ဒီေန႔ဆို ျမန္မာျပည္မွာ လြတ္လပ္ေရးေန႔ေပါ႔။
ကိုယ္တို႔ငယ္ငယ္က လြတ္လပ္ေရးေန႔ဆို သိပ္ေပ်ာ္တာပါ။ အဲဒီတုန္းက ေပ်ာ္တာက သူ႔ကၽြန္ဘ၀က လြတ္ေျမာက္ခဲ႔ရတဲ႔ ကိုယ္တို႔ဘ၀ေတြကို သေဘာေပါက္ ခံစားၿပီး တန္ဖိုးထား နားလည္ လို႔ေတာ႔ မဟုတ္ေသးဘူး၊ ကေလးဆိုေတာ႔ ကိုယ္တို႔ ေပ်ာ္ပုံက တမ်ိဳး။
လြတ္လပ္ေရးေန႔ဆို ေက်ာင္းေတြက ပိတ္တယ္၊ ေက်ာင္းစာေတြကေန ခဏ လြတ္လပ္ေရး ရတဲ႔သေဘာေပါ႔။ ကေလးဆိုေတာ႔လဲ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြသာ လက္ခ်ိဳး ေရတြက္ခဲ႔ရတာပါေလ..။ ေနာက္ ရပ္ကြက္ေတြ ျမိဳ႔နယ္ေတြမွာ ေျပးပြဲ ျပိဳင္ပြဲ ကစားပြဲေတြ လုပ္ၾကတယ္။ ဒီေက်ာင္းပိတ္ရက္က ရုိးရိုးပိတ္ရက္ မဟုတ္ဘူးေလ၊ ကစားပြဲေတြ ျမိဳင္တဲ႔ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုေတာ႔ ပိုေပ်ာ္မိတာေပါ႔။
ဇန္န၀ါရီ ရဲ႔ ျမဴေတြ ေ၀ေနတဲ႔မနက္ခင္း၊ ႏွစ္သစ္တခုရဲ႔ ေစာေစာစီးစီး မနက္ခင္းေလးမွာ လူေတြအားလုံး လန္းဆတ္ တက္ၾကြေနသလိုပဲ။ အိမ္ေရွ႔မွာ မီးပုံေလး ဖိုၿပီး၊ မီးထဲကို ထန္းပင္ျမစ္ေလးေတြ ထည္႔စားၿပီး ကိုယ္လဲ မီးပုံေဘးမွာ ကေလးဘာ၀ ခုန္ေပါက္ ေဆာ႔ကစား ေနမိတာ..။ ကိုယ္တို႔ ငယ္ငယ္ကေနခဲ႔တဲ႔ ဆရာ ဆရာမေတြ ေနတဲ႔ ျခံ၀င္းေလးမွာလည္း တျခားလမ္းကလူေတြနဲ႔ စုၿပီး ကစားပြဲေလးေတြ လုပ္ခဲ႔ၾကပါတယ္။
ညဖက္ကတည္းက လူၾကီးေတြက မီးေတြထြန္းၿပီး ျပိဳင္ပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ေနၾကၿပီ။ ကားလမ္းေတြ ပိတ္ၿပီး လမ္းေပၚမွာ မ်ဥ္းအျဖဴေတြ ဆြဲၿပီး ထုပ္ဆီးတိုး တမ္း တို႔ ဖန္ခုန္တမ္းတုိ႔ ကစားၾက ျပိဳင္ၾကတယ္။ အႏိုင္ရသူကို ဆုေပးဖို႔ ဆုေတြ ထုပ္ၾက ပိုးၾကတယ္။ ဆုေတြကလဲ ၾကီးၾကီးမားမား မ်ားမ်ားစားစား မဟုတ္ေပမဲ႔ ဒါေတြကိုပဲ ခိုးၾကည္႔ၿပီး ရင္ခုန္ခဲ႔ရတာ..။
ကိုယ္လဲ ဘယ္ေနမလဲ။ ကစားျပိဳင္ပြဲေတြမွာ ကိုယ္တို႔ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ ၀င္ျပိဳင္ခဲ႔ေသးတာပါ။ ဆုကေတာ႔ ၅ပြဲေလာက္ ကစားမွ တခု လား ရဖူးတာပါ။ ဒါေတာင္ ဒုတိယ ဆုပါ။ ေျပးပြဲေတြမွာ ကလန္ကလားနဲ႔ ေနာက္ဆုံးက က်ားကုတ္က်ားခဲ ေျပးေနတာမ်ိဳး ကိုယ္႔ကို ျမင္ရမွာ..။ ဒါေပမဲ႔ ေပ်ာ္တာကိုေတာ႔ တားမရဘူး။ ဆုမရလဲ ကိစၥ မရွိ၊ ကစားရရင္ ေက်နပ္ၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဟိုေျပး ဒီေျပးလုပ္ေနရရင္ကိုပဲ ေပ်ာ္ေနၿပီ။
လြတ္လပ္ေရးေန႔တိုင္း အေမက အိမ္မွာ ေကာက္ညွင္းေပါင္း ေပါင္းတတ္ေသးတယ္။ ေကာက္ညွင္းေပါင္း ကို အုိးအၾကီးၾကီးနဲ႔ ေပါင္းတယ္။ ငခ်ိတ္ တဖက္၊ ေကာက္ညွင္းျဖဴ တဖက္ ပန္းကန္ျပား အၾကီးၾကီးထဲ ထည္႔ၿပီး အုန္းျခစ္ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးေလးေတြ ျဖဴးထားရင္ ေမႊးေနတာပဲ။ ငါးရံ႔ေျခာက္ေလး၊ ပဲျပဳတ္ ဆီဆမ္းေလးကို ေဘးမွာ ပုံထားရင္ ကိုယ္က တစြတ္စြတ္ လက္နဲ႔ဆုပ္ၿပီး အလုံးေလးေတြ လုပ္၊ စားတတ္တယ္။
လြတ္လပ္ေရးေန႔တိုင္း အေဖ႔မိတ္ေဆြေတြ အိမ္မွာ ေကာက္ညွင္းေပါင္း လာစားၾကတယ္။ အိမ္ေရွ႔မွာ ၀ိုင္းထိုင္ၿပီး ေကာက္ညွင္းေပါင္းေလးနဲ႔ ေရေႏြးပူပူေလး မွဳတ္ၿပီး စကားတေျပာေျပာ စားၾကတယ္။ ကဗ်ာေတြ သူတို႔ ရြတ္ၾကတယ္။ ရီသံေတြ တေသာေသာ ၾကားရတယ္။ အေဖ႔ကို ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳး နဲ႔ လူအုပ္ၾကားထဲကေန ျမင္ရတတ္တယ္။ အေမ႔ကိုလည္း ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး လုပ္ကိုင္ေပးေနတာ ေတြ႔ရတတ္တယ္။
ဒါက ကိုယ္႔ငယ္ဘ၀ မိစုံ ဖစုံ နဲ႔ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရတဲ႔ လြတ္လပ္ေရးေန႔ေတြေပါ႔။
ေနာက္ေတာ႔ အရြယ္ေတြေရာက္လို႔ လြတ္လပ္ေရးေန႔ အဓိပၸါယ္ကို စာအုပ္ေတြထဲမွာ ရွာေဖြ ၾကည္႔မိတတ္ၿပီ။ ၁၉၉၀မွာ အေမ ဆုံးပါးသြားေတာ႔ လြတ္လပ္ေရးေန႔ေတြမွာ ေကာက္ညွင္းေပါင္း ေပါင္းေကၽြးမဲ႔သူလဲ မရွိေတာ႔။ ေနာက္..အေဖ႔ကို ညဥ္႔ငွက္ဆိုးေတြ သုတ္သြားတဲ႔ ည..။ လြတ္လပ္ေရးေန႔ေတြကို ကိုယ္တို႔ ေမာင္ႏွမေတြခ်ည္း တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ျဖတ္သန္းခဲ႔ၾကတယ္။
