အသက္ကေလးက ရလာေတာ႔ ဘာရယ္မဟုတ္၊ ဟိုေတြး ဒီေတြးနဲ႕ ေတြးေနမိတတ္ၿပီ။ အရွိန္နဲ႔ လိမ္႔ေနတဲ႔ ဘ၀ယႏၱရားၾကီးကို ခဏ နား၊ ေနာက္ျပန္ လွည္႔ၾကည္႔၊ ဘ၀မွန္ကူကြက္ေတြကို အစီအရီ စီကာ စဥ္ကာ ေနမိတတ္တယ္။
ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေတြ ျပန္ေတြးရမွာ ဘယ္ေတာ႔မွ မပ်င္းခဲ႔။ အေမက ၀လုံးေလးေတြ ၀ိုင္း၀ိုင္းေရးတတ္ေအာင္ သင္ေပးတယ္။ အေဖက ကဗ်ာေလးေတြကို မပီကလာ ပီကလာ ျဖစ္ေပမဲ႔ အသံသာသာ နဲ႔ ဆိုတတ္ေအာင္ သင္ေပးတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္အသိုင္းအ၀ိုင္းက မတ္မတ္ရပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနတဲ႔ ကိုယ္႔ကို ရပ္ႏိုင္ေပ႔ ရပ္ႏိုင္ေပ႔ လို႔ လက္ခုပ္တီးၿပီး အားေပးခဲ႔ၾကတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ္႔ရဲ႔ ေႏွးေပမဲ႔ တိုးတက္လာတဲ႔ ေသးေသးေကြးေကြးေလးေတြအတြက္ မိဘကို ဦးဆုံး ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ သူတထူးကို ေက်းဇူးတင္တတ္တဲ႔စိတ္ကို မိဘက အေမြေပးခဲ႔တယ္။ တခုခုကို ကိုယ္ရတိုင္း သမီးေရ..ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ လို႔ ေျပာေလ.. တဲ႔။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ မမ၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ကိုကို..၊ ..ဦးဦး၊..ေဒၚေဒၚ စသျဖင္႔..။
စာသင္ခန္းထဲေရာက္ေတာ႔ ကိုယ္တို႔ရဲ႔ ျမန္မာစာေပဆိုတာကိုက ေက်းဇူးတရားသိတတ္ျခင္း ဆိုတာက စ ခဲ႔တာကို သိလာတယ္။ ရာဇကုမာရ္ေက်ာက္စာ ဆိုတာ မိဘကို ေက်းဇူးတရား သိတတ္ျခင္း ရဲ႔ အထင္အရွား သမိုင္း မွတ္တမ္းတခု။
ဒါနဲ႔ ေကာင္းျခင္းတခုခုကို လက္ခံရရွိတိုင္း ေက်းဇူးတင္ရမယ္ ဆိုတာ သိတတ္လာတယ္။ ေက်းဇူးတင္ဖို႔ မေမ႔ေလ်ာ႔ေအာင္ ၾကိဳးစားမိလာတယ္။ ေနာက္ေတာ႔ နားလည္လာတာက ကိုယ္လိုခ်င္တဲ႔ ပစၥည္းဥစၥာတခုခု ရလိုက္မွ မဟုတ္ဘဲ စိတ္ခ်မ္းေျမ႔မွဳတခု၊ စိတ္ၾကည္ႏူးစရာတခု သူ႔ေၾကာင္႔ ကိုယ္ရရွိလိုက္ရင္လဲ ေက်းဇူးတင္ရမွာပဲ။
အဲဒီအခါ ေက်းဇူးတရားက ပိုက်ယ္ျပန္႔သြားၿပီ။
ပို႔စကဒ္ထဲက စာေၾကာင္းတေၾကာင္းကလဲ အမ်ားၾကီး စကားေျပာသြားတတ္တယ္။ ကိုယ္ထိုင္ဖို႔ သူ ထ ေပးလိုက္တဲ႔ အျပဳအမူကလဲ ေက်းဇူးပဲ။ သူၾကည္႔ဖို႔ မွ်ၿပီး သူ႔ဖက္ ပိုေရႊ႔ ေပးလိုက္တဲ႔ ဖတ္စာအုပ္ေလးေၾကာင္႔လဲ အနီးၾကီးနီးသြားခဲ႔ၿပီ။ မိုးထဲမွာ ကိုယ္႔ဖက္ကို တိုးေပးလိုက္တဲ႔ ထီးေစာင္းေစာင္းေလးတေခ်ာင္းဟာလဲ ေက်းဇူးတရားကို မွတ္တမ္းျပဳတတ္ပါေသးတယ္။
တခါတေလေတာ႔ ဟင္းေလးတမယ္၊ လက္ဖက္ေလးတပြဲ၊ ကိတ္မုန္႔ေလး တခ်ပ္၊ ေရခဲမုန္႔ေလး တခု.. အဲဒါေလးေတြကို သတိတရ ရိုက္ၿပီး ပို႔တဲ႔ဓာတ္ပုံေလးကိုက တဖက္လူရဲ႔ သဒၶါတရား ေခါင္းေလာင္းျမည္သံကို ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ၾကားလိုက္ရတတ္တယ္။
သူ႔ဖာသာသူ စပ္လိုက္တဲ႔ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ကလဲ ကိုယ္႔စိတ္ကို ၾကည္ႏူးသြားေစလို႔ ေက်းဇူးတင္မိတာပဲ။ ကိုယ္႔ကို ဘာတခြန္းမွ မေျပာဘဲ ငဲ႔ညွာလိုက္တဲ႔ အျပဳအမူေလးတခုကလဲ ကိုယ္႔ရင္ကို ေက်းဇူးတရားေတြနဲ႔ လွဳပ္ခါေစခဲ႔ၿပီ။
ေနာက္ထပ္ တဆင္႔တိုးၿပီး ကိုယ္စဥ္းစားမိတယ္။ ကိုယ္႔ကို တိုက္ရိုက္ မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္ခ်စ္ခင္သူေတြကို စိတ္ခ်မ္းသာေစတာကိုလဲ ေက်းဇူးတင္ရမွာပါပဲ။ ကိုယ္႔မိဘကို ဂရုစိုက္တဲ႔အတြက္ ကိုယ္႔ေမာင္ႏွမသားခ်င္းေတြကို ေက်းဇူးတင္တယ္။ သူတို႔ရဲ႔ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း၊ တပည္႔တပန္းေတြကို ေက်းဇူးတင္တယ္။ ကိုယ္႔အမ၊ ညီမ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၾကင္နာတဲ႔အတြက္ သူတို႔ခ်စ္သူေတြကို ကိုယ္ေက်းဇူးတင္တယ္။ ကိုယ္႔ တူ၊ တူမေလးေတြ ေပ်ာ္ရႊင္တဲ႔အတြက္ သူတို႔မိဘေတြကို ကိုယ္ေက်းဇူးတင္တယ္။
