ဒီေန႔ စာမေရးခင္ သတင္းေတြ ထုံးစံအတိုင္း ေလွ်ာက္ဖတ္ေနတာ။ ဖတ္ရင္းနဲ႔ ဖတ္သမွ်သတင္းက အေၾကာင္းအရာ တခုတည္းေပၚမွာပဲ အေျခခံတယ္လို႔ ထင္လာမိတယ္။ အထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကို အသာထားလို႔ ေခါင္းစဥ္ေလးေတြကိုပဲ ၾကည္႔ပါအုံးေလ..
အရွင္ဂမၻီရကို အမွဳႀကီး ၁၆မွဳျဖင္႔ တရားစြဲထား..တဲ႔။ ေမတၱာပို႔ လမ္းေလွ်ာက္တဲ႔ ဘုန္းဘုန္းကုိ ဘာေၾကာင္႔မ်ား ဧရာမအမွဳႀကီးေတြ တပ္ရတာပါလိမ္႔..။
လူဆိုးသူဆိုးမ်ားကိုသာ ဖမ္းရန္အေၾကာင္းရွိသည္၊ သတင္းေထာက္မ်ားကို မဖမ္းပါႏွင္႔..တဲ႔။ အဲဒီသတင္းက သတင္းေထာက္ တေယာက္ကို ဖမ္းတဲ႔အေၾကာင္း ေရးထားတာ..။
အင္တာနက္ကို အမိန္႔အာဏာနဲ႔ ပိတ္လို႔ရမည္ မဟုတ္.. တဲ႔။ ဒီသတင္းက အင္တာနက္ေတြ ပိတ္ဆို႔လို႔ ထြက္လာရတဲ႔ သတင္းတပုဒ္..။
ဒါနဲ႔ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ္ငယ္ငယ္က ေရးျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ၀တၱဳတပုဒ္ကို သတိရတာနဲ႔ ပို႔စ္တင္ခ်င္စိတ္ ေပါက္လာလို႔ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ၀တၳဳနံမည္က မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ တဲ႔။ ၁၉၉၃၊ ဇြန္လ၊ ျမားနတ္ေမာင္ မဂၢဇင္းမွာ ပါခဲ႔တာပါ။ ဆိုင္မဆိုင္ေတာ႔ မသိဘူးေလ..။
ဖတ္ၾကည္႔ၾကပါအုံး။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၁၅ႏွစ္က လက္ရာပါ။
မီးခိုးႄကြက္ေလွ်ာက္
က်ေနာ္က ဦးဘသာရဲ႔ ဒရိုင္ဗာ ကိုစံေအးပါ။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ တႏွစ္ေလာက္က စၿပီး ဒီမွာ အလုပ္၀င္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ဒီမွာလုပ္ရတာ ေပ်ာ္လား၊ ဟုတ္လား။ အင္း..ဘယ္လို ေျပာရမွန္းေတာင္ က်ေနာ္မသိဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ဒီလို အလုပ္ရွင္မ်ိဳး တခါမွ မေတြ႔ဖူးတာေတာ႔ အမွန္ပဲဗ်။
ခင္ဗ်ားတို႔သိခ်င္ရင္ က်ေနာ္ေျပာျပဖို႔ ၀န္မေလးပါဘူး။ မဟုတ္ဘူး၊ မဟုတ္ဘူး။ သူ လခ ေကာင္းေကာင္းေပးပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ က်ေနာ္ စိတ္မဘစ္ပါဘူး။ က်ေနာ္စိတ္ညစ္ရတာက တျခားဗ်။ အဲ- အဲ..အခုကိစၥေပါ႔ေလ။ အခုျဖစ္သြားတဲ႔ ကိစၥေၾကာင္႔ စိတ္ညစ္ရတာ။
ပထမဆုံး က်ေနာ္အလုပ္စ၀င္တဲ႔ အေၾကာင္းေလး ေျပာျပမယ္ေနာ္။ ေတြ႔ဆုံပုံေလးက တကယ္သင္းတယ္။ က်ေနာ္႔ကို ဦးဘသာရဲ႔ မိတ္ေဆြ က်ေနာ္႔ဆရာ ဦးထြန္းေအးက တဆင္႔ ဒီမွာ အလုပ္၀င္ဖို႔ လႊတ္ေပးလိုက္တာပါ။ ဆရာက ဦးဘသာအေၾကာင္း ဘာမွ က်ေနာ္႔ကို မေျပာဘူးဗ်။ သူနဲ႔သိပ္ခင္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမို႔ အဆင္ေျပေအာင္ေနဖို႔ပဲ ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ ဦးဘသာအိမ္ ေရာက္သြားတယ္ ဆိုပါေတာ႔။
က်ေနာ္ သူ႔အိမ္ကုိ မနက္ေစာေစာပိုင္းမွာ ေရာက္သြားသြားခ်င္း ဦးဘသာလို႔ ထင္ရတဲ႔သူကို ဧည္႔ခန္းမွာ ေတြ႔ရတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ႔ ေဒါသ အႀကီးအက်ယ္ ပြေနခ်ိန္ဗ်။ တအိမ္လုံး သူ႔အသံတသံပဲ ဟိန္းေနတယ္။ အိမ္ေဖာ္အေဒၚႀကီးကလဲ အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ ေၾကာက္ေနတယ္။ က်န္တဲ႔ အလုပ္သမားေတြကလဲ တန္းစီၿပီး ေခါင္းငုံ႔ေနၾကတယ္။ တကယ္႔ ျပႆနာေပါ႔။ ျပႆနာျဖစ္တဲ႔ မနက္ႀကီးမွာမွ က်ေနာ္က ေရာက္သြားမိတာ။
ဟာ ျဖစ္ပါ႔မလား။ က်ေနာ္လဲ ျပန္လွည္႔မယ္ စိတ္ကူးေတာ႔ က်ေနာ္႔ ကုတ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းပုံကို ဦးဘသာ ျမင္သြားတယ္ ထင္ပါတယ္။ “ခင္ဗ်ား ဘယ္သူလဲ၊ ဘယ္သူနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္လို႔လဲ” တဲ႔။ လွမ္းေမးတယ္။ က်ေနာ္က ဆရာဦးထြန္းေအးက လႊတ္လိုက္တဲ႔အေၾကာင္း ဒီအိမ္မွာ ဒရုိင္ဗာလုပ္ဖို႔ လာတဲ႔အေၾကာင္း တရုိတေသပဲ ျပန္ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။
ဒီေတာ႔မွ သူက ျပဳံးတယ္ဗ်။ သူ႔အျပံဳးက ႏွစ္ခါျပန္ၾကည္႔ဖို႔ မေျပာနဲ႔ တခါတည္းေတာင္ စိတ္ကုန္ခ်င္စရာေကာင္းတဲ႔ စပ္ျဖဲျဖဲ အီလည္လည္ အျပံဳးမ်ိဳး။ အေတာ္ပဲ တဲ႔။ တခါတည္း ေျပာထားရမယ္ တဲ႔။ ခင္ဗ်ားက လူသစ္ဆိုေတာ႔သိေသးမွာ မဟုတ္ဘူး တဲ႔။ သူတို႔ကို က်ေနာ္ ဆူေနတာ ဘာေၾကာင္႔လဲ ခင္ဗ်ား သိလား တဲ႔။
က်ေနာ္ဘယ္မွာလာၿပီး သိႏိုင္မွာလဲ ခင္ဗ်ာလို႔ ျပန္ေျပာေတာ႔ သူက တခါတည္း ေဒါသတႀကီးပုံ ျပန္ျဖစ္သြားၿပီး ေဟာဒီ မီးခလုတ္ကို ဖြင္႔ၿပီး ေလွ်ာက္သြားေနလို႔ တဲ႔ဗ်။ ေအာင္မေလးဗ်ာ။ သူ႔ကိစၥက တကယ္႔ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ပါလား။ မီးေပါ႔ဆရင္ အႏၱရာယ္ ျဖစ္ေစမွန္း က်ေနာ္သိေပမဲ႔ ဒီေလာက္ အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာေတာ႔ ဒုကၡေရာက္မသြားႏိုင္ဘူး လို႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္ေလ။ အဲဒီကတည္းက က်ေနာ္ရိပ္မိသြားခဲ႔ပါတယ္။ က်ေနာ္ဟာ ဂြက်က် ကပ္သီးကပ္သပ္ လူတေယာက္ဆီမွာ အလုပ္၀င္ရေတာ႔မွာပါလား လို႔ေပါ႔။
ဦးဘသာရဲ႔ အိမ္က တကယ္႔ကို ခမ္းနားႀကီးက်ယ္ပါတယ္။ အေဆာင္ေဆာင္ အခန္းခန္း ေတြနဲ႔ပါ။ ရွိဳးေက႔စ္ထဲမွာလဲ က်ေနာ္တခါမွ မျမင္ဖူးတဲ႔ ပစၥည္းပစၥယေတြ၊ အရုပ္ေသးေသးေလးေတြ၊ ပန္းကန္လုံး ဆိုက္ဇ္စုံေတြနဲ႔ သိပ္လွတာပဲ။ လွေပ႔ဆိုတဲ႔ ပန္းခ်ီကားေတြဆိုတာ အခန္းတိုင္းမွာ။ ဒါေတြဟာ သူဆင္ထားတာ မဟုတ္ဘူးလို႔ က်ေနာ္ သိရတယ္။ တအိမ္လုံး လွပေအာင္၊ အႏုပညာဆန္ေအာင္ လူအထင္ႀကီးစရာ ျဖစ္ေအာင္ အခေၾကးေငြနဲ႔ ငွားၿပီး ျပင္ဆင္ေစတာဆိုပဲ။ တကယ္ေတာ႔ သူဟာ ဒီပစၥည္းေတြနဲ႔ အေ၀းႀကီးမွာ တဲ႔။ သူစိတ္၀င္စားတာ ဒါေတြ မဟုတ္ဘူး တဲ႔ေလ။ ဘယ္ေလာက္ အံ႔ၾသဖို႔ ေကာင္းလဲ။
ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္႔ကို အိမ္ေဖာ္ ေဒၚခင္ႀကီး ေျပာျပထားတာ ရွိေသးတယ္။ ဦးဘသာဟာ သိပ္ခ်မ္းသာတာပဲ တဲ႔။ ဒါေတာင္ ဒီတအိမ္တည္း ပိုင္တာ မဟုတ္ဘူး တဲ႔။ ခ်မ္းသာတဲ႔သူမ်ား တကယ္ခ်မ္းသာရင္ လိုက္မမီဘူးေနာ္။ မႏၱေလးနဲ႔ ေတာင္ႀကီးမွာလည္း အိမ္ေတြ ရွိေသးတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဘာနဲ႔ ဒီေလာက္ခ်မ္းသာေနမွန္း က်ေနာ္ သိဖို႔ မလိုသလို က်ေနာ္ကလဲ မစပ္စုတတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ က်ေနာ္ မစပ္စုဘဲ မေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကလိကလိ နဲ႔ အသည္းယားရတဲ႔ ကိစၥတခုေတာ႔ရွိတယ္။ အဲဒါကေတာ႔ မီးႀကိဳးေတြ၊ မီးခလုတ္ေတြပါပဲ။
ဒီအိမ္ႀကီးမွာ အထူးျခားဆုံးက မီးခလုတ္ေတြပဲဗ်။ ဦးဘသာအိမ္က မီးခလုတ္မ်ိဳး ေနာင္ဘ၀ေတြမွာ မျဖစ္ပါရေစနဲ႔လို႔ က်ေနာ္ေတာ႔ ဆုေတာင္းမိပါရဲ႔။ တကယ္ပါ။ ခင္ဗ်ား ျမင္ရင္ က်ေနာ္ေျပာတာ မလြန္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာသြားမယ္။