ကႏၱာရ ႏွစ္ေတြ ျဖတ္အၿပီး အေဖ လြတ္လာတဲ႔ေနာက္ သားအဖ အတူေနခဲ႔တဲ႔ အခ်ိန္ေတြမွာ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ေရာက္တတ္ရာရာ ၾကံဳရာက်ပမ္းေပါ႔။ တခါကေတာ႔ ကိုယ္က ေမးခြန္းတခု ေမးမိတယ္ ထင္ပါရဲ႔။ “အေဖ ကိုယ္႔စိတ္နဲ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ မေနရတဲ႔၊ အထဲက အခ်ိန္ေတြမွာ မွတ္မွတ္ရရ ဘယ္အခ်ိန္ကို စိတ္ အထိခိုက္မိဆုံးလဲ” လို႔..။
“အဲဒီေန႔က မနက္အေစာၾကီး အေဖ႔ကို သူတို႔ လာႏွိဳးတယ္။ မနက္ ၅နာရီေလာက္ ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ အေဖကလဲ အေဖ႔ကို လႊတ္ေတာ႔မွာမို႔ လာေခၚတယ္ ထင္မိတာ။ ကပ်ာကသီပဲ ထ လိုက္လာခဲ႔တာ။ ေနာက္မွ အခ်ဳပ္ေျပာင္းတာမွန္း သိရတယ္။”
“အေဖ႔ကို ခ်ဳပ္ထားတာ ေက်ာက္တံတား ရဲစခန္းမွာေလ..။ သူတို႔က အေဖ႔ကို လူေတြ မႏိုးခင္ အခ်ဳပ္ေျပာင္းတာ။ နံမည္ၾကီးလူဆိုးေတြကို ထားတဲ႔ ဘားလမ္းက စတီး၀ပ္အခ်ဳပ္ကို ပို႔တာ။ ကဗ်ာဆရာကို ကဗ်ာေရးလို႔ ေထာင္ခ်မယ္လို႔ တရားစြဲၿပီး အင္းစိန္ေထာင္ကို ပို႔ဖို႔ေပါ႔။ ရမန္ယူဖို႔ ဘားလမ္းအခ်ဳပ္ကို ေျပာင္းထားတာပဲ။”
“အေဖ႔ကို ေခၚဖို႔ ကားက အဆင္မေျပဘူးထင္ပါရဲ႔။ လမ္းေလွ်ာက္ပဲ ေခၚသြားေတာ႔ကြာ တဲ႔။ အေဖရယ္၊ ေနာက္ထပ္ အခ်ဳပ္သားႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ ရဲသား ႏွစ္ေယာက္ရယ္။ ေက်ာက္တံတား ရဲစခန္းကေန ဘားလမ္းကို လမ္းေလွ်ာက္သြားရတယ္။”
“လမ္းေပၚမွာ လူေတြကလဲ ရွင္းလို႔..။ ကားေတြလဲ ရွင္းေနတာပဲ။ အေဖ႔လက္ကို သူတို႔ ၾကိဳးေတြ တုပ္ခ်ည္ထားၾကတယ္။ မနက္က ေစာေစာစီးစီး၊ ေအးက ေအးသနဲ႔။ အေဖတို႔ ခပ္ေျဖးေျဖးပဲ ေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆူးေလဘုရားေဘးက အေဖတို႔ ျဖတ္သြားရတာ သမီး။”
“ဆူးေလဘုရားၾကီးက မီးေတြ ထိန္ထိန္ညီးေနတာ သပၸါယ္လိုက္တာ သမီးရယ္။ ျမတ္စြာဘုရားကို ၾကိဳးေတြ တုပ္ထားတဲ႔ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ အေဖ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ရွိခိုးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေဖ သတိရလိုက္တာက ဒီေန႔ဟာ လြတ္လပ္ေရးေန႔ ဆိုတာပါပဲ။ အေဖ က ကဗ်ာဆရာ၊ ေက်ာင္းဆရာ ပါ သမီး။ အေဖ မ်က္ရည္က်မိတယ္။ ေအာ္..ျမန္မာျပည္ၾကီး လြတ္လပ္ေရးရတဲ႔ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔မွာ ငါ မလြတ္လပ္ပါလား လို႔..။ အထဲမွာ ေနရတဲ႔ အခ်ိန္ေတြထဲမွာ အဲဒီအခ်ိန္ေလးဟာ အေဖ စိတ္အထိခိုက္ဆုံး အခ်ိ္န္ပါပဲ” တဲ႔။
ကိုယ္လဲ နားေထာင္ရင္း မ်က္ရည္ေတြ ျဖိဳင္ျဖိဳင္က်လို႔..။ အေဖ႔ကိုယ္၀၀ၾကီးကို ဖက္ထားမိတယ္။ ကိုယ္တို႔မိသားစုေတြ မပါဘဲ အေဖတေယာက္တည္း ျဖတ္သန္းလိုက္ရတဲ႔ လြတ္လပ္ေရးေန႔ကို ရင္ထဲမွာ ဆို႔မိလို႔..။
ကိုယ္႔ဘ၀မွာ အေဖ မ်က္ရည္က်တာ မျမင္ဖူးဘူး။ အေဖက အႏုပညာသမားမို႔ ခံစားလြယ္၊ ထိခိုက္လြယ္တတ္လို႔ စိတ္ေပ်ာ႔ေျပာင္းသူဆိုတာ မွန္ေပမဲ႔ အေဖ႔ မ်က္ရည္ကိုေတာ႔ ကိုယ္ မျမင္ဖူးခဲ႔ဘူး။ အေဖ မ်က္ရည္က်တယ္ဆိုတာ ဒါ ပထမဆုံး အေဖ ေျပာဖူးတာပါပဲ။ ျပန္ေျပာတဲ႔အခ်ိန္မွာလဲ မ်က္ႏွာက မွဳန္မွိဳင္းေနေပမဲ႔ မ်က္ရည္ မက်ခဲ႔ပါဘူး။ အေဖ႔ရင္ထဲမွာေတာ႔ ကိုယ္ မသိတတ္ႏိုင္ဘူးေလ..။
ဘာရယ္မဟုတ္၊ လြတ္လပ္ေရးေန႔မွာ လြမ္းမိ ေတြးမိတာေလးေတြ ေရးၾကည္႔တာပါ။ ဆူးေလ ဘုရားလမ္းေပၚမွာ က်ခဲ႔တဲ႔ မ်က္ရည္ေတြ ေျခာက္ေသးရဲ႔လား လို႔ေတာ႔ ကိုယ္ ဆက္ မေတြးခ်င္ေတာ႔ပါဘူးေလ..။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ဘေလာ႔ေလးကို ႏွစ္သစ္ၾကိဳတဲ႔အေနနဲ႔ အက်ီ ၤလွလွေလး ၀တ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အေျပာင္းအလဲေလးလဲ ျဖစ္၊ ေကာင္းမြန္ လွပတဲ႔ ေရွ႔ေရးကိုလဲ ေမွ်ာ္လင္႔မိလို႔ပါပဲ။