ေနာက္ေတာ႔ ဒိထက္ ပိုၿပီး ေက်းဇူးစက္၀န္းကို ပိုခ်ဲ႔ထြင္ခဲ႔ၾကတယ္။ ကိုယ္႔မိသားစု ေသးေသးေလး ကေန တဆင္႔ ကိုယ္႔ပတ္၀န္းက်င္၊ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔ ကိုယ္႔ တိုင္းျပည္၊ ကိုယ္႔လူမ်ိဳးအတြက္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔သူေတြကို ကိုယ္တို႔က ပိုလို႔ေတာင္ ေက်းဇူးတင္သင္႔တာေပါ႔။ သူတို႔က လူတဦးခ်င္းစီရဲ႔ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို စိတ္ေစတနာ သဒၶါတရားထက္ထက္သန္သန္ နဲ႔ မိမိကိုယ္က်ိဳး လုံးလုံးမပါဘဲ ကိုယ္တတ္စြမ္းရာ ေနရာကေန အက်ိဳးျပဳေနၾကတာမဟုတ္လား။
တခ်ိဳ႔ဆိုရင္ ကန္႔သတ္ခ်က္၊ ေဘာင္ေတြ မတရားစည္းမ်ဥ္းေတြၾကားကေန ေစတနာ သဒၶါတရား ထက္ထက္သန္သန္နဲ႔ အလုပ္လုပ္ၾကတယ္။ မႏိုင္၀န္ကို မွ်ထမ္းၾကတယ္။ ဘ၀မွာ ေအးေအးေဆးေဆးေနႏိုင္ပါလ်က္ မျငိမ္းခ်မ္းႏိုင္ဘဲ သူ႔အပူ ကိုယ္မွ်ယူလို႔ လူမွဳေရး လုပ္ၾကတယ္။ အတိုက္အခံလုပ္ၿပီး တခ်ိဳ႔ ေထာင္က် တန္းက် လူမွဳေရး လုပ္ၾကရတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ။
လိုအပ္ခ်က္ေတြကို မ်က္ႏွာမလႊဲပစ္ႏိုင္တဲ႔ စိတ္ေကာင္းေလးတခုေၾကာင္႔သာ ျဖစ္မွာပဲ လို႔ ရုိးရုိးေလး ေတြးမိပါတယ္။ ေကာင္းတဲ႔လူက ေကာင္းတဲ႔အလုပ္ကို လုပ္တာ ဘာျဖစ္လို႔ ကိုယ္တို႔က appreciate မလုပ္ႏိုင္ရမွာလဲ။ ေကာင္းတဲ႔ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ေနတာကို အားေပးတာေတာင္မွ ရာဇ၀တ္မွဳလုပ္ေနရသလို သုိသိုသိပ္သိပ္ မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ မလွဴဒါန္းခ်င္ပါဘူး။ သူတို႔ေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆိုတာ ရဲရဲ၀ံ႔၀ံ႔ မေျပာျပသင္႔ဘူးလား။
အခု ျပည္ပမွာေရာက္ရွိေနတဲ႔ ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားေတြက ျပည္တြင္းမွာ လူမွဳေရးလုပ္ေနတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ထူး ေတြကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာတဲ႔ ပြဲေလးတခု လုပ္ၾကမယ္ တဲ႔။ အေမရိကားမွာ ရွိတဲ႔ ျမိဳ႔ၾကီး ၁၄ျမိဳ႔မွာ ရွိတဲ႔ ျမန္မာေတြ ေပါင္းၿပီး လုပ္ၾကမွာပါ။ ျပည္တြင္း ျပည္ပ မည္သူမဆို ပါ၀င္လို႔ရတယ္ လို႔ ဖိတ္ေခၚထားပါတယ္။
ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားေတြရဲ႔ အက်ိဳးကို ေစတနာ႔၀န္ထမ္း သယ္ပိုးတဲ႔အတြက္ ဒီလူရွိျခင္း ဟာျဖင္႔ ျမန္မာျပည္အတြက္ ဂုဏ္ယူစရာ တရပ္ပါပဲ လို႔ လူသိရွင္ၾကား အသိအမွတ္ျပဳတဲ႔ပြဲပါ တဲ႔။ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ႔ ဂုဏ္ကို ေဆာင္လို႔ “ျပည္႔သူ႔ဂုဏ္ရည္ (Citizen of Burma Award)” ေပးခ်င္တာပါ တဲ႔။ အဲဒီ website ကို ဒီ link ေလးကေန သြားႏိုင္ပါတယ္။
ကိုယ္လဲ တတ္အားသ၍ လွဴလဲ လွဴတယ္၊ ကူလဲ ကူတယ္။ vote လုပ္ၿပီး မဲလဲ ထည္႔ပါတယ္။ ခ်စ္ခင္ရတဲ႔ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ ဒီ၀က္ဆိုက္ကို သြားေလ႔လာၿပီး vote လုပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ အခ်ိန္တိုတြင္းမွာ လုပ္ရတဲ႔ ပထမဆုံးႏွစ္ျဖစ္တဲ႔အတြက္ လိုအပ္တာေတြ ရွိပါတယ္။ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာ ပိုျပည္႔စုံႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ကိုယ္တို႔ လွဴႏိုင္တဲ႔ အလွဴေငြအင္အားက သူတို႔ရဲ႔ လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔စာရင္ မေျပာပ ေလာက္တာ အမွန္ေပါ႔။ ဒါေပမဲ႔ ဒီဂုဏ္ျပဳ အလွဴေငြဟာ ဘယ္အစိုးရရဲ႔ ေထာက္ပံ႔ေၾကးမွ မဟုတ္ဘူး၊ ေငြေၾကးရွင္ၾကီးေတြရဲ႔ အခြန္ကင္းလြတ္ သဒၶါေၾကးေတြ မဟုတ္ဘူး။ ျပည္ပက ပင္ပင္ပန္းပန္း အလုပ္လုပ္သူေတြရဲ႔ stressful life ေတြၾကားက ရလာတဲ႔ ေခၽြးနည္းစာေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ျပည္သူေတြရဲ႔ ေက်းဇူးတင္ ဂုဏ္ျပဳပ၀ါေလး နဲ႔ အေသအခ်ာ ထုပ္ပိုးထားတဲ႔ ျဖဴစင္တဲ႔ သာဓုေခၚမွဳသာ ျဖစ္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ႔ ျမန္မာျပည္မွာ လူမွဳေရးလုပ္ေနတဲ႔သူေတြ အင္မတန္ကို မ်ားျပားလွတယ္။ ျမန္မာေတြရဲ႔ စိတ္ရင္းကိုက ကူညီခ်င္စိတ္က အရင္းခံတဲ႔အျပင္ တိုင္းျပည္ကလဲ အစစအရာရာမွာ လိုအပ္ေနေလေတာ႔ တေယာက္တလက္ တြဲထူၾကရတာ..။