မီးမလုတ္ေတြဟာ တကယ္႔ကို မြန္းၾကပ္ၿပီး ပုံပန္း မက်မန ပါပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ပလာစတာေတြနဲ႔ အထပ္ထပ္ကိုင္ထားလို႔ေလ။ မီးခလုတ္ေတြေတာင္ မပီသရွာပါဘူးဗ်ာ။ အဲဒါ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ခင္ဗ်ား သိခ်င္ေသးလား။ ဦးဘသာစကားအတုိင္း က်ေနာ္ေျပာရရင္ “ေရွာ႔ခ္ ျဖစ္မယ္ဗ်၊ ေရွာ႔ခ္ ျဖစ္မယ္။ ခင္ဗ်ား ဘယ္ေလာက္နားလည္လို႔လဲ” တဲ႔ေလ။ ဟဲ..ဟဲ။
“ခင္ဗ်ားတို႔ မီးခလုတ္ေတြ၊ မီးႀကိဳးေတြ ျငိမ္ေနလို႔ အထင္သြားမေသးရဘူး။ သူတို႔က အခ်ိန္မေရြး ေပါက္ကြဲႏိုင္တဲ႔ ေသေစေလာက္ေအာင္ မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ ဒုကၡေပးႏိုင္တဲ႔ ပစၥည္းေတြဗ်။ ခင္ဗ်ားတို႔ မီးႀကိဳးေတြကို က်ဳပ္တေယာက္တည္း ၾကည္႔လို႔ လုံေလာက္ၿပီ မထင္နဲ႔။ ဒီအိမ္မွာ အလုပ္လုပ္တဲ႔ လူတိုင္း မီးခလုတ္ေတြကို ဂရုစိုက္ရမယ္။ မီးဖြင္႔မယ္ၾကံရင္ အနားမွာရွိတဲ႔ အ၀တ္နဲ႔ ကိုင္ဖြင္႔၊ အ၀တ္နဲ႔ပိတ္၊ ဒါပဲ။ ဒီလိုမွမလုပ္လို႔ ဓာတ္လိုက္ၿပီး ေရွာ႔ခ္ျဖစ္ရင္ တအိမ္လုံး မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ ဒုကၡေရာက္မယ္။ က်ဳပ္ပစၥည္းေတြ ဆုံးရွဳံးမယ္။ ၿပီးေတာ႔ မီးေပါ႔ဆမွဳနဲ႔ အိမ္ရွင္ျဖစ္တဲ႔ က်ဳပ္က ေထာင္က်မယ္။ ကဲ ေကာင္းၾကေသးရဲ႔လား။”
သိပ္ေကာင္းပါတယ္လို႔ က်ေနာ္ ျပန္ေျပာခ်င္စိတ္ကုိ မနက္တိုင္း ထိန္းခ်ဳပ္ရတာ တကယ္ကုိ ပင္ပန္းပါတယ္ဗ်ာ။ ဒီလက္ခ်ာဟာ တေန႔လည္း မဟုတ္ဘူး။ ေန႔တိုင္း။ ေန႔တိုင္းေတာင္ မနက္တိုင္း မကဘူး။ ရုံးသြားရုံးျပန္ အားရင္ အားသလို ပြစိပြစိ။
သူ႔မွာ ဒီစကားပဲ ေျပာစရာ ရွိပုံမ်ိဳးပါ။ တေန႔တေန႔ တအိမ္လုံးရဲ႔ မီးႀကိဳးေတြကို လိုက္စစ္ေနရတာ သူ႔မွာ အေမာ။ ဘယ္ေနရာမွာ ေပါက္ျပဲေနၿပီလဲ။ ဘယ္ေနရာမွာ ပလာစတာ ကြာေနၿပီလဲ။ ဘယ္ကလာ..ခင္ဗ်ားကလဲ။ မီးႀကိဳးေတြက သူ႔ဖာသာသူေနတဲ႔ ဥစၥာ။ ဒီအိမ္မွာ လက္ေဆာ႔တဲ႔ကေလးလဲ မရွိဘူး။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ မီးႀကိဳးကိုက္မဲ႔ ၾကြက္ေတာင္ မရွိဘူး။ အလကား သူ႔ဖာသာသူ အေၾကာက္ႀကီးေနတာ။ ေတြးေၾကာက္ေနတာ။ ဟုိကျဖင္႔ အေနသာႀကီး။
တခါကမ်ား ေျပာရရင္ ရီခ်င္တယ္။ က်ေနာ္က ဦးဘသာကို ရုံးပို႔ၿပီးအျပန္ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲ တိတ္တိတ္ေလး ၀င္လာေတာ႔ ေဒၚခင္ႀကီးက မိပုကို ေျပာေနတယ္။ “ညက တခၽြတ္ခၽြတ္နဲ႔ အသံၾကားေတာ႔ ခ်က္ခ်င္း မၾကည္႔ရဲဘူး။ သူခိုးကပ္တယ္ ေအာက္ေမ႔တာ။ ဒါနဲ႔ ေခ်ာင္းဟန္႔ၾကည္႔ေတာ႔လဲ တခၽြတ္ခၽြတ္အသံက ေပ်ာက္မသြားဘူး။ ေနာက္ဆုံးေတာ႔ ငါလည္း တံခါးေပါက္က ေခ်ာင္းၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ လား လား ဘယ္သူထင္သလဲေဟ႔ မိပု” (မိပုေရာ ေဒၚခင္ႀကီးပါ ႀကိဳသိထားတဲ႔အလား တခြိခြိရယ္ေနၾကတယ္)
“ဘယ္သူရွိရမလဲ၊ အေၾကာက္ႀကီး ေလ။ (ဦးဘသာကို ကြယ္ရာမွာ အလုပ္သမားေတြက ဒီလိုပဲ ေခၚၾကတယ္။) ဘာလုပ္ေနတာလဲ သိလား။ မီးခလုတ္ေတြတင္ မကဘူး။ အခု မီးႀကိဳးေတြပါ ညသန္းေခါင္ ပလာစတာ လိုက္ကပ္ေနတာေဟ႔။” သူတို႔ေျပာမွ က်ေနာ္လဲ မီးႀကိဳးေတြ ေမာ႔ၾကည္႔မိေတာ႔ ပလာစတာ အနီအ၀ါေလးေတြနဲ႔ ေတြ႔ရတာကိုး။ သူတို႔က အေတာမသတ္ႏိုင္ေအာင္ ရယ္ေနၾကေတာ႔ က်ေနာ္လည္း ပုန္းေနရာကေန ဟိတ္ ဆိုၿပီး ေျခာက္လိုက္တာေပါ႔။ ႏွစ္ေယာက္စလုံး အေၾကာက္ႀကီး..အဲေလ..ဦးဘသာထင္လို႔ လန္႔သြားၾကတာ ေဒၚခင္ႀကီးဆို ေၾကာက္ေသးေတာင္ ပါခ်တယ္.. ကဲ။
တကယ္ေတာ႔ က်ေနာ္တိို႔ အဲဒီကတည္းက ဆရာ၀န္ေတြ ဘာေတြနဲ႔ တိုင္ပင္ဖို႔ ေကာင္းမွန္း သိပါတယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ႔ အေျခအေနက ခင္ဗ်ားပဲ စဥ္းစားၾကည္႔ေလ။ သူက အိမ္ရွင္၊ အလုပ္ရွင္။ က်ေနာ္တို႔က အလုပ္သမား။ ျဖစ္မလားဗ်။ က်ေနာတုိ႔ ကိုယ္တိုင္က သူလို အလုပ္ရွင္ေအာက္မွာ လုပ္ေနရတာ ေရွးဘ၀ ၀ဋ္ေၾကြးလို႔ပဲ ေအာက္ေမ႔လိုက္ပါတယ္ေလ။
က်ေနာ္တို႔ အလုပ္မဆင္းရဲပါဘူး။ ဦးဘသာက တေယာက္တည္း သမားေလ။ ဒါေပမဲ႔ စိတ္ဆင္းရဲရတယ္။ စကားမစပ္သူက အေပ်ာ္အပါးေတာ႔ အေတာ္ေလး လိုက္စားတဲ႔သူေနာ္။ က်ေနာ္က သူ႔ဒရုိင္ဗာမို႔ တျခားအလုပ္သမားေတြထက္ ဒီအေၾကာင္းပိုသိတယ္။ ဒီလို စည္းစိမ္ေလးေတြ လိုခ်င္လို႔လဲ တကုိယ္တည္းေနသလားမွ မသိႏိုင္ဘဲ။ ေနာက္ၿပီး ဒီေလာက္ခ်မ္းသာေနတာေတာင္ မေက်နပ္ႏိုင္ဘဲ ထပ္ထပ္ၾကံဖန္ေနတာကေတာ႔ သူ႔ေလာဘ မီးနဲ႔ တူပါတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ္နဲ႔ သိပ္မဆိုင္လွပါဘူး။
က်ေနာ္လည္း က်ေနာ္႔ဆရာ ဦးထြန္းေအးမ်က္ႏွာနဲ႔ ႀကိတ္မွိတ္ၿပီး ေနခဲ႔ပါတယ္။ တအိမ္လုံး မီးခလုတ္ေတြတင္မကဘဲ မီးႀကိဳးေတြပါ လူနာေတြလို ပလာစတာနဲ႔ ျဖစ္ကုန္ေတာ႔ သူအေၾကာက္ႀကီးမွဳဟာ က်ေနာ္တို႔အေပၚ ေတာ္ေတာ္ ထိခိုက္ေနတယ္ဗ်ာ။ အိမ္ႀကီးမွာေနရတာ လူမခ်မ္းသာ၊ စိတ္လည္း မခ်မ္းသာနဲ႔ပါလား။ သူမ်ားလည္း ဒီလိုပဲ ေနေနၾကတာပဲ။ သာမန္ေပါ႔ဗ်။ ဒီေလာက္ အျပင္းအထန္ ေရွာ႔ခ္ျဖစ္မွာ ေၾကာက္ေနဖို႔ မလိုဘူးေလ။ သူကေျပာေတာ႔..ဘာတဲ႔၊ တေနရာက စျဖစ္ရင္ အကုန္လုံး မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္ တဲ႔။ အခုေတာ႔ ေရွာ႔ခ္ ဆိုတဲ႔စကားကုိ သူ႔စိတ္မလုံျခံဳတိုင္း က်ေနာ္တို႔ ၾကားေနရတာပဲ။
အခုျဖစ္ပုံက ဒီလိုပါ။ က်ေနာ္လဲ သူ႔အနားမွာ ရွိေနခ်ိန္ပါ။ သူခိုင္းဖို႔ က်ေနာ္႔ကို ေခၚထားပါတယ္။ သူက က်ေနာ္႔ကုိ စကားလွမ္းေျပာရင္း ဗီဒီယို ခလုတ္ကုိ သြားဖြင္႔လိုက္တယ္ဗ်။ အဲဒီမွာ ျပႆနာက စ တာပဲ။ ဟင္႔အင္း..၊ သူစိုးရိမ္ေနတဲ႔ မီးႀကိဳးေတြ မီးခလုတ္ေတြက မဟုတ္ပါဘူး။ သူဘယ္လိုမွ ေမွ်ာ္လင္႔မထားတဲ႔ တီဗီအေနာက္ဖက္ကပါ။
ပထမ မီးပြားေတြ ေျဖာင္း ေျဖာင္းဆိုၿပီး ႏွစ္ခ်က္ဆင္႔ ပြင္႔ထြက္လာတာ က်ေနာ္ေတြ႔လိုက္ ရတယ္။ တအိမ္လုံးလည္း မီးေတြ ျငိမ္းသြားတယ္။ ဦးဘသာလည္း ပထမေတာ႔ အံ႔အားသင္႔ေနတယ္။ ၿပီးမွ “သြားၿပီဗ်၊ သြားၿပီ။ ေရွာ႔ခ္ ျဖစ္ၿပီ၊ ကယ္ၾကပါအုံး”လို႔ ေအာ္ၿပီး ေခါင္းကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ အုပ္ၿပီး အခန္းထဲ ပတ္ေျပးေတာ႔တာပါပဲ။
က်ေနာ္ ဦးဘသာကို လိုက္ဆြဲပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ႔ သူက “မီး-ခိုး-ၾကြက္-ေလွ်ာက္၊ မီး-ခိုး-ၾကြက္-ေလွ်ာက္” ဆိုၿပီး ပတ္ေျပးေနေတာ႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ဖမ္းမမိဘူး ျဖစ္ေနတာ။ ေနာက္မွ ဘုန္းကနဲ ဆက္တီေပၚ ပစ္က်သြားတယ္။ မီးပြားကလဲ ခဏေလးပါ။ တကယ္႔ကို သုံး ေလးခ်က္ပါ။ ဒါေပမဲ႔ ဦးဘသာကေတာ႔ လုံး၀ သတိမလည္လာေတာ႔ဘူးေလ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္တို႔လည္း ဖုန္းေတြ အကုန္ေလွ်ာက္ဆက္ၿပီး ေဆးရုံပို႔လိုက္ရပါတယ္။
အခုေတာ႔ သူ႔ေဆြမ်ိဳးေတြက ဦးဘသာ ရူးသြားတဲ႔ကိစၥမွာ မေက်နပ္ၾကဘူးတဲ႔ေလ။ ေသြးရုိး သားရုိးလို႔ မထင္ၾကဘူးဗ်။ ဘယ္တတ္ႏိုင္မွာလဲ။ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္သမားေတြ အားလုံးကိုလဲ အလုပ္ကျဖဳတ္ပစ္လိုက္တယ္။ အေကာင္းပကတိႀကီးကေန ခုလို သြက္သြက္ခါေအာင္ ရူးသြားေတာ႔ သူတို႔ မယုံႏိုင္ၾကဘူး ျဖစ္ေနတယ္။
