဒီလိုအသံုးအႏွဳန္းေတြအေပၚ ေနာက္လူငယ္မ်ား အထင္ မၾကီးၾကေစလိုပါ။ အလကားဟာေတြပါ လူငယ္တို႔..။ မင္းတို႔ေရွ႔က လူတခ်ိဳ႔ရဲ႔ အမွားေတြပါ။ ဒီကေန႔ လူငယ္ေတြ အထင္ၾကီးလိမ့္မယ္ရယ္လို႔လည္း မယူဆပါ ) နီကိုရဲ လိုက္ပါလာတတ္တဲ့အခါ သူ႔ရဲ႔ ‘ရည္းစားဦး’ စီးရီးေတြ ဖြင့္ဖြင္ျပတဲ့အခါ သူ႔ရဲ႔ စီးရီးေတြထဲကေန သူ႔ကို လွမ္းလွမ္းျမင္ရေလ့ရွိပါတယ္။
တစ္ေန႔ေတာ့ အိပ္တန္း ျပန္ေရာက္က်တဲ့ ညတညမွာ ကိုတင္ကိုေအာင္က ငါ့ကိုေမးတယ္၊ နီကိုရဲ ကို ဘယ္လိုျမင္သလဲေပါ့၊ ေတာက္မဲ့မီးခဲ တရဲရဲပါပဲ လို႔ပဲ ခ်က္ခ်င္းေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကို္ယ့္ဆရာက စာေရးတဲ့ေနရာမွာသာမက တျခားေနရာေတြမွာပါ ရဲေနေတာ့တာကိုး။ ပထမ အရက္ နည္းနည္းပါးပါး လိုက္ေသာက္လာတယ္၊ ကိုယ္တို႔က မေသာက္တတ္ဘဲနဲ႔ လိုက္ေသာက္ေနစရာ မလိုေၾကာင္း တားျမစ္ခဲ့ၾကေပမဲ့ အရက္ဝိုင္းတို႔ရဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း ဒီစကား အရာမထင္ခဲ့ပါ၊ ေနာက္ဆံုးမေတာ့ သူ႔ကို တေယာက္တည္း အရက္ေသာက္နည္းေတာင္ ငါက သူ႔ကိုသင္ေပးမိခဲ့သဟဲ့ ခ်ိဳသင္းရဲ႔..။
ေရးေဖၚေရးဖက္ခ်င္းအေနနဲ႔ေရာ အယ္ဒီတာ ( ဒီေဝါဟာရ နဲ႔ ငါနဲ႔ ထိုက္တန္တယ္လို႔ကို အခုထိ မထင္မိပါ) တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ပါ နီကိုရဲ ကို ငါအမ်ားၾကီး ေမ်ွာ္လင့္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အနုပညာမွာ ဟာသရသ ဟာ သိပ္ခက္တယ္ မဟုတ္လား၊ ဟာသစာေရးဆရာဆိုတာ တေခတ္တေယာက္ ေပၚေပါက္ဖို႔ မလြယ္ပါ၊ အဲဒီထဲမွာမွ ေခတ္စနစ္ရဲ႔ အေျခအေနကို သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္တတ္ဖို႔က ပိုခက္ပါတယ္၊ အခက္ဆံုးကေတာ့ လူ႔ရဲ႔စရိုက္ေတြ၊ သေဘာ သဘာဝေတြကို သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္ႏိုင္တဲ့ ဟာသအေရးအသားဟာ အခက္ခဲဆံုးပါ၊ နီကိုရဲ ကို အဲသေလာက္အထိ ေမ်ွာ္လင့္ခဲ့ဖူးပါတယ္၊ ဒါကိုလည္း သူ သေဘာေပါက္တယ္ ထင္ပါတယ္၊ သူ႔ရဲ႔ေနာက္ပိုင္းအေရးအသားေတြမွာ အဲဒီဘက္ကို တိမ္းညြတ္ လာသလားပဲ။
