ဒီမနက္ အီးေမးလ္ဖြင္႔ၾကည္႔ေတာ႔ အရင္ သင္႔ဘ၀မဂၢဇင္းက အယ္ဒီတာ ဆရာေမာင္သစ္ဆင္းဆီက နီကိုရဲအေၾကာင္း ေရးထားတဲ႔ အီးေမးလ္တေစာင္ ေရာက္ေနပါတယ္။ စာထဲမွာ စဥ္းစား ဆင္ျခင္စရာေလးေတြ ပါတာမို႔ ဆရာ႔ကို ခြင္႔ေတာင္းၿပီး စာလာဖတ္သူမ်ားကို ျပန္ မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ ဖတ္ၾကည္႔ၾကပါအုံး။
ခ်ိဳသင္းေရ..
နီကိုရဲ ဆံုးတဲ့အေၾကာင္း နင့္ဆီက အီးေမး ရမွ သိရတယ္၊ သိရတာကလည္း မေန႔မနက္ အိပ္ယာက အထ၊ အီးေမးဖြင့္ၾကည့္မွ သိရတာပါ၊ နီကိုရဲ ဆံုးၿပီလို႔ ဖတ္လိုက္ရတာနဲ႔ ေခါင္းထဲမိုက္ခနဲ ျဖစ္သြားရ ပါတယ္၊ ျဖစ္လို႔သာ ျဖစ္တာပါဟယ္၊ တကယ္ေတာ့ ၾကိဳတင္စိုးရိမ္မိ ၿပီးသားပါ၊ တာရာမင္းေဝ ဆံုးၿပီ ဆိုကတည္းက နီကိုရဲ ကို ဆက္သြယ္ဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္၊ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး၊ သူ ဖုန္းမကိုင္ဘူး။
ဟုတ္ပါတယ္၊ သူဆံုးရတာ အရက္ေၾကာင့္ျဖစ္ဖို႔ ပိုမ်ားပါတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ပဲ ငါ့မွာ အျပစ္ရွိသလို ခံစားရတာပါ၊ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ သူ အရက္စေသာက္ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးသူေတြထဲမွာ ကိုယ္က ပထမျဖစ္ခဲ့တယ္လို႔ ခံစားမိလို႕ပါ။
နင္ရဲ႔ ဘေလာ့ထဲမွာလည္း ဖတ္ရပါတယ္၊ အယ္ဒီတာေတြကို ခင္မင္ေအာင္ လဘက္ရည္တိုက္၊ အရက္တိုက္ခဲ့ၿပီးေပါင္းခဲ့တယ္ လို႔ သူေျပာခဲ့တယ္ဆိုတာ။ တျခား အယ္ဒီတာေတြေတာ့ မေျပာတတ္ ပါဘူးဟယ္။ အဲဒီတုန္းက ( နီကိုရဲ စာေရးခါစက ) ဟန္သစ္အယ္ဒီတာ ကိုတင္ကိုေအာင္ ကပဲ အၿမဲလိုလို ညေနပိုင္း ဒကာေတာ္ ျဖစ္ေလ့ရွိခဲ့ပါတယ္။ တခါတခါေတာ့ ကိုခင္ေဇာ္ ( ဆရာခ်စ္ဦးညိဳရဲ႔ ညီ ) ေပါ့၊ အဲဒီတုန္းက နီကိုရဲ က အျမည္းစားသူမ်ား စာရင္းမွာ ပါခဲ့တာေပါ့၊ သူအရက္ မေသာက္တတ္ေသးဘူး ခ်ိဳသင္းရ။
ေမာင္သစ္ဆင္းကလည္း အဲဒီတုန္းက အိမ္ေထာင္က်ခါစ ရန္ကုန္ေရာက္လာၿပီး ဟန္သစ္မွာ ဝင္ကူ ေနတုန္းေပါ့၊ ဝင္ကူတယ္ဆိုတာကလည္း စာမူဖတ္ရံု၊ ထိန္းရံု၊ စာေပစိစစ္ေရးက လဘက္ရည္ေသာက္ ဖိတ္ၾကား (ေခၚေငါက္တယ္ဆိုတာ နင္သိၿပီးသားပါ) တဲ့အခါ ကိုခင္ေဇာ္နဲ႔အတူ ခန္႔ခန္႔ၾကီး သြား ေရာက္ၿပီး သူတို႔ ဒါနေျမာက္ေအာင္ကူညီခဲ့တဲ့ အဆင့္ပဲရွိပါတယ္။
အဲသလို ကူညီေနရင္းနဲ႔ တစ္ေန႔ေတာ့ တာေမြလမ္းက်ယ္ ၁၃၅ လမ္းက ဟန္သစ္မဂၢဇင္းရဲ႔ ဘူတ ေနရာ မဂၢဇင္းတိုက္ကို ပုဂၢိဳလ္္ကေလး တစ္ေယာက္ေရာက္ရွိလို႔ လာပါတယ္။ ( ေနဦး- ဘူတေနရာ လို႔ေျပာရတာက မူလေနရာမဟုတ္လို႔ပါ၊ အဲဒီတုန္းက ဟန္သစ္မဂၢဇင္းရဲ႔ မူလေနရာဟာ ဘားလမ္း မြတ္စလင္ေဆးရံုေအာက္က လဘက္ရည္ဆိုင္ေဘး ေလွကားထစ္ေတြပါပဲ။ အဲဒီေနရာမွာပဲ ညေနပိုင္း အခ်ိန္ေတြမွာ စာေပးစာယူ၊ သတင္းေပးသတင္းယူ၊ သရုပ္ေဖၚပံုအေပးအယူ စတဲ့ မဂၢဇင္းတို႔ ေဝယ်ာဝစၥေတြကို ေဆာင္ရြက္ၾကရတာေပ့ါ၊ ဒါ ဟန္သစ္ တစ္ခုတည္းမဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက မဂၢဇင္း အေတာ္မ်ားမ်ား ဒီလိုပဲလုပ္ကိုင္ခဲ့ၾကရတာ မဟုတ္လား၊ အခုေတာ့ မေျပာတတ္ဘူးေပါ့ဟယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါေတာ့ အဲဒီဘားလမ္းက ေလွကားထစ္ေတြကို အခုထိ လြမ္းေသးသဟဲ့ ၊ တို႔ ေနာက္ဆံုးလုပ္ခဲ့တဲ့ သင့္ဘဝမဂၢဇင္းေတာင္ အဲဒီေနရာနဲ႔ လြတ္ကင္းခဲ့တာမွ မဟုတ္ဘဲ ေနာ )
အင္း --ျမန္မာျပည္အေၾကာင္းေျပာရင္ ကြင္းစ ကြင္းပိတ္ေတြနဲ႔ ေျပာေနရေတာ့တာပဲေနာ္။ ထားပါေတာ့ဟယ္၊ ဟန္သစ္ရဲ႔ ဘူတေနရာကို အဲဒီသူငယ္ကေလး ေရာက္လာတာက သူ႔စာမူေတြ အေျခအေန လာေရာက္စံုစမ္းတာပါ။ ကေလာင္နာမည္က နီကိုရဲ ဆိုပဲ၊ ငါလည္းတစ္ခါမွ မၾကားဖူးဘူး။ ဟန္သစ္ကို သူပို႔ခဲ့တဲ့ စာမူေတြက ငါ ဟန္သစ္ကို မေရာက္ခင္ကတည္းက ဆိုပါေတာ့၊ ဒါနဲ႔ စာမူအေဟာင္းပံုေတြ ရွာေဖြ လွန္ေလွာၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း သူ႔စာမူေတြကို မေတြ႔မိဘူးဟဲ့ ၊ (အမွန္က ကိုတင္ေအာင္ဆီ ေရာက္ေနၿပီး မသံုးေသးတာ) ဒါနဲ႔ သူ႔ကို နီးရာ လဘက္ရည္ဆိုင္ ေခၚ သြားၿပီး ( အခ်ိန္ေတြကလည္း မ်ားေနသဗ် - အဲဒီတုန္းက) အာရိုက္ရတာေပါ႔ေလ၊ အာရိုက္ရင္း နဲ႔ ဒီသူငယ္ဟာ အေတာ္ေလး အာဝဇြန္းေကာင္းတယ္ဆိုတာ သတိျပဳမိတယ္၊ နိစၥဓူဝအေၾကာင္း ေလးေတြကိုပဲ သူက စိတ္ဝင္စားေအာင္ေျပာတတ္တယ္၊
အဲဒီေနာက္ ကိုတင္ကိုေအာင္နဲ႔ စကားစပ္မိရင္း နီကိုရဲ အေၾကာင္းေမးမိေတာ့ သူက နီကိုရဲ ရဲ႔ စာမူ ေတြ ထုတ္ျပပါတယ္၊ ငါ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ေျပာပေလာက္ေအာင္မဟုတ္ပါ (ငါ့အထင္)။ ဟိုတုန္းက ရွဳမဝ (ခ်စ္ကိုယ္ေတြ႔) ေတြမ်ိဳးေလာက္ပဲ ခံစားရပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ သူ႔မွာရွိတဲ့ အရည္အခ်င္းက ဒိထက္ မကဘူးလို႔ ငါထင္ေနတယ္။
တစ္ေန႔ေတာ့ ငါတို႔ နိစၥဓူဝ အပန္းေျဖရာ တာေမြက စခန္းတစ္ေနရာကို သူ လိုက္လာပါတယ္။ လိုက္လာေပမဲ့ အရက္မေသာက္ပါ။ ( မေသာက္တတ္ရွာေသးပါ သို႔မဟုတ္ မေသာက္ေသးပါ။ ရွိသမ်ွ အျမည္းေတြ သူတစ္ေယာက္တည္း ကုန္ေအာင္စားတဲ့အခါ ကိုတင္ကိုေအာင္က ၿပံဳးပါတယ္။ ကိုခင္ေဇာ္က မ်က္လံုးျပဴးပါတယ္၊ ငါ ကေတာ့ ဒီသူငယ္ကို ဘယ္လိ ုရင့္က်က္ေအာင္လုပ္ရပါ့မလဲ စဥ္းစားပါတယ္ ( အမွန္က ကိုယ့္ထက္ သူက ေလာကေရးရာမွာ ရင့္က်က္ေနၿပီးမွန္း မသိခဲ့ပါ။ သူက အဲဒီအခ်ိန္မွာ သကၤန္းကၽြန္း မဝတ မွာ ရံုးစာေရးလုပ္ေနၿပီး ေတာင္ဒဂံု အေျပာင္းအေရႊ႔ က႑ရဲ႔ ထိတ္လန္႔ သည္းဖို နဲ႔ရင္နင့္စရာ အေတြ႔အၾကံဳေတြကို လက္ေတြ႔မ်က္ေတြ႔ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရၿပီးၿပီ။ အဲဒါေတြခ်ေရးထားဖို႔ ေျပာခဲ့ဖူးပါ တယ္၊ ေရးမယ္လို႔ သူကတိျပဳခဲ့ပါတယ္၊ ေရးၿပီးမၿပီးမသိပါ) အဲသလို သူလိုက္လိုက္လာရင္း နဲ႔ သူက သူ႔ရဲ႔ ‘ရည္းစားဦး’ စီးရီးကို ဖြင့္ဖြင့္ျပတတ္ပါတယ္၊ ထြန္းအိျႏၵာဗို႔ အရင္ ရွစ္ႏွစ္ ေလာက္ ေစာၿပီး ထုတ္လႊင့္ခဲ့တာပါ၊ သူရဲ႔ ‘ရည္းစားဦး’ စီးရီး က အေတာ္ရယ္ရတယ္၊ သူက လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးေျပာေနေလေလ ရယ္ရေလေလပါပဲ။ တခ်ိဳ႔ဟာေတြကေတာ့ သူ႔ကိုယ္ပိုုင္ ထိုးဇာတ္ေတြျဖစ္ဖို႔မ်ားပါတယ္။