တကယ္ေတာ႔ ဒါ ဆန္းမွ မဆန္းဘဲ။ ဦးဘသာ ရူးသြားတာ ရူးသင္႔လို႔ရူးသြားတာပဲ လို႔ သူနဲ႔ အနီးကပ္ဆုံး ျဖစ္တဲ႔ က်ေနာ္တို႔ အလုပ္သမားေတြက သိေနတယ္။ ဦးဘသာရဲ႔ ဘယ္အလုပ္သမားကို ေမးေမး၊ အခု က်ေနာ္ေျပာသလိုပဲ ေျပာမွာပဲ။
ခင္ဗ်ားတို႔ထင္သလို ေသြးရုိးသားရုိးကိစၥ ဟုတ္ခ်င္ဟုတ္မယ္၊ မဟုတ္ခ်င္ မဟုတ္ဘူး။ ဒါ က်ေနာ္မေျပာတတ္ဘူး။ သိလည္း မသိဘူး။ ေသခ်ာတာ တခုေတာ႔ ရွိတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုရင္ ဦးဘသာတေယာက္ အေၾကာက္လြန္ၿပီး ရူးသြားတယ္ ဆိုတာပါပဲဗ်ာ။ ။
မိုးခ်ိဳသင္း
(အေပၚက သရုပ္ေဖာ္ ပန္းခ်ီက ပန္းခ်ီဆရာ ေအာင္ေအာင္တိတ္ ဆြဲတာပါ။ ပြင္႔သစ္ မဂၢဇင္း အဖုံးအျဖစ္ တခါ အသုံးျပဳခဲ႔ဖူးပါတယ္။)
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
အသက္အေၾကာင္း မတန္ခူး က ေရးလာေတာ႔ အသက္ကို မကြယ္၀ွက္တတ္သူပီပီ “က်မ အသက္ ၃၈ ၊ ခစ္ ခစ္ ခစ္” တဲ႔။ ၿပီးေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုလဲ သူ႔ထက္ႀကီးတယ္ထင္ၿပီး အမ ေခၚမိတာ ေတာင္းပန္ေနေသးတယ္။ ကိုယ္ကလဲ မတန္ခူးကို မျမင္ဖူးေပမဲ႔ ခင္ေနေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔သာ အတူသြားရရင္ ဘယ္ကိုမဆို လိုက္မယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္က ရွိၿပီးသားမို႔ သူေဖာ္ ကိုယ္ေဖာ္ဆိုၿပီး ကိုယ္႔အသက္ကိုပါ ကြန္မန္႔သြားေရးပစ္လိုက္တယ္။
တကယ္ေတာ႔ ကိုယ္က အမထက္ ၁ႏွစ္ပဲ ငယ္တာပါ လို႔။ အဲဒီလို ကြန္မန္႔မေရးခင္လဲ စဥ္းစားေသးတာ။ အမ သူ႔ အသက္အမွန္ကို ေရးထားတာကို ၃ ဂဏန္း မွာ ေအာက္က အေခ်ာင္းေလး သြားျဖဳတ္ၿပီး ၁ လိုလို သြားလုပ္ထားရ ေကာင္းမလားလို႔ပါ။ ဒါဆို မတန္ခူးက ၁၈၊ ကုိယ္က တႏွစ္ငယ္တယ္ဆုိထားေတာ႔ ၁၇ ႏွစ္ ေပါ႔။ ဟန္ကုိက်လို႔..၊ စိတ္ကူးထဲမွာ ေျပာပါတယ္။
ေနာက္ေတာ႔ သူ႔ ပို႔စ္ကို ကိုယ္၀င္ျပင္လို႔ မရတာနဲ႔ ၁ ျပင္မဲ႔ အစီအစဥ္ လက္ေလွ်ာ႔ လိုက္ရတယ္။ ရွိပါေစေတာ႔ေလ ဆိုၿပီး။ ေလာကႀကီးက အစိုးမရတာေတြလဲ ၾကာေလ သိေလပဲ ဆိုပါေတာ႔။
အသက္ဆိုတာ သူ႔ဖာသာသူေနေပမဲ႔ အဒီအသက္ကိုပဲ သြား သြား ခလုတ္တိုက္ေနရတယ္။ ဘာကိုမဆို ကိုယ္႔အသက္အရြယ္နဲ႔ သင္႔တင္႔ေလ်ာက္ပတ္တာ မလုပ္ရင္၊ မေျပာရင္၊ မေနထိုင္ရင္ သူမ်ား ေျပာစရာ ျဖစ္မွာမို႔ ဆင္ျခင္ရတာေတြ ရွိတယ္။ သူမ်ားေတာ႔ မသိဘူး၊ ကိုယ္ေတာ႔ အဲဒီလို အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးေတြ ၾကံဳဖူးတယ္။
ပထမဆုံး အသက္အေၾကာင္း စဥ္းစားမိတာ မွတ္မိသေလာက္ ဆယ္တန္းေရာက္္မွ ထင္တာပဲ။ အိမ္မွာေတာ႔ အငယ္ဆုံးမို႔ ငယ္ငယ္က တအိမ္လုံးက မီးမီးေလး၊ မီးခ်ိဳေလး နဲ႔ ခ်စ္စႏိုးေခၚၾကတာ။ ကိုယ္က ခ်ဴခ်ာသူမို႔ ၀ိုင္းၿပီး ဂရုစိုက္ၾကတာလဲ ပါတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို မီးမီးက..လို႔ ေျပာတာ အက်င္႔ပါသြားတယ္။
ဆယ္တန္းေရာက္ေတာ႔ တေန႔ အေဖ႔ကို စကားေျပာရင္း မီးမီးက မီးမီးက နဲ႔ ေျပာေနေတာ႔ အေဖက ေျပာပါတယ္။ သမီး၊ မီးမီးလို႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို မေျပာနဲ႔ေတာ႔ တဲ႔၊ သမီးလဲ အရြယ္ရၿပီ၊ သူမ်ားေတြနဲ႔ စကားေျပာရင္ နံမည္ျဖစ္ျဖစ္ တပ္ေျပာေလ..တဲ႔။ အဲဒီမွာ အရင္က ကိုယ္႔ကိုယ္ကို သတိမထားမိတာ ခ်က္ခ်င္း ဂရုျပဳမိသြားတယ္။ ကိုယ္မထင္တဲ႔ အျပဳအမူက ကေလးဆန္သလို ျဖစ္ေနတာကိုး။ အဲဒီကစလို႔ အသက္ ဆိုတာကို ထည္႔တြက္ရမွာပါလား လို႔ နည္းနည္းရိပ္မိလာတယ္ ထင္တာပဲ။
ေနာက္ေတာ႔ အေဖေျပာတာ မွန္တယ္ဆိုတာ သိလာတယ္။ တခါက အသက္ ၅၀ေက်ာ္ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ရယ္၊ သူ႔သမီးေလး တေယာက္ရယ္ အေဖနဲ႔ စကားေျပာေနၾကတာ ေဘးကနားေထာင္ေနတုန္း မီးကေလ မီးကေလ နဲ႔ ေျပာေနေတာ႔ သူ႔သမီးကို ေျပာေနတယ္ မွတ္တာ၊ ဘယ္႔ႏွယ္ဟုတ္ရမွာလဲ၊ သူ႔ကိုယ္သူ မီးကေလ လို႔ ေျပာေနတာ။ အဲဒါနဲ႔ နားေထာင္ရတာ မသင္႔ေတာ္မွန္း သိလို႔ ငါ ဒီလိုမျဖစ္တာ ေတာ္ပါေသးရဲ႔ ျဖစ္ရတယ္။
အသက္ကို ၾကည္႔လို႔ အေခၚအေ၀ၚကလဲ အေရးႀကီးေသးတယ္။ ကိုယ္ထက္ သိပ္မႀကီးရင္ အကို၊ အမ၊ မမ ေပါ႔။ ငယ္ရင္ေတာ႔ ညီမ၊ ေမာင္ေလး၊ သိပ္ငယ္ရင္ သမီး၊ သားလို႔လဲ အခုအရြယ္မွာ ေခၚေနရပါၿပီ။ ရန္ကုန္မွာေနတုန္းက ကိုယ္တို႔အိမ္မွာ လာေန၊ အလုပ္လုပ္တဲ႔ ေကာင္မေလးက ကိုယ္႔ထက္ ၅ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ငယ္ေပမဲ႔ ကိုယ္႔ကို ေခၚတာ အံတီ တဲ႔။ ေတာ္ေတာ္ ေအာင္႔သြားတာ။ ေအာ္..ငါေတာ္ေတာ္ ရင္႔က်က္ေနပုံေပါက္တယ္လို႔ ၾကံဖန္ ေျဖလိုက္ရတယ္။
တခ်ိဳ႔က်ေတာ႔လဲ အသက္သိပ္မကြာဘူးထင္လို႔ ေမးၾကည္႔ေတာ႔ ကိုယ္႔ထက္ေတာင္ ၃ ႏွစ္ေလာက္ ႀကီးေနေသးတယ္။ ေအာ္ ဒါဆို ခ်ိဳသင္းက တို႔ထက္ေတာင္ ငယ္ေနတာေပါ႔ေနာ္ တဲ႔။ ၿပီးေတာ႔လဲ ဆက္ၿပီး ခုနကေခၚသလို အမ ပဲ ဆက္ေခၚတာပဲေလ။ တကယ္ေတာ႔ အဲဒီတုန္းက တိို႔ဘယ္လို နားလည္ရမလဲ ေတြဘာေတြ လုပ္လိုက္ရမွာ။
ေနာက္တခါ ၾကံဳဖူးတာက ကိုယ္႔အမအလတ္ မေအး နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔က ရုပ္ခ်င္းက အေတာ္ဆင္တယ္။ သူနဲ႔က ရီေဖာ္ရီဖက္မို႔ တတြဲတြဲ သြားလာတတ္သလို၊ တခါတေလ အက်ီ ၤ ေတြဘာေတြ ဆင္တူ ၀တ္တတ္ေသးတယ္။ တခါက အက်ီ ၤ ဆင္တူ၀တ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္လာေတာ႔ ေနာက္ကေန ေျပာသံၾကားတယ္။ အမႊာထင္တယ္ တဲ႔။ ေကာင္ေလး ႏွစ္ေယာက္ စက္ဘီးစီးလာရင္း ေျပာေနသံပါ။ ေရွ႔ကို သြားၾကည္႔ရေအာင္ တဲ႔။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္တို႔လဲ မ်က္ႏွာၾကည္႔မိ္ရင္ေတာ႔ မဟုတ္ဘူးလို႔ ကြဲသြားေလာက္တယ္ ထင္တာေပါ႔ေလ။ သူတို႔လဲ ကိုယ္တို႔ကို ေက်ာ္တက္ၿပီး မ်က္ႏွာကို သမင္လည္ျပန္ၾကည္႔ၿပီးမွ မွတ္ခ်က္ခ်တယ္။ ဟုတ္တယ္ကြ၊ အမႊာပဲ တဲ႔။
ကိုယ္တို႔လဲ သူတို႔မွတ္ခ်က္ကို ၾကားေတာ႔ မေနႏိုင္ေအာင္ ျပံဳးစိစိ ျဖစ္သြားရတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ေသခ်ာ ျပန္စဥ္းစားလိုက္ေတာ႔ မေအးက ကိုယ္႔ထက္ ၆ႏွစ္ႀကီးတာမို႔ အမႊာထင္တာ ကိုယ္႔အတြက္ ၀မ္းသာစရာ မဟုတ္။ ကိုယ္က ၆ႏွစ္ႀကီးတဲ႔ ရုပ္ထြက္ေနတာလား၊ သူက ၆ႏွစ္ ငယ္တဲ႔ ရုပ္ျဖစ္ေနတာလား..။ ေတြးရင္ေတာ႔ ကိုယ္႔ဖက္က ၀မ္းနည္းစရာခ်ည္းပါ။
အဲဒီေတာ႔ ကိုယ္လဲ မသိစိတ္မွာ ငယ္ခ်င္သလား မသိ။ ေစ်း၀ယ္ရင္ တခါတေလ junior တန္းဖက္ သြားၿပီး အက်ီ ၤေလးေတြ ကိုယ္မွာ ကပ္ၾကည္႔ဘာညာ လုပ္မိေသးတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ကိုယ္႔ေမာင္ေတာ္က ေမးတယ္။ တူမေတြအတြက္ ၀ယ္ေပးမလို႔လား တဲ႔။ အဲဒါေတြ ခက္တာပဲ။ ဒီက ကိုယ္႔အတြက္ စဥ္းစားေနတဲ႔ဟာကို..။
ဒါက သူမ်ားေတြ အသက္မခန္႔မွန္းတတ္တာကို ေျပာျပေနတာပါ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလဲ အသက္ကို မခန္႔မွန္းတတ္လို႔ အားနာရဖူးပါတယ္။ အေဖ႔မိတ္ေဆြ အံတီတေယာက္က ကိုယ္တို႔ငယ္ငယ္ ရန္ကုန္မွာကတည္းက ခင္ခဲ႔သူမို႔ ဒီေရာက္ေတာ႔လဲ ကိုယ္႔ကို ဖုန္းအျမဲဆက္ စကားေျပာျဖစ္ေနတယ္။ ေနတဲ႔ေနရာခ်င္းကလဲ မတူေတာ႔ မေတြ႔ျဖစ္ၾကဘူးေပါ႔။