အဓိက က ဒီလူေတြဟာ လူသားပီသစြာ ကိုယ္႔တိုင္းျပည္ ကိုယ္႔လူမ်ိဳးရဲ႔ လူမွဳဘ၀ျမွင္႔တင္ေရး အတြက္ တေထာင္႔တေနရာကေန ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ အနစ္နာခံၿပီး စြမ္းစြမ္းတမံ လုပ္ေနပါလား၊ ဒါဟာ ငါတို႔ ျမန္မာျပည္သားေတြ ဂုဏ္ယူထိုက္တဲ႔ လူေတြပါလား လို႔ အမ်ားသိၿပီး သာဓုေခၚ ၾကည္ႏူးပီတိ မွ်ေ၀ခ်င္တာ..။
ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ႏိုင္ငံျခားအဖြဲ႔အစည္းေတြက လူ႔တန္ဖိုးကို လိုက္ၿပီး လူ႔အခြင္႔အေရးဆိုင္ရာ၊ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ၊ စာေပနဲ႔ အႏုပညာဆိုင္ရာ ဆုေတြ ရွိၾကပါတယ္။ အဲဒီထဲက ဆုတခ်ိဳ႔ေတြကို ျမန္မာျပည္က ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ အနစ္နာခံတဲ႔ လူပုဂၢိဳလ္ေတြ ရၾကတယ္ဆိုတာ မုဒိတာပြားစရာ သိဖူး မွတ္ဖူးပါတယ္။
ဒါေပမဲ႔ ျမန္မာျပည္သားကို ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သားေတြကိုယ္တိုင္က appreciate လုပ္၊ အသိအမွတ္ျပဳ ဆု ခ်ီးျမွင္႔တာေတာ႔ ၾကားခဲလွပါတယ္။ ကိုယ္႔အဖို႔မွာေတာ႔ ကိုယ္႔လူမ်ိဳးူတေယာက္ရဲ႔ လုပ္ရပ္ ကို ကိုယ္႔ျပည္သူ ျပည္သားက ခ်ီးျမွင္႔ဂုဏ္ျပဳတယ္ဆိုတာကို ပိုတန္ဖိုးထား အေလးအနက္ျပဳမိပါတယ္။ ေနာင္တခ်ိန္ လြတ္လပ္ မွ်တ တဲ႔ လူ႔ေဘာင္သစ္တခုမွာ တိုင္းျပည္က တင္႔တင္႔တယ္တယ္ အသိအမွတ္ျပဳ ဂုဏ္ျပဳရမွာပါ။
ရုိးရုိးေလးပါပဲ။ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ အနစ္နာခံ လုပ္ေနသူမ်ားကို က်မ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ လို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာပါတယ္။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ဘာလိုလိုနဲ႔ အတာကူးတဲ႔ ႏွစ္ဦးသၾကၤန္ကိုေတာင္ ေရာက္ပါၿပီ။
ကိုယ္ငယ္ငယ္ လူမွန္းသိတတ္စ အရြယ္ကတည္းက သၾကၤန္ဆိုတဲ႔ အသံၾကားရင္၊ သၾကၤန္သီခ်င္းသံ ျမဴးျမဴးၾကြၾကြအသံၾကားရင္ ရင္ထဲမွာ ေပ်ာ္ၿပီး တလွပ္လွပ္ နဲ႔ ေနတတ္တယ္။ သၾကၤန္ေရ ဘယ္ေလာက္စိုစို ဘယ္ေတာ႔မွ မဖ်ားဘူး။ အတာေရဟာ လူကိုက်န္းမာေစသတဲ႔။ အတာေရေအးနဲ႔ ကိုယ္၊ စိတ္ မေကာင္းတဲ႔ အညစ္အေၾကးေတြကို ေဆးေၾကာရသတဲ႔။
အခုေတာ႔ တူးပို႔ တူးပို႔သံ မၾကားရတဲ႔ အရပ္မွာ ပိေတာက္ပန္းရနံ႔ေလးကို လြမ္းမိတယ္။ ေရစိုစိုမွာ ေမ်ာလာတဲ႔ ပိေတာက္ေၾကြေလးေတြကို သတိရတယ္။ ခြက္စုတ္ကေလးနဲ႔ ေရၾကြက္ျမီးတန္းေလးကို ခံၿပီး ပက္ရတာကို ေပ်ာ္ခဲ႔တယ္။ ေရစိုစိုမွာ ထမိန္တုပ္တုပ္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ႔ရတာကို ျပန္ခံစားမိတယ္။
ျမနႏၵာ ဆိုတဲ႔ အသံၾကားရင္ တိတ္တိတ္ကေလး လက္ေလးေတြ ခ်ိဳးၿပီး က ေနမိတတ္တာကို ဘယ္လိုလုပ္ ေမ႔မလဲ။ သၾကၤန္ သံခ်ပ္ေတြ နားေထာင္ရင္း ျပဳံးေပ်ာ္ ရယ္ေမာခဲ႔ရတဲ႔ လြတ္လပ္မွဳေလး ျပန္လိုခ်င္ေသးတယ္။ က်ေနာ္ ေရေလာင္းမယ္ေနာ္ လို႔ ခပ္တိုးတိုး ခြင္႔ေတာင္းတာကိုလဲ ေခါင္းအသာညိတ္ ခြင္႔ျပဳလိုက္ခ်င္ေသးတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ခပ္ေ၀းေ၀းက ေခ်ာင္းၾကည္႔ေနခဲ႔ရတဲ႔ သၾကၤန္ေလးေတြဟာ အလြမ္းေတြ တစိုစို နဲ႔ ရင္႔က်က္ခဲ႔ရပါၿပီ။ အခု ဘယ္လို သၾကၤန္မ်ိဳးမ်ားလဲ လို႔ ေငးေမာ ေတြးေတာ..။ ပိေတာက္ပြင္႔ေၾကြေလးေတြနဲ႔အတူ ဘီယာေတြ စီးေနတဲ႔ သၾကၤန္လား၊ ပိေတာက္ပန္းန႔ံေတြကို ဖုံးလႊမ္းေနတဲ႔ အကင္နံ႔ေတြနဲ႔ သၾကၤန္လား၊ မိန္းကေလးေတြ ပိုပိုလွလာတဲ႔ သၾကၤန္လား။ ခြက္ကေလးေတြနဲ႔ ေရပက္တမ္း ေဆာ႔ေနၾကမဲ႔ ကေလးသူငယ္ေလးေတြက ဘီယာ စီးကရက္ လိုက္ေရာင္းစီးပြားရွာေနတဲ႔ သၾကၤန္လား။ မီးစက္သံေတြ ၾကြက္ၾကြက္ညံေနတဲ႔ သၾကၤန္လား။