နီကိုရဲအတြက္ နင္႔ရဲ႔လြမ္းစာ၊ ဆရာမ ေမၿငိမ္းရဲ႔ လြမ္းစာေတြ ဖတ္ရပါတယ္။ နင္တို႔နဲ႔အတူ ေၾကကြဲရပါတယ္။ ငါကေတာ့ လြမ္းစာေတြ မေရးခ်င္ဘူးဟယ္။ တမ္းစာ ေတြပဲ ေရးခ်င္ပါတယ္။ သြားေလသူ ဆရာ့ဆရာေတြရဲ႔ အရည္အေသြးေတြ၊ တန္ဖိုးေတြကို စနစ္တက် ေဖၚက်ဴးတဲ့ တမ္းစာမ်ိဳးေတြေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အဲသလို တမ္းစာ မ်ိဳး ပီပီျပင္ျပင္ ေရးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကလည္း ကိုယ့္မွာ ဝမ္းစာ က မရွိဘူးဟဲ့၊ ဒီေတာ့ နင့္ဆီကိုပဲ နီကိုရဲ နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကြမ္းစာ ေရးလိုက္ရပါတယ္။ ကြမ္းစာ ဆိုတဲ့အတိုင္း ကြမ္းဝါးၿပီးေျပာတာ ဆိုေတာ့ ဗလံုးဗေထြးေပါ့ ဟယ္။ ငါလည္း အခုေတာ့ ကြမ္းဝါးေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေမရိကန္မွာ ကြမ္းက ေစ်းၾကီး သဟဲ့။
သိပ္မၾကာခင္မွာ ကာတြန္းေအာ္ပီက်ယ္၊ ဝင္းေအာင္၊ ေဇာ္ေမာင္၊ ေစာမင္းေဝ၊ စိုးေသာ္တာ တို႔အတြက္ လြမ္းစာေတြ မေရးပါရေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းရမွာပဲ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမန္မာဟာသစာေပမွာ နီကိုရဲဟာ အခ်ိန္တိုေတာင္းေသာ္ျငားလည္း တစံုတရာေသာ မွတ္တိုင္တခုကိုေတာ ့စိုက္ႏိုင္ခဲ့တယ္လို႔ ငါေတာ့ထင္တာပဲ။ ခက္ခဲလွတဲ့ ဟာသအႏုပညာကို ေရးဖြဲ႔ခဲ့ၾကတဲ့ ျမန္မာဟာသစာေရးဆရာၾကီးေတြကို ပူေဇာ္ခ်င္ပါတယ္။
ျမန္မာမွာ ပူေဇာ္ျခင္း (၃)မ်ိဳးရွိပါတယ္။ ေဝယ်ာဝစဏနဲ႔ပူေဇာ္တာ၊ ဆုေတာင္းပူေဇာ္တာ၊ အလုပ္နဲ႔ ပူေဇာ္ တာတဲ့၊ ငါေတာ့ ျမန္မာဟာသစာေပကို ေလ့လာျခင္းဆိုတဲ့ အလုပ္နဲ႔ ပူေဇာ္ခ်င္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ခ်ိဳသင္းေရ.. ဟာသကိုခံစားတဲ့အခါ အူႏွိပ္ေနရေအာင္ ရယ္ေမာရတတ္ေပမဲ့ ဟာသကို ေလ့လာတဲ့အခါမေတာ့ မရယ္ရေတာ့ဘူးဟဲ့၊ ဒီေတာ့ အရယ္သန္လွတဲ့ ခ်ိဳသင္းၾကိဳက္မွာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ငါလည္း မပူေဇာ္ေတာ့ပါဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီတာဝန္ကို ကိုေအာ္ပီက်ယ္က ဆက္လက္ တာဝန္ယူမယ္လို႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ဝ ႏွစ္က တာေမြအဝိုင္းမွာ တရားဝင္ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ဒီေတာ့ နီကိုရဲ ရဲ႔ ဦးေခါင္း (အဲ ေယာင္လို႔) ဂမၻီရ လက္ေခ်ာင္းေတြကို ကိုေအာ္ပီက်ယ္ ဆီကိုသာ လႊဲဲလိုက္ပါေတာ့ ခ်ိဳသင္း နဲ႔ ဆရာမေမျငိမ္းတို႔ေရ..။
ေမာင္သစ္ဆင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
နီကိုရဲေရ..