ကိုယ္က ကံ႔ေကာ္ေတာမွာ ေမြးခဲ႔သူမို႔ ကံ႔ေကာ္ပန္းေလးနဲ႔ အလွဆင္ခ်င္မိတယ္။ အဲဒါကို စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ လိုခ်င္တဲ႔ပုံစံအတိုင္း ဒီဇိုင္းေရး၊ စာလုံးေလးေတြ ေျပာင္းထည္႔ အလွဆင္္ေပးတဲ႔သူမ်ားက ကာတြန္း ကို၀င္းထြန္း နဲ႔ ကိုမင္းေက်ာ္ တို႔ပါ။ သူတို႔က ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ web page ပညာ ကၽြမ္းက်င္သူေတြေပါ႔။ သူတို႔ကို ဒီေနရာကေန ေက်းဇူး မွတ္တမ္းျပဳပါတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ကေတာ႔ ႏွစ္သစ္ကို ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ရႊင္ရႊင္လန္းလန္း ၾကိဳလိုက္ပါၿပီ။ ႏွစ္သစ္မွာ ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားေတြ အားလုံး ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔ၾကပါေစ။ လြတ္လပ္ၿပီး တရားမွ်တတဲ႔ လူ႔ေဘာင္သစ္တခုကိုလဲ အတူ ၀ိုင္းၿပီး တည္ေဆာက္ႏိုင္ပါေစလို႔ ေမွ်ာ္လင္႔ ဆုေတာင္းမိပါတယ္။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
စေန တနဂၤေႏြ မနက္ေတြဆိုရင္ ဆိုင္ေလးမွာ လူရွင္းတုန္း ကိုယ္ဘာေတြ လုပ္သလဲ ေျပာျပခ်င္မိတယ္။
ဆိုင္ေရာက္တာနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာဖြင္႔၊ VZO သုံးေတာ႔တာပါ။ ကိုယ္ေခၚလိုက္တဲ႔သူေတြက ကိုယ္႔ရဲ႔ အေ၀းက ခ်စ္တူမေတြဆီကိုပါ။ ကိုယ္တို႔ဆီမွာ ေန႔လည္ဆို သူတို႔ဥေရာပမွာ ညဖက္ေပါ႔။ ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္သားျပင္ကေန ေခါင္းေလးေတြ တိုးေ၀ွ႔ၿပီး အလုအယက္ စကားေျပာၾကတဲ႔ ကိုယ္႔တူမေလးေတြနဲ႔ စကားေျပာၾကတာ။
တူမေလးက ၄ေယာက္။ မိုးပြင္႔၊ မိုးဥ၊ စျႏၵာ၊ မာယာ တဲ႔။ မိုးပြင္႔က အၾကီးဆုံး၊ အသက္က ၁၂ ႏွစ္။ ၿပီးေတာ႔ စျႏၵာ၊ ၿပီးေတာ႔ မိုးဥ၊ အငယ္ဆုံးေလးက မာယာေပါ႔။ အမ်ားအားျဖင္႔ မိုးပြင္႔ေလး နဲ႔ စကားေျပာတာပါပဲ။ က်န္တဲ႔ကေလးေတြကေတာ႔ ေျပးလာ ေျပာလိုက္၊ ေဆာ႔လိုက္ေပါ႔။
ကိုယ္က မိုးပြင္႔ကိုု အပြင္႔ေလး လို႔ ေခၚတယ္။ အပြင္႔ေလးက ၁၂ ႏွစ္သာဆိုတယ္၊ အေတာ္ေလး ထြားတယ္။ အရပ္ျမင္႔ျမင္႔၊ အေဒၚလို ၀၀ တုတ္တုတ္ေလး၊ မ်က္ႏွာၾကီးၾကီး နဲ႔။ လူေကာင္ထြားေပမဲ႔ မ်က္ႏွာက တကယ္႔ ကေလးေလး။ အဲဒါေပါ႔ ခ်ိဳခ်ိဳရယ္.. ၊ သူကေလ အဲဒီလိုေျပာတာ ဆိုၿပီး စီကာပတ္ကုံး သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္း ေျပာတတ္တယ္။
သူက သူ႔ေက်ာင္းအေၾကာင္း၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္း၊ သူတို႔အတန္းပိုင္ ဆရာအေၾကာင္း ေတြကို ရီစရာေတြ လုပ္ၿပီး အမူအယာေတြနဲ႔ ေျပာျပတာ ကိုယ္႔မွာ အူနာေအာင္ ရီရတယ္။ သူ႔အေမ ကိုယ္႔အမက သူ႔ေဘးမွာ ထိုင္ၿပီး ကိုယ္တို႔ညီအမက သူ ေျပာသမွ် ထိုင္ရီၾကတာ။
ကိုယ္က သူ႔ကို ျမန္မာစာ မေမ႔ေစခ်င္လို႔ စာေရးဖို႔ ေျပာေတာ႔ ေရးပို႔ပါရဲ႔၊ ၀တၳဳတို ဆိုပဲ။ မ်က္လုံးျပဴးရေသးတယ္။ သူ႔သူငယ္ခ်င္း မိဘေတြ အဆင္မေျပလို႔ စိတ္ဆင္းရဲရတဲ႔အေၾကာင္း ကေလးတေယာက္ အေတြးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကိုယ္စား ခံစားၿပီး ေရးထားတာ။ ဖတ္လို႔ေတာ႔ ေကာင္းေနတာပဲ။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္က ခ်ိဳခ်ိဳ လာမွ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ျမန္မာလို စာရိုက္တာ သင္ေပးမယ္ ေျပာရတယ္။
သူက အၾကီးဆိုေတာ႔ သူ႔ထက္အငယ္ ညီမေတြကိုလည္း သူက ေဆာ႔ေပးရေသးတာပါ။ သူတို႔ေလးေယာက္ ကစားၾကပုံကိုလဲ ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ မိုးပြင္႔က အရုပ္ကဒ္ေလးေတြကို ကိုင္ၿပီး ေမးခြန္းထုတ္တမ္း ကစားေနတာပါ။ ကိုယ္က ဒီဖက္ကေန ဘယ္လို ကစားၾကသလဲ ျပံဳးၿပီး ၾကည္႔ေနတာ။
မိုးပြင္႔က ကဒ္ေလးေတြကိုင္ၿပီး ကိုယ္တို႔ ေဆြမ်ိဳး ေမာင္ႏွမေတြ နံမည္ ေမးေနတာ။ အေျဖမွန္ရင္ အရုပ္လွလွေလးပုံပါတဲ႔ ကဒ္ တကဒ္ ေပးလိုက္တာကိုး။ ကိုယ္က ဒီကစားနည္း မၾကံဳဖူးလို႔ ၾကည္႔ေနတယ္။ ဥပမာ ဒီလို ဆိုပါေတာ႔..။
“ဘိုးဘိုး နံမည္ ဘယ္သူလဲ သိၾကလား” လို႔ မိုးပြင္႔က ေမးလိုက္ရင္ က်န္ကေလး ၃ေယာက္က ၀ိုင္းေအာ္ ေျဖၾကတယ္။
“ဘိုးဘိုးနံမည္ ဘိုးဘိုး ေပါ႔” ဒါက အငယ္ဆုံးေလး မာယာ ေျဖတာ။
“ဘိုးဘိုးနံမည္က ဦးတင္မိုး” ဒါက စျႏၵာ နဲ႔ မိုးဥ ေျဖတာ။
“မဟုတ္ေသးဘူး၊ ဘုိးဘိုး စာေရးတဲ႔ နံမည္ မဟုတ္ဘူး၊ ဘိုးဘိုး နံမည္ အရင္းကို ေျပာေနတာ”