ဘာပဲေျပာေျပာ သၾကၤန္ဟာ ေခတ္ကို ေပၚေပၚထင္ထင္ လွစ္ဟ ျပေနမွာပါပဲ။ သၾကၤန္ခံစားမွဳေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဘယ္လိုပဲ ေျပာင္းသြားသြား သၾကၤန္ကိုေတာ႔ ခ်စ္ေနမိမွာပါပဲ။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ အေ၀းက သၾကၤန္ကို စူးစမ္းခ်င္စိတ္တ၀က္နဲ႔ အေဖ႔ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ကို အမွတ္တရ တင္လိုက္ပါတယ္။ ဖတ္ၾကည္႔ၾကပါအုံး။
အခ်စ္ေရ နဲ႔ အခ်စ္ သၾကၤန္
ျမန္မာႏိုင္ငံ၌
သၾကၤန္ က်ၿပီ။
အကေတြ အခုန္အပ်ံ
ဗုံသံေတြ အေတာမသတ္
မေမာတတ္ႏုိင္ေအာင္ သၾကၤန္ပြဲ
ဆင္ႏႊဲေနၾကေရာ႔မလား။
ၾကည္း ေရ ေလတပ္ေတြေၾကာင္႔
မီးေရေလျပတ္ၿပီး
သမီးေတြ အပ္ရတဲ႔ ကိန္း ဆိုက္ေနၿပီလား။
အေ၀းက မွန္းၿပီး
ေဆြးသမွ် လြမ္းရတဲ႔
ေအးျမတဲ႔ သၾကၤန္ပန္းကေလးပါ။
ႏွစ္ေတြသာေျပာင္း
ေခတ္ေတြ စနစ္ေတြက မေျပာင္းေသးေတာ႔
အခ်စ္ေရတေကာင္းနဲ႔ မေလာင္းႏိုင္ဘူးကြယ္။
တင္မိုး
၁၃၊ ၄၊ ၂၀၀၅
ျမန္မာျပည္က ပိေတာက္ဖူးတခက္ကို ကိုယ္တိုင္ခ်ိဳးၿပီး ပန္ခြင္႔ရတဲ႔ သၾကၤန္ေတာ႔ ၾကဳံရ ဆုံရအုံးမွာပါ လို႔ အားတင္းေနမိပါေသးတယ္။
ျမန္မာႏွစ္ဦးမွာ ျမန္မာျပည္သူ ျပည္သား အေပါင္း အႏၱရာယ္ကင္းၿပီး ျငိမ္းခ်မ္း ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစ လို႔ ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သလိုက္ပါတယ္။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
လူၾကီးသူမေတြ ေျပာတာ ၾကားဖူးတယ္။ ေန႔နံနဲ႔ လိုက္လို႔ လူေတြက စိတ္သေဘာထားေတြ ေျပာင္းတတ္တယ္ တဲ႔။
ဟုတ္မဟုတ္ေတာ႔ ကိုယ္လဲ ေသခ်ာ မသိပါဘူး။ ၾကားဖူးနား၀ ရွိတာကို ေျပာျပတာပါ။ “သူက စိတ္ၾကီးမွာေပါ႔ စေနသမီးကိုး” ဆိုတာမ်ိဳး၊ “ကေလးက ေအးတယ္၊ ၾကာသပေတးသမီးေလ..” ဆိုတာမ်ိဳး၊ “ေသာၾကာသားမို႔ စကားကေတာ႔ မ်ားသလား မေမးနဲ႔” ဆိုတာမ်ိဳးေတြေပါ႔။
အေနာက္ႏိုင္ငံေတြမွာေတာ႔ ေမြးတဲ႔ ေန႔အလိုက္ အစြဲအလန္းေတြ သိပ္မၾကားမိတတ္ဘူး။ သူတို႔ကေတာ႔ ရာသီခြင္နဲ႔ လူေတြရဲ႔ အတြင္းစိတ္ကို ပိုစိတ္၀င္စားတတ္ၾကတာပါ။ အဲဒီရာသီခြင္ေတြကလဲ အမ်ားအားျဖင္႔ မွန္တတ္၊ တိုက္ဆိုင္တတ္ေလေတာ႔ စိတ္၀င္စားစရာပါပဲ။
တိရိစာၦန္အေကာင္္ေတြနဲ႔လဲ ေမြးႏွစ္ေတြကို ပိုင္းျခား သတ္မွတ္ထားတာမ်ိဳး ရွိေသးတာ..။ တခါက အသိတေယာက္က ကိုယ္႔ကို ဘာအေကာင္လဲ ေမးလို႔ အေတာ္ အူေၾကာင္က်ား ျဖစ္သြားေသးတယ္။ ငါက ျမင္းေလ..ဒါေၾကာင္႔ တခ်ိန္လုံး ေျပးေနရတာ ဆိုပဲ။
နင္ကေတာ႔ ၀က္ တဲ႔..၊ သူ အဲဒီလို ေျပာေတာ႔ ၀မ္းနည္းလိုက္တာ..။ ကိုယ္႔ကို တယ္ႏွိမ္ပါလား ထင္မိေသးတယ္။ တကယ္က ေမြးတဲ႔ ရာသီခြင္ အေကာင္ကို သူက ရည္ညႊန္းခ်င္တာ..။ ကိုယ္႔ ခႏၶာကိုယ္ကို ေစာင္းေျပာတာ မဟုတ္ရွာပါဘူး။ တိုက္ဆိုင္မွဳရွိေပမဲ႔ ခြင္႔လႊတ္လိုက္ရပါတယ္။
ေန႔နံနဲ႔ ပတ္သက္တာ ျပန္ေကာက္ရရင္ ကိုယ္ကေတာ႔ က်ားပါ။ တနလာၤ က်ား၊ နတ္ျပည္သြား..လို႔ ငယ္ငယ္က ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ဆိုခဲ႔တဲ႔ က်ားေပါ႔။ တျခား တနလာၤေတြ ဘယ္လို စိတ္မ်ိဳးရွိတယ္ မသိတတ္ေပမဲ႔ ကိုယ္ကေတာ႔ တခါတခါ စိတ္ၾကီးတတ္တာကလြဲရင္ သေဘာေကာင္းတဲ႔ က်ားေလးပါ။ (တီဗီမွာတင္မဟုတ္၊ ဘေလာ႔မွာလဲ အဲဒီလို ေၾကာ္ျငာ ျဖတ္၀င္တာေတြ ရွိတတ္တယ္။)
တေန႔ေတာ႔ က်ားနဲ႔ ဆင္ RC 2 မွာ ေတြ႔ၾကတယ္။ သူက ဗုဒၶဟူး ေလ..။ ေရွးအဆိုအရ ဆိုရင္ေတာ႔ ခႏၶာကိုယ္ အင္အားၾကီးသူခ်င္း ေတြ႔ရင္ ခ်ၾကတယ္လို႔ ဆိုလိုခ်င္သလားမသိ။ ပုံျပင္ထဲမွာ ရန္ဖက္ ေပမဲ႔ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကေတာ႔ အိမ္ေထာင္ဖက္ ျဖစ္ခဲ႔ၾကတယ္။ ကိုက္ေတာ႔ ကိုက္ၾကပါတယ္။ ၾကာၾကာ တခါ၊ မၾကာ မၾကာ တခါ ေပါ႔။