နင္ဆုံးၿပီ တဲ႔။ အံ႔ၾသလိုက္တာ။ ေနာက္ၿပီး စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ။
ဟုတ္မွ ဟုတ္ရဲ႔လား၊ ဟုတ္လို႔လား လို႔ တတြတ္တြတ္ ရြတ္ေနမိတယ္။
ဟိုတေန႔ကပဲ သူငယ္ခ်င္း ကိုလူေထြး ပို႔ေပးလို႔ နင္ေရးတဲ႔ ေစ်းသည္ အလြဲမ်ား e book ေလး ဖတ္ေနမိ ေသးတယ္။ အဲဒီမွာ နင္႔စတိုင္အတိုင္း ေရးထားတာ ဖတ္ၿပီး တခ်ိန္လုံး ျပံဳးေနမိတာ။
ဟုိးအရင္က နင္နဲ႔ စ သိခဲ႔တဲ႔ ၁၉၉၀ ေက်ာ္ ေန႔ေတြကို သတိရသြားတယ္။ နင္႔ကို စာေပေလာကထဲမွာ ေတြ႔ေတြ႔ဖူးေနတာ ၾကာၿပီ။ မိန္းကေလးေတြၾကားထဲ စကားေျပာ၊ ခင္မင္ေနလို႔ သိေနတာ။ ဒါေပမဲ႔ နင္က အဲဒီတုန္းက ဟာသေတြ မေရးေသးဘူး။ အတည္ေပါက္ၾကီးေတြ ေရးေနတာ။ တေန႔ ဟန္သစ္မွာ နီကိုရဲ ရဲ႔ အခန္းဆက္၀တၳဳေတြ ရီရလြန္းလို႔ ငါ႔ဆရာ ဆရာေမာင္သစ္ဆင္းကို နီကိုရဲဆိုတာ ဘယ္သူလဲ လို႔ ေမးမိတယ္။ ဆရာက ငါ႔ကို “နင္သူ႔ကို သိပါတယ္” တဲ႔။ ဘားလမ္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ၊ ေလထန္ကုန္းမွာ အျမဲေတြ႔ေနတဲ႔ တေယာက္ဟာေလ တဲ႔။ ငါက နင္႔ကို လူနဲ႔ နံမည္နဲ႔ မတြဲမိဘူး။
တေန႔ေတာ႔ ဘားလမ္းမွာ နင္႔ကို ေတြ႔တယ္။ ထုံးစံအတိုင္း လူေကာင္ေသးေသးမွာ အက်ီ ၤႀကီးက အၾကီးၾကီး၊ ဖရုိဖရဲ။ လြယ္အိတ္အၾကီးၾကီးကိုလဲ ထုံးထားေသးတယ္။ ပုဆိုးက တိုတုိနဲ႔။ ငါနဲ႔ နင္နဲ႔ စကားေျပာ ႏွဳတ္ဆက္ေနေတာ႔ ဆရာက ငါ႔ကို “အဲဒါ နီကိုရဲ ပဲေလ” တဲ႔။ ငါ႔မွာ အံ႔ၾသလိုက္တာ၊ “နင္က နီကိုရဲ ဟုတ္လား၊ နင္က နီကိုရဲ ဆိုတာ တကယ္ပဲလား” ငါ အဲဒီလို ေျပာေျပာၿပီး ရီေတာ႔ နင္က “ေအးေလ၊ ငါ နီကိုရဲ ေလ၊ နင္နဲ႔သိေနတာပဲ ဒီေလာက္ၾကာၿပီ၊ နင္က ငါ႔နံမည္ မသိဘူးလား” တဲ႔။ ငါ႔မွာ ရီလိုက္ရတာ။ ၿပီးေတာ႔ ေျပာခဲ႔တယ္။ “နင္႔ ဟာသ ၀တၳဳေတြ ငါ သိပ္ႀကိဳက္တယ္”လို႔။ နင္ျပံဳးေနတာ အၾကာၾကီး။