တေန႔ေတာ႔ အိမ္ကုိ ပါဆယ္ထုပ္ႀကီး တထုပ္ေရာက္လာလို႔ ဖြင္႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ဒီမွာ ရွားပါးတဲ႔ ဗမာအစားအစာေတြကို အမ်ိဳးမ်ိဳးအစုံစုံ ပို႔လိုက္တာပါ။ သူ ဗမာဆိုင္ေရာက္တုန္း ငါ႔တူမေလး စားခ်င္ရွာမွာပဲ ေတြးမိလို႔ တဲ႔။ နည္းတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ အဲဒီေတာ႔ ကိုယ္လဲ အားနာၿပီး ဘာမ်ား သူ႔ကုိ ျပန္ေပးရင္ေကာင္းမလဲလို႔ ေတြးရတာေပါ႔။
ေနာက္ေတာ႔ စဥ္းစားမိတာက အယ္လ္ေအမွာ ပဲေၾကာ္က နံမည္ႀကီးေလ။ အိမ္ရွင္မေတြ အႀကိဳက္ မုန္႔ဟင္းခါးထဲပဲ ထည္႔ထည္႔၊ အသုပ္ပဲ သုတ္စားစား လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ပဲေၾကာ္ေလးေတြ ႀကိဳက္တတ္တာမို႔ ပုံးႀကီးနဲ႔ တပုံး ပဲေၾကာ္ေတြ ၀ယ္ၿပီး ပို႔ပစ္လိုက္တယ္။ အံတီက အပ်ိဳႀကီးမို႔ တေယာက္တည္းပဲ၊ စားပါေလ႔။
ပို႔ၿပီးေနာက္ပိုင္း ဖုန္းေျပာေတာ႔ ကိုယ္လဲ မေမးဘဲ ဒီအတိုင္း တျခားအေၾကာင္းပဲ ေျပာေနတယ္။ သူ႔ဆီ မေရာက္ေသးလို႔ မသိေသးတာေနမွာ။ ေနာက္တခါ ဖုန္းဆက္ေတာ႔လဲ သူက စ ၿပီး မေျပာျပန္ဘူး၊ ပဲေၾကာ္ေတြ ပို႔လိုက္တာ ရၿပီသမီးေရ၊ ဒါနဲ႔ ရရခ်င္းကုိ မုန္႔ဟင္းခါးေလး ခ်က္စားလိုက္တာ ဘာညာ ေျပာမယ္ထင္တာ။ ဒီတေခါက္လဲ မေျပာျပန္ဘူး။
ေနာက္ေတာ႔ စဥ္းစားရတယ္။ ငါပို႔လိုက္တာ အျမန္ နဲ႔ပို႔တာပါ။ ပဲေၾကာ္ပုံး ေရာက္သင္႔ပါၿပီေပါ႔။ ဒါနဲ႔ ေနာက္တခါ ဖုန္းဆက္ေတာ႔ ေမးၾကည္႔လိုက္တယ္။ အံတီ သမီး ပဲေၾကာ္ေတြပို႔တာ ေရာက္ၿပီလား ေပါ႔။ အံတီ႔အသံက ေအးတိေအးစက္ပဲ၊ ၀မ္းသာတဲ႔အသံလဲ မဟုတ္ဘူး။ ေအး၊ ရပါၿပီ သမီး တဲ႔။ ေအာ္ ခ်ိဳသင္းက လမ္းမွာမ်ား ေပ်ာက္သလားလို႔။ ဒီမွာေတာ႔ အဲဒီ ပဲေၾကာ္လိုခ်င္ရင္ ႀကိဳေတာင္ မွာရတာ၊ နံမည္ႀကီးပဲေၾကာ္မို႔ အံတီ စားေစခ်င္လို႔ပါ ေပါ႔။
အဲဒီေတာ႔ အံတီက ျပန္ေျပာတယ္။ အံတီ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေ၀လိုက္ပါတယ္ကြယ္။ အံတီကေတာ႔ သြားေတြ မရွိေတာ႔လို႔ ပဲေၾကာ္ မစားတာ ၾကာပါၿပီ တဲ႔။ ေကာင္းပါေရာရွင္။ ေအာ္..အသက္..အသက္..၊ လုပ္ေပါက္က လူကို လာမသတ္သြားတာပဲ ကံေကာင္းတယ္ ေျပာရမလိုပါပဲေလ။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
အခုတေလာ စာမေရးျဖစ္ဘူး။ စာမေရးျဖစ္တာလား စာမေရးခ်င္တာလား စာေရးမလိုလို လုပ္ေနတာလား ဘယ္ဟာမွန္းကို ကိုယ္႔ကိုယ္ကို မသိဘူး။ အဲဒီလို ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ဘာမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတာကို သိေအာင္ပဲ ႀကိဳးစားေနသလိုလို အလိုက္သင္႔ပဲ ေနသလိုလို အကုန္လုံး လိုလိုေလးေတြပဲ လုပ္ထားတယ္။
ကိုုယ္က ဒီလို ငယ္ငယ္ကတည္းက လုပ္တတ္လို႔လားေတာ႔ မသိဘူး။ အေမနဲ႔ အမေတြက ကိုယ္႔ကို ေျပာၾကတာ ခဏခဏ ၾကားဖူးတယ္။ မိခ်ိဳ အိေယာင္၀ါး လုပ္မေနနဲ႔ေနာ္၊ လုပ္စရာရွိတာ ျမန္ျမန္လုပ္ တဲ႔။ အဲဒီတုန္းက ကေလးဆိုေတာ႔ အိေယာင္၀ါးဆိုတဲ႔ အဓိပၸါယ္ကို ဘယ္သိမွာလဲ။ ဒါေပမဲ႔ ငါ႔ရဲ႔ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ေမ်ာေနတာေလးကို ေျပာတာ ျဖစ္မွာပဲ လို႔ မသိစိတ္က လက္ခံထားတယ္။
ခုထိလဲ အိေယာင္၀ါးဆိုတဲ႔ စကားလုံးကုိ အဘိဓာန္ေတြဘာေတြမွာ ရွာၾကည္႔ဖို႔ မစဥ္းစားပါဘူးေလ။ အဘိဓာန္ထဲမွာ ရွိသလား မရွိသလားေတာင္ ရဲရဲ မသိခ်င္ပါဘူး ဆိုေန။ ငါလုပ္တတ္တဲ႔ အက်င္႔က အိေယာင္၀ါးဆိုတာေလာက္ သိရရင္ ေတာ္ၿပီေပါ႔။ ဘာလို႔မ်ား ဒီေလာက္ေတာင္ ပညာ ဆည္းပူးေနမလဲ..။ ေအးေဆးပါ။
တကယ္ေတာ႔ ေျပာရရင္ အခုအခ်ိန္မွာ အိမ္ေထာင္က်ေနတာေတာင္ ကံေကာင္းသလိုလုိ ျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ္ အိေယာင္၀ါးလုပ္ေနရင္ ေျပာမဲ႔သူက ကိုယ္႔အမ်ိဳးသားတေယာက္ပဲ ရွိေတာ႔ကာ အုပ္ထိန္းသူ တေယာက္ေလာက္ပဲ ရွိတဲ႔သေဘာမွာ ရွိတယ္။ ငယ္ငယ္ကေတာ႔ အေဖ၊ အေမ၊ အမ ၃ေယာက္၊ ေမာင္ေလးက ၁ေယာက္ (သူကလဲ အႀကီး အင္မတန္ လုပ္ခ်င္တာ)၊ ေနာက္ ကိုယ္႔ကို ျပန္တိုင္မဲ႔ အိမ္မွာ အလုပ္လုပ္တဲ႔ အမေတြကလဲ ရွိေသးတယ္။ “ေဒၚေလး၊ ေဒၚေလးသမီးက ေန႔လည္က စာက်က္မလိုလိုနဲ႔ မက်က္ဘူး၊ သီခ်င္းနားေထာင္သလိုလို၊ စာအုပ္ဖတ္ေနသလိုလို လုပ္ေနတယ္” လို႔ အေမ ညေနျပန္လာရင္ ဆီး တိုင္မဲ႔သူေတြက ရွိေသးတာ။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ဆိုပါေတာ႔။
ဟုိတေလာက မခင္မင္းေဇာ္ က tag လိုက္ေတာ႔ အဲဒီညက စာေရးဖို႔ မလိုဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ ေမးခြန္းေလးေတြ ေျဖရမွာဆိုေတာ႔ ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ကိုယ္ေျဖႏိုင္ေလာက္တဲ႔ ေမးခြန္းေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ စာေမးပြဲခန္းထဲမွာလို ေခၽြးမျပန္ဘူးေပါ႔။ ဒါနဲ႔ ဒီေန႔ေတာ႔ ဒါေလးပဲ တင္လိုက္မယ္ေလ လို႔ ကိုယ္႔ဖာသာကိုယ္ ေျပာသလိုလိုနဲ႔ သူၾကားေအာင္ ေျပာလိုက္တယ္။ သေဘာက ဒီေန႔ညေတာ႔ စာမေရးဘူးေဟ႔.. အဲဒီလို။
သူကလဲ ဒါမ်ိဳးေတြ ရုိးေနေတာ႔ အကင္းပါးတယ္။ tag တပုဒ္တင္၊ စာတပုဒ္ တင္ေပါ႔ တဲ႔။ ေခ်ာ႔သလိုလိုနဲ႔ လာေျပာတယ္။ အားပါးပါး..စာေရးတာ စက္နဲ႔ လွည္႔ထုတ္တယ္မ်ား ထင္ေနသလား..။ ကိုယ္က ေရးခ်င္သလိုေရးေနတာကို အကုိးအကားေတြ ရွာၿပီး စာတမ္းတေစာင္ ျပဳေနရသေလာက္ ခက္ခဲသေယာင္ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ အဟက္ဟက္..။ (ဒီစာကို ေယာင္လို႔မ်ား သူမဖတ္မိပါေစနဲ႔..ေက်ာ္သြားပါေစ။)
ေနာက္ေတာ႔ ကိုယ္႔ဘေလာ႔ဂ္ကို ပို႔စ္တင္ပုံတင္နည္း ျပေပးေနတဲ႔ ကိုမိုးဆီ အီးေမးလ္တေစာင္ လွမ္းပို႔လိုက္တယ္။ ကိုမိုးေရ သူမ်ားဘေလာ႔ဂ္ေတြမွာ တင္ထားတဲ႔ current status ဆိုတဲ႔ window ေလး လုပ္ေပးပါအုံး။ ဒါမွ ကိုယ္႔စာလာဖတ္သူေတြကို သတင္းေပးလို႔ ေကာင္းမွာ။ ဥပမာ “ဒီေန႔ ေနမေကာင္း..” ။ ဒီေလာက္ဆို အိုေကၿပီ။ ဖတ္တဲ႔လူေတြက လူကိုမျမင္ရေတာ႔ သနားလို႔..။ ေအာ္ ဘာမ်ား ျဖစ္ပါလိမ္႔မလဲ၊ ေနမေကာင္းဘူးဆိုေတာ႔..။ ဆီးခ်ိဳေတြမ်ား သိပ္တက္သြားသလား၊ ဘာညာေပါ႔။ စဥ္းစားပေစ.. စဥ္းစားပေစ..။
ေနာက္ထပ္ ဥပမာက.. စာေမးပြဲ ရွိလို႔ စာက်က္ေနရသည္ ..။ ဒီလိုဆိုလဲ မဆိုးဘူး။ ဒါဆို စာေမးပြဲၿပီးရင္ သူစာျပန္ေရးလိမ္႔မယ္ေလ ဆိုၿပီး ေမွ်ာ္..လို႔။ ၄-၅ ရက္ၾကာေတာ႔ ကိုယ္က စာျပန္ေရးေရာ။ အဲဒါဆိုေတာ႔ စာေမးပြဲေျဖႏိုင္လားေတြ ဘာေတြ လာေမးၾကအုံးမွာ။ ကိုယ္ကလဲ ဒီဖက္ကေန ျပံဳးျပံဳးႀကီးနဲ႔ ေျဖႏိုင္ပါတယ္ေတြ ဘာေတြ လုပ္အုံးမွာ။
ေနာက္တခါက်ရင္ေတာ႔ အဲဒီ window ေလးမွာ BUSY ဆိုၿပီး ဒါေလးပဲ ျပ ထားလိုက္မယ္။ အဲဒါဆိုရင္ေတာ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြက သိပ္မ်ားသြားၿပီ။ ကိုယ္႔အႀကိဳက္ပဲ။ အိမ္ကုိ ရပ္ေ၀းက ဧည္႔သည္လာလို႔ busy ျဖစ္တာလဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ အလုပ္က အခ်ိန္ပိုေတြ ရွိလို႔ busy တာလဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္႔အိမ္မွာ အစည္းအေ၀းလုပ္ၾကမွာမို႔ ဧည္႔ခံရ၊ ခ်က္ျပဳတ္ရမွာေတြအတြက္ busy ျဖစ္တာလဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ေတြးစမ္းပါေလ႔..။
ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္႔အမ်ိဳးသားက အိမ္ေထာင္သက္ကလဲ ၁၂ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီဆိုေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ သေဘာေပါက္ေနၿပီ ေျပာရမယ္။ သူကလဲ ခဲမွန္ဖူးတဲ႔ စာသူငယ္လို ျဖစ္ေနတာလဲ ပါတယ္။ အရင္က ကိုယ္က စာေရးေနရာက သူနဲ႔လဲ အိမ္ေထာင္ျပဳေရာ တိကနဲ စာေရးတာ ရပ္လိုက္ေတာ႔ လူေတြက သူ မေရးခိုင္းလို႔ခ်ည္း ထင္ၾကတာ။ ကိုယ္႔ရဲ႔ အိေယာင္၀ါးကို မျမင္ၾကဘူး ဆိုပါေတာ႔။ ကိုယ္ကပဲ အခ်ဳပ္ခ်ယ္ခံေနရသလိုလို..ကိုယ္႔ကို သနားၾကတာ၊ သနားၾကတာ..။
အခု ကိုယ္ စာလဲ ျပန္ေရးေရာ သူလဲ တိမ္ကင္းစင္တဲ႔ လ လို ျဖစ္သြားတယ္။ သူ႔ေၾကာင္႔ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ ရွင္းၿပီးသား ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒါေၾကာင္႔ ကိုယ္စာေရးေတာ႔မယ္ဆိုရင္ သူ႔မွာ အရမ္း ၀မ္းေတြသာေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ သူဘာလုပ္လုပ္ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ပဲ။ သိပ္ျငင္သာတယ္၊ အသံက်ယ္သြားရင္ ကိုယ္စာေရး ပ်က္သြားမစိုးလို႔॥။ ဖုန္းလာလို႔ ဖုန္းေျပာရင္ေတာင္ ခပ္ေ၀းေ၀းသြားေျပာတယ္။ ကုိယ္႔ အိေယာင္၀ါး မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ အသည္းအသန္ ႀကိဳးပမ္းေနတာေလ။
ကိုယ္စာေရးတဲ႔ စားပြဲေလးက ဧည္႔ခန္းနဲ႔ ကပ္ေနတာမို႔ သူက ဧည္႔ခန္းမွာ တီဗီၾကည္႔ေနသလိုလို နဲ႔ ကိုယ္႔ကို တခ်က္တခ်က္ လွမ္း ခ်က္ခ္ တယ္။ ဘေလာ႔ဂ္ေတြ ေလွ်ာက္လည္ေနတာလား၊ စာေရးေနတာလား ေပါ႔။ ကိုုယ္ ကြန္ပ်ဴတာ ကို စုိက္ၾကည္႔ၿပီး ျပံဳးေနရင္ ေသခ်ာတယ္၊ ဘေလာ႔ဂ္ေတြေလွ်ာက္လည္ေနၿပီ။ စာေရးဖို႔ မ စ ရေသးဘူး။ ဒါဆို စာေရးဖို႔ အိေယာင္၀ါး လုပ္ေနတဲ႔သေဘာ။ အဲဒီအခ်ိန္ဆို နည္းနည္း လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။ ၁၂ နာရီအိပ္ရမယ္ေနာ္၊ မနက္က်ရင္ အလုပ္သြားရအုံးမွာ တဲ႔။
အဲဒါဆို ကိုယ္ကလဲ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျပာလိုက္တယ္၊ တီဗီသံႀကီး ဆူေနေတာ႔ ဘယ္မွာစာေရးလို႔ ရမွာလဲ ေပါ႔။ အင္း.. အေၾကာင္းျပတာ၊ အေၾကာင္းျပတာ။ တခါတေလက်ေတာ႔လဲ ဒီလိုေျပာတယ္။ အိုက္လြန္းလို႔ စာေရးလို႔ မရပါဘူး တဲ႔။ တခါတေလက်ေတာ႔လဲ သူက်ေတာ႔ ရုပ္ရွင္ေတြ ၾကည္႔ေနၿပီး ခ်ိဳသင္းက်ေတာ႔ မၾကည္႔ဘဲ စာေရးေနရတာ မတရားဘူး တဲ႔။ တခါတေလေတာ႔လဲ သိပ္ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေျပာလိုက္တာမ်ိဳး ရွိေသးတယ္။ ဘာတဲ႔.. အသက္ေလး ရွဴပါရေစအုံး တဲ႔ေလ။ တိုင္းျပည္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနရလို႔ အလုပ္မ်ားေနရတဲ႔ အေပါက္မ်ိဳးေပါ႔။
သိတဲ႔အတိုင္း အိေယာင္၀ါးလုပ္တတ္တဲ႔သူေတြက အျမဲတမ္း ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ကာကြယ္ဖို႔ အေၾကာင္းျပခ်က္ တခုခုေတာ႔ ရွာထားရတာ။ သူမ်ားမေျပာခင္ ႀကိဳ ကန္ ထားရတာ။ ဒီေလာက္ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ ရွာထားရတာေတာင္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး အိေယာင္၀ါး လုပ္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္မေျဖာင္႔ဘဲ တထင္႔ထင္႔နဲ႔ ပတ္ေကြ႔ေနရတာ။
တကယ္ပဲ ဒုကၡႀကီးပါတယ္ေလ။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
အမ မခင္မင္းေဇာ္က ကိုယ္႔ရဲ႔အေၾကာင္း ေမးခြန္းေလးေတြနဲ႔ ေမးတာကို ေျဖေပးဖို႔ TAG လုပ္ထားပါတယ္။ TAG လုပ္တယ္ဆိုတာ အစက ဘာမွန္းမသိေပမဲ႔ ဘေလာ႔ဂ္ေလာကမွာ ဒီလို သူငယ္ခ်င္းေတြ အခ်င္းခ်င္း tag လုပ္ရင္ သူေျပာတဲ႔ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ သူလုပ္ခိုင္းသလို ကုိယ္႔အယူအဆ၊ ခံစားခ်က္ကို ကိုယ္႔နည္းကိုယ္႔ဟန္နဲ႔ ေရးရတာပါ တဲ႔။ ဒီလို tag ရင္ ေဘာ္ဒါစိတ္နဲ႔ ေရးၾကရတယ္ တဲ႔။ ဒီလို ေရး ဆိုရင္လဲ ေရးရတာေပါ႔။
ကဲ အမေရ.. အသက္ႀကီးလို႔ စာေမးပြဲေတြနဲ႔ ေ၀းသြားၿပီ ထင္တာ၊ အခုေတာ႔ ေမးခြန္းေတြ တေလွႀကီးနဲ႔ လာတိုးေနပါေပါ႔လား။ မွန္း… ေျဖၾကည္႔လိုက္စမ္းမယ္..။
ကိုယ္႔ရဲ႔ နံမည္ - မိုးခ်ိဳသင္း
ကိုယ္႔ကို သူငယ္ခ်င္းေတြက ဒီလိုေခၚတယ္ - ခ်ိဳသင္း၊ မိုးခ်ိဳ၊ xxx xxx xxx
ကုိယ္ဒီမွာ ေနတယ္ - CA – 91706
ကုိယ္႔ဆီဖုန္းဆက္ခ်င္ရင္ - ဖုန္း ဆိုလို႔ ခုမွ သတိရတယ္၊ တေနရာရာမွာ က်န္ခဲ႔ၿပီ ထင္တယ္
ကိုယ္႔ရဲ႔ အႀကိဳက္ဆုံးေတြက
အေရာင္ဆိုရင္ - အျဖဴ (မိတ္ေဆြတေယာက္ကေျပာတယ္၊ အျဖဴေရာင္ဆိုတာ ကိုယ္႔အသည္းႏွလုံး ရဲ႔ အေရာင္ တဲ႔၊ ဒါဆို သူ႔ heart က ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ႀကီးေပါ႔ :))
အ၀တ္အစားဆိုရင္ - လွၿပီး ရုိးရင္ ႀကိဳက္တာပဲ
အစားအစာဆိုရင္ - အကုန္ႀကိဳက္ေနေတာ႔ ေရြးရခက္တယ္..
ပစၥည္းဆိုရင္ - fancy နားကပ္လွလွေလးေတြ..(၀ယ္ၿပီး အလွၾကည္႔တာ၊ သိပ္မ၀တ္ဘူး)
သီခ်င္းဆိုရင္ - သိပ္ေအာ္ေနတဲ႔ သီခ်င္းေတြကလြဲရင္ အကုန္ႀကိဳက္ ။
(အရမ္းေအာ္ေနရင္ ကိုယ္႔ကို ဆူတယ္ထင္လို႔ မႀကိဳက္)
စာေရးဆရာ - ပုဂၢိဳလ္စြဲ မရွိပါဘူး။ အႏုပညာပါရင္ သေဘာက်ပါတယ္။
စာအုပ္ - အရြယ္နဲ႔လိုက္ၿပီး အႀကိဳက္ေျပာင္းတတ္သလားလို႔..
Life style - ေရာင္႔ရဲၿပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းပဲ ေနခ်င္တယ္
ကိုယ္႔ရဲ႔ ၀ါသနာ - စာဖတ္ သီခ်င္းနားေထာင္ ရုပ္ရွင္ၾကည္႔
အလိုခ်င္ဆုံး လက္ေဆာင္ - ဘယ္သူ႔ဆီကလဲ ?
ကိုယ္႔ရဲ႔ အခ်စ္ဆုံးသူက - မိဘ
ကိုယ္႔ရဲ႔ အေလးစားဆုံးသူက - ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္
ကိုယ္႔ရဲ႔ အခင္ဆုံး သူငယ္ခ်င္းက - ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ ေမာင္ႀကီး
ကိုယ္႔ကို အမ်ားဆုံး နားလည္မွဳေပးႏိုင္သူက - အထက္ပါအတိုင္း
ကိုယ္႔ရဲ႔ အမုန္းဆုံးသူက - မိုက္ခဲတို႔ အုပ္စု
ရင္အခုန္ဆုံး အခ်ိန္ - ရုိလာကိုစတာ စီးတဲ႔အခ်ိန္
အေၾကာက္ဆုံး အခ်ိန္ - ကိုယ္ခ်စ္ခင္သူေတြ ဆုံးတဲ႔အခ်ိန္
အေပ်ာ္ဆုံး အခ်ိန္ - တာ၀န္ေက်တယ္လို႔ ထင္တဲ႔အခ်ိန္
အမွတ္တရေန႔ - အမ်ားႀကီးပဲ
ဆုေတာင္းတိုင္းသာ ျပည္႔မယ္ဆိုရင္ ေတာင္းမဲ႔ဆု - တရားသျဖင္႔သာ ျဖစ္ရ၊ ေနရ ပါလို၏
အခ်စ္ ဆိုတာ - စိတ္ထဲမွာ ၾကည္ႏူး ေအးခ်မ္းတာ..
အမုန္း ဆိုတာ - မရွိရင္ ေကာင္းတာေပါ႔
အလြမ္း ဆိုတာ - ေတာ္ေတာ္ခံရခက္တဲ႔ ေ၀ဒနာ
သံေယာဇဥ္ ဆိုတာ - ကိုယ္ကပဲ ျဖည္႔ဆည္းေပးခ်င္တာ
ဘ၀ ဆိုတာ - အမေလး.. ၂ လုံး တည္းမို႔ပဲ..
သူငယ္ခ်င္း ဆိုတာ - ကိုယ္နဲ႔အတူ ေပ်ာ္၊ ကိုယ္နဲ႔ အတူ ငို..