ခ်ိဳသင္းေရ.. ဒီေနရာမွာတစ္ခုျဖတ္ေျပာပါရေစ၊ ႏိုင္ငံတကၠသိုလ္ေတြကို ဝင္ခြင့္ေလွ်ာက္တဲ့အခါ ဆိုင္ရာ စစ္ေဆးခ်က္ေတြအျပင္ အက္ေဆး အနည္းဆံုးတစ္ပုဒ္ တင္ရတယ္မဟုတ္လား။ အက္ေဆး သို႔မဟုတ္ ငါတို႔သိၾကတဲ့ စာစီစာကံုး ဆိုတာ သူတို႔ဆီမွာကေတာ့ ေရးသူရဲ႔ ပင္ကိုယ္ဗီဇအရည္အသြးကို အကဲျဖတ္တဲ့ အရာပါပဲ။ ဥပမာ ခ်ိဳသင္းက ေၾကာင္မေလးမိျဖဴ အေၾကာင္း အက္ေဆးေရးတယ္ ဆိုပါစို႔၊ ျမန္မာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူအမ်ားစု ေရးရိုးထံုးစံအရ ဆိုရင္ေတာ့ - က်မတြင္ ေၾကာင္မေလး တစ္ေကာင္ရွိပါသည္၊ သူ႔အမည္မွာ မိျဖဴျဖစ္ပါသည္၊ မိျဖဴသည္ ငါးေၾကာ္ကို အလြန္ၾကိဳက္ပါသည္၊ ထို႔ျပင္ သူသည္ ၾကြက္ခုတ္ျခင္းျဖင့္ က်မတို႔ မိသားစုကို ကူညီပါသည္၊ က်မသည္ မိျဖဴကို အလြန္ ခ်စ္ပါသည္ --- စသည္ျဖင့္ ေရးေလ့ေရးထ ရွိၾကတယ္ မဟုတ္လား၊ ဒီလိုအက္ေဆးဆိုတာေတြမ်ိဳးမွာ ေရးသူရဲ႔ ပံုရိပ္၊ ေရးသူရဲ႔ ရွဳေထာင့္၊ ေရးသူရဲ ႔ အျမင္ေတြကို မေတြ႔ရသေလာက္ပါ။
ဒါေပမဲ့ ႏိုင္ငံတကာ မွာကေတာ့ အက္ေဆးဆိုတာ ေရးသူကို ရွာေဖြၾကည့္ရွဳတာျဖစ္ပါတယ္။ ေၾကာင္မေလးမိျဖဴအေၾကာင္း ေရးတယ္ဆိုရင္ မိျဖဴအေၾကာင္းထက္ ေရးသူအေၾကာင္းကို ပိုၿပီး စိတ္ဝင္စားတာပါ၊ ခ်ိဳသင္းေရးတဲ့ ေၾကာင္မေလးမိျဖဴအေၾကာင္းကတဆင့္ ခ်ိဳသင္းကို ၾကည့္တာပါ၊ ခ်ိဳသင္းရဲ႔ ေရးပံုေရးနည္း၊ ေတြးေထာင့္၊ ျမင္ေထာင့္ က အစ စကားလံုး အသံုးအႏွဳန္း၊ ဝါက်ဖြဲ႔ပံု တင္ျပပံုေတြကေန ခ်ိဳသင္းရဲ႔အဆင့္ကို ေလ့လာ အကဲျဖတ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ကိုယ္တို႔စခန္းခ်တဲ့ေနရာေတြကို ( ဒီလိုအသံုးအႏွဳန္းေတြအေပၚ ေနာက္လူငယ္မ်ား အထင္ မၾကီးၾကေစလိုပါ။ အလကားဟာေတြပါ လူငယ္တို႔..။ မင္းတို႔ေရွ႔က လူတခ်ိဳ႔ရဲ႔ အမွားေတြပါ။ ဒီကေန႔ လူငယ္ေတြ အထင္ၾကီးလိမ့္မယ္ရယ္လို႔လည္း မယူဆပါ ) နီကိုရဲ လိုက္ပါလာတတ္တဲ့အခါ သူ႔ရဲ႔ ‘ရည္းစားဦး’ စီးရီးေတြ ဖြင့္ဖြင္ျပတဲ့အခါ သူ႔ရဲ႔ စီးရီးေတြထဲကေန သူ႔ကို လွမ္းလွမ္းျမင္ရေလ့ရွိပါတယ္။
တစ္ေန႔ေတာ့ အိပ္တန္း ျပန္ေရာက္က်တဲ့ ညတညမွာ ကိုတင္ကိုေအာင္က ငါ့ကိုေမးတယ္၊ နီကိုရဲ ကို ဘယ္လိုျမင္သလဲေပါ့၊ ေတာက္မဲ့မီးခဲ တရဲရဲပါပဲ လို႔ပဲ ခ်က္ခ်င္းေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကို္ယ့္ဆရာက စာေရးတဲ့ေနရာမွာသာမက တျခားေနရာေတြမွာပါ ရဲေနေတာ့တာကိုး။ ပထမ အရက္ နည္းနည္းပါးပါး လိုက္ေသာက္လာတယ္၊ ကိုယ္တို႔က မေသာက္တတ္ဘဲနဲ႔ လိုက္ေသာက္ေနစရာ မလိုေၾကာင္း တားျမစ္ခဲ့ၾကေပမဲ့ အရက္ဝိုင္းတို႔ရဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း ဒီစကား အရာမထင္ခဲ့ပါ၊ ေနာက္ဆံုးမေတာ့ သူ႔ကို တေယာက္တည္း အရက္ေသာက္နည္းေတာင္ ငါက သူ႔ကိုသင္ေပးမိခဲ့သဟဲ့ ခ်ိဳသင္းရဲ႔..။
ေရးေဖၚေရးဖက္ခ်င္းအေနနဲ႔ေရာ အယ္ဒီတာ ( ဒီေဝါဟာရ နဲ႔ ငါနဲ႔ ထိုက္တန္တယ္လို႔ကို အခုထိ မထင္မိပါ) တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ပါ နီကိုရဲ ကို ငါအမ်ားၾကီး ေမ်ွာ္လင့္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အနုပညာမွာ ဟာသရသ ဟာ သိပ္ခက္တယ္ မဟုတ္လား၊ ဟာသစာေရးဆရာဆိုတာ တေခတ္တေယာက္ ေပၚေပါက္ဖို႔ မလြယ္ပါ၊ အဲဒီထဲမွာမွ ေခတ္စနစ္ရဲ႔ အေျခအေနကို သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္တတ္ဖို႔က ပိုခက္ပါတယ္၊ အခက္ဆံုးကေတာ့ လူ႔ရဲ႔စရိုက္ေတြ၊ သေဘာ သဘာဝေတြကို သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္ႏိုင္တဲ့ ဟာသအေရးအသားဟာ အခက္ခဲဆံုးပါ၊ နီကိုရဲ ကို အဲသေလာက္အထိ ေမ်ွာ္လင့္ခဲ့ဖူးပါတယ္၊ ဒါကိုလည္း သူ သေဘာေပါက္တယ္ ထင္ပါတယ္၊ သူ႔ရဲ႔ေနာက္ပိုင္းအေရးအသားေတြမွာ အဲဒီဘက္ကို တိမ္းညြတ္ လာသလားပဲ။
နီကိုရဲအတြက္ နင္႔ရဲ႔လြမ္းစာ၊ ဆရာမ ေမၿငိမ္းရဲ႔ လြမ္းစာေတြ ဖတ္ရပါတယ္။ နင္တို႔နဲ႔အတူ ေၾကကြဲရပါတယ္။ ငါကေတာ့ လြမ္းစာေတြ မေရးခ်င္ဘူးဟယ္။ တမ္းစာ ေတြပဲ ေရးခ်င္ပါတယ္။ သြားေလသူ ဆရာ့ဆရာေတြရဲ႔ အရည္အေသြးေတြ၊ တန္ဖိုးေတြကို စနစ္တက် ေဖၚက်ဴးတဲ့ တမ္းစာမ်ိဳးေတြေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အဲသလို တမ္းစာ မ်ိဳး ပီပီျပင္ျပင္ ေရးႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကလည္း ကိုယ့္မွာ ဝမ္းစာ က မရွိဘူးဟဲ့၊ ဒီေတာ့ နင့္ဆီကိုပဲ နီကိုရဲ နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကြမ္းစာ ေရးလိုက္ရပါတယ္။ ကြမ္းစာ ဆိုတဲ့အတိုင္း ကြမ္းဝါးၿပီးေျပာတာ ဆိုေတာ့ ဗလံုးဗေထြးေပါ့ ဟယ္။ ငါလည္း အခုေတာ့ ကြမ္းဝါးေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေမရိကန္မွာ ကြမ္းက ေစ်းၾကီး သဟဲ့။
သိပ္မၾကာခင္မွာ ကာတြန္းေအာ္ပီက်ယ္၊ ဝင္းေအာင္၊ ေဇာ္ေမာင္၊ ေစာမင္းေဝ၊ စိုးေသာ္တာ တို႔အတြက္ လြမ္းစာေတြ မေရးပါရေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းရမွာပဲ။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမန္မာဟာသစာေပမွာ နီကိုရဲဟာ အခ်ိန္တိုေတာင္းေသာ္ျငားလည္း တစံုတရာေသာ မွတ္တိုင္တခုကိုေတာ ့စိုက္ႏိုင္ခဲ့တယ္လို႔ ငါေတာ့ထင္တာပဲ။ ခက္ခဲလွတဲ့ ဟာသအႏုပညာကို ေရးဖြဲ႔ခဲ့ၾကတဲ့ ျမန္မာဟာသစာေရးဆရာၾကီးေတြကို ပူေဇာ္ခ်င္ပါတယ္။
ျမန္မာမွာ ပူေဇာ္ျခင္း (၃)မ်ိဳးရွိပါတယ္။ ေဝယ်ာဝစဏနဲ႔ပူေဇာ္တာ၊ ဆုေတာင္းပူေဇာ္တာ၊ အလုပ္နဲ႔ ပူေဇာ္ တာတဲ့၊ ငါေတာ့ ျမန္မာဟာသစာေပကို ေလ့လာျခင္းဆိုတဲ့ အလုပ္နဲ႔ ပူေဇာ္ခ်င္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ခ်ိဳသင္းေရ.. ဟာသကိုခံစားတဲ့အခါ အူႏွိပ္ေနရေအာင္ ရယ္ေမာရတတ္ေပမဲ့ ဟာသကို ေလ့လာတဲ့အခါမေတာ့ မရယ္ရေတာ့ဘူးဟဲ့၊ ဒီေတာ့ အရယ္သန္လွတဲ့ ခ်ိဳသင္းၾကိဳက္မွာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ ငါလည္း မပူေဇာ္ေတာ့ပါဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီတာဝန္ကို ကိုေအာ္ပီက်ယ္က ဆက္လက္ တာဝန္ယူမယ္လို႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ဝ ႏွစ္က တာေမြအဝိုင္းမွာ တရားဝင္ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ဒီေတာ့ နီကိုရဲ ရဲ႔ ဦးေခါင္း (အဲ ေယာင္လို႔) ဂမၻီရ လက္ေခ်ာင္းေတြကို ကိုေအာ္ပီက်ယ္ ဆီကိုသာ လႊဲဲလိုက္ပါေတာ့ ခ်ိဳသင္း နဲ႔ ဆရာမေမျငိမ္းတို႔ေရ..။
ေမာင္သစ္ဆင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
နီကိုရဲေရ..