“ဘိုးဘိုးၾကီး မဟုတ္လား”
“တင္မိုးဦး၊ မိုးဦးတင္၊ ဦးဥာဏ္မိုး၊ ဦးသန္းညႊန္႔၊ ေလးေလး.” ဒါမ်ိဳးေတြလဲ ရွိသမွ် အမ်ိဳးေတြထဲက ေယာက်ာၤးနံမည္ေတြ ေျပာင္ ၿပီး ေျဖၾကေသးတယ္။
“မဟုတ္ဘူး၊ အားလုံး မွားတယ္၊ ဘိုးဘိုးနံမည္က ဦးဘဂ်မ္း”
အဲဒါဆို အကုန္လုံး ဦးဘဂ်မ္း ဦးဘဂ်မ္းလို႔ ၀ို္င္းေအာ္ၿပီး ပတ္ေျပးလိုက္ၾကေသးတာပါ။ ၿပီးမွ မိုးပြင္႔နား ျပန္လာစု ျပန္ေရာ။
“ကဲ၊ ေနာက္တခု ေမးမယ္။ ဦးဦးေက်ာ္ နံမည္ေရာ ဘယ္သူလဲ”
“ဦးဦးေက်ာ္ နံမည္က ေက်ာ္ ေလ..” အဲဒါကေတာ႔ မိုးဥ က ေျဖတာပါ။ သူက ငယ္ငယ္ကတည္းက ကိုယ္႔အမ်ိဳးသားကို ေက်ာ္ လို႔ပဲ ေခၚတာပါ။ ဘယ္လိုသင္သင္ ဦးဦး မထည္႔ပါဘူး။
“ဦးေက်ာ္ နံမည္ ဦးေက်ာ္၀ဏၰ၊ ခ်ိဳခ်ိဳ႔ နံမည္ မိုးခ်ိဳသင္း” တဲ႔။
အဲဒါ စျႏၵာ က ေျဖလိုက္တာ။ သူ႔အေျဖေလးကို နားေထာင္ၿပီး ကိုယ္႔မွာ ပီတိျဖစ္လိုက္ရတာ။ ကိုယ္႔တူမေလးေတြကိုလဲ ခ်စ္လိုက္ရတာ။ ကိုယ္တို႔နံမည္ေတြကိုလဲ ျမန္မာလို စာလုံးေပါင္း ျပေသးတယ္။ မႏွင္းသင္ထားတာေတြေလ။
အားလုံးထဲမွာ စျႏၵာက ကဒ္ အမ်ားဆုံး ရတယ္။ သူက သူနဲ႔ တ၀မ္းကြဲေတြ ျဖစ္တဲ႔ ရြာက အမေတြရဲ႔ ကေလးေတြ နံမည္ေတြလဲ အကုန္ မွတ္မိတယ္။ ကိုကို႔ နံမည္ ဖိုးစြမ္း တဲ႔။ မမ နံမည္ စႏၵီမ တဲ႔။ မမအၾကီးဆုံးက မမ အိမြန္ကို တဲ႔။ မာယာေလးကေတာ႔ အၾကီးေတြကို ၾကည္႔ၿပီး လိုက္၀ါး ေျဖတတ္တယ္။ တခါတခါက်ရင္ ေခါင္းရွဳပ္ၿပီး မာယာ သိေတာ႔ဘူးကြာ၊ မာယာ ေျဖတတ္ဘူးကြာ နဲ႔။
မာယာလုပ္တတ္တာကေတာ႔ သီခ်င္း ေကာင္းေကာင္း ဆိုတတ္တာပါပဲ။ သူက ဂီတကို အေတာ္၀ါသနာပါပုံရတယ္။ အျမဲတမ္း သီခ်င္းေလး တေအးေအးနဲ႔ ေနတတ္တယ္။ စကားမေျပာတတ္ခင္ကတည္းက သံစဥ္ေလးေတြ ညည္းေနတတ္လို႔ သူ႔ဘိုးဘိုးက မာယာေလးကို သိပ္ကို ေအးခ်မ္းတဲ႔ ကေလး၊ ၾကီးလာရင္ အဆုိေတာ္ၾကီး ျဖစ္မွာ လို႔ အထင္ၾကီးရွာတယ္။
မာယာကလည္း အဘိုး နဲ႔ အတူဆုံးကေလးပဲ။ လူေတြကို သိပ္ခင္တယ္၊ လူတိုင္းနဲ႔ တည္႔တယ္။ အေပါင္းအသင္း ခင္တယ္။ သီခ်င္းသံၾကားရင္ ၾကားတဲ႔ေနရာက ေျပးလာၿပီး ဆုိေတာ႔တာပဲ။ စကားေျပာရမွာ ရွက္သေလာက္ သီခ်င္းဆိုဖို႔ေတာ႔ ပါးစပ္ၾကီး ဖြင္႔ၿပီး ေအာ္ဆိုေတာ႔တာပဲ။
တခါကေတာ႔ သူတို႔၄ေယာက္စလုံး အခုလက္ရွိ အၾကိဳက္ဆုံး ျဖစ္ပုံရတဲ႔ သီခ်င္းေလးကို ဖြင္႔ၿပီး ေလးေယာက္သား ကိုယ္႔ကို ဆိုျပၾကတယ္။ အဲဒီသီခ်င္းက သူတို႔ေလးေတြ အရြယ္ ျဖစ္တဲ႔ ဆယ္ႏွစ္သမီးေလး Laura က Belgium ႏိုင္ငံ ကိုယ္စားျပဳၿပီး ဥေရာပတခြင္ ၀င္ျပဳိင္လို႔ရတဲ႔ Junior Eurovision 2009 မွာ ျပိဳင္ပြဲ၀င္တဲ႔ သီခ်င္းေလးပါ။
သီခ်င္းက ျမဴးလဲ ျမဴး၊ ဆိုတဲ႔ကေလးက ဆိုလဲ ဆိုတတ္တဲ႔အျပင္ yodeling ဆုိနည္းေလးကိုပါ သီခ်င္းထဲမွာ ညွပ္ၿပီး ထည္႔ဆိုတာမို႔ အေဒၚလုပ္သူကပါ သေဘာအက်ၾကီးက်ၿပီး သူ႔ပရိသတ္ ျဖစ္ရတာပါ။ သူတို႔ တႏိုင္ငံလုံး ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြ အသည္းစြဲ သီခ်င္းေလး ထင္ပါရဲ႔။
တခါက စူပါမားကက္ အၾကီးၾကီးတခုကို သြားၾကေတာ႔ အဲဒီမွာ အဲဒီသီခ်င္းလဲ ဖြင္႔လိုက္ေရာ ကေလးေတြ အကုန္ နီးရာ ခုံ အျမင္႔ေတြေပၚ တက္ၿပီး က ၾက လိုက္ဆိုၾကသတဲ႔။ က်န္တဲ႔ ကိုယ္႔တူမေတြကေတာ႔ မက ရဲလို႔ မက ၾကေပမဲ႔ မာယာကေတာ႔ ဖင္ေလးလွဳပ္ၿပီး ၀င္ က ပါသတဲ႔။ yodeling လို လုပ္တာလဲ မာယာက ေကာင္းေကာင္း လိုက္လုပ္တတ္ပါတယ္။
အဲဒီသီခ်င္း အဓိပၸါယ္ သမီးတို႔ နားလည္လား၊ ခ်ိဳခ်ိဳ႔ကို ရွင္းျပပါအုံး ဆိုေတာ႔ အလုအယက္ ၀ိုင္းရွင္းျပၾကေသးတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ေပၚျပဴလာ ျဖစ္တဲ႔ ေကာင္ေလးကို ေကာင္မေလးက စိတ္၀င္စားမိတဲ႔ အေၾကာင္းပါ တဲ႔။ ကိုယ္႔မွာ ဆယ္ႏွစ္ကေလးက စပ္တဲ႔သီခ်င္းဆိုေတာ႔ အံ႔ၾသၿပီး ျပံဳးရေသးတယ္။
ျပိဳင္ပြဲအၿပီး အင္တာဗ်ဴးမွာ အဲဒီသီခ်င္းထဲက ေကာင္ေလး တကယ္ရွိသလား ေမးတာကို Laura က တကယ္ရွိပါတယ္၊ သူ႔ boyfriend ျဖစ္ေနပါၿပီ လို႔ ေျဖပါသတဲ႔ (ဘုရား..ဘုရား)။ ျပိဳင္ပြဲမွာ အဲဒီကေလးမက တတိယဆုပဲ ခ်ိတ္ပါတယ္။ ပထမဆုကို ေျခေထာက္နဲ႔ စည္းခ်က္လိုက္တဲ႔ tap dancing အကပါတဲ႔ နယ္သာလန္က ေကာင္ေလးက ရသြားတာပါ။
