ဒီေန႔ အီးေမးလ္ထဲမွာ လန္ဒန္က ညီမငယ္ ဇီဇ၀ါ က စာပို႔လာတယ္။ tag ထားတယ္ တဲ႔။ ကိုယ္ကလဲ စာမေရးျဖစ္တာ ၾကာေနၿပီဆိုေတာ႔ စာေရးဖို႔ လမ္းစ ရသြားတာေပါ႔။ သူ ေရးေစခ်င္တာက ငယ္ငယ္တုန္းက ရြတ္ခဲ့၊ဆိုခဲ႔တဲ႔ ေပါက္တတ္ကရ ကဗ်ာေလးေတြပါ တဲ႔။ ျမန္မာျပည္က ကေလးေတြ ဘယ္လို ကဗ်ာေလးေတြနဲ႔ ႀကီးျပင္းလာသလဲ သိခ်င္လို႔ ဆိုပဲ။
တကယ္က ကိုယ္ငယ္ငယ္က ကဗ်ာေလးေတြ ဆိုေနရရင္ ေပ်ာ္ေနတာ တဲ႔။ ကေလးကဗ်ာေလးေတြကို အေဖက သင္လိုက္၊ အေမက သင္လိုက္ နဲ႔မို႔ ကိုယ္ကလဲ အမူအရာေလးေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္ၿပီး ဆိုခဲ႔တာပါ။
ဧည္႔သည္လာတိုင္း ကိုယ္က အေဖ်ာ္ေျဖခံ ျဖစ္ရတာပါ။ သမီးေရ ဟိုကဗ်ာေလး ဆိုျပ လိုက္ပါအုံး ဆိုရင္ ကိုယ္က ကိုယ္ေလးယိမ္းၿပီး ဆိုေတာ႔တာပါ။ ကက္ဆက္ ႏွိပ္လိုက္ သလိုေပါ႔။ အေဖ႔ ကဗ်ာေလး ျဖစ္တဲ႔ ယုန္ကေလးက နားရြက္ေထာင္ ပညာရွိေယာင္ေယာင္ ဆိုရင္ ယုန္နားရြက္ ေထာင္ ပုံေလး လုပ္ျပေသးတာ တဲ႔။
ဒါေပမဲ႔ အေဖတို႔ အေမတို႔က မသင္ရပါဘဲ၊ ေက်ာင္း ကလဲ မသင္ရပါဘဲ အမေတြ သူငယ္ခ်င္း ေတြ ဆိုေနၾကတဲ႔ အင္မတန္ အတတ္ျမန္တဲ႔ ေပါက္တတ္ကရ ကဗ်ာေလးေတြလဲ ရွိတတ္ေသးတယ္။ ဒါမ်ိဳးဆို ႏွစ္ခါေလာက္ ၾကားလိုက္ရင္ကိုပဲ အလြတ္ရေနၿပီ။ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ ဥာဏ္က ဒါမ်ိဳးဆို ေကာင္းတယ္ေလ။
ငယ္ငယ္က ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး၊ မိုးရြာတာနဲ႔ ေအာ္ဆိုပစ္လိုက္တဲ႔ စာလိုလို ကဗ်ာလိုလိုေလး ကို အရင္ဆုံး မွတ္မိတယ္။ အဲဒါကေတာ႔
မိုးရြာရင္ မိုးေရခ်ိဳးမယ္
ေမေမလာရင္ ႏို႔စို႔မယ္
ေဖေဖလာရင္ အုန္းသီးခြဲစားမယ္ တဲ႔..