နင္ဆုံးၿပီ တဲ႔။ အံ႔ၾသလိုက္တာ။ ေနာက္ၿပီး စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ။
ဟုတ္မွ ဟုတ္ရဲ႔လား၊ ဟုတ္လို႔လား လို႔ တတြတ္တြတ္ ရြတ္ေနမိတယ္။
ဟိုတေန႔ကပဲ သူငယ္ခ်င္း ကိုလူေထြး ပို႔ေပးလို႔ နင္ေရးတဲ႔ ေစ်းသည္ အလြဲမ်ား e book ေလး ဖတ္ေနမိ ေသးတယ္။ အဲဒီမွာ နင္႔စတိုင္အတိုင္း ေရးထားတာ ဖတ္ၿပီး တခ်ိန္လုံး ျပံဳးေနမိတာ။
ဟုိးအရင္က နင္နဲ႔ စ သိခဲ႔တဲ႔ ၁၉၉၀ ေက်ာ္ ေန႔ေတြကို သတိရသြားတယ္။ နင္႔ကို စာေပေလာကထဲမွာ ေတြ႔ေတြ႔ဖူးေနတာ ၾကာၿပီ။ မိန္းကေလးေတြၾကားထဲ စကားေျပာ၊ ခင္မင္ေနလို႔ သိေနတာ။ ဒါေပမဲ႔ နင္က အဲဒီတုန္းက ဟာသေတြ မေရးေသးဘူး။ အတည္ေပါက္ၾကီးေတြ ေရးေနတာ။ တေန႔ ဟန္သစ္မွာ နီကိုရဲ ရဲ႔ အခန္းဆက္၀တၳဳေတြ ရီရလြန္းလို႔ ငါ႔ဆရာ ဆရာေမာင္သစ္ဆင္းကို နီကိုရဲဆိုတာ ဘယ္သူလဲ လို႔ ေမးမိတယ္။ ဆရာက ငါ႔ကို “နင္သူ႔ကို သိပါတယ္” တဲ႔။ ဘားလမ္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ၊ ေလထန္ကုန္းမွာ အျမဲေတြ႔ေနတဲ႔ တေယာက္ဟာေလ တဲ႔။ ငါက နင္႔ကို လူနဲ႔ နံမည္နဲ႔ မတြဲမိဘူး။
တေန႔ေတာ႔ ဘားလမ္းမွာ နင္႔ကို ေတြ႔တယ္။ ထုံးစံအတိုင္း လူေကာင္ေသးေသးမွာ အက်ီ ၤႀကီးက အၾကီးၾကီး၊ ဖရုိဖရဲ။ လြယ္အိတ္အၾကီးၾကီးကိုလဲ ထုံးထားေသးတယ္။ ပုဆိုးက တိုတုိနဲ႔။ ငါနဲ႔ နင္နဲ႔ စကားေျပာ ႏွဳတ္ဆက္ေနေတာ႔ ဆရာက ငါ႔ကို “အဲဒါ နီကိုရဲ ပဲေလ” တဲ႔။ ငါ႔မွာ အံ႔ၾသလိုက္တာ၊ “နင္က နီကိုရဲ ဟုတ္လား၊ နင္က နီကိုရဲ ဆိုတာ တကယ္ပဲလား” ငါ အဲဒီလို ေျပာေျပာၿပီး ရီေတာ႔ နင္က “ေအးေလ၊ ငါ နီကိုရဲ ေလ၊ နင္နဲ႔သိေနတာပဲ ဒီေလာက္ၾကာၿပီ၊ နင္က ငါ႔နံမည္ မသိဘူးလား” တဲ႔။ ငါ႔မွာ ရီလိုက္ရတာ။ ၿပီးေတာ႔ ေျပာခဲ႔တယ္။ “နင္႔ ဟာသ ၀တၳဳေတြ ငါ သိပ္ႀကိဳက္တယ္”လို႔။ နင္ျပံဳးေနတာ အၾကာၾကီး။
အဲဒီတုန္းက နင္က ဟာသလိုင္းဖက္ ေရးျဖစ္သြားရတဲ႔ တရားခံကို ငါ႔ကို ေျပာျပတယ္ေလ။ အဲဒီတုန္းက နင္က နင္႔စာမူေလးေတြ ပို႔ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာ တဲ႔၊ (အခုလို လွ်မ္းလွ်မ္းမေတာက္ေသးဘူးေပါ႔ဟယ္။) အယ္ဒီတာမင္းမ်ားကို (နင္႔စကားအတိုင္း ျပန္ေျပာရရင္) အရက္တိုက္၊ လက္ဖက္ရည္တိုက္ နဲ႔ ခင္ေအာင္ လုပ္ေနတာ တဲ႔။ အဲဒီေန႔ ညေနက ဟန္သစ္က ကိုတင္ကိုေအာင္ ရယ္ ဆရာ ေမာင္သစ္ဆင္းရယ္ နင္ရယ္ ၀ိုင္းၾကေတာ႔ နင္က နင္နဲ႔ မၾကည္ျပာ (အဲဒီတုန္းကေတာ႔ တျခားနံမည္ပါ) အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပတာ သူတို႔လဲ ရီရလြန္းလို႔ အရက္မူးေတြ ေျပကုန္တယ္ တဲ႔။ ဒါနဲ႔ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ေရးေပေတာ႔၊ အဲဒါေရးမွသာ စာမူထည္႔မယ္လို႔ နင္႔ကို အၾကပ္ကိုင္လို႔ ညတြင္းခ်င္းေရးၿပီး ဟန္သစ္ကို နင္ စာမူပို႔ခဲ႔တယ္ လို႔ ေျပာျပတယ္။
အဲဒီ အယ္ဒီတာမင္းမ်ားဟာ နင္႔ရဲ႔ အားသာခ်က္ကို တကယ္ပဲ ဆြဲထုတ္ျပႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လဲ ငါတို႔ နင္႔စာေတြေၾကာင္႔ ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာႏိုင္ခဲ႔တာေပါ႔။ အဲဒီအတြက္ ေက်းဇူးပဲ သူငယ္ခ်င္း။
ေနာက္ေတာ႔ နင္႔၀တၳဳေတြ ရုပ္ရွင္ ရိုက္တာ၊ နင္ ဇာတ္ညႊန္းေတြ ေရးတာ၊ နင္ အိမ္ေထာင္က်တာေတြကို ငါ အေ၀းကေနပဲ ၾကားတယ္။ ငါတို႔ အခင္မင္ အရင္းႏွီးဆုံးေတြ မဟုတ္ခဲ႔ေပမဲ႔ ငါ နင္႔ကို မေမ႔ႏိုင္ပါဘူး။ အထူးသျဖင္႔ ဒန္႔ဒလြန္သီးေတြ ေတြ႔ရင္ ဒန္႔ဒလြန္သီးလို နင္႔လက္ေခ်ာင္းညိဳပုတ္ပုတ္ေတြကို ငါ သတိရမိတယ္။ လူက လူဖလံေလး၊ လက္က ဒန္႔ဒလြန္သီးလက္လို ေဖာင္းကား ညိဳပုပ္ေနတာ ဘာျဖစ္လို႔လဲ လို႔ တအံ႔တၾသ ငါ ေမးမိေတာ႔ ငါ႔ ႏွလုံး မေကာင္းဘူးဟ တဲ႔။ နင္က ေပါ႔ေပါ႔ပဲ ေျပာျပလိုက္တာ။ ငါ႔စိတ္ထဲ စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ။
အခု ဘာေၾကာင္႔ ဆုံးမွန္း ငါ မသိရေသးေပမဲ႔ အခုေလာက္ ျမန္လိမ္႔မယ္ လို႔ မထင္မိဘူးဟာ။ ဒီစာကို ငါ သတင္းဖတ္ၿပီးၿပီးခ်င္း ေရးလိုက္တာပါ။ စိတ္မေကာင္းဘူး ဆိုတာကလြဲရင္ ဘာေျပာရမယ္မွန္း မသိေတာ႔လို႔ပါ။ ငါ အခုၾကားတဲ႔သတင္း မွားပါေစ၊ ထုံးစံလိုပဲ အလြဲေတြ ၾကံဳေနက် နင္႔မွာ ေသမင္းနဲ႔လဲ လြဲပါေစလို႔ ငါ ဆုေတာင္းမိပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းရယ္။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ဒီတခါေတာ႔
ကဗ်ာဆရာ ကိုေဆာင္းယြန္းလ က tag တာပါ။ အားရင္ ဘာသီခ်င္းေလးေတြ ညည္းတတ္သလဲ တဲ႔။ ကိုယ္လဲ က ခ်င္ေနတဲ႔သူကို ဆိုင္းထည္႔ေပးလိုက္သလို ျဖစ္သြားၿပီး ေရးမွာေပါ႔ လို႔ ကဗ်ာဆရာကို သြားေျပာလိုက္တယ္။
တကယ္က ဂီတဆိုတာ လူကို အဖမ္းစားႏိုင္ဆုံး အႏုပညာပါ။ ဂီတကို ကိုယ္တို႔ တမိသားစုလုံး ၀ါသနာႀကီးတယ္။ အေဖ႔ဖက္က အဖိုးက ရြာမွာ ျမိဳ႔မတီး၀ိုင္းရဲ႔ တီး၀ိုင္းေခါင္းေဆာင္ တဲ႔။ ဘင္ဂ်ိဳတလက္ နဲ႔ အေဖာ္တသိုက္နဲ႔ ေနတတ္တယ္။ အေမ႔ဖက္က အဖိုးက်ေတာ႔ ဓာတ္ျပားတိုက္ ေထာင္တယ္။ သီခ်င္းေရးဆရာေတြ အဆိုေတာ္ေတြနဲ႔ အိမ္မွာ သူ႔သမီးေတြကို ပတၱလား တီး၊ တေယာထိုးၿပီး ဂီတနဲ႔သာ ေနေစသတဲ႔။ အဲဒီအဖိုးႏွစ္ေယာက္စလုံး ကိုယ္မေမြးခင္ ကြယ္လြန္ၾကတယ္။
အေဖ႔အလွည္႔က်ေတာ႔ ကဗ်ာဆရာ..။ ဒါေပမဲ႔ အေဖ႔ကို ကဗ်ာဆရာအျပင္ ဘာမ်ား ျဖစ္ခ်င္ေသးလဲလို႔ ကိုယ္ စကားစပ္လို႔ ေမးဖူးတယ္။ အေဖက Orchestra တီး၀ိုင္းေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ခ်င္တာတဲ႔။ ဆရာ ျမိဳ႔မျငိမ္းတို႔လို သီခ်င္းေလးေတြ ဖန္တီးၿပီး ဘ၀မွာ အျပစ္ကင္းကင္း ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ ေရာင္႔ရဲခ်င္တာ လို႔ ဆိုတယ္။
အဲဒီလို အေဖေျပာေတာ႔ ကိုယ္႔မွာ အံ႔ၾသလိုက္တာ။ ကိုယ္က တည္႔တည္႔ႀကီး သြားခ်င္သူမို႔
“ဒါျဖင္႔ အေဖက ကဗ်ာဆရာ မလုပ္ခ်င္ဘူးေပါ႔ ” လို႔ ေမးမိတာ။
“ေအာ္ သမီးရယ္၊ ကဗ်ာဆရာလဲ ေကာင္းပါတယ္၊ ဒါေပမဲ႔ အေဖ အားက်ၿပီး ျဖစ္ခ်င္တာက သံစုံတီး၀ိုင္းႀကီး ဖန္တီးခ်င္တာ..”
“ဒါျဖင္႔ အေဖက တသက္လုံး လုပ္ေနတဲ႔ ေက်ာင္းဆရာက်ေတာ႔ေရာ..” ဆိုေတာ႔
“ေအာ္ သမီးရယ္၊ ေက်ာင္းဆရာလဲ ေကာင္းပါတယ္၊ ဒါေပမဲ႔ အေဖက သီခ်င္းေတြနဲ႔ ဆိုရင္ ပိုေပ်ာ္တာေပါ႔”
“ဒါျဖင္႔ အေဖက.. ”
“ေတာ္ပါေတာ႔ သမီးရယ္၊ ငါ႔သမီးႏွယ္ နားေ၀းလိုက္တာ၊ အေဖက သီခ်င္းေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တာ၊ ဒါပဲ။”
အဲဒီလို အေဖက ေျပာၿပီး ဟုိဖက္လွည္႔ ေဆးလိပ္ဖြာၿပီး ေနေတာ႔တာပါ။ ကိုယ္႔ေမးခြန္းေတြက သူ႔အိပ္မက္ေတြကို ဖီလင္ေအာက္ ေစတယ္ ထင္ပါရဲ႔ေလ။
ဒီလို တမိသားစုလုံး သီခ်င္း ၀ါသနာပါတဲ႔အေၾကာင္း ကိုယ္ေရးလဲ ေရးဖူးတယ္။ ဒါေပမဲ႔ တေယာက္မွေတာ႔ အဆိုေတာ္၊ ေတးေရးဆရာ မျဖစ္သြားဘူး။ ဒါေပမဲ႔ သီီခ်င္းေတြနဲ႔ ဘလက္အင္၀ိွဳက္ ျဖစ္ေနတဲ႔ ကိုယ္တို႔ဘ၀ေတြကို ေဆးေရာင္ျခယ္ခဲ႔ၾကပါတယ္။
ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အေမေခ်ာ႔သိပ္တဲ႔ သီခ်င္းေလးေတြကေန အခု ေရာ႔ခ္၊ ေပါ႔ပ္၊ ဟစ္ပ္ေဟာ႔၊ ပန္႔ခ္ ေတြအထိ နားေထာင္ဖူးခဲ႔တာလဲ အမ်ားႀကီး။ ႀကိဳက္တာေတြလဲ အမ်ားႀကီး။ ဆိုဖို႔က်ေတာ႔ ကိုယ္႔အသံက သီခ်င္းကို စပ္ယူရတဲ႔ အသံမ်ိဳးလို႔ မိတ္ေဆြတေယာက္က ေျပာဖူးတယ္။ "ေမာင္းသံ.. တခုေသာေမာင္းသံ..၊ ၾကားေလတိုင္းမွာျဖင့္.. ထြက္ကိုပဲ ထြက္ေျပးခ်င္တယ္ေလ...၊ နားႏွစ္ဖက္ကို စံုကာပိတ္လို႔.. အတင္းရုန္းကန္.." ဆိုပဲ။
ဒီေလာက္ အားေပးၾကမွေတာ႔ ကိုယ္လဲ တိုးတိုးပဲ ညည္းမိပါတယ္။ မိုက္ ေတြဘာေတြ သီခ်င္းဆိုဖို႔ လာေပးရင္ မ်က္ႏွာေတြ ေသြးဆုတ္ျဖဴေရာ္လာတဲ႔အထိ ကိုယ္႔အေၾကာင္း ကိုယ္သိၿပီး အတင္းပဲ ျငင္းဆန္မိတတ္တယ္။ ေမာင္းသံ လို႔ ဆိုထားတာ မဟုတ္လား။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆုံလို႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနခ်ိန္မွာ ေမာင္းေတာ႔ ထ မတီးသင္႔ဘူးလို႔ သိေနပါတယ္။
သီခ်င္းဆိုရာမွာလဲ ဒီအဆိုေတာ္ကေတာ႔ ဆရာႀကီးပဲ၊ သူဆိုတဲ႔သီခ်င္းေတြ ႀကိဳက္မွ နားေထာင္ရည္၀ေနတဲ႔ ဆရာႀကီးလိုလို ျဖစ္တာမို႔ သူ႔သီခ်င္းပဲ ေရြးႀကိဳက္မယ္ ဆိုတာမ်ိဳးလဲ စိတ္ထဲမွာ မရွိ။ ဒီအဆိုေတာ္ကေတာ႔ ကေလးကြက္ေတြပါကြာ၊ ကေလးေတြ ဆိုတာပါ ဆိုတဲ႔ အထင္ေသးစိတ္မ်ိဳးလဲ မရွိ။ နားထဲ၀င္လို႔ ကိုယ္ႏွစ္သက္မိရင္ အကုန္ႀကိဳက္ပဲ။
သီခ်င္းကေတာ႔ အမ်ားႀကီး ရတာမ်ိဳးလဲ မဟုတ္၊ တခ်ိဳ႔လဲ တပိုဒ္တေလေလာက္သာ အထပ္ထပ္ စိတ္ထဲက ေက်ာ႔ေနတာမ်ိဳး။ သူမ်ားဆိုရင္လဲ သေဘာက်မိ ႏွစ္သက္မိတာ။ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္စ က သူက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ ကိုင္ဇာရဲ႔ သီခ်င္းတပုဒ္ ဆိုေနတာ ၾကားရေတာ႔ တိုးၿပီး ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးစိတ္ ျဖစ္သြားခဲ႔တာ မွတ္မိေသးတယ္။
“အို..ေမ၊ ကိုကိုေလ ရင္ထဲမွာ တဖက္သတ္အခ်စ္နဲ႔ ခ်စ္ကာေန..” လို႔ သူဆိုေတာ႔ တအုပ္လုံး ဆိုေနၾကတာ ျဖစ္ေပမဲ႔ သူ႔အသံပဲ ကြက္ၿပီး ၾကားေနမိသလိုလို ျဖစ္မိေသး။ ကြက္ၾကားမိုး ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးေနမယ္။ ကေလးမႏွယ္.. မိုက္ခ်င္ေတာ႔ ေျပာပါတယ္။
ဒါနဲ႔ ေနာင္တခ်ိန္ အတူေနရင္ စုမဲ႔ေဆာင္းမဲ႔ စာရင္းထဲမွာ နံပါတ္ (၁)က ေၾကာင္အ၀ါေလး၊ နံပါတ္ (၂) က ဂစ္တာ ဆိုၿပီး ခ်ေရးခဲ႔ၾကတယ္။ စားတာေသာက္တာ ေနတာထိုင္တာ ဘယ္လိုေနမယ္ ဦးဆုံး မစဥ္းစားဘဲ တေယာက္က ေၾကာင္ ပိုက္၊ တေယာက္က ဂစ္တာ ပိုက္ၿပီး ေနရအုံးမလိုပါ။ ကံေလး မ်က္ႏွာသာေပးလို႔ အိမ္နဲ႔ယာနဲ႔ ေနရတယ္ မွတ္ပါတယ္။
ေနာက္ လက္ထပ္ၿပီး စင္ကာပူ လိုက္သြားေတာ႔ အဲဒီမွာ ကိုယ္ မေပ်ာ္ဘူး။ အဲဒီေတာ႔ ကိုယ္တို႔ကားထဲမွာ အျမဲဖြင္႔တဲ႔ သီခ်င္းက စိုင္းထီးဆိုင္ရဲ႔ ခ်ယ္ရီကိုသာ ပန္ပါကြယ္ တဲ႔။ လိမ္မာပါတယ္ ဗမာမေလး စိတ္မညိဳနဲ႔ ဆိုတဲ႔ သီခ်င္းေပါ႔။ အဲဒီတုန္းက ေၾကာင္လဲ ေမြးခြင္႔ မၾကံဳတာမို႔ သူက ဒီလုိ ျဖည္႔ဆိုပါတယ္။
“အိမ္ေပၚမွာေလ ေရႊ၀ါေၾကာင္ေလး မရွိေပမဲ႔၊ ျဖဴစင္ေစတနာ အရုိးခံ စိတ္ရင္း ရွိပါတယ္” တဲ႔။ တကယ္က ေတာင္ေပၚမွာေလ ေတာ္၀င္ ပိေတာက္ပန္း မရွိေပမဲ႔…ဆိုၿပီး ျဖစ္ရမွာ..။ ပိေတာက္ကေန ေၾကာင္ ျဖစ္သြားတာကေတာ႔ သူ တရားခံပါပဲ။ ဆရာ စိုင္းခမ္းလိတ္ ျပႆနာ လာရွာရင္ေတာ႔ သူ႔ကို လက္ညိွဳးထိုး ျပလိုက္မွာပဲ။
ေနာက္ေတာ႔ အလုပ္ေတြ အတူလုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ရုံးအလုပ္က မနက္ ၈နာရီကေန ညေန ၅နာရီ ထိ ျဖစ္ေလေတာ႔ “အခါခါေပါ႔၊ မာလာေက်ာ႔ လာပါေတာ႔ ေမွ်ာ္ေပါ႔ ငါးနာရီ ထိုးၿပီ၊ ထိုးၿပီ” လို႔ ဆိုမိတယ္။ ၅နာရီထိုးရင္ ရုံးဆင္းရမွာကိုး။ ေမွ်ာ္မိ၊ ေပ်ာ္မိတာေပါ႔။ ငါ ေရဒီယိုသီခ်င္းလဲ ရသားပဲလို႔ ကိုယ္႔ဖာသာကိုယ္ အားေပးမိေသးတာ။
အလုပ္ထဲမွာလဲ စီးပြားေရးဆိုတဲ႔သေဘာေတြကို ကိုယ္က နားမလည္ေလေတာ႔ အထက္ကလာတဲ႔ အခု ဆီထမင္း၊ အခု စာကေလးေၾကာ္ ဆိုတာေတြကို ေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္ဖူးတာပါ။ အဲဒီအခါမွာလဲ သီခ်င္းေလး ညည္းရင္း စိတ္ေျဖရတာပါ။ “ေျပာင္းလဲတတ္တဲ႔ မင္းကို၊ တို႔ ဘယ္လိုမွ နားမလည္..” ဆိုတဲ႔ ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းေလးေပါ႔။
အခု ဆိုင္ေလး လုပ္ျပန္ေတာ႔ အိမ္အျပန္ညေတြမွာ ႏွစ္ေယာက္သား သီခ်င္း အတူ ညည္းမိတဲ႔ ညေတြ ရွိေသးတယ္။ ငယ္ကၽြမ္းေဆြပါ။ သူက အရင္ဆိုတယ္။
“ဒီလို ညမ်ား တရာ မက ေတြ႔ပါရေစ” (ဒီေတာ႔ ကုိယ္ကလဲ ဘယ္အညံ႔ခံလိမ္႔မလဲ)
“ဒီလို ညေပါင္း ေထာင္ေသာင္းမက ေတြ႔ပါရေစ” တဲ႔။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ဒီည ေစ်းေရာင္းေကာင္းတယ္ေလ။
ႀကိဳက္ၿပီး လူၾကားေအာင္ မညည္းရဲတဲ႔ သီခ်င္းလဲ ကိုယ္႔မွာ ရွိေသးတယ္။ ေမာင္သစ္မင္းရဲ႔ သီခ်င္းေလး တပုဒ္ပါ။
“ငါ႔ရဲ႔ ၾကမ္းတမ္း ရုပ္သြင္ျပင္နဲ႔ အေပၚယံအေရျပားေအာက္မွာ
အလြန္သိမ္ေမြ႔တဲ႔ ၾကည္လင္ႏုနယ္
ႏွလုံးသားတခုဟာ တည္ရွိခဲ႔..” စသျဖင္႔ေပါ႔။
အဲဒီသီခ်င္းက ႀကိဳက္ေတာ႔ ႀကိဳက္သား။ ဒါေပမဲ႔ ငါ႔ရဲ႔ ၾကမ္းတမ္း ရုပ္သြင္ျပင္လို႔ ဆိုထားေတာ႔ ကိုယ္နဲ႔ မလိုက္ဘူး ထင္မိလို႔ ညည္းျဖစ္ရင္ေတာင္ လူမၾကားေအာင္ ခပ္တိုးတိုးပဲ။
သီခ်င္းဆိုတာကလဲ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေတာ႔ ပိုဆိုလို႔ ေကာင္းတယ္ ထင္မိတာပဲ။ ဒါေပမဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ ဆိုျဖစ္ ညည္းျဖစ္တဲ႔ သီခ်င္းေတြကလဲ အမ်ားသား။ တခါကေတာ႔ ကိုယ္သိပ္ႀကိဳက္တဲ႔ မမီရဲ႔ ရုပ္ရွင္သီခ်င္းတပုဒ္ျဖစ္တဲ႔
“ေပ်ာ္စရာဆိုတာ တို႔ရဲ႔ကမၻာမွာ မရွိပါ၊ ရင္နာစရာေတြ ေတြးမိျပန္ရင္ ရင္ထဲမွာ..” လို႔ ဆိုမိေတာ႔ ကိုယ္႔ဆရာက သူ႔ကိုလဲ ေပ်ာ္ေအာင္ ထားရက္နဲ႔ တဲ႔။ အင္းးး သိပ္ အထ အန မေကာက္တာ ေကာင္းပါလိမ္႔မယ္ေလ။
အျမဲလိုလို ညည္းမိတဲ႔ ေနာက္သီခ်င္းတပုဒ္က ခိုင္ထူးရဲ႔ ေနာက္ဆုံး အိပ္မက္။ ကိုေန၀င္း စပ္ခဲ႔တာ။
“ရဲရင္႔…ေက်ာက္ခက္တို႔ ျပိဳေနဆဲ..
ငါ႔အတြက္ အေျဖ ရွာေနတုန္းေပါ႔
တခ်ိဳ႔ေတြ ေနႏိုင္လြန္းတယ္…”
အခုတေလာ အဲဒီသီခ်င္းေလးကို အျမဲ ညည္းမိတာ။ “တေယာက္တည္း ငါ ငိုေနတုန္း၊ ရင္ထဲမွာ မေက်နပ္ဆုံး ………..” လို႔ ဆိုလိုက္ရမွ ရင္ထဲမွာ နည္းနည္း သက္သာသြားသလိုပါ။
ေနာက္တပုဒ္ကေတာ႔ ကိုယ္႔မွာ ၀မ္းနည္းစရာ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တိုင္း ဆြတ္ပ်ံ႔နာၾကင္စြာ ဆိုမိတဲ႔ သီခ်င္းေလး။ ဆိုမိတိုင္း ဒဏ္ရာမ်ားနဲ႔ လူ ဟာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ လို႔ ထင္မိတယ္။ ဦးလိွဳင္ ေရးခဲ႔တာပါ။
“ၾကယ္ေတြ ေၾကြတုန္းလား…
မသိခ်င္ ရင္ထဲ အားတင္းထား
ေၾကြတဲ႔ ၾကယ္ေတြရဲ႔ အေၾကာင္းကို ရင္မွာ မခံစားရဲ..”