ကိုယ္ကလဲ သူတို႔ ကေလးေတြနဲ႔ ေပါင္းခ်င္ေတာ႔ကာ သူတို႔ စိတ္၀င္စားတာေလးေတြ လိုက္စိတ္၀င္စားရ၊ သူတို႔ၾကိဳက္တာေလးေတြ လိုက္ နားေထာင္ရတာ။ အျမဲတမ္း ေခတ္မီေနမွ ေတာ္ကာက်မယ္ဆိုၿပီး အေဒၚက တရြတ္တိုက္ လိုက္ေနရတာေပါ႔ေလ။
အဲဒီေတာ႔ VZO ဖြင္႔ရင္ ဟိုဖက္က သီခ်င္းေလး ဖြင္႔လိုက္၊ ဒီဖက္ကို လင္႔ခ္ေလး ပို႔ေပးလိုက္၊ နားေထာင္လိုက္၊ သေဘာက်ၿပီး ဒီဖက္က တခါ ျပန္လိုက္ဖြင္႔ေတာ႔ တူမေတြ လိုက္ဆိုၾကတာ ၾကည္ႏူးလိုက္နဲ႔ေပါ႔။ သူတို႔ေတြ dutch လို ေျပာၾက ဆိုၾကတာ ကိုယ္က တလုံးမွ နားမလည္ေပမဲ႔ တျပံဳးျပံဳးနဲ႔ အမီလိုက္ေနတာ။
စာဖတ္သူေတြလဲ နားေထာင္ၾကည္႔ပါအုံး။ ကိုယ္သေဘာက်လို႔ ေအာက္မွာ လင္႔ခ္ေလး ေရးေပးလိုက္ပါမယ္။ သီခ်င္းေလးနားေထာင္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ႔ၾကေစဖို႔ ဆုေတာင္း ေမတၱာပို႔လိုက္ပါတယ္။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
အခုလို ေဆာင္းတြင္းေအးေအး မွာ မိုးေစာေစာခ်ဳပ္တာမို႔ ပတ္၀န္းက်င္တခုလုံး ေမွာင္မဲ လို႔..။ ေရာင္စုံမီးေလးေတြနဲ႔ အလွဆင္ထားတဲ႔ သစ္ပင္ၾကီးေတြက ခန္႔ခန္႔ၾကီး မားမားမတ္မတ္ ရပ္လို႔..။ ညဖက္ အိမ္အျပန္လမ္းေတြမွာ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အျမဲပဲ သုတ္သုတ္ သုတ္သုတ္နဲ႔ ကိုယ္႔အိမ္ေလးဆီကို အေျပးျပန္လာတတ္ၾကတယ္။
အိမ္အျပန္ လမ္းတေလွ်ာက္ ကားေပၚကေန အျပင္ကို ၾကည္႔လိုက္ရင္ အိမ္ပုပုေလးေတြကို ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေတြ႔ရတတ္တာ။ မွန္ျပဴတင္းေပါက္ အကြက္ေလးေတြၾကားကေန အိမ္တြင္း အလွဆင္ထားတဲ႔ ခရစ္စမတ္သစ္ပင္ေလးေတြကို ရိပ္ကနဲ ရိပ္ကနဲ ျမင္ရတတ္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ မိသားစု ထမင္း၀ိုင္း…။ စားပြဲ၀ိုင္းေဘးမွာ ေဆာ႔ေနတဲ႔ ကေလးေလး ရီသံေတာင္ ၾကားလိုက္ရသလို ထင္မိတယ္။
ကိုယ္တို႔ငယ္ငယ္ကလဲ မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းေတြဟာ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းခဲ႔ပါတယ္။ အေဖရယ္ အေမရယ္ ကိုယ္တို႔ ေမာင္ႏွမ ၅ေယာက္ရယ္ အျမဲ ထမင္းလက္ဆုံစားတတ္ၾကတယ္။ အထူးသျဖင္႔ ညစာ ေပါ႔။ မိသားစု၀င္တေယာက္ေယာက္ ေနာက္က်ရင္လဲ အေမက ေစာင္႔ၿပီး စားေစတာ၊ ေနာက္က်သူကလဲ ညစာအမီ ျပန္လာတာပါပဲ။
ထမင္းဟင္းေတြက အျမဲ ပူပူေႏြးေႏြး ပဲ။ ဟင္းကေတာ႔ အမယ္ မမ်ားဘူး။ အသားတခြက္၊ အရြက္ေၾကာ္ တမ်ိဳး နဲ႔ ခ်ဥ္ရည္ တခြက္ ပါေလ႔ရွိတယ္။ ဟင္းခြက္က လက္လည္တယ္ မရွိဘူး။ တေယာက္လက္ တေယာက္ ကမ္းလိုက္၊ ထည္႔လိုက္ၾကတာပဲ။ အသုတ္တမ်ိဳးမ်ိဳးပါရင္ ခဏေလးနဲ႔ ပန္းကန္က ေျပာင္သြားၿပီ။ ၿပီးမွ ထည္႔တာမ်ားသြားတဲ႔သူဆီ ငါ႔နည္းနည္းေပး ေတာင္းရတယ္။
ၿပီးရင္ ေမာင္ႏွမေတြ ဆူဆူညံညံ နဲ႔ ပန္းကန္ေတြ ေဆးၾကတာ။ ကိုယ္႔အမအၾကီးေတြ ျဖစ္တဲ႔ မစံ နဲ႔ မေအးက အားလုံးရဲ႔ ပန္းကန္ေတြ အျမဲတမ္း ဒိုင္ခံ ေဆးေလ႔ရွိတာ။ ကိုယ္တို႔အငယ္ေတြက စားၿပီးရင္ ကိုယ္႔ပန္းကန္ေလးကိုင္ၿပီး လက္ေဆးကန္နားမွာ ရပ္ေစာင္႔လို႔။ အမေတြက ထားခဲ႔ ထားခဲ႔ ငါ ေဆးလိုက္မယ္ လို႔ ေျပာရင္ ၀မ္းသာသြားတာ။
လက္ကေလး ျမန္ျမန္ေဆးၿပီး အိပ္ယာေပၚလွဲ ဇိမ္နဲ႔ စာသြားဖတ္တာ။ ဒါမွမဟုတ္ မိသားစု စကား၀ိုင္းထဲ ဟိုတိုး ဒီေခြ႔နဲ႔ နားေထာင္။ ဒါမွမဟုတ္ ေရဒီယိုက ညဖက္လာတဲ႔ ဇာတ္လမ္းေတြ၊ သီခ်င္းေတြကို ေစာင္ၾကီးျခံဳၿပီး ၀ိုင္းနားေထာင္ၾကတယ္။ တီဗီေပၚလာေတာ႔ တီဗီေရွ႔ ကို ေစာင္ေတြ ေခါင္းအုံးေတြ ယူသြားၿပီး သြားေမာ႔တာေပါ႔။
မိသားစု အပန္းေျဖခ်ိန္ေလး ေပါ႔။
ေနာက္ေတာ႔ မိသားစု ထမင္း၀ို္င္းေလးက လူနည္းနည္းလာ..။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူေနာက္ လိုက္ၿပီး ကို္ယ္႔မိသားစု ကိုယ္ထူေထာင္ၾကေတာ႔ မိသားစု ၀ိုင္း အၾကီးၾကီးကေန မိသားစု၀ိုင္း ေသးေသးေလးေတြ ျဖစ္ကုန္တာေပါ႔။ အဲဒီအခါက်ေတာ႔လဲ တမ်ိဳးတဖုံ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာ မွန္ေပမဲ႔ အရင္က မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းၾကီးကို လြမ္းမိတတ္တာပဲ။