ခ်စ္သူ ဆိုတာ - ေမတၱာနဲ႔ အျပန္အလွန္ နားလည္ယုံၾကည္တတ္သူ
ကိုယ္႔ကုိယ္ကို ဒီလို ထင္တယ္ - သူမ်ားေတြ ေျပာဖို႔ ထားလိုက္မယ္
ကိုယ္႔ရဲ႔ လက္စြဲေဆာင္ပုဒ္က - ရုိးသားမွဳသာ ခ်စ္စရာ
အေျပာခ်င္ဆုံး စကားတခြန္း - ေျပာခ်င္တာေတြ ေျပာပစ္လိုက္ၿပီးၿပီ။ ဘာမွ ခ်န္မထားဘူး။
ကဲ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ကိုယ္႔စိတ္ထဲရွိတာ အရုိးသားဆုံး ေျဖထားပါတယ္။ အမ ေက်နပ္မယ္ ထင္ပါရဲ႔။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ငယ္ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ရွိခဲ႔တယ္။ ဆယ္တန္းတုန္းက သိပ္ခင္ရတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမေလးပါ။ အသားက ညိဳညိဳ၊ မ်က္ႏွာက ခ်ိဳခ်ိဳ၊ ဆံပင္က တိုတို နဲ႔။ နံမည္က တိုးတိုး တဲ႔။
အဲဒီတုန္းက ဆယ္တန္းဆိုေတာ႔ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္ေလာက္ကေပါ႔။ ကိုယ္႔အိမ္မွာ စာ စု သင္ၾက၊ က်က္ၾကေတာ႔ အသိတေယာက္က တဆင္႔ သူပါ ပါလာတယ္။ အေဖကလဲ ကိုယ္တို႔ကို ျမန္မာစာ သင္ေပးတယ္။ ကိုယ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လဲ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ခင္သြားလိုက္ၾကတာ ညီအမေတြလိုကို ျဖစ္သြားပါေလေရာ။
သူက ေအးလဲေအး၊ သေဘာလဲ ေကာင္း၊ စာရွင္းျပတာလဲ ေတာ္တယ္။ ဆယ္တန္း တႏွစ္လုံး ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္က အျမဲတတြဲတြဲပဲ။ သူနားမလည္တာ ကိုယ္ရွင္းျပ၊ ကိုယ္နားမလည္တာ သူရွင္းျပ ေပါ႔။ မွားရင္လဲ ႏွစ္ေယာက္အတူတူ ဆရာအဆူခံၾကရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ဆို မ်က္ရည္ေလး ၀ဲတဲ ၀ဲတဲနဲ႔ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ၾကည္႔ရင္း ျပံဳးၿပီး အားေပးရတယ္။ ၀မ္းနည္းလြယ္တဲ႔ေနရာမွာလဲ တူၾကတယ္ေလ။
သူေနတာက မဂၤလာဒုံ အရာရွိရိပ္သာမွာ။ ကိုယ္ေနတာက တကၠသိုလ္ ၀င္းထဲမွာ။ ကိုယ္တို႔အိမ္မွာ စာသင္ၿပီးရင္ မဂၤလာဒုံကို အေ၀းႀကီး ညတိုင္း ျပန္ရတယ္။ ဒါေပမဲ႔ သူက တရက္မွ စာအလာသင္ မပ်က္ဘူး။ ေနမေကာင္းေတာင္ အေႏြးထည္ေလးနဲ႔ လာတာပဲ။
မွတ္မွတ္ရရ ကိုယ္က သူ႔ကို ၀ါးယပ္ေတာင္ေလးတေခ်ာင္း ေပးဖူးတယ္။ ယပ္ေတာင္ရြက္ကေလးေတြေပၚမွာ ကိုယ္က လက္ေရး၀ိုင္း၀ုိင္းႀကီးႀကီး ေတြနဲ႔ နင္ စိတ္မအိုက္ေနေစဖို႔ တဲ႔၊ ကိုယ္ေရးတာကို သူက သေဘာက်လြန္းလို႔ ေျပာမဆုံးဘူး။
ဆယ္တန္းေအာင္လို႔ တကၠသိုလ္တက္ေတာ႔ သူနဲ႔ ကိုယ္ ေမဂ်ာ ကြဲသြားတယ္ေလ။ သူက ဓာတုေဗဒ၊ ကိုယ္က ဘူမိေဗဒ။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္ကအတန္းအားတာနဲ႔ လွစ္ကနဲဆို သူ႔ဆီေရာက္သြားၿပီ။ သူကလဲ အားတာနဲ႔ ကိုယ္တို႔ဖက္ ကူးလာၿပီ။ ညဆိုရင္လဲ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေက်ာင္းကအေၾကာင္းေတြ ေျပာၾကတာေပါ႔။
ေနာက္ေတာ႔ အေရးအခင္းျဖစ္လို႔ ေက်ာင္းပိတ္ၾကေတာ႔ ေက်ာင္းမွာ မေတြ႔ရေတာ႔ဘူး။ ဖုန္းနဲ႔ပဲ စကားေျပာၾက၊ အဆက္အသြယ္လုပ္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔လဲ မသိဘူး၊ သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ေ၀း သြားသလိုပဲ ခံစားရတယ္။ ကိုယ္ကလဲ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ဆႏၵျပတဲ႔အထဲေရာက္လို႔။ သူကလဲ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္ေတာင္ မထြက္ျဖစ္ဘူး တဲ႔။ အဲဒါေတြနဲ႔ ခပ္ကင္းကင္းမွာ ေနသတဲ႔။
အဲဒီကတည္းက စကားေတြ ေျပာၾကရင္ သူေျပာတာလဲ ကိုယ္မခံစားႏိုင္၊ ကိုယ္တို႔ ခံစားခ်က္ကိုလဲ သူ နားမလည္ႏိုင္၊ သူ အထင္ႀကီးတာလဲ ကိုယ္က အထင္မႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ဖုန္းလဲမဆက္ျဖစ္၊ အရင္လို ဖက္လွဲတကင္းလဲ စကား မေျပာျဖစ္ေတာ႔ဘူး။ ရန္ျဖစ္ၾကတာလဲ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ေလ။
ေနာက္ေတာ႔ ကိုယ္႔အေဖ အထဲ ေရာက္သြားတယ္။ အေဖ႔ကို သူက ဆရာတေယာက္အေနနဲ႔ အင္မတန္ခ်စ္တာမို႔ အဲဒီတုန္းက သူ ဖုန္းဆက္လာတယ္။ အဲဒါ သူနဲ႔ ေနာက္ဆုံး ဖုန္းဆက္ျဖစ္တာ ထင္တာပဲ။
ဘာျဖစ္လို႔ ဆရာ႔ကို ဖမ္းၾကတာလဲ တဲ႔။ ကိုယ္လဲ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ နင္လဲ အေဖ႔အေၾကာင္း သိေနတာပဲေလ။ အေဖက ကဗ်ာဆရာ၊ ေက်ာင္းဆရာတေယာက္ပဲ။ ကဗ်ာဆရာ.. ကဗ်ာေရးလို႔ ဖမ္းတယ္ တဲ႔၊ ေက်ာင္းဆရာ..ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ အတူရွိလို႔ ဖမ္းတယ္ တဲ႔။ ခုထိ ငါတို႔ အေဖ႔သတင္း မရေသးဘူး။ ၈လေက်ာ္ၿပီ..။
သူလဲ အသံတိတ္သြားတာမွ အၾကာႀကီး။ ခ်ိဳသင္း.. ငါ စိတ္မေကာင္းပါဘူး တဲ႔။
အဲဒီတုန္းက သူလဲ ဖုန္းကိုင္ရင္းေတြး၊ ကိုယ္လဲ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ ေတြးေနလိုက္တာ။ အဲဒီတုန္းက သူဘာေတြ စဥ္းစားေနလဲ လို႔ အခုအခ်ိန္မွာ သိခ်င္မိတယ္။ သိပ္ခင္တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ အေတြးမွာ အမုန္းေတြေတာ႔ မပါဘူး ထင္တာပဲ။
ေက်ာင္းေတြၿပီးၾကေတာ႔ ကိုယ္လဲ အလုပ္နဲ႔ မအား၊ သူလဲ ေက်ာင္းမွာ ဆရာမ ျပန္လုပ္ေနတာ သိရတယ္။ တခါကေတာ႔ ေက်ာင္းထဲကို ကိစၥတခုရွိလို႔ သြားေတာ႔ ေတာင္ငူေဆာင္ ကင္တင္းမွာ သူနဲ႔ ဆုံေသးတယ္။ ႏွစ္ေယာက္သား ျပန္ေတြ႔ရလို႔ ၀မ္းသာတာ မဖုံးဖိႏိုင္ဘူး။ သူက ေျပာေသးတယ္။ တေန႔ကေတာင္ ငါ နင္႔ကုိ အိပ္မက္မက္ေသးတယ္ တဲ႔။ ဒီလိုပဲ သူအျမဲ ေျပာေနက်။ ကုိယ္လဲ အျမဲသတိရတာေတြကိုေတာ႔ ရင္ထဲမွာပဲ သိမ္းထားလိုက္ပါတယ္။
ေနာက္ ၄ႏွစ္ၾကာေတာ႔ အေဖလဲ ျပန္လြတ္လာတယ္။ အေဖထြက္လာၿပီးမွ ကိုယ္လဲ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာမွာ အလုပ္သြားလုပ္တယ္။ သူ႔အေၾကာင္းေတာ႔ နီးစပ္ရာ အျမဲေမးမိလို႔ သူ စစ္တပ္က ဗိုလ္ႀကီး တေယာက္နဲ႔ အိမ္ေထာင္ျပဳသြားတာ ၾကားပါတယ္။ ကိုယ္႔မဂၤလာေဆာင္လဲ မဖိတ္မိ၊ သူ႔ မဂၤလာေဆာင္လဲ မသြားျဖစ္ဘူး ထင္ပါရဲ႔။
ခ်စ္သူခင္သူေတြ ေ၀းသြားၾကတာေတြက အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေတာ႔ ရွိၾကတာပဲ။ ဘယ္လုိပဲ ေ၀းေ၀း ေ၀းၾကၿပီဆိုရင္ စိတ္ေတာ႔ ထိခိုက္ၾကရတာပါပဲေလ။
ကိုယ္႔မွာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကို ခင္မိၿပီဆိုရင္ တိုးၿပီး ခင္ဖို႔သာ ရွိခဲ႔တာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီးထဲက ဒီသူငယ္ခ်င္းေလးတေယာက္ကေတာ႔ ခ်စ္စ ေလးေတာင္ ျပတ္သလိုလို ျဖစ္ရတာမို႔ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္။ တကယ္ေတာ႔ ကိုယ္ကလဲ ဘာမွ မဟုတ္၊ မင္းကို မုန္းလို႔လဲ မဟုတ္၊ စနစ္ဆိုးတခုကို မရွိခိုးႏိုင္တာပါပဲ။
ဂဏန္းတြဲေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ကိုယ္က မွတ္ဥာဏ္သိပ္ေကာင္းတာမဟုတ္ေပမဲ႔ သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ကုိေတာ႔ ခုထိ မွတ္မိေနတုန္းပဲ။ အသုံးမျပဳတာ ႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ၾကာေနတဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္ေလးတခုေပါ႔ေလ။
တို႔ျပည္ တို႔ရြာ လငပုပ္ဖမ္းတာက လြတ္တဲ႔ တေန႔က်ရင္ ကိုယ္လဲ ကိုယ္႔ျပည္ကို ျပန္ႏိုင္ၿပီး မင္းအိမ္ကုိ လာလည္ခြင္႔ရမယ္ ထင္ပါရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းရယ္။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
လူေလးနဲ႔ ဘုံဘုံအေၾကာင္း ေရးၿပီးေတာ႔ မိုးပြင္႔တို႔ ညီအမေတြအေၾကာင္း ေရးရအုံးမယ္။ ေရွ႔မွာ ေျပာခဲ႔သလိုပဲ ကိုယ္႔အမအလတ္က ေမြးတဲ႔ မိုးပြင္႔နဲ႔ မိုးဥ ဆိုတဲ႔ သမီးေလး ႏွစ္ေယာက္ရယ္၊ အမအငယ္က ေမြးတဲ႔ စႏၵရာနဲ႔ မာယာဆိုတဲ႔ သမီးေလး ႏွစ္ေယာက္ရယ္ ရွိေသးတယ္။