အဲဒီလို ေအာ္ဆိုတဲ႔ အရြယ္က ေမေမျပန္လာရင္ ႏို႔စို႔တဲ႔ အရြယ္ မဟုတ္ေတာ႔တာေတာ႔ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေပမဲ႔ မိုးရြာရင္ေတာ႔ ဆိုမိတာပဲ။ ေနာက္ထပ္ မိုးရြာရင္ ဆိုမိတာလဲ ရွိေသးတယ္။
ေနပူမိုးရြာ သူခိုးလာ
လာတဲ႔သူခိုး လွံနဲ႔ထိုး
သူခိုးအီးေပါက္ တို႔မေၾကာက္
ေဆးတံႀကီးနဲ႔ ေခါက္
ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္… တဲ႔။
သူခိုး အီးေပါက္တာေတာ႔ ဘယ္ေၾကာက္လိမ္႔မတုန္း၊ ဓားနဲ႔ ေပါက္တာမွ မဟုတ္ဘဲကိုး။ ကိုယ္က လွံႀကီးနဲ႔ေတာင္ ျပန္ထိုးမယ္ ဆိုထားတာ မဟုတ္လား။ ကဗ်ာထဲမွာေတာ႔ သတၱိခဲ ေပါ႔။
ေနာက္တပုဒ္ကေတာ႔ ၾကက္ဖခြပ္တမ္း ကစားရင္ ဆိုတာမ်ိဳးပါ။
ငါတို႔ၾကက္ဖ ႏိုင္ႏိုင္၊ ေရႊဖလားနဲ႔ ၾကက္သားကိုင္
နင္တို႔ ၾကက္ဖ ရွဳံးရွဳံး၊ ေၾကးဖလား နဲ႔ ၾကက္ေခ်းတုံး.. တဲ႔။
တကယ္က ေၾကးဖလား နဲ႔ ၾကက္သားတုံး ျဖစ္ရမွာ ထင္တယ္။ ကိုယ္လဲ ဖ်က္ဆိုတာကို စြဲေနေလေတာ႔ မူရင္းက ဘာမွန္းေတာင္ မသိေတာ႔ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ္ႀကီးလာလို႔ အေမ႔ေက်ာင္းမွာ ဆရာမျပန္လုပ္ရင္း ကေလးေတြကို ဒီကဗ်ာေလး ျပန္သင္ေပးေတာ႔ ၾကက္ေခ်းတုံး လို႔ပဲ ဆိုဆို မိေနလို႔ အဲဒီေနရာေရာက္ရင္ ပါးစပ္ပိတ္ထားရေတာ႔တာ။
ေနာက္ထပ္လဲ ကိုယ္တို႔ေတြ ဆိုၾကတာ ရွိေသးတယ္။
ကတုံးေျပာင္ အုန္းေမာင္
ေတာင္ေပၚတက္ ဇီးကြက္
ေရထဲက် ငါးေျပမ .. တဲ႔။
ေတာင္ေပၚတက္ေတာ႔ ကတုံးက ဘယ္လို ဇီးကြက္ျဖစ္သြားသလဲေတာ႔ ကိုယ္မသိဘူး။ ဆိုလို႔ ေကာင္းေနတာေတာ႔ အမွန္ပဲ။ တခါကမ်ား အဲဒီလို ဆိုေကာင္းတုန္း ကိုယ္တို႔ အိမ္ေဘးက အံတီက လာေျပာရွာတယ္။ အဲဒီကဗ်ာ မဆိုပါနဲ႔ သမီးတို႔ရယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔ဆိုေတာ႔ အံတီ႔အေဖနံမည္က ဦးအုန္းေမာင္ ျဖစ္ေနလို႔ပါ တဲ႔။
ေနာက္ၿပီး ငယ္ငယ္က ေမြးေန႔ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေပါက္ကရ ကဗ်ာေလးလဲ ဖ်က္ဆိုလိုက္ေသးတယ္။ အဲဒါက
တနဂၤေႏြ ဂဠဳန္၊ ခ်ီးေတြ ငုံ
တနလာၤ က်ား၊ နတ္ျပည္ သြား (ကိုယ္က တနလာၤ သမီးကိုး)
အဂၤါ ျခေသၤ႔၊ ခ်ီးေတြ ေတြ႔
ဗုဒၶဟူး ဆင္၊ ခ်ီးေတြ နင္
ၾကာသပေတး ၾကြက္၊ ခ်ီးေတြ လ်က္
ေသာၾကာ ပူး၊ ခ်ီးေတြ လူး
စေန နဂါး၊ ခ်ီးေတြ စား … ဆိုပဲ။
ကိုယ္႔ေန႔နံ တခုသာ အေကာင္း လုပ္ပစ္လိုက္တာပါ။ က်န္တဲ႔ ေန႔သမားေတြ အကုန္ ခ်ီးနဲ႔ ေတြ႔လိုက္၊ ငုံခိုင္းလိုက္၊ စားခိုင္းလိုက္၊ လူးခိုင္းလိုက္ နဲ႔ တခ်ိဳ႔ဆို စားလို႔ နင္ေတာင္ နင္ေနေရာ ဆိုပါ႔လား။ ဆိုးတယ္ ေျပာရမွာေပါ႔ေနာ္။