အခုတေလာ မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းေတြကို သတိရေနမိတာမို႔ ႏွစ္ကုိယ္တူ ဘ၀ ထူေထာင္ေတာ႔ ထမင္းလက္ဆုံစားခဲ႔တာေလးေတြလဲ သြားသတိရမိေသးတယ္။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္စ က ထမင္း ပထမဆုံး လက္ဆုံစားဖူးတာ လွည္းတန္းက ဓႏုျဖဴ ေဒၚေစာရီ ထမင္းဆုိင္မွာပါ။
အဲဒီတုန္းက ႏွစ္ေယာက္စလုံး မိဘဆီ မုန္႔ဖိုး လက္ျဖန္႔ေတာင္းေနရတုန္းအရြယ္ေပါ႔။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားဘ၀ေပါ႔။ တေန႔ေတာ႔ လွည္းတန္းသြားရင္း ေဒၚေစာရီဆိုင္မွာပဲ ထမင္းစားလိုက္ၾကရေအာင္ တဲ႔။ ကိုယ္လဲ ေကာင္းသားပဲ ဆိုၿပီး ၀င္စားၾကတယ္။
ဆိုင္ေရာက္ေတာ႔ သူက မွာခ်င္တာ မွာစား တဲ႔။ ကိုယ္႔ကို ခြင္႔ေပးတယ္။ ကိုယ္လဲ သူ ခြင္႔ေပးတယ္ ဆိုေတာ႔ ရုိးရုိးပဲေတြးၿပီး စားခ်င္တာ မွာ လိုက္တာေပါ႔။ ကိုယ္မွာလိုက္တာ ပုဇြန္တုပ္ၾကီးဟင္းပါ။ ညွာညွာတာတာ မွာဖို႔ အဲဒီတုန္းက တကယ္ မစဥ္းစားမိဘူး။
ေနာက္မွ သူျပန္ေျပာျပတာက သူက ကိုယ္အားရပါးရစားေနတာကို ေငးၾကည္႔ေနတာ တခ်ိန္လုံး တဲ႔။ ကိုယ္ၾကိဳက္တယ္ဆိုလုိ႔လဲ ၀မ္းသာတယ္၊ ဒါေပမဲ႔ bill လာရင္ ပိုက္ဆံ မေလာက္ရင္ ဒုကၡ ဆိုၿပီး ပူပန္မိေနလို႔ ကိုယ္႔ထမင္း ကိုယ္ မစားႏိုင္ဘဲ အိပ္ကပ္ တစမ္းစမ္း ျဖစ္ေနတာ တဲ႔။ ကိုယ္ကေတာ႔ အပူအပန္မရွိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ၾကိတ္သေလ..။
ေနာက္ ပိုက္ဆံရွင္းမွ ပါလာတဲ႔ ပိုက္ဆံ နဲ႔ ေလာက္င လို႔ သူ ဟင္းခ်ႏိုင္ပါတယ္ တဲ႔။ တကယ္က ပုဇြန္တုပ္ၾကီးဟင္းက အေတာ္ ေစ်းမ်ားတာပါ။ ကိုယ္ကလဲ ရုိးရုိးပဲေတြးမိတာ၊ မွာခ်င္တာ မွာ၊ ပုဇြန္တုပ္ၾကီးေတာ႔ မပါေစနဲ႔ လို႔မွ မေျပာဘဲ။ အဲဒါ ပထမဆုံး လက္ဆုံစားျခင္းေပါ႔။
ေနာက္ေတာ႔ ကိုယ္နဲ႔ ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္း ထမင္းအတူ စားဖို႔ သူ႔ကိုပဲ ေရြးခဲ႔ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ သူက ထမင္းစားရင္ သိတတ္သူမို႔ပါ။ သူ႔ပန္းကန္ထဲက အသားေတြကို ကိုယ္႔ပန္းကန္ထဲ ထည္႔ေပးတတ္သူေလ (တကယ္က သူက အသားထက္ အရြက္ပိုၾကိဳက္လို႔ပါ)။
သူနဲ႔အတူတူ မိုးရြာတုန္း လမ္းေဘးဆိုင္ေလးထဲ ေျပး၀င္ၿပီး ထမင္းသုတ္ေလးကို ငရုတ္သီးေတာင္႔ေလးကိုက္ၿပီး ညစာလုပ္ အတူစားဖူးတယ္။ အိမ္မွာ လက္ဖက္သုတ္ေလး နဲ႔လဲ ထမင္းျမိန္ခဲ႔တယ္။ ၾကက္ဥေၾကာ္ နဲ႔လဲ ႏွစ္ပါးသြားဖူးတယ္။ ခမ္းခမ္းနားနားေနရာေတြလဲ အတူသြားစားခဲ႔ဖူးပါတယ္။ တခါတေလေတာ႔ ေလ ထဲမွာ…။ ခရီးအတူသြားရင္း ေလယာဥ္ပ်ံေပၚမွာ ညစာစားရတာကို ေျပာတာပါ။
တခါကေတာ႔ ႏွစ္သစ္ကူးညတညမွာ နယ္စပ္ျမိဳ႔ေလးတျမိဳ႔ရဲ႔ ဟိုတယ္ အခန္းေလးထဲမွာ ဖေယာင္းတိုင္မီးေလး နဲ႔ အတူထမင္းစား ဖူးေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက တာခ်ီလိတ္မွာ ညေန ၆နာရီထိပဲ မီးေပးတယ္ ထင္တာပဲ။ ဟိုတယ္အခန္းေလးထဲမွာ ဖေယာင္းတိုင္ေလးထြန္း၊ ထမင္းစားရင္း ဟိုဖက္ကမ္းက မီးထိန္ထိန္ ကို ႏွစ္ေယာက္သား ေငးၾကည္႔မိခဲ႔လို႔ အမွတ္တရ ျဖစ္ခဲ႔တာ။ အဲဒီအခ်ိန္ေလးကလဲ ကိုယ္မေမ႔ႏိုင္တဲ႔ အခ်ိန္ေလး တခုပဲ။
ကိုယ္က သူ႔ကို ေျပာခဲ႔တယ္။ ကိုယ္တို႔အတူ ရင္ဆိုင္ရမဲ႔ ဘ၀ေတြ နိမ္႔ပါေစ၊ ျမင္႔ပါေစ၊ ဘ၀ရဲ႔ ဘယ္လိုအေျခအေနမွာ ျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ထဲမွာ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး နဲ႔သာ ထမင္းလက္ဆုံစားခ်င္ပါတယ္ လု႔ိ..။
ကိုယ္က ကဗ်ာဆရာ၊ ေက်ာင္းဆရာမ ရဲ႔ သမီးပါ၊ ေမြးကတည္းက ဟင္းေတြ အလ်ွံပယ္ ေပါမ်ား တဲ႔ ထမင္း၀ိုင္းမ်ိဳးနဲ႔ အျမဲစားလာတာမဟုတ္လို႔ ဘာနဲ႔မဆို စားတတ္ပါတယ္၊ လိပ္ျပာသန္႔သန္႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ နဲ႔သာ ျဖစ္ပေစ၊ တေန႔ ထမင္း ၂ နပ္ ပါပဲ လို႔ သူ႔ကို အားေပးဖူးပါတယ္။
အဲဒီေတာ႔ သူက အေသအခ်ာစဥ္းစားၿပီး ျပန္ေျပာပါတယ္။
“ထမင္း ၂ နပ္??? ….၊ က မယ္ မထင္ပါဘူး” တဲ႔။
သူေျပာတာ ခပ္တိုးတိုးပါပဲ။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္ အက်ယ္ၾကီး ၾကားလိုက္ရတယ္။