ဒီလိုနဲ႔ ဆိုျဖစ္တဲ႔ သီခ်င္းေတြအေၾကာင္း ေရးရရင္ေတာ႔ အမ်ားႀကီးေပါ႔။ သီခ်င္းေတြကေတာ႔ ဆိုျဖစ္ ညည္းျဖစ္ေနမွာပါပဲ။
ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြ နီလိုက္ ျပာလိုက္ ၀ါလိုက္ ေရာင္စုံေျပးေနသလို သီခ်င္းေတြနဲ႔ ဘ၀ အထုအေထာင္းေတြကို ခုသာ ခံသာေအာင္ လုပ္ေနရသလိုေပါ႔။
တခုေတာ႔ ေသခ်ာပါတယ္။
သီခ်င္းေတြေၾကာင္႔ ေလာကႀကီး ပိုလွသြားတယ္ ဆိုတာ..။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ဒီေန႔ ဆရာေတာ္တပါး ကိုယ္တို႔ဆိုင္ေလးကို လာအားေပးခဲ႔ပါတယ္။
ဆရာေတာ္က ၂၀၀ရခု စက္တင္ဘာလမွာ ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးမွာ ေမတၱာပို႔ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ႔ၾကေသာ ရဟန္းရွင္ သံဃာေတာ္ အရွင္သူျမတ္တို႔ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ႔အေနနဲ႔ လက္ေမာင္းမွာ ေဆးမင္ တင္ခဲ႔ပါတယ္။
“လူအခ်င္းခ်င္း လွည္႔ပတ္ျခင္း ကင္းေ၀းၾကပါေစ” တဲ႔။
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ဆိုင္ေလးအေၾကာင္းေရးမိေတာ႔ ဘေလာ႔မိတ္ေဆြေမာင္ႏွမမ်ားက ဆုေတာင္းေပးၾကတာ ေက်းဇူးတင္မိ ပါတယ္။ အားေပးတဲ႔ စာတလုံးခ်င္းစီတိုင္းကို စိတ္လဲ ၾကည္ႏူး၊ အားလဲ ရွိပါတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ကိုယ္က ေပ်ာ္စရာသာ မွတ္မိခ်င္သူမို႔ ကိုယ္သတိရတာေလး ေရးေနမိတာ။ ဘ၀ဆိုတာ ေပ်ာ္စရာခ်ည္းပဲေတာ႔ ဘယ္ဟုတ္ပါ႔မလဲ။
ၾကံဳလာတဲ႔ အခက္အခဲကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ ျဖတ္သန္းႏိုင္ဖို႔သာ ၾကိဳးစားမိတာပါ။ စိတ္ဓာတ္က်တဲ႔အခါ ရွိရင္လည္း ကိုယ္ခ်စ္ခင္သူေတြနဲ႔ ခြဲခြာရတဲ႔ ေသျခင္းတရားထက္ေတာ႔ ဘယ္အရာမွ မဆိုး၀ါးေလာက္ဘူး လို႔ ေျဖရတယ္။ ကိုယ္က်န္းမာေနရင္ စိတ္က်န္းမာဖို႔ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ အဓိက တတ္ႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္ေလ။
ဒါေၾကာင္႔မို႔ ဘေလာ႔မွာ စာလာဖတ္ၿပီး မျမင္ဖူးေပမဲ႔ ခင္မင္ရင္းႏွီးေနတဲ႔ မိတ္ေဆြေတြကို ကိုယ္ဆိုင္ဖြင္႔စ ၾကံဳရတာေလးေတြ ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္း ရင္ဖြင္႔တယ္ ဆိုပါေတာ႔။
ကိုယ္တို႔ ဆိုင္ေလးက သိပ္မႀကီးတဲ႔ Mall တခုရဲ႔ ေအာက္ထပ္ကေလးမွာပါ။ ပထမဆုံး ဒီ Mall ကို ေရာက္ဖူးတာ ဒီဆိုင္ေလး ဖြင္႔မယ္ ဆိုေတာ႔မွေပါ႔။ မိတ္ေဆြတေယာက္ ေျပာလို႔ အိမ္နဲ႔လဲ သိပ္မေ၀းတာမို႔ သေဘာက်မိတာ။ ဒါနဲ႔ စ ငွားဖို႔ မန္ေနဂ်ာနဲ႔ စကားေျပာရတယ္။
မန္ေနဂ်ာႀကီးကလဲ သေဘာေကာင္းလိုက္တာ။ ကိုယ္တို႔ရဲ႔ ပထမဆုံး စ လုပ္တဲ႔ ဆိုင္ေလး ဆိုတာလဲ သိေရာ ဆိုင္အတြက္ လိုအပ္တဲ႔ မွန္ဘီရိုေတြ၊ ရွိဳးေက႔စ္ေတြ အကုန္ေပးတယ္။ သူပိုင္တာေတြ ငွားတာ တဲ႔။ ဘာမွ ပိုက္ဆံ ေပးစရာ မလိုဘူး တဲ႔။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္တို႔လဲ “မူခ်ိဳ ဂရာဆီယာ” လို႔ ေျပာရတာေပါ႔။ အဲဒီအဓိပၸါယ္က ေက်းဇူး အမ်ားႀကီး တင္ပါတယ္ တဲ႔။
ဆိုင္ခန္းေလးက ေပ ၂၀ ပတ္လည္ေလး။ ဆိုင္ေရွ႔မွာ မကၠဆီကန္ တိုင္းရင္းေဆးေလးေတြ ေရာင္းတဲ႔ဆိုင္ ရွိတယ္။ ေခ်ာေခ်ာေျဖာင္႔ေျဖာင္႔ မကၠဆီကန္မေလး ေစ်းေရာင္းတယ္။ သူ႔နံမည္က လက္တီ တဲ႔။ ေဘးက အခန္းက အားကစားအ၀တ္ေတြ ေရာင္းတဲ႔ဆိုင္။ သူ႔ပိုင္ရွင္က မ်က္ႏွာသိပ္ခ်ိဳတဲ႔ အမ်ိဳးသမီး။ Sandra တဲ႔။ သူက အျမဲတမ္း ျပဳံးေနတာ။
ညာဖက္က အခန္းကေတာ႔ ကြန္ပ်ဴတာေတြ ျပင္တဲ႔ လူ။ သူ႔နံမည္ေတာ႔ ခက္လို႔ မမွတ္မိဘူး။ သူက မနက္ဆိုရင္ ကိုယ္တို႔ဆိုင္ဖက္ ကူးလာၿပီး radio control helicopter ေတြကို လာလာ ေငးတတ္သူ။ သူ႔စိတ္ကူးထဲမွာ ဟယ္လီေကာ္ပတာေတြ ပ်ံေနတာ ျမင္ေနပုံပဲ။ မနက္ဆို တခ်က္ေတာ႔ ေျပးလာၾကည္႔တာပဲ။ ငါ တေန႔ ၀ယ္ကို ၀ယ္မယ္လို႔ ျပန္သြားတိုင္း ေျပာတတ္ေသးတယ္။
ေရွ႔ဖက္က ေနာက္တဆိုင္ကေတာ႔ ကိုးရီးယား အမ်ိဳးသမီး Kim ဖြင္႔တဲ႔ အ၀တ္ဆိုင္ပဲ။ ကိုးရီးယား မင္းသမီးေလးေတြ လွသေလာက္ သူကေတာ႔ မတူျခားနားသူပါေလ..။ ဒါေပမဲ႔ သေဘာ သိပ္ေကာင္းတယ္။ ေစ်း၀ယ္လစ္တိုင္း ကိုယ္တို႔ျခမ္းဘက္ ေျပးလာၿပီး ဒီလိုေနရာခ်၊ ဒီေနရာမွာ ဒါကိုထား နဲ႔ လာေျပာျပတတ္တယ္။ သူေျခဟန္လက္ဟန္နဲ႔ ေျပာပုံက ဒါရုိက္တာႀကီးတေယာက္ ေျပာေနသလိုမ်ိဳး။ ကိုယ္တို႔လဲ ပါးစပ္ဟ ၿပီး ေငးေနရတာ။
သူသင္ေပးခ်င္လဲ သင္ေပးခ်င္စရာပါ။ ကိုယ္တို႔ ဆိုင္ေလးမွာ tattoo corner ေလး ထားသလို၊ မိန္းကေလး အလွအပ ပစၥည္းေလးေတြ၊ လူႀကီးကစားတဲ႔ remote control ကား၊ ဟယ္လီေကာ္ပတာေလးေတြ ေရာင္းေသးတာ။ ျပင္ဆင္ပုံကလဲ ႏွစ္ေယာက္သား စိတ္ကူးတည္႔ရာ လုပ္ၾကတာ ရီမုဒ္ ကြန္ထရုိး ေမာ္ေတာ္ကားေတြက အေပၚမွာ ပ်ံလို႔၊ ဟယ္လီေကာ္ပတာေတြက ေအာက္မွာ ၀ပ္လို႔။ ဟ တလြဲေတြေတာ႔ ျဖစ္ကုန္ၿပီလို႔ ေျပာၿပီး ရီရေသးတယ္။
ပစၥည္း၀ယ္ေတာ႔လဲ ကိုယ္႔ဆရာက ကိုယ္၀ယ္တုန္း ေဘးက အၾကံေပးပါတယ္။ “ဒါေတြ မ၀ယ္နဲ႔ ခ်ိဳသင္း၊ ဘယ္သူမွ မႀကိဳက္ဘူး၊ ဟိုဟာမ်ိဳးေတြ ၀ယ္..” စသျဖင္႔ေပါ႔။ တကယ္က်ေတာ႔ သူမ၀ယ္ခိုင္းတာေတြခ်ည္း ေရာင္းရတာ။ သူ႔မ်ား လုံးလုံးပုံမိရင္ အခက္။ ဖက္ရွင္ မ်က္စိ ရွိတယ္ ဆိုရမွာေပါ႔ေလ။
ဒါေပမဲ႔ ကိုယ္က သူေရြးခ်ယ္တာေတြ သိပ္မစြံတဲ႔အေၾကာင္း လူထူထူမွာ မေျပာရဲဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ သူကလဲ ကိုယ္႔ကို ေရြးထားတာဆိုေတာ႔ကာ ကိုယ္လဲ မစြံတာႀကီး ျဖစ္ေနအုံးမယ္ ဆိုၿပီး ကိုယ္႔တပ္ကိုယ္ျပန္နင္းသလို ျဖစ္မွာစိုးလို႔။ ဒါမ်ိဳးက အသံတိတ္ေနတာ ေကာင္းလိမ္႔မယ္။
သူကေတာ႔ ကိုယ္႔ကို ေျပာပါတယ္။ ခ်ိဳသင္းက အျမဲျပံဳးေနလို႔ အားကိုးၿပီး ဆိုင္ဖြင္႔ဖို႔ စဥ္းစားတာေနာ္ တဲ႔။ သူ႔လိုသာဆိုရင္ မျပံဳးတတ္ဘူး ဆိုပဲ။ ဒါနဲ႔ ကိုယ္လဲ အားတက္ၿပီး ေစ်း၀ယ္လာတိုင္း ကိုယ္ကခ်ည္း ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳး နဲ႔ စကားသြားေျပာတာပါ။ ေျပာပုံကိုလဲ ၾကည္႔ပါ။ ေကာင္ေလးတေယာက္ ေစ်းလာ၀ယ္ေတာ႔…
“ကိုယ္႔မိန္းကေလးကို ေလာ႔ကက္ေလး လက္ေဆာင္ေပးခ်င္တယ္။ မင္းသာဆိုရင္ ဘယ္လိုမ်ိဳး ေလာ႔ကက္ေလး ႀကိဳက္မလဲ၊ ကိုယ္႔ကို ေရြးေပးမလား”
“ရတယ္ေလ၊ ဒါမ်ိဳးေလးဆို ရွင္႔မိန္းကေလး ႀကိဳက္မွာပဲ”
(ကိုယ္ေရြးေပးလိုက္တာ အသဲပုံ ေလာ႔ကက္ေလးပါ။ အသဲေတာ႔ အသဲ၊ ဒါေပမဲ႔ ခရမ္းေရာင္ အသဲ။ အသဲက လတ္ဆတ္ၿပီး နီေနသင္႔တာ၊ ကိုယ္က အသဲပုတ္ႀကီး ေရြးသလို ျဖစ္ေနပါေပါ႔၊ ေကာင္ေလးလဲ ေခါင္းကို တြင္တြင္ ကုတ္တယ္။)
ဒီတခါေတာ႔ အဖြားအရြယ္ မိန္းမႀကီးတေယာက္ လာ၀ယ္ျပန္တယ္။
“ဒီဆိုင္ဖြင္႔တာ မၾကာေသးဘူး ထင္တယ္။ ငါၾကိဳက္တာေလးေတြ ရွိတယ္။ ဒီဆြဲႀကိဳးေလး ႏွစ္ကုံးစလုံး ထုတ္ျပပါအုံး။”
ကိုယ္ကလဲ ျပံဳးၿပီး ဆြဲႀကိဳးေလးေတြ ထုတ္၊ သူ႔ကို မွန္ေရွ႔မွာ ဆင္ေပးလိုက္တယ္။
“လွတယ္ေနာ္။ ဒါေပမဲ႔ ဒီဆြဲႀကိဳးေလးက ပိုၿပီ ဖန္စီ ျဖစ္တယ္” (သူသိပ္ႀကိဳက္ေနတဲ႔ ဆြဲႀကိဳးေလးကို ျပၿပီး ေျပာတာ)
“ဟုတ္တယ္၊ အဲဒါက လူငယ္ေတြနဲ႔ ပိုလိုက္တယ္”
(ကိုယ္ေျပာတဲ႔သေဘာက ငယ္တဲ႔သူေတြနဲ႔ လိုက္တယ္ဆိုေတာ႔ အဖြားက အသက္ႀကီးၿပီ၊ ဒါမ်ိဳးေတြ ဆြဲမေနနဲ႔ေတာ႔ လို႔ ေျပာသလို ျဖစ္ေနျပန္ေရာ..၊ အင္း ဒုကၡ ဒုကၡ)