ကေလးဆိုေတာ႔လဲ ခ်ီးလို႔ ေျပာလိုက္ရင္ကို အေတာ္ ရင္႔သီးသြားၿပီ ထင္ေတာ႔တာေလ။ ဒါ႔အျပင္ ေပါက္ကရဆို ဥာဏ္နီဥာဏ္၀ါေလးေတြကလဲ အသားကုန္ ထြက္တာ ဆိုေတာ႔ ဒါမ်ိဳးေတြ ခု ႀကီးတဲ႔အထိလဲ မွတ္မိေနေသးတာ။
ေနာက္တခါ အုပ္စုလိုက္ ၀ိုင္းထိုင္ၿပီး ေခါင္းပုတ္တမ္း ကစားရင္လဲ ဘိုက်ားေသနတ္ ဆြဲရမွာကို ေကာင္းေကာင္း မဆြဲဘူး။ သူ႔အလွည္႔ ကိုယ္႔အလွည္႔ အခ်င္းမမ်ားရေအာင္ ကဗ်ာေလးနဲ႔ မဲ ခ် လိုက္ေသးတာပါ။ အဲဒီေလးက
အီး အီး ဘယ္သူေပါက္
နင္ ေပါက္
ေပါက္တဲ႔လူ မွန္မွန္ေျပာ
အီးဘြတ္တရားေဟာ
ေဟာလို႔ မေသ
သံပုရာရည္
ဘြတ္ ရႊတ္ ဒိုင္း……… တဲ႔။
ဒိုင္း က်တဲ႔သူက ေခါင္းငုံ႔ၿပီး ေခါင္းပုတ္တမ္း ေဆာ႔ၾကရတာ။ ေခါင္းပုတ္တမ္းေဆာ႔တာ အီးေပါက္တာနဲ႔ေတာ႔ မဆိုင္ဘူး ထင္တယ္လို႔ ႀကီးလာမွ ေတြးမိေပမဲ႔လဲ အခ်ိန္က ေႏွာင္းသြားပါၿပီ။ ကိုယ္ငယ္ငယ္က အႀကိမ္ေပါင္း မ်ားစြာ ရြတ္ၿပီးသြားၿပီေလ။
ဒီလိုမ်ိဳး ေျပာလို႔ ကိုယ္ ငယ္ငယ္က ေတာ္ေတာ္ ဆိုးခဲ႔ ေပခဲ႔တယ္လို႔ ထင္သြားမွာလဲ စိုးမိသား။ အဲဒီလိုေတာ႔လဲ စာဖတ္သူေတြကို မထင္ေစခ်င္ပါဘူး။ တကယ္က ေပ်ာ္ရႊင္တဲ႔ ကေလးဘ၀ေလး ရခဲ႔တယ္လို႔သာ ကိုယ္႔ဖာသာကိုယ္ ေျဖေတြးေတြးလိုက္ရတာပဲ။
တကယ္က ကိုယ္ငယ္ငယ္က ကဗ်ာေလးေတြ ဆိုေနရရင္ ေပ်ာ္ေနတာ တဲ႔။ ကေလးကဗ်ာေလးေတြကို အေဖက သင္လိုက္၊ အေမက သင္လိုက္ နဲ႔မို႔ ကိုယ္ကလဲ အမူအရာေလးေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္ၿပီး ဆိုခဲ႔တာပါ။
ဧည္႔သည္လာတိုင္း ကိုယ္က အေဖ်ာ္ေျဖခံ ျဖစ္ရတာပါ။ သမီးေရ ဟိုကဗ်ာေလး ဆိုျပ လိုက္ပါအုံး ဆိုရင္ ကိုယ္က ကိုယ္ေလးယိမ္းၿပီး ဆိုေတာ႔တာပါ။ ကက္ဆက္ ႏွိပ္လိုက္ သလိုေပါ႔။ အေဖ႔ ကဗ်ာေလး ျဖစ္တဲ႔ ယုန္ကေလးက နားရြက္ေထာင္ ပညာရွိေယာင္ေယာင္ ဆိုရင္ ယုန္နားရြက္ ေထာင္ ပုံေလး လုပ္ျပေသးတာ တဲ႔။
ဒါေပမဲ႔ အေဖတို႔ အေမတို႔က မသင္ရပါဘဲ၊ ေက်ာင္း ကလဲ မသင္ရပါဘဲ အမေတြ သူငယ္ခ်င္း ေတြ ဆိုေနၾကတဲ႔ အင္မတန္ အတတ္ျမန္တဲ႔ ေပါက္တတ္ကရ ကဗ်ာေလးေတြလဲ ရွိတတ္ေသးတယ္။ ဒါမ်ိဳးဆို ႏွစ္ခါေလာက္ ၾကားလိုက္ရင္ကိုပဲ အလြတ္ရေနၿပီ။ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္ ဥာဏ္က ဒါမ်ိဳးဆို ေကာင္းတယ္ေလ။
ငယ္ငယ္က ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး၊ မိုးရြာတာနဲ႔ ေအာ္ဆိုပစ္လိုက္တဲ႔ စာလိုလို ကဗ်ာလိုလိုေလး ကို အရင္ဆုံး မွတ္မိတယ္။ အဲဒါကေတာ႔
မိုးရြာရင္ မိုးေရခ်ိဳးမယ္
ေမေမလာရင္ ႏို႔စို႔မယ္
ေဖေဖလာရင္ အုန္းသီးခြဲစားမယ္ တဲ႔..