ေအာ္.. အေၾကာင္းသိကုန္ၿပီကိုးေလ…။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ႏို၀င္ဘာ ဆိုတာ တအုံေႏြးေႏြး ရင္ခုန္ေဆြး တဲ႔ လ လို႔ အေဖက ကဗ်ာစပ္ဖူးတယ္။ သူမ်ားေတြအတြက္ေတာ႔ မသိ၊ ကိုယ္တို႔ မိသားစု အဖို႔မွာေတာ႔ ႏို၀င္ဘာဆိုရင္ ခ်မ္းခ်မ္း မွဳန္မွဳန္နဲ႔ ေဆြးေဆြး ငိုင္ငိုင္ ျဖစ္မိရတာပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ႏို၀င္ဘာလထဲမွာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔ မိသားစု၀င္ေတြကို ခြဲခြာရတာမို႔ပါ။
အေဖကလဲ ႏို၀င္ဘာ အလြမ္းကဗ်ာေတြ အမ်ားၾကီး ဖြဲ႔ခဲ႔တယ္။ ႏို၀င္ဘာမွာ ကိုယ္တို႔ အေမ ဆုံးတယ္။ အေမဆုံးတာ ၁၇ရက္၊ အေဖ႔ေမြးေန႔က ၁၉ရက္ဆိုေတာ႔ တခုေသာ အေဖ႔ေမြးေန႔မွာ အေမ႔ကို ဂူသြင္းသျဂိဳဟ္ ရတာမို႔ပဲ။ ေနာက္ ကိုယ္႔ေမာင္ေလးလဲ ႏို၀င္ဘာထဲပဲ ဆုံးျပန္တယ္။
အေမ႔အေၾကာင္း စဥ္းစားမိရင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အျပံဳးေတြ၊ စပယ္ပြင္႔ေလးေတြ၊ သနပ္ခါးနံ႔သင္းသင္းေလး အျပင္ ေၾကာင္ေလးေတြကိုပါ တြဲျမင္မိတတ္တယ္။ အေမ႔ဆီက ေၾကာင္ေလးေတြ ခ်စ္တတ္တဲ႔ စိတ္ကို အေမြအျဖစ္ ကိုယ္က ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး ယူခဲ႔ပါတယ္။ ကိုယ္တို႔ေမာင္ႏွမေတြ အားလုံးလဲ တိရိစာၦန္ေလးေတြကို ခ်စ္ၾကတယ္။
အေမရွိတုန္းက ညေန အေမ ေက်ာင္းက ျပန္အလာ ညေနခင္း အခ်ိန္ေတြမွာ ကိုယ္က ေၾကာင္ေလးေတြအေၾကာင္း ေျပာေနတတ္တာ..။ ဒီေန႔မွာ အေမ႔ကို သတိရလို႔ ကိုယ္က လြမ္းတာေတြ ခဏထားၿပီး စာလာဖတ္သူေတြကို ေၾကာင္ေလးေတြအေၾကာင္း ေျပာျပမယ္ လို႔ စဥ္းစားတာ..။ ေၾကာင္မခ်စ္သူမ်ား ဖတ္ေနတာကို ဒီတင္ ရပ္ၾကပါ။
ဒီ တိုင္းျပည္ကိုေရာက္လာေတာ႔ တျခားအိမ္က ေၾကာင္ေလးေတြ ျခံထဲ လာေမြးေနတာ ကိုယ္တို႔က ေကၽြးေမြးထားရင္း အိမ္မွာ ေၾကာင္အုပ္မၾကီး ျဖစ္ေနတာ ေရးဖူးပါတယ္။ အဲဒီကေလးေတြက ျခံထဲမွာ ေနၾက၊ စားတဲ႔အခ်ိန္ လာၾကနဲ႔ အမ်ားစုက လူ အကိုင္ မခံဘူး။ ခ်ီလို႔မရေသးဘူး။ အေ၀းကေန ၾကည္႔ ခ်စ္ေနရတာမ်ိဳး။
ေၾကာင္ေလးေတြ အိမ္မွာရွိတယ္ဆိုေတာ႔ အိမ္ေလးက အိမ္နဲ႔တူၿပီး သာသာယာယာ ရွိတယ္ ထင္မိတာ..။ အေ၀းက ကိုယ္႔ရဲ႔ တူမေတြကလဲ ေၾကာင္ေလးေတြ ေမြးထားတယ္ဆိုေတာ႔ သေဘာေတြက်လို႔။ အေဒၚေတြအားလုံးထဲမွာ ဘယ္သူ႔အခ်စ္ဆုံးလဲ ေမးရင္ ခ်ိဳခ်ိဳ ႔ကိုသာ အခ်စ္ဆုံး တဲ႔။ ေၾကာင္ေတြေၾကာင္႔ မ်က္ႏွာပြင္႔ေနတာေလ။
အိမ္ကို လာလည္တဲ႔ မိတ္ေဆြမ်ားရဲ႔ ကေလးေတြဆိုရင္လဲ ကိုယ္တို႔အိမ္ လာလည္ရမွာ ေပ်ာ္ၾကတယ္ ဆိုတယ္။ ေၾကာင္ေတြကို အစာေကၽြးလိုက္၊ လိုက္ဖမ္းလိုက္နဲ႔ ေဆာ႔ရတာကိုး။ ကိုယ္႔ကိုလဲ ေခၚတာ ေၾကာင္အန္တီ တဲ႔ (အဲဒါေတာ႔ မနိပ္ေသးဘူး)။ တကယ္က ေၾကာင္ေလးေတြရွိတဲ႔ အိမ္က အန္တီ လို႔ ဆိုလိုခ်င္ပုံပါ။ ကိုယ္႔ဖာသာကိုယ္ ဘာသာျပန္ယူ လိုက္ရတာပါ။ ေၾကာင္ေနေသာ အန္တီ လို႔ အျဖစ္မခံႏိုင္လို႔ပါ။
ဒီလိုနဲ႔ ေၾကာင္ေလးေတြ ေမြးလာတာ အကိုင္မခံေတာ႔ သားေၾကာ ျဖတ္ဖို႔ ဖမ္းမရ၊ ဖမ္းမရေတာ႔ သားအုပ္က ပြားစီးလာ..။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လဲ ေဒ၀ါလီခံရမဲ႔ အေပါက္ ျဖစ္လာေတာ႔ တိရိစာၦန္ထိန္းသိမ္းေရးစခန္း ကို ပို႔လိုက္ပါ တဲ႔၊ မိတ္ေဆြမ်ားက အၾကံေပးပါတယ္။ သားေၾကာျဖတ္ၿပီးမွ ျပန္ေခၚေမြးေပါ႔ တဲ႔။ ဒါနဲ႔ စုံစမ္းၾကည္႔မယ္ ဆိုၿပီး ဖုန္းဆက္မိပါတယ္။
“ဟဲလို တိရိစာၦန္ ထိန္းသိမ္းေရး စခန္းကပါလားရွင္”
“ဟုတ္ပါတယ္၊ ဘာမ်ား ကူညီရပါမလဲ”
“က်မ အိမ္မွာ တျခားက ေၾကာင္ေလးေတြ ေရာက္လာေနပါတယ္။ အဲဒါ ကေလးေတြေမြးၿပီး ပြားလာလို႔ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ”
“ဘယ္ႏွစ္ေကာင္ပါလိမ္႔..”
“၁၀ ေကာင္ေလာက္ပါ”
“ခင္ဗ်ားက ဘယ္ျမိဳ႔နယ္မွာ ေနတာလဲ”
ကိုယ္လဲ ေၾကာင္ေလးေတြ လာယူဖို႔ အေကာင္းေမးတယ္ ထင္ၿပီး ..
“ XXX ျမိဳ႔မွာ ေနတာပါ”
“အခုကိုပဲ ခင္ဗ်ားကို ဖမ္းၿပီး အေရးယူလို႔ ရေနၿပီ။ ခင္ဗ်ားေနတဲ႔ ျမိဳ႔မွာ တအိမ္ေထာင္ကို ၂ေကာင္ပဲ ေမြးခြင္႔ရွိပါတယ္” (ဟိုက္.. ပလုတ္တုပ္၊ ငါ႔ကို ဖမ္းမယ္ ဆိုပါ႔လား.. အျမန္ေျဖရွင္းမွ..)