အဲဒီတုန္းက နင္က ဟာသလိုင္းဖက္ ေရးျဖစ္သြားရတဲ႔ တရားခံကို ငါ႔ကို ေျပာျပတယ္ေလ။ အဲဒီတုန္းက နင္က နင္႔စာမူေလးေတြ ပို႔ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာ တဲ႔၊ (အခုလို လွ်မ္းလွ်မ္းမေတာက္ေသးဘူးေပါ႔ဟယ္။) အယ္ဒီတာမင္းမ်ားကို (နင္႔စကားအတိုင္း ျပန္ေျပာရရင္) အရက္တိုက္၊ လက္ဖက္ရည္တိုက္ နဲ႔ ခင္ေအာင္ လုပ္ေနတာ တဲ႔။ အဲဒီေန႔ ညေနက ဟန္သစ္က ကိုတင္ကိုေအာင္ ရယ္ ဆရာ ေမာင္သစ္ဆင္းရယ္ နင္ရယ္ ၀ိုင္းၾကေတာ႔ နင္က နင္နဲ႔ မၾကည္ျပာ (အဲဒီတုန္းကေတာ႔ တျခားနံမည္ပါ) အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပတာ သူတို႔လဲ ရီရလြန္းလို႔ အရက္မူးေတြ ေျပကုန္တယ္ တဲ႔။ ဒါနဲ႔ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ေရးေပေတာ႔၊ အဲဒါေရးမွသာ စာမူထည္႔မယ္လို႔ နင္႔ကို အၾကပ္ကိုင္လို႔ ညတြင္းခ်င္းေရးၿပီး ဟန္သစ္ကို နင္ စာမူပို႔ခဲ႔တယ္ လို႔ ေျပာျပတယ္။
အဲဒီ အယ္ဒီတာမင္းမ်ားဟာ နင္႔ရဲ႔ အားသာခ်က္ကို တကယ္ပဲ ဆြဲထုတ္ျပႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လဲ ငါတို႔ နင္႔စာေတြေၾကာင္႔ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာႏိုင္ခဲ႔တာေပါ႔။ အဲဒီအတြက္ ေက်းဇူးပဲ သူငယ္ခ်င္း။
ေနာက္ေတာ႔ နင္႔၀တၳဳေတြ ရုပ္ရွင္ ရိုက္တာ၊ နင္ ဇာတ္ညႊန္းေတြ ေရးတာ၊ နင္ အိမ္ေထာင္က်တာေတြကို ငါ အေ၀းကေနပဲ ၾကားတယ္။ ငါတို႔ အခင္မင္ အရင္းႏွီးဆုံးေတြ မဟုတ္ခဲ႔ေပမဲ႔ ငါ နင္႔ကို မေမ႔ႏိုင္ပါဘူး။ အထူးသျဖင္႔ ဒန္႔ဒလြန္သီးေတြ ေတြ႔ရင္ ဒန္႔ဒလြန္သီးလို နင္႔လက္ေခ်ာင္းညိဳပုတ္ပုတ္ေတြကို ငါ သတိရမိတယ္။ လူက လူဖလံေလး၊ လက္က ဒန္႔ဒလြန္သီးလက္လို ေဖာင္းကား ညိဳပုပ္ေနတာ ဘာျဖစ္လို႔လဲ လို႔ တအံ႔တၾသ ငါ ေမးမိေတာ႔ ငါ႔ ႏွလုံး မေကာင္းဘူးဟ တဲ႔။ နင္က ေပါ႔ေပါ႔ပဲ ေျပာျပလိုက္တာ။ ငါ႔စိတ္ထဲ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ။
အခု ဘာေၾကာင္႔ ဆုံးမွန္း ငါ မသိရေသးေပမဲ႔ အခုေလာက္ ျမန္လိမ္႔မယ္ လို႔ မထင္မိဘူးဟာ။ ဒီစာကို ငါ သတင္းဖတ္ၿပီးၿပီးခ်င္း ေရးလိုက္တာပါ။ စိတ္မေကာင္းဘူး ဆိုတာကလြဲရင္ ဘာေျပာရမယ္မွန္း မသိေတာ႔လို႔ပါ။ ငါ အခုၾကားတဲ႔သတင္း မွားပါေစ၊ ထုံးစံလိုပဲ အလြဲေတြ ၾကံဳေနက် နင္႔မွာ ေသမင္းနဲ႔လဲ လြဲပါေစလို႔ ငါ ဆုေတာင္းမိပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