အဲဒီလို ေအာ္ဆိုတဲ႔ အရြယ္က ေမေမျပန္လာရင္ ႏို႔စို႔တဲ႔ အရြယ္ မဟုတ္ေတာ႔တာေတာ႔ ေသခ်ာတယ္။ ဒါေပမဲ႔ မိုးရြာရင္ေတာ႔ ဆိုမိတာပဲ။ ေနာက္ထပ္ မိုးရြာရင္ ဆိုမိတာလဲ ရွိေသးတယ္။
ေနပူမိုးရြာ သူခိုးလာ
လာတဲ႔သူခိုး လွံနဲ႔ထိုး
သူခိုးအီးေပါက္ တို႔မေၾကာက္
ေဆးတံႀကီးနဲ႔ ေခါက္
ေဒါက္ ေဒါက္ ေဒါက္… တဲ႔။
သူခိုး အီးေပါက္တာေတာ႔ ဘယ္ေၾကာက္လိမ္႔မတုန္း၊ ဓားနဲ႔ ေပါက္တာမွ မဟုတ္ဘဲကိုး။ ကိုယ္က လွံႀကီးနဲ႔ေတာင္ ျပန္ထိုးမယ္ ဆိုထားတာ မဟုတ္လား။ ကဗ်ာထဲမွာေတာ႔ သတၱိခဲ ေပါ႔။
ေနာက္တပုဒ္ကေတာ႔ ၾကက္ဖခြပ္တမ္း ကစားရင္ ဆိုတာမ်ိဳးပါ။
ငါတို႔ၾကက္ဖ ႏိုင္ႏိုင္၊ ေရႊဖလားနဲ႔ ၾကက္သားကိုင္
နင္တို႔ ၾကက္ဖ ရွဳံးရွဳံး၊ ေၾကးဖလား နဲ႔ ၾကက္ေခ်းတုံး.. တဲ႔။
တကယ္က ေၾကးဖလား နဲ႔ ၾကက္သားတုံး ျဖစ္ရမွာ ထင္တယ္။ ကိုယ္လဲ ဖ်က္ဆိုတာကို စြဲေနေလေတာ႔ မူရင္းက ဘာမွန္းေတာင္ မသိေတာ႔ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ္ႀကီးလာလို႔ အေမ႔ေက်ာင္းမွာ ဆရာမျပန္လုပ္ရင္း ကေလးေတြကို ဒီကဗ်ာေလး ျပန္သင္ေပးေတာ႔ ၾကက္ေခ်းတုံး လို႔ပဲ ဆိုဆို မိေနလို႔ အဲဒီေနရာေရာက္ရင္ ပါးစပ္ပိတ္ထားရေတာ႔တာ။
ေနာက္ထပ္လဲ ကိုယ္တို႔ေတြ ဆိုၾကတာ ရွိေသးတယ္။
ကတုံးေျပာင္ အုန္းေမာင္
ေတာင္ေပၚတက္ ဇီးကြက္
ေရထဲက် ငါးေျပမ .. တဲ႔။
ေတာင္ေပၚတက္ေတာ႔ ကတုံးက ဘယ္လို ဇီးကြက္ျဖစ္သြားသလဲေတာ႔ ကိုယ္မသိဘူး။ ဆိုလို႔ ေကာင္းေနတာေတာ႔ အမွန္ပဲ။ တခါကမ်ား အဲဒီလို ဆိုေကာင္းတုန္း ကိုယ္တို႔ အိမ္ေဘးက အံတီက လာေျပာရွာတယ္။ အဲဒီကဗ်ာ မဆိုပါနဲ႔ သမီးတို႔ရယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔ဆိုေတာ႔ အံတီ႔အေဖနံမည္က ဦးအုန္းေမာင္ ျဖစ္ေနလို႔ပါ တဲ႔။
ေနာက္ၿပီး ငယ္ငယ္က ေမြးေန႔ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေပါက္ကရ ကဗ်ာေလးလဲ ဖ်က္ဆိုလိုက္ေသးတယ္။ အဲဒါက
တနဂၤေႏြ ဂဠဳန္၊ ခ်ီးေတြ ငုံ
တနလာၤ က်ား၊ နတ္ျပည္ သြား (ကိုယ္က တနလာၤ သမီးကိုး)