“တကယ္က က်မ ေမြးထားတာ မဟုတ္ရပါဘူး။ သူမ်ားအိမ္က လာေနၾကတာပါရွင္။ က်မက ခ်စ္လို႔ ေကၽြးထားတာပါ”
“ခင္ဗ်ားေကၽြးထားတာ ဘယ္ႏွစ္ရက္ ရွိၿပီလဲဗ်”
“၃လ ေလာက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္ရွင္” (တကယ္က ၁၀ လ ေက်ာ္ပါၿပီ။ ဖမ္းမွာစိုးလို႔ ေလွ်ာ႔ေျပာလိုက္တာပါ)
“၂ပတ္ ေကၽြးထားတယ္ ဆိုရင္ပဲ က်ေနာ္တို႔က ခင္ဗ်ားပိုင္ ေၾကာင္ လို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္” တဲ႔။
ဒါနဲ႔ ကိုယ္လဲ ဘြာ ခတ္ၿပီး ဖုန္းကို ကမန္းကတန္း ခ်လိုက္ရပါတယ္။ ထိုင္ေနရင္ အေကာင္းသား၊ ဖုန္းဆက္မိမွ လက္ထိပ္ေစာ္နံ သြားတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လဲ ေၾကာင္ေလးေတြကို ဖမ္းၿပီး သားေၾကာျဖတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားရပါတယ္။ ပထမဆုံး ရင္းႏွီးေနတဲ႔ သမီးျဖဴ နဲ႔ အိုဘားမားကို fix လုပ္ဖို႔ ေဆးရုံ ပို႔ရပါတယ္။ ေဆးရုံေရာက္လို႔ register လုပ္ဖို႔ နံမည္ စာရင္းသြင္းေတာ႔ ဒုကၡ ေရာက္ျပန္ပါေရာ။
ေၾကာင္ အျဖဴေလး နံမည္ကို အရင္ေမးေတာ႔ သမီး လို႔ ေျပာလိုက္တာ ကိစၥမရွိေပမဲ႔ သားေၾကာလာျဖတ္တဲ႔ ေနာက္ ေၾကာင္မေလး နံမည္က အိုဘားမား ဆိုေတာ႔ ခက္ကုန္ၿပီ။ အေမရိကန္ သမၼတၾကီး သားအိမ္ထုတ္သည္ ဆိုၿပီး သတင္းျဖစ္သြားလဲ မတတ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူးေလ။ ဟို မ်က္ေမွာင္ၾကီး ကုတ္ၿပီး ၾကည္႔ေနတဲ႔ ၀န္ထမ္းဟာ ဒီမိုကရက္လား မသိ။ ကိုယ္႔မွာ အားနာပါးနာ လွမ္းလွမ္း ျပံဳးျပရတာ အေမာ။
ဒါနဲ႔ ေၾကာင္မေလး ၂ေကာင္ ကိစၥ ၿပီးသြားေတာ႔ ေနာက္ေၾကာင္မေလးတေကာင္က ႏွဳတ္ခမ္းမွာ မွဲ႔ေလးနဲ႔မို႔ စပယ္တင္ တဲ႔။ စပယ္တင္က လုံးလုံး ဖမ္းလို႔ မရတာမို႔ သူ႔ကို သားေၾကာ ျဖတ္လို႔ မရဘဲ ဒီအတိုင္းထားထားရတယ္။ အသက္က ၄လ ဆိုေတာ႔ ငယ္ပါေသးတယ္ဆိုၿပီး ၾကည္႔ေနမိတာလဲ ပါတယ္။
စပယ္တင္ေလးကို သမီးျဖဴနဲ႔ အိုဘားမားက လုံး၀ ၾကည္႔မရဘဲ ရန္လုပ္လို႔ သူ႔မွာ အနက္ေရာင္ေၾကာင္ထီးၾကီး ျဖစ္တဲ႔ အၾကီးေကာင္နဲ႔ပဲ အေဖာ္လုပ္ ေနရရွာတယ္။ အၾကီးေကာင္ကလဲ ကေလးခ်စ္တတ္ပုံရတယ္။ စပယ္တင္ေလးကို လွ်ာေလးနဲ႔ လ်က္ေပး၊ ေနပူထဲမွာ တူတူ ေနဆာလွဳံဆိုေတာ႔ ကိုယ္တို႔ကလဲ ညီမေလးကို ဂရုစိုက္ေနာ္ သားၾကီး ဆိုၿပီး ေျပာေနရတာ။
ေတာ္ၾကာေနေတာ႔ စပယ္တင္ေလးက ကိုယ္၀န္ၾကီး တကားကား နဲ႔ ျဖစ္လာပါေလေရာ။ အၾကီးေကာင္တို႔မ်ား ကေလးခ်စ္တတ္တာ တဆိတ္ လြန္လြန္းတယ္။
အခ်ိန္က်ေတာ႔ စပယ္တင္က ကေလးပိစိေလး ႏွစ္ေကာင္ ေမြးျပန္တယ္။ ၄လ ေက်ာ္ေက်ာ္သာ ရွိေသးတဲ႔ ေၾကာင္ကေလးက ေမြးမယ္ဆိုေတာ႔ ကေလးက ကေလးေမြးသလို ျဖစ္ေနတာမို႔ ကိုယ္တို႔က ရွင္မယ္ေတာင္ မထင္ဘူး။ ေမြးစက ေၾကာင္အေသးေလးေတြက လက္သန္းေလာက္သာ အရြယ္ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ႔ စပယ္တင္ေလးက သူ႔ကေလးေတြကို ဂရုစိုက္လိုက္တာ။ ေသခ်ာ ဂရုစိုက္ေတာ႔ ႏွစ္ေကာင္လုံး ရွင္ၾကျပန္တယ္။
အျဖဴနဲ႔ အနက္ၾကားေလးေတြ..။ ကိုယ္တို႔လဲ ေၾကာင္အေမၾကီး မရွိတုန္း တိတ္တိတ္ ခိုးၾကည္႔တာ တေကာင္က ႏွာေခါင္းမွာ အနက္စက္ေလး ၂စက္ နဲ႔။ ဒါနဲ႔ family name လဲပါေအာင္ ကိုယ္က မိုးစက္ လို႔ နံမည္ေပးလိုက္တယ္။ ေနာက္တေကာင္က ေမးေစ႔တခုလုံး နက္ေနေတာ႔ ကာရန္လဲ လိုက္သြားေအာင္ မုတ္ဆိတ္ လို႔ နံမည္ေပးလိုက္တယ္။ မိုးစက္ နဲ႔ မုတ္ဆိတ္ ေပါ႔။ အဲဒီ မုတ္ဆိတ္လဲ ေၾကာင္ အမ ေလးပဲ။
အေမသာရွိရင္ ကိုယ္႔ကို ဘယ္လို ျပန္ေျပာမယ္ မသိ။
မိုးစက္တို႔ မုတ္ဆိတ္တို႔အဖြား ကို သနပ္ခါးပါးပါး နဲ႔ ေၾကာင္ေလးေတြကို ေပါင္ေပၚတင္ရင္း စာဖတ္ေနတာမ်ား အိမ္မွာ ျမင္ရရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိမ္႔မလဲ လို႔ စိတ္ကူးယဥ္မိပါေသးတယ္။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ဒီလက အေဖ႔ ေမြးလမို႔ အေဖ႔ကို သတိတရနဲ႔ အေဖ႔ကဗ်ာေလးေတြ ဖတ္ျဖစ္ေနတာမို႔ ဒီကဗ်ာေလးတပုဒ္ကို သြားဖတ္မိတာပါ။ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၀၃ က ေရးထားတာဆိုေတာ႔ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၆ ႏွစ္ကေပါ႔ေလ။
ဘ၀ဆိုတာ အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကံဳရ ေတြ႔ရတာပဲ။ အခုတေလာ ကိုယ္႔ဘ၀ ကိုယ္႔အေၾကာင္းကို ေနာက္ျပန္လွည္႔ၾကည္႔မိတဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ရွိတတ္တာမို႔ အခု ခံစားရတာေတြနဲ႔ တိုက္ဆိုင္သလိုရွိတဲ႔ အေဖ႔ကဗ်ာေလးတပုဒ္ကို မွ်ေ၀ခ်င္မိတယ္။ ဖတ္ၾကည္႔ၾကပါအုံး။
၀လုံးေလးက စ ခဲ႔တယ္
၀လုံးေလးက စ ခဲ႔တယ္။
ဘကုန္းကို ဦးထိပ္တင္ၿပီး
ဘ၀ထဲကို ၀င္ခဲ႔တယ္။
၀င္ခဲ႔တဲ႔ဘ၀ ေထြျပားစြ။
ည ည အခင္း ပပ၀င္း
လမင္းနဲ႔လဲ ဆုံခဲ႔တယ္။
ညအခါ
လ မသာ လ ေပ်ာက္
ၮ ရင္ေကာက္ ဎ ေရမွဳတ္
အရုပ္ဆိုးဆိုးေတြလဲ ေတြ႔ခဲ႔တယ္။
ကၾကီး ခေခြး ေငြသူေဌး
စလုံး ဆလိမ္ သုခမိန္
ခ်င္႔ခ်င္႔ခ်ိန္ခ်ိန္ ရွိပါတယ္။
ဆူဆူပူပူ တ၀မ္းပူေတြလဲ အမ်ားၾကီး။
ဘ၀ေက်ာင္း အစက ေကာင္းပါရဲ႔
မရဏ ေမာင္း က ေခၚသံၾကားရင္
အားလုံးထားလို႔ သြားရမယ္။ ။
တင္မိုး
၁၊ ၁၁၊ ၂၀၀၃
အားလုံးကို ထားလို႔ သြားရမဲ႔ အခ်ိန္ မေရာက္ေသးသမွ်ေတာ႔ ခရီးဆက္ရအုံးမွာေပါ႔။
ခရီးလမ္း ၾကမ္းသည္ျဖစ္ေစ၊ ေခ်ာသည္ ျဖစ္ေစ တုံ႔လွဲ႔ေမတၱာနဲ႔သာ အားျပဳၿပီး သြားခ်င္သူပါေလ။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