က်ားေလးက music ၾကိဳက္တယ္။ အားရင္ ဇိမ္ေလးနဲ႔ စာအုပ္ေလးဖတ္၊ သီခ်င္းေလး နားေထာင္ၿပီး အျမီးေလးတလွဳပ္လွဳပ္ ေနခ်င္တယ္။ တခါတေလ ရုပ္ရွင္ကိုသြား၊ ေၾကာ္ျငာဘုတ္ဒ္ ေတြကို ေငးေမာၿပီး ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ေလး ျမဳံ႔ရင္း မ်က္လုံးျပဴးၿပီး ပိတ္ကားကို စိုက္ၾကည္႔ေနရတာ အရသာ လို႔ ထင္တယ္။
က်ားမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြကလဲ အေကာင္ပေလာင္စုံလို႔ အမ်ားၾကီးး။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဒါကုိ ၀ါသနာပါရင္ က်ားကလဲ အလြယ္တကူ ေပ်ာ္၀င္လိုက္ဖို႔ ၀န္မေလးဘူး။ သူတို႔က ဒါ ဆို က်ားကလဲ ဒါ၊ သူတို႔က ဟိုဟာဆို က်ားကလဲ ဟိုဟာ..။ အျပင္းအထန္ၾကီးေတြ က်ားက မၾကိဳက္ဘူး။ ေအးရာေအးေၾကာင္း က်ား။
အဲဒီက်ားေလးရဲ႔ အေဖာ္ ဆင္ကေတာ႔ တမ်ိဳး။ သူကေတာ႔ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေနမယ္။ တခုခု ကို စြဲစြဲျမဲျမဲ လုပ္တတ္တယ္။ ေရွ႔ကိုတိုးမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ေရွ႔ေနာက္ စဥ္းစားတယ္၊ က်ားလို ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါး ေျပးမသြားဘူး။ မစဥ္းစားလို႔ မရဘူးေလ..။ က်ားတလြဲလုပ္သမွ် ဆင္က ေျဖရွင္းရတာကိုး။ က်ားက လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ၿပီးလို႔ မ်က္စိသူငယ္နဲ႔ ေခါင္းငိုက္စိုက္ခ်ေနရင္ ဆင္က ၀င္ကူရတာပဲ။ အဲဒီလိုကူရေပါင္းလဲ မ်ားၿပီ။
တခုခုဆို က်ားနဲ႔ဆင္ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ၿပီး တိုင္ပင္ၾကတယ္။ ကိစၥအကုန္လုံးကို ႏွစ္ေယာက္စလုံးရဲ႔ ရင္ထဲက အသည္းႏွလုံးကို ဗဟိုျပဳၿပီးမွ စဥ္းစားဆုံးျဖတ္ၾကတာမ်ားတယ္။ လြဲတဲ႔အခါေတြလဲ ရွိတာေပါ႔။ တခါတေလ ေတာင္အၾကီးၾကီးေပၚ တက္ရတဲ႔အခါေတြ ရွိတယ္။ ေခ်ာက္အနက္ၾကီးကို ျဖတ္ကူးရတဲ႔အခါေတြ ရွိတယ္။ ပင္လယ္ၾကီးနဲ႔ ရင္ဆိုင္တိုးရတာေတြလဲ ရွိေသးတယ္။ အဲဒီအခါဆို က်ားက အသံမွ်င္းမွ်င္းေလးပဲ ထြက္ေတာ႔တာ။ အျမီးေလးသိမ္းၿပီး ေခြေနတာ..။
အဲဒီအခါဆို ဆင္က မတ္မတ္ရပ္မွ ျဖစ္ေတာ႔မယ္။ က်ားေလးကို ထ ထ ဆိုၿပီး ဆြဲထူရတယ္။ က်ားေလးပါမွ ဆင္ၾကီး ေျဖာင္႔ေျဖာင္႔သြားႏိုင္မယ္ လို႔ ေျပာတယ္။ ဒါဆို က်ားေလးက ျပန္လန္းၿပီး ဆင္ၾကီးေနာက္က ဆတ္ေတာက္ ဆတ္ေတာက္ လိုက္လာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လမ္းေလးက်ဥ္းက်ဥ္းကို အတူတူ သြားၾကျပန္ပါေရာ..။
အခုေတာ႔ ဒီက်ားနဲ႔ ဒီဆင္မွာ ကေလးေလးတေကာင္ရွိၿပီ။ လူေလးေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ အေမနဲ႔ နည္းနည္းဆင္တဲ႔ အျမီးေလးနဲ႔ ေၾကာင္အျဖဴေလးေပါ႔။ သမီးက အေဖကို ခ်စ္တယ္၊ အေမကို ႏိုင္တယ္။ ေၾကာင္ေလးရွိတဲ႔အတြက္ က်ားေရာ ဆင္ေရာ ဘ၀မွာ ခ်မ္းေျမ႔တယ္ လို႔ ထင္ၾကတယ္။ ပင္ပန္းသမွ် သမီးမ်က္ႏွာျမင္တာနဲ႔ အကုန္ေပ်ာက္တယ္။ တေန႔တေန႔ သမီးမ်က္ႏွာတကြက္စာကို ငုံ႔ငုံ႔နမ္းရတာအေမာ..။
ညညဆို သားအမိ သားအဖ ၃ေယာက္ အတူတူအိပ္ၾကတယ္။ ခူး ခေလာ ဂူး အသံေတြ စုံေနတာေပါ႔။ တခါတေလ ေဖေဖဆင္ၾကီးက သမီးေၾကာင္ေလးကို ေပြ႔ရင္း အိပ္တယ္။ သမီးေၾကာင္ေလးက တဂူးဂူးနဲ႔ ေက်နပ္ေနတာ..။ ေမေမက်ားက သူတို႔ကို ၾကည္႔ၿပီး ၾကည္ႏူးရင္း အိပ္တယ္။ ညလယ္က်ရင္လဲ သမီးကေလး ဘယ္လိုအိပ္သလဲလို႔ အေဖေတြ အေမေတြက ထ ထၾကည္႔ရတယ္။ သမီးကေလး ကံေကာင္းတယ္။
ေနာက္ျပန္လွည္႔ၾကည္႔ရင္ ေျခရာေလးေတြ ေတြ႔ရမယ္။ ဒါက ေပ်ာ္ေပ်ာ္သြက္သြက္ အတူ ေလွ်ာက္ခဲ႔တာ..။ ဒါကေတာ႔ က်ားေလး ေနမေကာင္းလို႔ တရြတ္ဆြဲ လိုက္ရတာ..။ ဆင္ၾကီးက ပုခုံးေပၚတင္ၿပီး ထမ္းေခၚရတာ..။ ဒါကေတာ႔ က်ားက ကပ္ဖဲ႔လုပ္ၿပီး ဟိုေလွ်ာက္ ဒီေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္ေနတာ..။ ဒီ လမ္းဆုံမွာေတာ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ရပ္ေနပုံပဲ။ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ တိုင္ပင္ေနသလား။ ႏွစ္ေယာက္သား လမ္းေလးတေကြ႔ အတူေကြ႔လိုက္ျပန္ေပါ႔။