ကိုယ္လဲ ႀကိဳးစားၿပီး သင္ယူေနတာပါပဲ။ ေရာင္းတဲ႔ေနရာမွာ မနိပ္ေတာင္ ၀ယ္တဲ႔ေနရာမွာေတာ႔ ဟန္က်ခ်င္ပါေသးတယ္။ တခါကေတာ႔ ဒီလက္ေကာက္ေလးေတြ လွလိုက္တာဆိုၿပီး ၀ယ္လာတာ ဆိုင္ေရာက္ေတာ႔ ဖြင္႔ၾကည္႔မွ နားကပ္ေတြ ျဖစ္ေနလို႔ မ်က္လုံးကလယ္ကလယ္ ျဖစ္ရေသးတယ္။ ဘယ္သူက လွည္းဘီးေလာက္ဟာႀကီးကို နားဆြဲလို႔ ထင္မွာတုန္း။ ေခတ္ကေလးေတြမ်ား တယ္နားေလး ခ်င္သကိုး။
ဆိုင္ေတြမွာလဲ သီခ်င္းေလးေတြ ဖြင္႔ၾကေသးတယ္။ ကိုယ္လဲ သူဖြင္႔ ကိုယ္ဖြင္႔ေပါ႔ ဆိုၿပီး DVD ေသးေသးေလး တခု သယ္သြားတယ္။ ေဘးဆိုင္ေတြ နား၀င္ပီယံ ျဖစ္မျဖစ္ေတာ႔ မသိဘူး၊ ကိုယ္ကေတာ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ဆိုေတာ႔တာပါ။ ျမန္မာသီခ်င္းေတြမို႔ပါ။
ျမန္မာသီခ်င္းေတြမွာလဲ ေခတ္ေပၚေဟာ႔ေရွာ႔၊ ဟစ္ပ္ေဟာ႔ ေလးေတြ ဖြင္႔တာ မဟုတ္ပါဘူး။ Radio Alive ဆိုတဲ႔ ေရဒီယို သီခ်င္းေလးေတြ ဖြင္႔တာပါ။ “သူမလာတာ သုံးေလးငါးရက္ ၾကာၿပီရွင္” တို႔ဘာတို႔ေပါ႔။ ေစ်း၀ယ္ကို ေစာင္းဆိုတယ္လို႔ မထင္ၾကပါနဲ႔ေလ။ သူတို႔လဲ နားမလည္ၾကပါဘူး။ ေနာက္ ကိုယ္ႀကိဳက္တဲ႔ “အရပ္သုံးစကားမို႔ ကဗ်ာမဆန္ပါတယ္….” လို႔ ဆိုပစ္လိုက္ေတာ႔ ကဗ်ာဆန္ေတာင္ ေဘးလူေတြက နားမလည္ေတာ႔ မ်က္လုံးအျပဴးသားေပါ႔။ ဘာမွေတာ႔ မေျပာၾကေတာ႔ပါဘူး။
တခါတေလ DVD ဖြင္႔ရင္း “ဆရာမ၊ သမီး ဗိုက္ထဲက ေအာင္႔ေအာင္႔ေနတယ္” တို႔ “အသင္ ရုကၡစိုးမင္း…..” ဘာညာ ကယ္ပါ စသျဖင္႔ ပညာေပးေတြ လာေနလို႔ ေျပးပိတ္ရေသးတယ္။ ကိုယ္႔ဟာနဲ႔ကိုယ္ေတာ႔ အလုပ္ေတာ္ေတာ္ရွဳပ္သား။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ ဒီဆိုင္ေလးကို ခ်စ္ပါတယ္။ ကိုယ္႔စိတ္ကူးေလးနဲ႔ကိုယ္ လုပ္ေနမိတာမို႔ မျပည္႔စုံေပမဲ႔လည္း အနည္းဆုံး စိတ္ခ်မ္းသာမွဳေလးေတာ႔ ရေနပါတယ္။ ကိုယ္လုပ္သမွ် ကိုယ္ေက်နပ္ရင္ ဘ၀မွာ ေနေပ်ာ္တယ္လို႔ ထင္မိေသးတယ္။
ဒါေၾကာင္႔ ကိုယ္႔မွတ္တမ္းေလးမွာ အမွတ္တရ ေရးျခစ္လိုက္ပါရဲ႔။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဆိုင္ေလးတဆိုင္ ဖြင္႔ဖို႔ ႀကိဳးစားမိတယ္။
ဒီရက္ပိုင္းအတြင္းမွာ ၁၃-၄ႏွစ္ၾကာေအာင္ လုပ္ခဲ႔တဲ႔ အလုပ္ကို စြန္႔ခဲ႔ၿပီး ကိုယ္ပိုင္ ဆိုင္ေသးေသးေလးတခု လုပ္မလား စဥ္းစားတယ္။ စဥ္းစားတဲ႔အခ်ိန္ကလဲ တကယ္႔ အခ်ိန္ေကာင္း။ တကမၻာလုံး စီးပြားပ်က္ကပ္ ဆိုက္ေနခ်ိန္။ ဆိုင္ေတြပိတ္ၿပီး ေစ်းေတြ ေလွ်ာ႔ေနခ်ိန္။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ တေရးႏိုးထၿပီး ဆိုင္ဖြင္႔မလို႔တဲ႔။
ဆိုင္ဖြင္႔မယ္ဆိုေတာ႔ အေတြ႔အၾကံဳကလဲ အသစ္၊ လုပ္မွာကလဲ မအူမလည္၊ ေနာက္ၿပီး ကိုယ္႔ေရေျမမဟုတ္တဲ႔ သူမ်ား တိုင္းျပည္မွာဆိုေတာ႔ ဆိုင္လုပ္ဖို႔ အခ်က္အလက္ေတြ အင္မတန္ အားသာတယ္လို႔ ထင္ပုံရတယ္။ ဟဲဗီး၀ိတ္နဲ႔ တက္ထိုးတဲ႔ လူဖလံေလး လိုပဲ ႏွစ္ေယာက္သား ရူးရူးမိုက္မိုက္ ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။
ဒါနဲ႔ ပထမဆုံး ဆိုင္နံမည္ေလး ေရြးရတာေပါ႔။ ကိုယ္က စာေလးဘာေလး နည္းနည္းေရးေတာ႔ သူက ကိုယ္႔ကို ကဗ်ာဆန္ေလာက္တယ္ ဆိုၿပီး ဆိုင္ နံမည္ ေရြးခိုင္းတာပါ။ ကိုယ္လဲ စိတ္ထဲရွိတာ အကုန္ ရြတ္ေတာ႔တာ..။ ကိုယ္႔ဂြင္ေတာ႔ က်ၿပီ ဆိုၿပီးေတာ႔ေလ။ “ဘားမား၊ ရန္ကုန္၊ ပုဂံ၊ ေရႊတိဂုံ” တဲ႔။ fighting peacock ဆိုတာေတာင္ ပါလိုက္ေသး။ “ဟ.. ဘာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာလဲ” ဆိုမွ အျမန္ရပ္လိုက္ရတယ္။ ကိုယ္လုပ္ပုံက ဘုရားဖူးကားလိုင္း နံမည္လိုလို၊ အဖြဲ႔အစည္း နံမည္လိုလို ျဖစ္ေနတာကိုး။
ေခၚရလြယ္တာပဲ ေပးပါ တဲ႔ သူက။ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးပဲ လုပ္ၾကတာေပါ႔ တဲ႔။ ဒါနဲ႔ စဥ္းစားျပန္ေရာ။ ေခါင္းကလဲ ဒါမ်ိဳးဆို မထြက္ဘူး။ ေနာက္ဆုံး ၾကံရာမရတဲ႔အဆုံး သူကပဲ MOE Gift Shop လို႔ လြယ္လြယ္ ေပးလိုက္တယ္။ ကိုယ္က သိပ္မႀကိဳက္ခ်င္ဘူး။ လူရႊင္ေတာ္ နံမည္လိုလို ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ၀င္ ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္ေသးတယ္။ The Three Stooges ဇာတ္လမ္းတြဲေတြထဲက လူရႊင္ေတာ္နံမည္က မိုး ဆိုတာကိုး။ ဒါေပမဲ႔ သူႀကိဳက္တယ္ဆိုေတာ႔ ရွိေစေတာ႔။
ကိုယ္လုပ္မယ္ဆိုေတာ႔ ကိုယ္႔သူငယ္ခ်င္း အရင္းအခ်ာႀကီးမ်ားက သူ႔ကို ၀ိုင္းအၾကံေပး ၾကေသးတာ။ ကိုယ္႔ကို ေကာင္တာေရွ႔ မထြက္ေစနဲ႔ ဆိုပဲ။ ကိုယ္က မဆစ္ခင္ ေလွ်ာ႔ေနတာ၊ မြဲသြားမယ္ ဘာမွတ္လဲ တဲ႔။ ကိုယ္႔မလဲ ကိုယ္လုပ္မဲ႔ ဆိုင္ေလးမွာေတာင္ ေနရာ မရ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အခုေတာ႔ ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္နဲ႔ ပြိဳင္႔တက္ေအာင္ ႀကိဳးစားၿပီးေတာ႔ လုပ္ေနရတာေပါ႔။ ဒီအလုပ္ေလး ျမဲေအာင္ လူေရွ႔မွာဆို ပိုလုပ္ျပရတာေပါ႔။
ဒီလိုနဲ႔ မိန္းကေလးနဲ႔ဆိုင္တဲ႔ အလွအပ ပစၥည္းေလးေတြ၊ လည္စည္းေလးေတြ၊ အီတလီဒီဇိုင္း Murano glass pendants ေလးေတြ ေရာင္းေရာ ဆိုပါေတာ႔ေလ။ ေစ်းေရာင္းလဲ ထြက္မဲ႔ ပစၥည္း၊ ေရာင္းမထြက္လို႔ က်န္ေနလဲ ကိုယ္ႀကိဳက္မဲ႔ မစၥည္းမ်ိဳးေပါ႔။ အဲဒီေတာ႔ ပစၥည္းေတြ စ ၀ယ္ရတယ္။ အခု ဘေလာ႔မေရးျဖစ္တဲ႔ ေန႔တုိင္းမွာ ကိုယ္က ေစ်း၀ယ္သူႀကီး လုပ္ေနရတာပါ။ ကိုယ္ေစ်း၀ယ္ပုံကိုလဲ ၾကည္႔ပါ။
ဥပမာ ေရာင္းသူက ၂က်ပ္ ျပား ၂၀ နဲ႔ ေရာင္းတယ္ ဆိုပါေတာ႔၊ ကိုယ္က ၂က်ပ္ခြဲ နဲ႔ မရဘူးလား ဆစ္မိလို႔ ၂က်ပ္နဲ႔ ေပးလိုက္တာ ရခဲ႔ေသးတယ္။ ဟန္ကိုက်လို႔။ ကိုယ္က ေစ်းဆစ္တဲ႔သူ၊ ဟိုဖက္က အမ်ိဳးသမီးက ေစ်းေပးတဲ႔သူ။ ေဘးနားက ကိုယ္တို႔ေယာက်ာၤးေတြက အံ႔ေတြၾသလို႔။ ဆစ္တဲ႔လူကလဲ တလြဲ၊ ေရာင္းတဲ႔လူကလဲ တလြဲ။ ကိုယ္တို႔ အဲဒီဆိုင္ကထြက္ေတာ႔ သူတို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ရန္ျဖစ္က်န္ခဲ႔တယ္။
ဒီလိုပဲ ေစ်းေလွ်ာက္ပတ္ရင္း လက္သည္းေပၚမွာ ပန္းပြင္႔ေလးေတြေဖာ္တာ သြားေတြ႔တယ္။ အဲဒါ သိပ္ေကာင္းတဲ႔၊ လုပ္သင္႔တဲ႔ ဘီးဇီးနပ္စ္ပဲ လို႔ အလင္းတခ်က္ ပြင္႔သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ဒီက မိန္းကေလးေတြက ဒါမ်ိဳး သိပ္လုပ္တာကိုး။ သူတို႔လက္သည္းရွည္ေပၚမွာ ပန္းပြင္႔ေလးေတြ ကိုယ္ေတြ႔ဖူးေနတာကိုး။
ေနာက္ၿပီး ေရာင္းသူူက ေျပာတာ အဲဒါ Nail Art တဲ႔။ ကိုယ္က Art ဆိုေတာ႔ ကိုယ္နဲ႔ ဆိုင္တယ္ ထင္မိတာ။ တကယ္ေတာ႔ သူလဲ ေရာင္းခ်င္လို႔ Art လုပ္လိုက္တာ ေနမွာ။ ကိုယ္ကေတာ႔ သေဘာက်မိတာ အမွန္ပဲ။ ကိုယ္သာ အလွအပ မလုပ္တတ္တာ၊ သူမ်ားကို ျပင္ေပးလုပ္ေပးရရင္ ေက်နပ္တဲ႔ စိတ္အခံကလဲ ရွိတယ္။
ဒါနဲ႔ လုပ္နည္း သင္ေပးမယ္ဆိုေတာ႔ ကိုယ္႔လက္ကို အစမ္းလုပ္ျပမယ္ဆိုၿပီး လက္ေပးပါ လို႔ ေတာင္းေရာ။ ကိုယ္လဲ ၀မ္းသာအားရ လက္ေပးလိုက္တာ အဲဒီလူလဲ လက္ကိုၾကည္႔ၿပီး အင္မတန္ အံ႔ၾသသြားတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆိုေတာ႔ ကိုယ္႔လက္က ငုတ္စိ။ လက္သည္းေလးေတြက ေသးေသးေလးေတြ။ လက္သည္း အရွည္မထားတတ္တဲ႔အျပင္ လက္သည္းကိုက္တတ္ေလေတာ႔ အကုန္ ဆြဲကုိက္ထားတာေလ။
သူလဲ မ်က္ႏွာေတာ႔ တခ်က္ပ်က္သြားေသးတယ္။ ငါ ဒီလက္သည္းေသးေသးေလးေတြေပၚမွာ ဘယ္လို ပန္းေဖာ္ရပါ႔မလဲ လို႔ အၾကံအိုက္သြားတာမ်ိဳး။ ကိုယ္ကေတာ႔ လက္ကို ဆန္႔ၿပီး ျပံဳးျပံဳးႀကီး။ သူလဲ မထူးပါဘူးဆိုၿပီး အားနာပုံနဲ႔ ပန္းေလးေတြကို လက္သည္းေပၚမွာ stamp ႏွိပ္လိုက္တယ္။ အိုးးးး လွလိုက္တာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ႔။