နံမည္ေတြက အတိုေကာက္ေခၚလိုက္တာပါ။ တကယ္ေတာ႔ သူတို႔ နံမည္ေတြက အရွည္ႀကီးေတြ။ အေဒၚကိုယ္တိုင္ ေခၚရတာ ေမာလြန္းလို႔ အျပည္႔အစုံသာ ေခၚရရင္ ေရေသာက္ၿပီး ေခၚရမယ္။ သီရိမိုးပြင္႔မူယာစိုး တဲ႔၊ ေရႊစင္မိုးဥ တဲ႔၊ စႏၵရာမိုးျမင္႔ကေလး တဲ႔၊ မာယာမိုးျမင္႔ကေလး တဲ႔။ အမေလး ငါ႔ကို ေရေပးစမ္းပါအုံး၊ ယပ္ခတ္ေပးၾကပါအုံး ေျပာရမဲ႔ အေပါက္ပါ။
သူတို႔ေလးေတြ ေမြးေတာ႔ သူတို႔အဖိုး၊ ကိုယ္တို႔အေဖက အားလုံးကို အေမ ၀င္စားတယ္ခ်ည္း ထင္တာ။ ကိုယ္တို႔အေမက ခပ္ငယ္ငယ္က ဆုံးသြားေလေတာ႔ အေမ က သမီးေတြ ကိုယ္၀န္ရွိတဲ႔အခါ ၀င္စားၿပီး အေဖ႔ဆီျပန္လာတယ္ပဲ အေဖက ထင္တယ္။ မဟုတ္လဲ ဇြတ္ပဲ ထင္တယ္။ ကေလးက ဘာေလးလုပ္လိုက္လုပ္လိုက္၊ အေမနဲ႔တူတယ္ပဲ ထင္တာကိုး။
မိုးပြင္႔ေလး သုံးႏွွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိတုန္းက စကားကလဲ တတ္၊ ခ်စ္စရာကလဲ အင္မတန္ေကာင္းေတာ႔ အေဖက သူ႔ဧည္႔သည္ေတြလာရင္ သူ႔ေျမးကို အျမဲ ထုတ္ၾကြားတယ္။ ေျမးကေလးေရ၊ ဖိုးဖိုးဆီ လာပါအုံးကြယ္။ (မိုးပြင္႔ကေလးက ေတာက္ေတာက္ ေတာက္ေတာက္နဲ႔ ေျပးလာတယ္) ကဲ ေျဖလိုက္ပါအုံး၊ သမီးက ဘယ္သူလဲ တဲ႔ (ဧည္႔သည္က မေမးရပါဘဲ အေဖက ၀င္ေမးတာပါ)။ ဧည္႔သည္ကလဲ ျပံဳးၿပီး ၾကည္႔ေနရတာေပါ႔။
အဲဒီေတာ႔ မိုးပြင္႔က ‘သမီးက ဖြားဖြားျမင္႔ျမင္႔စန္းပါ’ တဲ႔။ ဧည္႔သည္ကလဲ ဟာ ကနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ၾကည္႔စမ္း၊ ဆရာ႔အမ်ိဳးသမီး ျပန္၀င္စားတာ၊ ကေလးကေတာင္ ေျပာေနၿပီေပါ႔။ အေဖကလဲ အရမ္းေက်နပ္တဲ႔မ်က္ႏွာနဲ႔ ျပံဳးၿပီး ဧည္႔သည္ကို ျပန္ၾကည္႔တယ္။ ေတြ႔လား.. ဆုိတဲ႔သေဘာ။ အဲဒီလို အဓိပၸါယ္ပါပါ ၾကည္႔ေနၾကတုန္း ကေလးက ဆက္ေျပာလိုက္တယ္။ “အဲဒါ ဖိုးဖိုးသင္ေပးတာ” တဲ႔ေလ။ ၿပီးပါေလေရာ။
မိုးဥေလးေမြးေတာ႔ အေဖ ဗမာျပည္မွာ မရွိေတာ႔ဘူး။ မိုးဥကို သူ႔အဖိုး မျမင္ဖူးလိုက္ရဘူး။ မိုးဥကေတာ႔ အသားက ေတာ္ေတာ္ညိဳေလေတာ႔ သူ႔အေမ မေအးက ငါ သူ႔ကိုယ္၀န္ႀကီးနဲ႔ ပုဂံသြားလို႔ ေနပူလွ်ပ္သြားတယ္ ထင္တယ္ တဲ႔။ သူ႔ရုပ္က ကိုယ္ငယ္ငယ္ကနဲ႔ ခၽြတ္စြပ္တူတာမို႔ မေခ်ာရွာပါဘူး။ ဆံပင္ကလဲ ပလူေမႊးပလူေတာင္ပဲေလ။ ရုပ္တင္မကဘူး၊ စိတ္ကပါ အေဒၚနဲ႔တူတယ္လို႔ ေျပာရမလိုပါပဲ။ သူမလုပ္ခ်င္တာဆို ဘယ္သူခိုင္းခိုင္းမလုပ္ဘူး၊ ေခါင္းေတာ္ေတာ္မာပါတယ္။
သူငယ္ငယ္က ၾကက္ဥျခင္းႀကီးတင္ထားတဲ႔ စင္ကို မွီေနလို႔ ကိုယ္က သမီးေရ၊ စင္ လဲၿပီး ၾကက္ဥ ေတြကြဲကုန္မယ္၊ မမွီနဲ႔ လို႔ေျပာတာ သူက နားမေထာင္ပါဘူး။ ေျပာလိုက္မွ လူကိုၾကည္႔ၿပီး စင္ကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ကိုင္ေတာင္ လွဳပ္လိုက္ေသးတာပါ။ ဟဲ႔ ဒီကေလး၊ မလုပ္ပါနဲ႔ဆို လို႔ ေျပာေတာ႔ ပိုေတာင္ လွဳပ္လိုက္ေသး။ ဒါေပမဲ႔ အဲဒါေလးကိုပဲ ေျပာေျပာၿပီး ခ်စ္ေနရျပန္ပါေရာ။
မႏွင္းကေမြးတဲ႔ အၾကီးမေလးကေတာ႔ စႏၵရာ တဲ႔။ စႏၵရာကေတာ႔ ေအးတယ္။ သူ႔ဖာသာသူ ပုံဆြဲ၊ စာလုပ္ပဲ ေနတယ္။ စာလဲ ေတာ္တယ္။ သူတို႔ကေတာ႔ ျမန္မာျပည္မွာ ေမြးတာမဟုတ္လို႔ ကိုယ္႔အမက ဗမာစာကို အေရးအဖတ္အဆို အျမဲသင္ေပးတယ္။ အသက္က ၇ႏွစ္မွာ ကိုယ္႔ဆီကို ဗမာလို စာေရးတာမ်ား ေခ်ာ လို႔။ တေန႔က ဖုန္းဆက္ေတာ႔ ကမၻာမေၾက လဲ အလြတ္ရၿပီတဲ႔။ အေဖ႔ကဗ်ာေလးေတြလဲ အကုန္ဆိုတတ္ၾကတယ္။
စႏၵရာက ကိုယ္တို႔ညီအမေတြ ၀ုိင္းဖြဲ႔စကားေျပာၾကရင္ သူ႔အေဖ နားမလည္မွာစိုးလို႔ သူူတို႔အေဖ ဘာသာစကားနဲ႔ ကိုယ္တို႔တခြန္းေျပာ၊ သူက တခြန္းဘာသာျပန္ ေျပာျပေနတာ။ ကိုယ္တို႔စကား၀ိုင္းနားမွာ အရုပ္ကေလးေတြနဲ႔ ေဆာ႔ရင္းနားေထာင္ၿပီး ျပန္ေျပာေနတာေလ။ အေဖ႔သမီးေလးေပါ႔။
အငယ္မေလး မာယာကေတာ႔ သူ႔အဖိုးနဲ႔အတူဆုံးကေလးပဲ။ လူေတြကို ဘယ္လို ခင္မွန္းမသိ၊ အားလုံးနဲ႔ တည္႔ေအာင္ ခင္ေအာင္ေပါင္းတတ္တယ္။ အငယ္ဆုံး ျဖစ္ေပမဲ႔ လူတိုင္းကို အေလွ်ာ႔ေပး ေပါင္းတတ္တယ္။ မာယာဆိုတဲ႔အတိုင္း မူယာမာယာကလဲ မ်ားပါဘိ။ ရုပ္ကေလးက သူ႔အမလို မေခ်ာေပမဲ႔ ခ်စ္စရာေလးမို႔ ေတြ႔တဲ႔လူတိုင္းက ခ်စ္ၾကတယ္ေလ။
သူ႔ကိုလဲ အေဖက အေမ၀င္စားတယ္ ထင္ျပန္ေသးတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ မာယာတို႔ငယ္ငယ္ အေဖ သြားေနတုန္းက အေဖ႔ကိုပဲ တခ်ိန္လုံး လိုက္ၾကည္႔ေနတာ တဲ႔။ တခ်ိန္လုံး ဟိုနားက ေခ်ာင္းၾကည္႔လိုက္၊ ဒီနားက ေခ်ာင္းၾကည္႔လိုက္နဲ႔ တဲ႔။ ကေလးေလးတေယာက္က တခ်ိန္လုံး ေခ်ာင္းၾကည္႔ေနေတာ႔ ေနရတာေတာင္ မလြတ္မလပ္ျဖစ္ရတယ္ တဲ႔။ အေမ႔လိုလဲ သီခ်င္းေလး တေအးေအးနဲ႔ဲ ေနတတ္ေသးတယ္။
တခါကေတာ႔ အေဖက မာယာ႔အေၾကာင္းခ်ည္း ေျပာေနေတာ႔ မာယာက ေတာ္ေတာ္စကား တတ္ေနၿပီလား လို႔ ေမးၾကည္႔မိတယ္။ အေဖက တတ္လိုက္တာမွ သမီးရယ္၊ သူ႔ဖာသာသူ သီခ်င္းေတြေတာင္ ဆုိေနတာ တဲ႔။ အဲဒါနဲ႔ အံ႔ၾသၿပီး “ဘာသီခ်င္းေတြ ဆိုေနတာလဲ အေဖ” ဆိုေတာ႔ နဂါးနီ ကို ညည္းေနတာဆိုပဲ။ သူ႔ေျမးကို ခ်စ္လြန္းေတာ႔ သူ႔ဖာသာသူ သံစဥ္ညည္းတာေတာင္ နဂါးနီ ဆုိေနတယ္ ထင္ေနတာေလ။
မာယာက စာက်ေတာ႔ နည္းနည္း ပ်င္းခ်င္တယ္။ အဲဒါနဲ႔ သူ႔အေမက ကႀကီးခေခြးသင္တာ မရေတာ႔ ဗမာပီပီ လက္ကို ခပ္စပ္စပ္ေလး ရုိက္လိုက္တယ္တဲ႔။ အဲဒီေတာ႔ အသားေလးက နီသြားတာေပါ႔။ အဲဒါကို မာယာက သူ႔ေက်ာင္းက ဆရာမကို သြားျပတာပါ။ ဒဏ္ရာကို ျပၿပီး “ေမေမ ကႀကီးခေခြး” ဆိုၿပီး သြားတိုင္တာပါ။ ဆရာမကလဲ သူ႔အေမကို ကႀကီးခေခြးဆိုတာ ဘာအဓိပၸါယ္လဲ ေမးပါသတဲ႔။ သူ႔အေမလဲ ငါ႔ကိုေတာ႔ တိုင္ကုန္ၿပီဟ ဆိုၿပီး မီးပူနဲ႔ တိုက္မိတာကို ေျပာတာပါလို႔ ေျဖလိုက္ရသတဲ႔။ ေတာ္ေတာ္လာတဲ႔ကေလးေတြ ပါ။
တေန႔ကလဲ ကိုယ္က ဖုန္းဆက္ေတာ႔ မာယာကဖုန္းကိုလာကိုင္ၿပီး “ခ်ိဳခ်ိဳ၊ မီးလုံး မီးသီး၊ မီးလုံး မီးသီး” နဲ႔ လာေျပာေနပါတယ္။ ကိုယ္လဲ နားမလည္တာနဲ႔ ဘာေျပာတာလဲ မီးလုံး မီးသီးဆိုတာ ဆိုၿပီး သူ႔အေမကို ေမးမိတယ္။ အဲဒီေတာ႔ မႏွင္းက ငါ မီးလုံးမီးသီးကို သတ္ပုံစစ္တာ မရလို႔ မီးလုံးမီးသီးကို လက္ညိွဳးထိုးၿပီး အေခါက္ ၁၀၀ ဆိုခိုင္းလို႔ နင္႔ကို လာတိုင္တာ ေနမွာ တဲ႔။ အဲဒါနဲ႔ ဗမာစာ ေၾကာက္ကုန္ပါ႔မယ္ သိပ္မၾကမ္းပါနဲ႔ လို႔ တားလိုက္ရတယ္။
သူတို႔ကလဲ သူတို႔အဖိုးကို ေတာ္ေတာ္ ခ်စ္ၾက၊ ေနာက္လဲ ေနာက္ၾကတယ္။ အေဖ အရမ္းစ်ာန္၀င္ၿပီး စာေရးရင္း စဥ္းစားေနတုန္း ျဗဳန္းကနဲ ေဘာလ္ပင္ကို ဆြဲယူသြားလို႔ ေအာ္..ဒီကေလးႏွယ္ ဆိုၿပီး အေတြးပ်က္ရတာလဲ ခဏခဏ။ တေရးတေမာ အိပ္ရင္လဲ ကိုယ္ေပၚခြတက္ၿပီး မ်က္လုံးျဖဲၾကည္႔ၾကေသးတာ။ အိပ္မအိပ္ စစ္တာေလ။
အခု သူတို႔ ညီအမ ေလးေယာက္က ကိုယ္တို႔ ညီအမ ေလးေယာက္လိုပဲ တတြဲတြဲ လုံးေနၾကၿပီ။ အရြယ္ေလးေတြက သိပ္အကြာႀကီးမဟုတ္ေတာ႔ ေဆာ႔ေဖာ္ေဆာ႔ဖက္၊ ေက်ာင္းသြားေဖာ္ ေက်ာင္းသြားဖက္ အေဖာ္ရေနတာေပါ႔။
တေန႔ကေတာ႔ မာယာကေျပာတယ္တဲ႔။ မာယာ႔ရင္ထဲမွာ ဖိုးဖိုး အျမဲ ရွိတယ္ တဲ႔။ ကိုယ္လဲ သူတို႔ေလးေတြ ႀကီးလာခ်ိန္မွာ သူတို႔အဖိုးကို အနားမွာ ရွိေစခ်င္လိုက္တာ။ အဖိုးရဲ႔ အဆုံးအမနဲ႔ ၾကီးျပင္းေစခ်င္လိုက္တာလို႔ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္မိပါတယ္။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ကိုယ္႔မွာ တူ၊ တူမ ၆ ေယာက္ေတာင္ ရွိတယ္။ ကိုယ္တို႔မွာ သားသမီးကလဲ မရွိေတာ႔ ဒီကေလးေတြကိုပဲ ခ်စ္လိုက္ရတာ။ ႏွစ္ေယာက္စလုံးက ကေလးဆို သိပ္ခ်စ္ေတာ႔ တေန႔တေန႔ သူတို႔အေၾကာင္းေလးေတြပဲ ေျပာၿပီး အေငြ႔ရွဴေနရတယ္။ ကေလးေတြက သူတို႔ မိဘေတြနဲ႔အတူေနၾကတာဆိုေတာ႔ သူတို႔လာလည္တဲ႔အခါ၊ ကိုယ္သြားလည္တဲ႔အခါေလာက္ပဲ ေတြ႔ရတာေလ။
သူ႔အမက ႏွစ္ေယာက္ေမြးထားတယ္၊ လူေလးနဲ႔ ဘုံဘုံ တဲ႔။ ကိုယ္႔အမအလတ္ မေအးက ႏွစ္ေယာက္ ေမြးတယ္။ မိုးပြင္႔ နဲ႔ မိုးဥ တဲ႔။ အမအငယ္ မႏွင္းက ႏွစ္ေယာက္ ေမြးတယ္။ စႏၵရာ နဲ႔ မာယာ တဲ႔။