ဘာလိုလိုနဲ႔ အတူေလွ်ာက္ခဲ႔တာ ၁၄ႏွစ္ ရွိခဲ႔ၿပီ။ ကဗ်ာထဲကလို ခေယာင္းေတာကို ပန္းေကာ္ေဇာအျဖစ္ ေျပာင္းမပစ္ႏိုင္ေတာင္ လမ္းကေလး ျပာျပာေမွာင္၊ သာယာေအာင္ေတာ႔ ဖန္တီးႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။
မိုးခ်ိဳသင္း
(မတ္လ ၁ရက္ေန႔ အမွတ္တရ)
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ဒီေန႔ ဆိုင္ကျပန္လာေတာ႔ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ အေရးေပၚကားေတြ အသံစုံျမည္ၿပီး ေဘးကေန တစီးၿပီး တစီး ေက်ာ္တက္သြားၾကတာ။ ဘယ္ေနရာမွာ ကားတိုက္မွဳ ျဖစ္ျပန္သလဲ မသိ။ ဒီေန႔တေန႔လုံး မုန္တိုင္းေၾကာင္႔ မိုးကလဲ ေစြေနေလေတာ႔ ကားေမာင္းတာ သိပ္သတိထားရတယ္။
လူကလဲ အဲဒီ ပီးေပၚ ပီးေပၚ အသံၾကားရင္ အလိုလို လန္႔ေနတာ..။ တေယာက္ေယာက္ကမ်ား 911 ေခၚလိုက္ရင္ ရဲကား၊ မီးသတ္ကား၊ လူနာတင္ကား စီတန္းၿပီး သြားေတာ႔တာကိုး။ သူတို႔ အေရးတၾကီးသြားတာေတြ႔ရင္ ကားကို လမ္းေဘး ကပ္ရပ္၊ လူနာ အသက္မီပါေစ လို႔ ဆုေတာင္းေပးမိတတ္တယ္။ အေဖ႔တုန္းက အသက္မမီတာေလးကို ေတြးမိလို႔ပါ။
အရင္ကေတာ႔ ကိုယ္က လူနာတင္ကားေတြ႔ရင္ Mr. Bean လို ေနာက္က ကပ္လိုက္သြားရရင္ ေကာင္းမွာ လို႔ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ ေတြးတတ္တယ္။ ဒါဆို မီးပြိဳင္႔လဲ မနီ၊ ေရွ႔ကားလဲ မေစာင္႔ရ၊ ဇိမ္ပဲ။ စိတ္ကူးထဲမွာ လုပ္တာပါ၊ အျပင္မွာ မလုပ္ပါဘူး။
အခုတေလာ ကိုယ္က ကားျပန္ေမာင္းက်င္႔ ေနပါတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ခုလို ကိုယ္႔အားကိုယ္ကိုးၿပီး သြားသင္႔ လုပ္သင္႔ေနတာ ၾကာပါၿပီ။ ခုမွသာ မသြားမျဖစ္ သြားရမဲ႔ ေနရာေတြ၊ မလုပ္မျဖစ္ လူခြဲလုပ္ရမဲ႔ အလုပ္ေတြနဲ႔မို႔ သူ႔ကို ပုံၿပီး အားကိုးေနတာေတြ ဒီဂရီနည္းနည္း ေလွ်ာ႔ထားတယ္။ ကိုယ္တိုင္ သြားႏိုင္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစား လုပ္ၾကည္႔ေနတယ္။
အခုဆိုရင္ ကိုယ္႔ကို လမ္းေပၚမွာ တုန္တုန္ တုန္တုန္ ေတြ႔ရမွာပါ။ ဘာေၾကာင္႔ တုန္ ရသလဲ ဆိုရင္ ကိုယ္က ျမိဳ႔တြင္းလမ္းေလးေတြကေန မသြားဘဲ ရာရာစစ ဖရီးေ၀းေပၚ တက္ ေမာင္းေနလို႔ပါ။ အရင္က ဖရီးေ၀း မေမာင္းဘူးေလ..။ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ဖရီးေ၀းေပၚ တက္ရတာမို႔ လူက တုန္ေနသလို ကားကပါ လိုက္တုန္ေနတယ္ လို႔ ကိုယ္က ထင္တယ္။
ဖရီးေ၀းေပၚ တက္ေမာင္းေနၿပီဆိုလို႔ တိုးတက္ေနၿပီလို႔ အထင္မၾကီးပါနဲ႔အုံး။ ကိုယ္႔ပုံစံက လူအမ်ား ေခၚခ်င္ ေျပာခ်င္ပုံ အင္မတန္ေပါက္ပုံရတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ကိုယ္႔ကားကို ေက်ာ္တက္ၿပီး အေတာ္ကို စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႔ တေစာင္းၾကီး ေစြေစာင္းၾကည္႔သြားတာကို ခဏခဏ ျပံဳးျပရဖူးတယ္ (ကိုယ္ေႏွးေနလို႔)။
တခါတေလ ျပဴတင္းေပါက္မွန္ကိုခ် ေအာ္ဟစ္ ႏွဳတ္ဆက္သြားတာမ်ိဳး ၾကံဳဖူးတယ္ (တကယ္က ဆဲသြားတာေနမွာ)။ တခ်ိဳ႔ကေတာ႔ ကိုယ္က ျပန္ ၾကည္႔လိုက္ပါမွ လက္ေထာင္ ျပတယ္၊ အစက လက္ျပ ႏွဳတ္ဆက္တယ္ ထင္မိတာ။ ငါ႔အသိလဲ မဟုတ္ပါဘူး လို႔ စိုက္ေတာင္ ၾကည္႔လိုက္ေသး။ ျပန္ေတာ႔ ျပံဳးျပလိုက္ပါတယ္ေလ..။ သူလဲ အေတာ္ ေၾကာင္ အ သြားပုံပဲ။
တကယ္က ကိုယ္က ခဲမွန္ဖူးတဲ႔ စာသူငယ္ ျဖစ္ေနတာပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ျပည္ပေရာက္မွ ကား ၂ၾကိမ္ တိုက္ဖူးပါတယ္။ တခါက စင္ကာပူမွာ၊ ေနာက္တခါက အခု LA မွာ။ အဲဒီအေၾကာင္းလဲ ၾကံဳတုန္း ေျပာျပပါရေစအုံး။