အဂၤါ ျခေသၤ႔၊ ခ်ီးေတြ ေတြ႔
ဗုဒၶဟူး ဆင္၊ ခ်ီးေတြ နင္
ၾကာသပေတး ၾကြက္၊ ခ်ီးေတြ လ်က္
ေသာၾကာ ပူး၊ ခ်ီးေတြ လူး
စေန နဂါး၊ ခ်ီးေတြ စား … ဆိုပဲ။
ကိုယ္႔ေန႔နံ တခုသာ အေကာင္း လုပ္ပစ္လိုက္တာပါ။ က်န္တဲ႔ ေန႔သမားေတြ အကုန္ ခ်ီးနဲ႔ ေတြ႔လိုက္၊ ငုံခိုင္းလိုက္၊ စားခိုင္းလိုက္၊ လူးခိုင္းလိုက္ နဲ႔ တခ်ိဳ႔ဆို စားလို႔ နင္ေတာင္ နင္ေနေရာ ဆိုပါ႔လား။ ဆိုးတယ္ ေျပာရမွာေပါ႔ေနာ္။
ကေလးဆိုေတာ႔လဲ ခ်ီးလို႔ ေျပာလိုက္ရင္ကို အေတာ္ ရင္႔သီးသြားၿပီ ထင္ေတာ႔တာေလ။ ဒါ႔အျပင္ ေပါက္ကရဆို ဥာဏ္နီဥာဏ္၀ါေလးေတြကလဲ အသားကုန္ ထြက္တာ ဆိုေတာ႔ ဒါမ်ိဳးေတြ ခု ႀကီးတဲ႔အထိလဲ မွတ္မိေနေသးတာ။
ေနာက္တခါ အုပ္စုလိုက္ ၀ိုင္းထိုင္ၿပီး ေခါင္းပုတ္တမ္း ကစားရင္လဲ ဘိုက်ားေသနတ္ ဆြဲရမွာကို ေကာင္းေကာင္း မဆြဲဘူး။ သူ႔အလွည္႔ ကိုယ္႔အလွည္႔ အခ်င္းမမ်ားရေအာင္ ကဗ်ာေလးနဲ႔ မဲ ခ် လိုက္ေသးတာပါ။ အဲဒီေလးက
အီး အီး ဘယ္သူေပါက္
နင္ ေပါက္
ေပါက္တဲ႔လူ မွန္မွန္ေျပာ
အီးဘြတ္တရားေဟာ
ေဟာလို႔ မေသ
သံပုရာရည္
ဘြတ္ ရႊတ္ ဒိုင္း……… တဲ႔။
ဒိုင္း က်တဲ႔သူက ေခါင္းငုံ႔ၿပီး ေခါင္းပုတ္တမ္း ေဆာ႔ၾကရတာ။ ေခါင္းပုတ္တမ္းေဆာ႔တာ အီးေပါက္တာနဲ႔ေတာ႔ မဆိုင္ဘူး ထင္တယ္လို႔ ႀကီးလာမွ ေတြးမိေပမဲ႔လဲ အခ်ိန္က ေႏွာင္းသြားပါၿပီ။ ကိုယ္ငယ္ငယ္က အႀကိမ္ေပါင္း မ်ားစြာ ရြတ္ၿပီးသြားၿပီေလ။
ဒီလိုမ်ိဳး ေျပာလို႔ ကိုယ္ ငယ္ငယ္က ေတာ္ေတာ္ ဆိုးခဲ႔ ေပခဲ႔တယ္လို႔ ထင္သြားမွာလဲ စိုးမိသား။ အဲဒီလိုေတာ႔လဲ စာဖတ္သူေတြကို မထင္ေစခ်င္ပါဘူး။ တကယ္က ေပ်ာ္ရႊင္တဲ႔ ကေလးဘ၀ေလး ရခဲ႔တယ္လို႔သာ ကိုယ္႔ဖာသာကိုယ္ ေျဖေတြးေတြးလိုက္ရတာပဲ။
စာဖတ္သူေတြ ဆိုခဲဲ႔တဲ႔ အဲဒီလို ေပါက္ကရ ကဗ်ာေလးေတြကိုလဲ ကြန္မန္႔မွာ ေရးေပးခဲ႔ရင္ ေက်းဇူးတင္မိမွာပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ညီမ ဇီဇ၀ါက မွတ္တမ္းေလး ျပဳစုထားခ်င္လို႔ပါတဲ႔။
ကဲ ကေလးဘ၀ကို ခဏ ျပန္ေရာက္ၾကပါစို႔ေလ။
မိုးခ်ိဳသင္း
132 Comments