တူ၊ တူမေတြရွိေတာ႔မွ ငယ္ငယ္က အေမ ေျပာတဲ႔စကား တယ္မွန္ပါလား လို႔ ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ ငယ္ငယ္ကေတာ႔ အေမ႔ကို ေန႔တို္င္းေလာက္ ေမးရတာ။ အေမ သားသမီးထဲမွာ ဘယ္သူ႔အခ်စ္ဆုံးလဲ လို႔။ အေမကလဲ အျမဲတမ္း ဒီအေျဖပဲ ေျဖတယ္။ ေအာ္ သမီးရယ္၊ တေယာက္တမ်ိဳးစီ ခ်စ္ရတာေပါ႔၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ပိုတယ္ မရွိပါဘူး တဲ႔။
ကိုယ္ကလဲ အေမ ဘယ္အခ်ိန္မ်ား ေယာင္မွားၿပီး ကိုယ္႔ကို အခ်စ္ဆုံးေပါ႔ လို႔မ်ား ေျဖလိုက္မလဲ လို႔ ေန႔တိုင္း ေမးတာ။ အေမကလဲ တခါမွ ေယာင္လို႔ မေျဖဘူး။ တကယ္ေတာ႔ အဲဒါအမွန္ပဲ ဆိုတာ အခု ကိုယ္႔မွာ တူ တူမေတြ ရွိေတာ႔ သိၿပီေလ။
လူေလးကေတာ႔ ကိုယ္႔ကို အင္မတန္ကပ္တယ္။ ရန္ကုန္မွာေနတုန္းကဆို ေက်ာင္းဆင္းလို႔ အိမ္မွာ လြယ္အိတ္ခ်ၿပီးတာနဲ႔ ကိုယ္တို႔အိမ္ဖက္ ကူးလာၿပီး အိမ္မွာပဲ ေနေတာ႔တာ။ ည မိုးခ်ဳပ္မွ သူ႔အိမ္ျပန္တယ္။ အဲဒီတုန္းက သူက ၅ႏွစ္၊ ၆ႏွစ္သားေလာက္ ရွိေသးတာ။ သူ႔အတြက္ ဘာမွ အထူးအေထြ လုပ္ေပးစရာ မလိုဘူး။ သူက စာဖတ္ ၀ါသနာပါေတာ႔ အိပ္ယာထဲမွာ သူက ေရႊေသြးေပါင္းခ်ဳပ္ဖတ္၊ ကိုယ္ကလဲ စာအုပ္တအုပ္ဖတ္ၿပီး ေနၾကတာပဲ။
ရန္ကုန္မွာတုန္းက ကိုယ္နဲ႔လူေလးကို အျမဲတတြဲတြဲေတြ႔ရတတ္တယ္။ သူ႔တူေလးဆိုေတာ႔ ရုပ္ကလဲ သူနဲ႔ဆင္ေနတယ္၊ အဲဒီေတာ႔ တခ်ိဳ႔ မိတ္ေဆြေတြက ကိုယ္႔ကေလးပဲ ထင္ၾကတယ္။ ကိုယ္ကလဲ လူေလးကို ကိုယ္႔သား အထင္ခံရလဲ မနည္းဘူးဆိုၿပီး မဟုတ္ဘူး ဘာညာ မရွင္းဘူး။ သူကလဲ ကိုယ္သြားေလရာ တေကာက္ေကာက္ လိုက္တာပဲေလ။
သူ တာဇံ တီဗီဂိမ္း ကစားရင္ ကိုယ္က ေဘးမွာ ထိုင္ၿပီး ေ၀ဖန္တာပါ။ ကစားနည္းက တာဇံသြားတဲ႔လမ္းမွာ ေမ်ာက္ေတြထြက္လာၿပီး ေႏွာင္႔ယွက္တတ္လို႔ ေျခာက္ထုတ္၊ အုန္းသီးနဲ႔ ေပါက္ အဲလိုလုပ္ရတယ္။ ႏို႔မို႔ဆို ေမ်ာက္က ကိုက္ရင္ အမွတ္ေလ်ာ႔တယ္ ဆိုပါေတာ႔။ အဲဒါဆို ကိုယ္က ေဘးကေနၾကည္႔ေနတယ္၊ လူေလးက ေမ်ာက္ကို အုန္းသီးနဲ႔ သုံးခါေပါက္လို႔ ေမ်ာက္က ေပ်ာက္သြားၿပီဆိုရင္ ကိုယ္က ထ ေျပာၿပီ။ သားရယ္၊ ေမ်ာက္ကေလး သနားပါတယ္၊ အဲဒီလို လုပ္တာ အံတီခ်ိဳ မႀကိဳက္ဘူးေနာ္၊ ေမ်ာက္ကေလးကို မေပါက္နဲ႔ေနာ္။
ဟာ အံတီခ်ိဳကလဲ၊ သား မေပါက္ရင္ သား တာဇံ ေသသြားမွာေပါ႔။ သူက ကိုက္တယ္ဗ် တဲ႔။ ကိုယ္ကလဲ စ ခ်င္တာနဲ႔ အတည္ယူၿပီး လူေလးရယ္၊ ေမ်ာက္ကေလး သနားပါတယ္ လို႔ ေဘးကေန တခ်ိန္လုံး ထိုင္လုပ္ေနတာ။ ေနာက္ေတာ႔ သူ စိတ္ညစ္လာတယ္။ ဒါ ကစားေနတာ အံတီခ်ိဳရ။ ကဲ ကဲ သား ေမ်ာက္ကို ေရွာင္သြားၿပီေနာ္၊ မသတ္ေတာ႔ဘူးေနာ္။ ဒါေပမဲ႔ အခ်ိန္ေတြၾကာကုန္လို႔ အမွတ္ေတြေတာ႔ ေလ်ာ႔ကုန္ပါၿပီ တဲ႔။
သူ႔ညီမေလးကေတာ႔ ဘုံဘုံတဲ႔။ ဘုံဘုံေလးကေတာ႔ အရမ္း အကင္းပါးတာပါ။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ လူေလးကို ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္က ပိုခ်စ္တယ္မ်ား ထင္ေနသလား မသိ၊ ကိုယ္တို႔လာရင္ သူ႔မွာ လုပ္ေပးကိုင္ေပးခ်င္တာ ပ်ာလို႔။ စာကလဲ ေတာ္လိုက္တာ ေျပာစရာ မရွိ။ အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ဘယ္သူကမွ မေျပာရဘဲ စာေတြ လုပ္ေတာ႔တာပဲ။ စာၿပီးမွ ကစားတယ္။
ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္တို႔လာၿပီလို႔ အသံၾကားတာနဲ႔ သူေရးေနတာ၊ လုပ္ေနတာေတြ အကုန္ခ်၊ ေျပးၿပီး ေရသြားခပ္ရတာ။ အံတီခ်ိဳ ေသာက္ပါအုံး တဲ႔။ ကိုယ္အျပင္သြားမယ္ဆိုရင္လဲ သူ႔အိမ္က ႏွင္းဆီေတြ၊ စပယ္ေတြခူးၿပီး ကိုယ္ပန္ဖို႔ ေပးရတာ အေမာ။ သူလဲ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္ နဲ႔ သူ႔ကို ခ်စ္ေအာင္ လုပ္ရတာေပါ႔ေလ။
ဘုံဘုံေလးက အလွအပလည္း ႀကိဳက္တတ္ေတာ႔ ကိုယ္႔ရဲ႔ ဆြဲႀကိဳးေလးေတြ၊ ကလစ္ေလးေတြ လိုခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ႔ သူက သူ႔အေမ ဆူမွာလဲ စိုးတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ကိုယ္က ေျပာရတယ္။ သမီးေလး၊ အံတီခ်ိဳတို႔မွာ သားသမီးလဲ မရွိေတာ႔ တူ၊ တူမေလးေတြ အတြက္ပဲေပါ႔။ သမီးတို႔မွ မယူရင္ ဘယ္သူယူမလဲ ေပါ႔။ အဲဒါနဲ႔ သူလဲ ကိုယ္႔အေျဖကို ေက်နပ္ၿပီး ယူတယ္။ ေနာက္ေတာ႔ သူ႔အေမက သိသြားလို႔ သူ႔ကို ဆူေတာ႔ ဘုံဘုံက ဘာျပန္ေျပာသလဲဆိုရင္ အံတီခ်ိဳ႔ဆီမွာ သားသမီးမွ မရွိတာ ယူရမွာပဲ တဲ႔။ အခု အံတီခ်ိဳလဲ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနၿပီ၊ ဒီေတာ႔ ယူကို ယူရမွာပဲ တဲ႔။ သူက သူယူမိတာ ပိုခိုင္မာေအာင္လို႔ ျဖည္႔ေျပာလိုက္တာေလ။ ကိုယ္တို႔မွာ ရီ လိုက္ရတာ။
သူတို႔ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္က ခဏခဏ ေနာင္ဂ်ိန္ပေလးတတ္ေတာ႔ ကိုယ္က ကစားနည္း တခု လုပ္ထားရတယ္။ သည္းခံတမ္း ကစားတာေလ။ တေယာက္ကို တေယာက္က သည္းခံလိုက္ရင္ သည္းခံလိုက္တဲ႔လူကို အမွတ္ ၁မွတ္ ေပးတယ္ေပါ႔။ အမွတ္မ်ားတဲ႔သူကို ကိုယ္က သူတို႔ေတာင္းဆိုတာ ၀ယ္ေပးမယ္ေပါ႔။ အဲဒီလို စည္းကမ္းလုပ္ထားတယ္။
တေန႔က်ေတာ႔ လူေလးနဲ႔ဘုံဘုံက ကိုယ္႔ကို ဥာဏ္စမ္းစာအုပ္တအုပ္ကိုင္ၿပီး ၀ိုင္းေမးခြန္းထုတ္ၾကတယ္။ ကိုယ္ကလဲ ဥာဏ္စမ္းဆိုရင္ ခပ္တုံးတုံးမို႔ လုံး၀ မစဥ္းစားခ်င္ဘူး။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကလဲ ညိွထားတယ္၊ အေျဖမေျပာေၾကးေပါ႔။
ဒါနဲ႔ စ ေမးတယ္၊ အံတီခ်ိဳ ကမၻာေပၚမွာ ဘယ္အရာက အေလးဆုံး လဲ တဲ႔။
ကိုယ္။ ။ ဒါေလးမ်ား...၊ ေက်ာက္တုံးႀကီးေပါ႔..
လူေလးနဲ႔ ဘုံဘုံ ။ ။ မဟုတ္ဘူး..
ကိုယ္။ ။ ဒါဆို ဘာျဖစ္ပါလိမ္႔မလဲ..ကဲ အံတီခ်ဳိလဲ မသိေတာ႔ဘူးကြာ၊
ဘုံဘုံ။ ။ (သူက အဲဒီဥာဏ္စမ္းစာအုပ္ကုိ အကုန္ဖတ္ၿပီး မွတ္မိေနေတာ႔ အရမ္းေျပာခ်င္ေဇာနဲ႔) ေအာ္၊ အံတီခ်ိဳကလဲ ဒါေလးက လြယ္လြယ္ေလး..။ မ်က္ခြံေပါ႔ အံတီခ်ိဳရဲ႔၊ သူက အိပ္ခ်င္ၿပီဆိုရင္ ေလးလြန္းလို႔ ဘယ္လိုမွ တြန္းလို႔ မရေတာ႔ဘူးေလ။
လူေလး။ ။ (အသံအက်ယ္ႀကီးနဲ႔) ဘုံဘုံ!!! နင္ေျပာလိုက္ျပန္ၿပီလား။ ငါေဒါသထြက္လာၿပီေနာ္။ ေအးေလ.. သည္းခံလိုက္ပါမယ္ေလ၊ အံတီခ်ိဳ သား သည္းခံလိုက္တယ္ေနာ္၊ တမွတ္ေနာ္။
ေနာက္ ဆက္ေမးၾကျပန္ေရာ..
လူေလးနဲ႔ဘုံဘုံ။ ။ လူတေယာက္က အျမင္႔ႀကီးေပၚက ခုန္ခ်တာ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး တဲ႔၊ အဲဒါ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။
ကိုယ္။ ။ အိပ္မက္ထဲမွာမို႔လို႔ ျဖစ္မွာေပါ႔၊ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။
ဘုံဘုံ။ ။ (ၾကားျဖတ္ၿပီး) မဟုတ္ဘူးေလ အံတီခ်ိဳရဲ႔။ သူက ေရထဲခုန္ခ်ေတာ႔ ဘာမွ မျဖစ္ဘူးေပါ႔။
လူေလး။ ။ ဘုံဘုံ!!! နင္ေျပာလိုက္ျပန္ၿပီလား။ မေျပာပါန႔ဲဆိုမွ..။
ေအးေလ.. သည္းခံလိုက္ပါတယ္ေလ၊ အံတီခ်ိဳ သားသည္းခံလိုက္တယ္ေနာ္။
ဒီလိုနဲ႔ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ စာအုပ္တအုပ္လုံး ကုန္ေအာင္ ေမးခြန္းေတြ ေမးလိုက္ၾက၊ ကိုယ္က မေျဖႏိုင္ေတာ႔ စဥ္းစားလိုက္၊ ဘုံဘုံက မေနႏိုင္လို႔ အေျဖ ၀င္ေျပာလိုက္၊ လူေလးက ဘုံဘုံ လို႔ ေအာ္ၿပီး ေဒါသျဖစ္လိုက္၊ ေနာက္ သည္းခံလိုက္ပါတယ္ေလ ဆိုၿပီး တမွတ္ယူလိုက္။
စာအုပ္လဲ ကုန္ေရာ လူေလးလဲ သည္းခံံရတဲ႔အမွတ္ေတြ ေတာ္ေတာ္ရသြားၿပီ။ ဘုံဘုံလဲ မေနႏိုင္လို႔ အေျဖ၀င္ေျပာမိတာ ေနာက္ဆုံးက်ေတာ႔ သူ႔အကိုက အမွတ္ေတြရၿပီး သူ႔မွာ မ်က္ႏွာေကာင္းလဲ မရ။ အိပ္ယာေပၚသြားေမွာက္ၿပီး တအိအိနဲ႔ ငိုပါေလေရာ။
ကိုယ္လဲ အဲဒီ သည္းခံတမ္း ကစားတာေလးကို ခုထိမေမ႔ႏိုင္ဘူး ျဖစ္သြားေတာ႔တာပါပဲေလ။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