စင္ကာပူမွာ တုိက္တုန္းက ကိုယ္က ေနမေကာင္းျဖစ္ေနခ်ိန္။ အရမ္းဖ်ားၿပီး ဆက္တိုက္ အန္ေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ေဆးခန္းကို ႏွစ္ေယာက္သား ေျပးၾကတာေပါ႔။ ကိုယ္က ေဆးခန္းအသြား လမ္းမွာလည္း အန္တုန္းပဲ။ ဒါနဲ႔ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ထဲမွာ အန္ရတယ္။ ကိုယ္က အန္ရင္ ပါးစပ္ကို တစ္ရွဴးနဲ႔ သုတ္လိုက္၊ တစ္ရွဴးကို ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ထဲ ပစ္ထည္႔လိုက္၊ ဆက္အန္လိုက္ နဲ႔။
ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ႔ ကိုယ္အန္ေနတဲ႔ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ထဲမွာ ေသြးတုံးၾကီး သြားေတြ႔တာ..။ ကိုယ္လဲ လန္႔ၿပီး “အကိုေရ ခ်ိဳသင္း ေသြးေတြ အန္ေနၿပီ” လို႔ သူ႔ကို လွမ္းေျပာမိတယ္။ သူကလဲ ပ်ာၿပီး ေဟ..ဟုတ္လား တဲ႔။ ကားေမာင္းရင္းတဖက္ ကိုယ္အန္ေနတဲ႔ အိတ္ထဲ လာငုံ႔ၾကည္႔လိုက္တာ ေရွ႔က ကားကို ဂ်ိမ္းလိုက္ပါေလေရာ..။
တကယ္က ကိုယ္မွားတာ..။ ကိုယ္သုတ္ေနတဲ႔ တစ္ရွဴးက ပန္းေရာင္ဆိုေတာ႔ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ထဲေရာက္သြားတဲ႔အခါ အရည္စိုၿပီး အနီေရာင္ျဖစ္သြားတာကို ကိုယ္က ေသြးတုံး ထင္သြားတာေလ..။
ကားတိုက္ၿပီလို႔ သိလိုက္ေတာ႔ ထူပူသြားတယ္။ ကိုယ္က ေနာက္က သြားေဆာင္႔တာကိုး။ ကိုယ္႔အမွားေပါ႔။ ေရွ႔ကကားကလဲ ရပ္ၿပီး လူ၀၀ၾကီးတေယာက္ ဆင္းလာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ္က တံခါးဖြင္႔ၿပီး ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ၾကီးကိုင္ၿပီး ေျပးဆင္းသြားတယ္။ ၿပီးေတာ႔ ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႔ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ကို အတင္းထိုးျပတာပါ။
ဟိုလူလဲ အေတာ္စကားေျပာရမယ္ မွတ္တာ၊ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ၾကီး လာျပေတာ႔ သူလဲ အိတ္ထဲ ငုံ႔ၾကည္႔မိတယ္။ အန္ဖတ္ေတြ ေတြ႔ေတာ႔ စိတ္အရမ္းေလ သြားပုံပဲ။ ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္႔ရင္ထဲက စကားေတြ သူနားလည္သြားၿပီ။ ေဆးခန္းအရင္ ျပၿပီးမွ ၀ပ္ေရွာ့ကို လိုက္ခဲ႔ပါ တဲ႔။ ဒီကားက သူပိုင္ကား မဟုတ္၊ ရုံးကားမို႔ ကားေတာ႔ ျပင္ေပးပါ တဲ႔။ ဒီေလာက္ သေဘာေကာင္းတဲ႔ စင္ကာပူသား မေတြ႔ဖူးဘူး။ အန္ဖတ္တန္ခိုး ထင္တယ္။
ေနာက္တခါကေတာ႔ LA မွာ ျဖစ္တာပါ။ ဒီတခါေတာ႔ ကိုယ္ မအန္ေတာ႔ဘူး။ ကိုယ္တို႔ အမွားလဲ မဟုတ္ဘူး။ ဖရီးေ၀းေပၚမွာ ေရွ႔ကားက ဘရိတ္ေဆာင္႔အုပ္ ရပ္လိုက္ေတာ႔ ကိုယ္တို႔လဲ လိုက္ရပ္လိုက္တယ္။ ကိုယ္တို႔ေရွ႔မွာ safety distance ရွိလို႔ ကားမတိုက္မိဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ေနာက္က ကားကေတာ႔ အရွိန္မထိန္းႏိုင္လို႔ အရွိန္နဲ႔ ကိုယ္တို႔ကားေနာက္ကို ၀င္ၾကံဳးတာပါ။
တိုက္တဲ႔ကားေပၚမွာ ကေလး ၃ေယာက္ နဲ႔ ကေလးအေမ ပါတယ္။ အေမက ကေလးေတြကို ထိန္းရင္း ေမာင္းေတာ႔ ေရွ႔ကား ရပ္လိုက္တာကို သတိမျပဳမိဘဲ ျဖစ္သြားတယ္။
အဲဒီေနရာမွာ ကားတိုက္တာနဲ႔ မဆိုင္တာေလး ေျပာခ်င္ေသးတယ္။ ကား ေနာက္ၾကည္႔မွန္ ကေန အရွိန္နဲ႔လာေနတဲ႔ ကားကိုလဲ ျမင္ေရာ ကိုယ္႔အမ်ိဳးသားက စတီယာရင္ကို လက္လႊတ္ၿပီး ကိုယ္႔ကို လွမ္းဖက္ ထိန္းလိုက္တာပါ။ ေနာက္ကေန အရွိန္ နဲ႔ တိုက္ေတာ႔မယ္ လို႔ သူက ျမင္ရတယ္ေလ။ ကိုယ္ ေရွ႔က dashboard နဲ႔ ေဆာင္႔မိမွာ စိုးလို႔ေလ..။
အဲဒီအခ်ိန္ေလးက လွ်ပ္တျပက္ ခဏတြင္း ျဖစ္သြားတာေလးပဲ။ ဒါေပမဲ႔ တကယ္႔အေရးအေၾကာင္းမွာ ကိုယ္ကလဲ ခါးပတ္ ပတ္ထားပါလ်က္နဲ႔ စိတ္ပူေဖာ္ ရလို႔ ကိုယ္က ျပန္ေတြးတိုင္း ၾကည္ႏူးေနမိတာ..။ အမွန္ျခစ္ အၾကီးၾကီး တမွတ္ ဆိုပါေတာ႔..။
ခုေတာ႔ လမ္းေတြလဲ နည္းနည္း သိလာပါၿပီ။ အိမ္နဲ႔ ဆိုင္ သြားတဲ႔ လမ္းကိုေတာ႔ ေကာင္းေကာင္း သိၿပီ (မသိခံႏိုင္ရိုးလား၊ အသြားအျပန္ တေန႔ ၂ေခါက္ေလ..)။ တပတ္စာ ေစ်း၀ယ္မယ္ဆိုရင္ ေစ်းဆိုင္ကို ၂ေခါက္ေလာက္ လမ္းမွားၿပီးရင္ ဆိုင္ကို တန္းကနဲ ေရာက္ပါၿပီ။ မဆိုးဘူး ေခၚရမွာေပါ႔။
ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ယုံၾကည္မွဳ ျပန္တည္ေဆာက္ေနတဲ႔ ကာလ လို႔ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္။ သီခ်င္းလဲ ကိုယ္ေမာင္းရင္ စိတ္မ်ားမွာစိုးလို႔ မဖြင္႔ဘဲထားတာ ခုေတာ႔ တျဖည္းျဖည္း အသံ တိုးတိုးေလးကေန က်ယ္လာၿပီး လိုက္ဆိုရဲတဲ႔ အဆင္႔ေတာင္ ေရာက္ေနၿပီ။
တေန႔ကေတာ႔ ေက်ာင္းကအျပန္ သီခ်င္းေလးဆို ၿပီး တေယာက္တည္း ေမာင္းျပန္လာတယ္။ ဖြင္႔ထားတာ စိတ္ၾကိဳက္ ေရြးသြင္းထားတဲ႔ အေခြထဲက တင္ဇာေမာ္ သီခ်င္း ထင္ပါရဲ႔။ “မင္းရင္ထဲကို ေမးၾကည္႔လိုက္ပါ ဒါ အခ်စ္စစ္ လား” လို႔ ဆိုၿပီး လမ္းၾကားေလးထဲ ေကြ႔လိုက္တာ အရွိန္နဲ႔ ကားၾကီး တစင္းေပၚ တက္သြားပါေရာလား။
ျပည္နယ္ တခုကေန တခုကို ကားေလးေတြကို စီတင္ၿပီး ကားေတြ သယ္ပို႔တဲ႔ (car carrier truck) ထရပ္ကားအရွည္ၾကီးေတြ ဟိုင္းေ၀းလမ္းမၾကီးေတြမွာ ေတြ႔ဖူးမွာေပါ႔။ အခုလဲ အဲဒီကားၾကီးက loading လုပ္ဖို႔ ကားတက္လမ္းေလးကို ေျမၾကီးေပၚ ခ်ထားတာ..။ သူရပ္ထားတာကလဲ လမ္းအေကြ႔ထိပ္ ဆိုေတာ႔ ကိုယ္ကလဲ မျမင္ဘဲ ေကြ႔ၿပီး ကားၾကီးေပၚ တခါတည္း တက္လမ္းေလးကေန တန္းတက္သြားေတာ႔တာေလ..။
ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ယုံၾကည္မွဳေတြ ရွိၿပီး ေမးၾကည္႔လိုက္စမ္းပါ ဘာညာ နဲ႔ သီခ်င္းအဆို ေကာင္းလိုက္တာ တခါတည္း မေမးလိုက္ရဘဲ တျခား စတိတ္ ပါသြားေတာ႔မလို႔..။ ဟ..ဘယ္႔ႏွာၾကီးေပၚ တက္သြားပါလိမ္႔၊ ေနာက္ျပန္ဆုတ္ပါဟ၊ ဆင္းပါဟ နဲ႔ အေတာ္ ေခၽြးပ်ံသြားတယ္။
ေနာင္ ဆင္ျခင္စရာေတြ တိုးရျပန္တာေပါ႔ေလ..။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
အလုပ္မ်ားေနတာေရာ၊ ဒီလို လ မ်ိဳးမွာ အလုပ္မ်ားေန အလုပ္ရွဳပ္ေနေအာင္ ၾကိဳးစားၿပီး ေနေနမိတာေရာေၾကာင္႔ ဘေလာ႔ေလးကို လွည္႔မၾကည္႔ျဖစ္တာ ၾကာပါၿပီ။ ဒီလိုလေတြဆို ရာသီဥတုက ေအးေအး၊ လူ႔ခံစားခ်က္က ခပ္ေဆြးေဆြးမို႔ အသံတိတ္လို႔သာ ၾကိတ္မွိတ္ေနခ်င္မိတာပါေလ..။
ဒါေပမဲ႔ ဒီေန႔ေတာ႔ အေဖ႔ ကဗ်ာေလး တပုဒ္ တင္ခ်င္မိတယ္။ ကဗ်ာ နံမည္က အဖိုးၾကီး စစ္တမ္း တဲ႔။ ဖတ္ၾကည္႔ပါအုံး..။
အဖိုးၾကီး စစ္တမ္း
အသက္ကေလးေထာက္ခါမွ
အရက္ခြက္ကေလး တေျမွာက္ေျမွာက္
ခ်က္ ေအာက္ စကားေတြ တေျပာေျပာနဲ႔
တေသာေသာေန
အေမာေျဖတတ္တဲ႔ အဖိုးၾကီး။
ေသရိပ္နီးခါမွ
စိပ္ပုတီး နာနာကိုင္
မဟာျမိဳင္ ေတာရမွီးေပမဲ႔
ေဒါသကလဲ ၾကီးတတ္ေသးရဲ႔
ေလာဘမီးကလဲ အရွိန္ဟပ္
အိမ္မကပ္ႏိုင္တဲ႔ အဖိုးၾကီး။
ရြာလယ္မွာ စြာက်ယ္ စြာက်ယ္နဲ႔
ငါဟယ္ မင္းဟယ္
ျငင္းမယ္ လို႔ မၾကံနဲ႔
မင္းတို႔က မမွန္
ငါသာလွ်င္ အမွန္ လို႔၊ ငါ မာန္ေတြ တက္
ငါ အရုိးမ်က္ေနတဲ႔၊ လက္တို အခက္ပို အမ်က္သို ေနတဲ႔ အဖိုးၾကီး။
ဒီလို အဖိုးၾကီးမ်ိဳးေတာ႔ ေဆာရီး..ေဆာရီး
မျဖစ္ခ်င္ေပါင္။
ေၾကြခါနီးတဲ႔ သစ္သီးလို
အသက္ၾကီးေတာ႔လဲ အဖိုးၾကီး ျဖစ္မွာေပါ႔ေလ..
ဒါေပမဲ႔ ရိုးရိုးကုပ္ကုပ္
ပုဆိုးစုတ္ကေလးနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္
ကိုယ္႔အလုပ္ ကိုယ္ဆင္း၊ ကိုယ္႔ယာခင္း ကိုယ္စိုက္
လွ်ာအလိုမလိုက္၊ ဘာကိုမွ မၾကိဳက္
ေပ်ာ္ပိုက္ရာ ေတာ္ထိုက္ရာေန
စာေပလဲ မျပတ္၊ ကဗ်ာေတြလဲ ဖတ္
ရပ္သူ ရြာသားေတြနဲ႔
ထပ္တူမျခား ေနတတ္တဲ႔
ဇရပ္ငုံးတို တာတမံ ခရုိး အနီးက
မျပတ္ျပဳံးခ်ိဳေနတဲ႔ သာမန္ အဖိုးၾကီးပဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္။
တင္မိုး
၁၄၊၉၊၂၀၀၃
ဒီေန႔တေန႔လုံး ဟင္းေတြ ခ်က္ၿပီး မနက္ဖန္မွာ ဆြမ္းကပ္ဖို႔ ခ်က္ျပဳတ္ ျပင္ဆင္ေနပါတယ္။
အရင္က ကိုယ္ဟင္းခ်က္ရင္ နံေဘးက စားပြဲေလးမွာ စာေရးရင္း စကားေျပာ အေဖာ္လုပ္ေပးတတ္တဲ႔၊ သမီးဘာခ်က္ခ်က္ ေကာင္းတာပဲ ေျပာတတ္တဲ႔၊ မျပတ္ျပံဳးခ်ိဳေနတဲ႔ သာမန္ အဖိုးၾကီးကို လြမ္းဆြတ္မိပါရဲ႔..။
အလြမ္းခရီး ၃ႏွစ္ ျပည္႔ခဲ႔ၿပီေလ..။
ျပဳသမွ် ကုသိုလ္အစုစု ကို ေရာက္ရာဘ၀က သာဓု ေခၚပါ အေဖ..။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