ကိုယ္လဲ ဒီ service လုပ္မယ္လို႔ တထိုင္တည္း ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ စိတ္ခ်မ္းသာလိုက္မလဲ။ လူေတြကို အလွဆင္ေပးရတဲ႔ အလုပ္ေလေနာ္။ ပစၥည္းေရာင္းတဲ႔ ကိုလူေခ်ာကလဲ ေပ်ာ္လိုက္တာ။ သူ႔ဘ၀မွာ လက္သည္းနီ မဆိုးတတ္တဲ႔ မိန္းမတေယာက္ကို လက္သည္းအလွေဖာ္တဲ႔ set မ်ိဳး ေရာင္းရေတာ႔မွာဆိုေတာ႔ မၾကံဖူး၊ မၾကားဖူး ကိုး။ မင္းဟာ ကိုယ္႔ရဲ႔ ေနျခည္ေလးပါပဲ ဆိုလား ေျပာေသးရဲ႔။
ဒါနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား ပစၥည္းေတြ ၀ယ္လာၿပီး အိမ္ေရာက္ေတာ႔ စမ္းၾကတာေပါ႔။ ကိုယ္႔အမ်ိဳးသားရဲ႔ အေမ မာမားကလဲ ကိုယ္ေက်နပ္ေအာင္ စမ္းသာစမ္း သမီးေရ တဲ႔၊ ပြဲမ၀င္ခင္ အျပင္က က်င္းပၾကတာေပါ႔ တဲ႔။ ကိုယ္႔ကို ေတြ႔တာနဲ႔ သူ႔လက္ကို စမ္းလို႔ရေအာင္ လက္ဆယ္ေခ်ာင္းလုံး ျဖန္႔ထားေသးတယ္။
သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ ဘယ္ေနရမလဲ။ ကိုယ္႔ကိုျမင္တာနဲ႔ လက္ထိုးေပးရတာပါ။ လုပ္ခ်င္တာလုပ္ပါ ဆိုတဲ႔သေဘာ။ စိတ္ခ်မ္းသာရင္ နားေအးတာပဲ ဆိုတာမ်ိဳး။ ကိုယ္႔အိမ္က ျပန္ရင္ လက္မွာ ပန္းပြင္႔ေတြနဲ႔ ျပန္ၾကရတာပါ။ တခ်ိဳ႔ေတြလဲ အကြက္ေတြနဲ႔ပါ။ ဒါက Burberry ဒီဇိုင္း၊ ေစ်းႀကီးတယ္ လို႔ ကိုယ္က ေျပာေသးတာပါ။
ဒီလိုနဲ႔ ဆိုင္ဖြင္႔ခါနီးလာေတာ႔ အစမ္းသပ္ခံ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ္႔ကို တိုးတိုးတမ်ိဳး၊ ေပၚတင္တမ်ိဳး နားခ်ၾကတယ္။ ဒီ Nail Art ေတာ႔ မလုပ္ရင္ ေကာင္းမယ္ ထင္တယ္ တို႔….၊ ေနာက္ထပ္ ေလ႔က်င္႔ၿပီး ကၽြမ္းမွ လုပ္ၾကတာေပါ႔ တို႔..၊ လုပ္ေပးတဲ႔သူက ရွယ္ လွ ေနမွ ျဖစ္မွာ တို႔ …၊ တျခားပစၥည္းေတြပဲ ေရာင္းၾကည္႔တာေပါ႔ တိို႔…။ တေယာက္ကေတာ႔ ေျပာေသးတယ္။ “အမ၊ က်မကို ျပန္ေရာင္း” တဲ႔။ တခါတည္း ျမန္မာျပည္ ပို႔ပစ္လိုက္မယ္ ဆိုပဲ။ (ကိုယ္နဲ႔ သာ၍ ေ၀းရာဆီကိုသာ.. ျဖစ္မွာေပါ႔ေလ)
ကိုယ္႔အမ်ိဳးသားကေတာ႔ တဘာသာပါ။ သူလဲ service လုပ္ရတာ ၀ါသနာပါပုံပဲ။ သူကေတာ႔ tattoo လုပ္မွာတဲ႔။ temporary airbrush tattoo ဆိုပဲ။ အစစ္မဟုတ္ေတာ႔ မနာဘူး တဲ႔။ ေဆးေလးနဲ႔ မွဳတ္၊ အေရာင္ျခယ္ရတာ အႏုပညာ တဲ႔။ ဒီတခါလဲ လာျပန္ၿပီ အႏုပညာ..။
ဒီလိုဆိုေတာ႔လဲ ကိုယ္က သေဘာက်မိျပန္ၿပီ။ ဒီတခါ အစမ္းသပ္ခံသူကေတာ႔ ကိုယ္ ပထမဆုံးပဲ။ ႏွင္းဆီပန္းေလး လက္ေမာင္းမွာ ထိုးလိုက္၊ ေရနဂါးေလး ေျခေထာက္မွာ ထိုးလိုက္ နဲ႔။ ဆိုင္ဖြင္႔ေတာ႔လဲ tattoo လာထိုးတဲ႔သူေတြကို ကိုယ္႔ လက္ေမာင္းက အရုပ္ကို ျပရ၊ ေျခေထာက္ကို ထိုးျပရတာ အေမာ။ ၿပီးရင္ေတာ႔ ေကာင္တာေနာက္ ျပန္သြားထိုင္ ေပါ႔။
ေကာင္မေလးငယ္ငယ္ေလးေတြ ထိုးၾကတာ ပိုမ်ားသလိုပဲ။ အဲဒီ တက္တူးက ၇ရက္ကေန ၁၀ရက္ထိ ခံတယ္။ ေဆးမွဳတ္တာလဲ၂မိနစ္ေလာက္ပဲ ၾကာတယ္။ ဖ်က္ခ်င္ရင္လဲ လြယ္လြယ္ေလး ဆိုေတာ႔ လူငယ္ေတြၾကားမွာ ေခတ္စားတယ္ ေျပာရမွာေပါ႔။ ကေလးကအစ လူႀကီးအဆုံး အေပ်ာ္ထိုးၾကတာပဲ။
တသက္လုံးမွ tattoo ဆိုတာနဲ႔ လုံးလုံး မပတ္သက္တဲ႔ ကိုယ္တို႔မိတ္ေဆြမ်ားလဲ အခုဆိုရင္ လက္ေမာင္းမွာ tattoo ေတြနဲ႔။ ရုပ္ကေတာ႔ ရုပ္တည္ႀကီးေတြပဲ။ ဒါေပမဲ႔ လက္မွာ ေဆးမင္ေၾကာင္နဲ႔ဆိုေတာ႔ ဂုိဏ္းစတားလိုလို ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္တို႔နဲ႔ ခင္မိမွေတာ႔ လူလဲ လူမိုက္လိုလိုေတြ ျဖစ္ကုန္ပါေပါ႔။
ပညာဆိုတာ တတ္ထားရင္ ေကာင္းတယ္ တဲ႔။ ကိုယ္လဲ အဲဒီ tattoo ထိုးနည္း ႀကိဳးစားသင္ေနတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ သူက မိန္းကေလးေတြ tattoo လာထိုးရင္ သူ႔တာ၀န္ထား လို႔ ေျပာ ေျပာ ေနလို႔ပါ။
ေအာ္.. အႏုပညာမ်ား တယ္ဖမ္းစားပါလားေနာ္။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
လြန္ခဲ႔တဲ႔ အပတ္က ၀ါရွင္တန္မွာေနတဲ႔ ဘူမိေဗဒ တက္စဥ္က ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္း ကိုေနလင္းနဲ႔ သူ႔အမ်ိဳးသမီး မမမိုး၊ သား လမင္း တို႔ မိသားစု လာလည္ၾကတယ္။
သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ဆုံရေတာ႔ ေက်ာင္းတုန္းက ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ စျမဳံ႔ျပန္ ၾကတာမို႔ ေပ်ာ္လဲ ေပ်ာ္ရ၊ စိတ္လဲ ခ်မ္းသာရတာေပါ႔။ ညဖက္ ေလဆိပ္ကို သြားႀကိဳၿပီး အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ စကားထိုင္ ေျပာၾကတာ ေနာက္တေန႔ မနက္ ၂နာရီကူးသြားတယ္။
သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက ေက်ာင္းတုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေတြ အေတာ္မွတ္မိသား။ ရီစရာေတြလဲ မေမ႔ဘူး။ သူေျပာ ကိုယ္ေျပာနဲ႔ အခ်ိန္က ကုန္လို႔ ကုန္မွန္းေတာင္ မသိရဘူး။ ကိုယ္႔အမ်ိဳးသားက ဘူမိက မဟုတ္ေပမဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘူမိတပိုင္းေလာက္ ျဖစ္ေနေတာ႔ သူကလဲ ၀င္ေျပာနဲ႔ စကား၀ိုင္းက စိုျပည္ေနတာ။
ေနာက္ေတာ႔ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ခ်ည္း ေျပာၾကတာ ကိုယ္ေတာင္ ေဘးေရာက္ေနတယ္။ ည နက္လာတဲ႔အထိ သူတို႔စကား မျပတ္ေတာ႔ ငါ႔သူငယ္ခ်င္းလား၊ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ားလားေတာင္ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္လာတယ္ေလ။
ေနာက္တညက်ေတာ႔လဲ သီခ်င္းေတြ ညနက္တဲ႔အထိ အတူဆိုၾကျပန္ေရာ။ ေက်ာင္းတုန္းက ဆိုခဲ႔ တီးခဲ႔ၾကတဲ႔ သီခ်င္းေတြဆိုေတာ႔ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေတးလို႔ အမည္တပ္ရင္ ရေနၿပီ ျဖစ္တဲ႔ သီခ်င္းေတြေပါ႔ေလ။ ေက်ာင္းသားဘ၀ Field ဆင္းတုန္းက ရထားေပၚမွာ အတူ တေပ်ာ္တပါး ဆိုခဲ႔ရတာ၊ ေတာထဲမွာ သီခ်င္းသံေလးေတြ နားေထာင္ရင္း အေမာေျပခဲ႔ရတာ…။ လြမ္းတယ္ တခြန္းမေျပာဘဲ လြမ္းမိေသးတယ္။
သိတဲ႔အတိုင္း ကိုယ္က နားေထာင္သမား။ အဆိုက ဆိုမယ္ၾကံရင္ အသံက ဆြဲ ဆြဲထုတ္ေနရတာမို႔ အခုတေခါက္လဲ သူတို႔ခ်ည္း ဆိုၾကတယ္။ ကိုေနလင္းက ဆိုလိုက္၊ ကိုေက်ာ္၀ဏၰက ျဖည္႔လိုက္ေပါ႔။ ကိုယ္က သူတို႔ဆိုခ်င္တဲ႔ သီခ်င္းကို အေခြ ထည္႔ေပးရတဲ႔သူရယ္ပါ။
ခင္ေမာင္တိုး အေခြ ထည္႔လို႔ တီးလုံးေလး စ လာရင္ပဲ ကိုေနလင္းက ေခါင္းကို ေျဖးေျဖးခ်င္း ခါတယ္။ ကိုယ္လဲ ေမးရေတာ႔တာေပါ႔။ ဘာလဲ မႀကိဳက္ဘူးလား၊ ေနာက္တေခြ ေျပာင္းထည္႔ရမလား ဆိုေတာ႔ ႀကိဳက္လြန္းလို႔ဟ တဲ႔။ ငါ ဖီလင္လာလို႔ပါ တဲ႔။ ေအာ္ ႀကိဳက္ရင္ ေခါင္းခါရတာကိုး။ ကိုယ္က မႀကိဳက္ဘူး မွတ္လို႔။
ဖိုးခ်ိဳသီခ်င္းေတြဆိုျပန္ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းက မ်က္စိမိွတ္ေနတာ။ ကိုယ္ကလဲ သူ အိပ္ခ်င္ၿပီ ထင္မိတာ။ ဘယ္႔ႏွယ္လဲ၊ ငါ ပိတ္လိုက္ရေတာ႔မလား ဆိုေတာ႔ ငါခံစားေနတာေလဟာ တဲ႔။ ေကာင္းလြန္းလို႔ ဆိုပဲ။ ကိုယ္လဲ သီခ်င္းမဆိုတတ္ေသာ္ျငားလည္း DJ လုပ္စားရင္ ခြက္ဆြဲရမဲ႔သေဘာမွာ ရွိတယ္။
ဒါနဲ႔ ကိုယ္ဟင္းခ်က္ေနလဲ ေဘးနားမွာ ေက်ာင္းအေၾကာင္းေတြ ရပ္ရင္း ေၾကာ္ေလွာ္ရင္း ေျပာ၊ ဟိုဟိုဒီဒီ လမ္းသြားရင္းလဲ ဘူမိေဗဒက သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း ေျပာ၊ ညီေထြးတို႔ ထူးျမတ္တို႔ တႏွစ္တည္းသမား သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆုံၾကျပန္ေတာ႔လဲ မေမ႔ႏိုင္တဲ႔ ေက်ာင္းသားဘ၀ပဲ ေျပာ…။
ဒီလုိဆိုေတာ႔ ကိုယ္လဲ တတိယႏွစ္ ေက်ာင္းသူဘ၀က Field ဆင္းရင္း ေရးခဲ႔တဲ႔ စာေလး တပုဒ္ကို ကိုယ္႔ဘေလာ႔ဂ္မွာ အမွတ္တရ ျပန္တင္ခ်င္လာမိတယ္။ အခုတေလာ ကိုယ္စာမေရးျဖစ္တာလဲ ၾကာေနတာဆိုေတာ႔ စာျပန္ေရးဖို႔ အပ်ိဳးေလး စ တယ္ပဲ ဆိုပါေတာ႔။
ေနာက္ၿပီး ဒီစာေလးထဲကလိုပဲ အခုအခ်ိန္မွာ ကိုယ္႔ဘ၀ရဲ႔ မျမင္ရတဲ႔ ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ေနရခ်ိန္လဲ ျဖစ္ေနေတာ႔ ဘ၀ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးမွာ ေတာင္တက္ေနရတုန္းလို႔ ဆိုခ်င္လဲ ဆိုႏိုင္တာေပါ႔ေနာ္။ လမ္္းတေကြ႔မွာ စမ္းကေလးေတြ႔ခ်င္ ေတြ႔ႏိုင္မွာလို႔ ေမွ်ာ္လင္႔လို႔လဲ ေနမိတာေပါ႔။
ေတာင္ေတာ႔ တက္ရတာပဲ။ ဒါေပမဲ႔ အတူလက္တြဲေခၚမဲ႔ ဘ၀အေဖာ္နဲ႔၊ အားေပးမဲ႔ မိဘ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႔၊ သိုင္း၀ိုင္းမဲ႔ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ဆိုေတာ႔ ဒီဘ၀ကို ခင္တုန္း မင္တုန္းလို႔ ေျပာရမွာပါပဲေလ။
၁၉၉၃၊ ေအာက္တိုဘာလ၊ ေရႊအျမဳေတ မွာ ေဖာ္ျပခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ငယ္လက္ရာေလးမို႔ အျပစ္အနာမကင္းတာ ခြင္႔လႊတ္ေပးပါ။
ေတာင္မ်ားကို ေက်ာ္ျဖတ္ျခင္း
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လမ္းခြဲလက္ျပအၿပီးမွာ ေျမခဲနီနီေတြပြထေနတဲ့ ထြန္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ သူတို႔သံုးေယာက္ျဖတ္ေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ သူတို႔အုပ္စု(၄)မွာပါတဲ့ ကိုဝင္းေအာင္နဲ႔ ေအာင္ၾကည္ထြန္းကေတာ့ ေရႊဥမင္အုပ္စုနဲ႔ ေပႀကိဳးဆြဲရင္း က်န္ရစ္ခဲ႔ၾကၿပီ။ ေနမြန္းမတည့္ခင္ ေတာင္ေပၚက ျပန္ဆင္းႏိုင္ဖို႔ ေျခလွမ္းသြက္သြက္လွမ္းရင္း စိတ္ေစာေနမိၾကတယ္။
“တို႔ သံုးေယာက္ပဲေနာ္၊
ေယာက္်ားေလးေတြ မပါဘူး နင္ေၾကာက္လား”
တင္တင္က ေမးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ သူေခါင္းယမ္းပစ္လိုက္တယ္။
“မေၾကာက္ပါဘူး၊ ေပ်ာ္ေတာင္ေပ်ာ္ေသးတယ္၊
ဒီေန႔ ကြင္းဆင္းရတာ ေနာက္ဆံုးေန႔ကြ။
မနက္ျဖန္ဆို ငါတို႔ ျပန္ရေတာ့မွာ”
ဘူမိေဗဒ ကြင္းဆင္းေလ့လာၾကတဲ့ သူတို႔ေက်ာင္းသူ မိန္းကေလးသံုးေယာက္ဟာ ေက်ာပိုးအိပ္ေတြ ေရဘူးေတြကို ကုိယ္စီလြယ္ရင္း ေတာင္တန္းႀကီးေတြၾကားက တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ျဖတ္သြားေနၾကတယ္။
သူတို႔ကို ေလ့လာဖို႔ တာဝန္ေပးထားတဲ့ “ေတာင္ညိဳ”ေတာင္ဟာ သူတို႔တည္းခိုတဲ့ မူလတန္းေက်ာင္းေလးနဲ႔ အေဝးဆံုးပဲ။ ေတာင္ၾကားလမ္းေလးေတြ၊ ထြန္ယက္ၿပီး မ်ိဳးမခ်ရေသးတဲ့လယ္ကြင္းေတြ၊ ငရုတ္ခင္းေတြ၊ ႏွမ္းခင္းေတြ၊ ေတာင္ကုန္းေတြကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး နာရီဝက္ေလာက္ေလွ်ာက္သြားပါမွ ေတာင္ညိဳရဲ့ေျခဖ်ားကို ထိနမ္းခြင့္ရတယ္။
ဒီေန႔ဟာ ေျမပံုတင္ၿပီးလို႔ ေပႀကိဳးဆြဲအေခ်ာသတ္ရမဲ့ေန႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဆရာကိုယ္တိုင္ လိုက္ၾကည့္ထားတဲ့ ေတာင္ျဖစ္တာေၾကာင့္ သူတို႔အုပ္စုေရာၿပီး ၿဖီးခ်လို႔ မရဘဲျဖစ္ေနတယ္။ သူတို႔ေျမပံုက မစံုေသးဘူးတဲ့၊ ဒါေၾကာင့္ လူစုခြဲၿပီး ေယာက္်ားေလးေတြက ေပႀကိဳးတိုင္းဖို႔ ေရႊဥမင္အုပ္စုနဲ႔က်န္ေနခဲ့ၿပီး၊ သူတို႔မိန္းကေလးသံုးေယာက္က ေျမပံုကို ျပည့္စံုေအာင္တင္ဖို႔ ေတာင္ညိဳကို တေခါက္ျပန္လာခဲ့ရတယ္။
ယင္းဇြဲေတာင္ေနာက္ကေန ေတာင္ညိဳရဲ့အရိပ္ကို လွမ္းျမင္ေနရၿပီ။ သူတို႔တက္မယ့္ေတာင္ဟာ ေသခ်ာေတြးၾကည့္ရင္ သနားစရာပါပဲ။ ေတာင္ကတံုးေလး။ ေရမရိွ။ အရိပ္မရိွ။ သစ္ႀကီးဝါးႀကီး မရိွ။ ထံုးျဖဴျဖဴသုတ္ထားတဲ့ ေစတီေလးေတာင္ မရိွ။ ပကတိေတာင္ခ်ည္းသက္သက္သာျဖစ္တယ္။
၉၈၆-ေပရိွတဲ့ ေတာင္ညိဳမွာ ခ်မ္းသာႄကြယ္ဝတာဆိုလို႔ ကႏၲရဆူးပင္ေတြရိွတယ္။ ျမက္ရိုးေျခာက္ဝါဝါေတြေပါတယ္။ အနိမ့္အျမင့္မညီမညာ ေတာင္သံုးခုေပါင္းထားမွ ေတာင္ညိဳ တေတာင္ျဖစ္တယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။
မန္က်ည္းရိပ္ေအာက္မွာ သူတို႔ခဏနားရင္း ေျမပံုထုတ္ၾကည့္ၾကတယ္။ သူတို႔လိုအပ္ေနတာ ေတာင္ရဲ့ဘယ္ဘက္အျခမ္းလဲ၊ ေတာင္ရဲ့ဘယ္ေနရာကစတက္ရင္ အဆင္ေျပမလဲ။ ေတာင္ထိပ္ထိတက္ၾကမလား။ သံုးေယာက္သားေျမႀကီးေပၚမွာ ေျခပစ္လက္ပစ္ထိုင္ခ်ရင္း စဥ္းစားတိုင္ပင္ၾကတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ကတိတ္ဆိတ္လို႔။
“ေနမျမင့္ခင္ ျမန္ျမန္တက္မွကြ။ ၾကာရင္ေနပူမယ္၊
ေတာင္အရိပ္ခိုၿပီးတက္ရမွာ”
“စီဗစ္စားဦးမလားေဟ့ - ႏိုင္ႏိုင္”
တင္တင္ ပစ္ေပးလိုက္တဲ့မန္က်ည္းသီးကိုဖမ္းရင္း အခြံႏႊာကာ စီဗစ္အေနနဲ႔ ႏိုင္ႏိုင္က ဝါးစားပစ္လိုက္တယ္။ ၿပီးမွ ဦးထုတ္ကိုခၽြတ္ၿပီး ယပ္ခတ္ရင္းက-
“ငါတို႔ဒီေလာက္ပင္ပန္းတာကို ေမေမတို႔က ယံုမွာမဟုတ္ဘူးေနာ္”
“အင္း”
“ၾကည့္စမ္း ပတ္ဝန္းက်င္က တိတ္ဆိတ္လို႔၊ အခုအခ်ိန္ က်ားလာရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ-”
“ေပါက္တတ္ကရ က်ားမွမရိွတာ၊ က်ားရိွရင္ ဆရာေတြကဘယ္လႊတ္မွာလဲ”
“ဥပမာ ေျပာတာပါ၊ တကယ္လို႔ က်ားလာရင္ေပါ့ေလ”
“ထြက္ေျပးမွာေပါ့”
“ငါတို႔ထဲက တေယာက္ကို က်ားဆြဲထားရင္ေကာ”
“မျဖစ္ႏိုင္တာေတြ မစဥ္းစားပါနဲ႔ဟာ”
“က်ားဆြဲထားရင္ သူေသေသ ကုိယ္ေသေသ ျပန္ခ်မွာေပါ့ကြ”
“ေအးေနာ္၊ တေယာက္ေယာက္ကို က်ားဆြဲရင္ ျပန္ခ်ၾကမယ္”
သူတို႔ သံုးေယာက္စလံုး ျပန္ၿငိမ္သြားၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီေနရာမွာ က်ားလံုးဝမရိွပါဘူး။ အဓိပၸါယ္မရိွေပမယ့္ ဒီလုိဝိုင္းၿပီးျပန္ခ်မယ္လို႔ေျပာလုိက္ရတာ စိတ္ေက်နပ္ၿပီး အားရိွသြားသလိုပဲ။ ႏိုင္ႏိုင္က စိုးရိမ္တတ္တယ္။
သူတို႔ ငါးေယာက္အုပ္စုမွာ အခုလို ေယာက္်ားေလးႏွစ္ေယာက္မပါဘဲ လာရတာ ဒါ ပထမဆံုးပဲ။ စိတ္ထဲမွာ ေၾကာက္သလိုလို စိုးရိမ္သလိုလိုနဲ႔ ေဝခြဲမရျဖစ္ေနတယ္။ ဘယ္ေနရာၾကည့္လိုက္ၾကည့္လိုက္ ေတာင္ေတြက ပတ္ပတ္လည္ဝိုင္းလို႔။ ဒီေနရာမွာ ထုိင္ၿပီး ဒီလုိေငးရတာ ဒါေနာက္ဆံုးပဲ။ သူေတြးရင္း ေတာင္တန္းေတြကို ၾကည့္ၿပီးဝမ္းနည္းလာတယ္။
“လြမ္းစရာပဲေနာ္”
“ေအး”
“ငွက္ကေလးေတြ သီခ်င္းဆိုေနၾကျပန္ၿပီ”
“အဲဒါ ဘာငွက္သံလဲ”
“မသိဘူး၊ ဟိုေန႔က ဆရာေျပာေတာ့ ခါငွက္သံဆိုလား”
“အမ်ားႀကီးပဲကြေနာ္၊ ငွက္အစံုပဲ”
“ၾကက္တူေရြးလဲ ပါမယ္ထင္တယ္”
“ေအး”
“ေဟာ - ေခ်ေဟာက္သံ၊ ၾကားလား”
“ၾကားတယ္- ၾကားတယ္”
သူတို႔ေတာင္ေျခရင္းမွာထိုင္ရင္း ေတာင္တက္ဖို႔ကို ခဏေမ့သြားတယ္။ သဘာဝအလွနဲ႔ သဘာဝအသံက သူတို႔ကိုဖမ္းစားထားတယ္။ ေတာင္ေတြကို ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ ေလးဖက္ေထာက္ တက္ခဲ့ရတာ ဒါေနာက္ဆံုးပဲ။ မနက္ျဖန္ဆို ျပန္ၾကရၿပီ။
“ၿမိဳ့မွာဆို ဒီလို စိတ္ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳမ်ဳိး ငါတို႔ မရဘူးေနာ္”
“ေအးဟာ- သိပ္ၿငိမ္းခ်မ္းတာပဲ”
“ေတာင္ႀကီးေတြက အလွၾကည့္ဖို႔ေကာင္းတယ္”
“တက္ဖို႔မေကာင္းဘူး၊ တက္ရင္ ပင္ပန္းတယ္”
တေယာက္က ေနာက္ေျပာေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေအာ္ရယ္မိၾကတယ္။ သူတို႔ရယ္ေမာသံေလးေတြဟာ ေတာင္ရဲ့ နံရံေတြကိုေျပးၿပီးရိုက္ခတ္ၾကတယ္။ ေက်ာက္သားေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ေက်ာက္နံရံႀကီးေတြက သူတို႔ ရယ္သြမ္းေသြးတာေလာက္ေတာ့ မၿဖံဳပါဘူး။ ခပ္တည္တည္နဲ႔ သူတို႔ကို ငုံ႔ၾကည့္ေနၾကတယ္။
“ဒါေပမယ့္ တက္မွ၊ ေတာ္ၾကာေနျမင့္သြားမယ္”
ကုန္းရုန္းထလိုက္ၿပီး ေတာင္ညိဳရဲ့ေျခဖ်ားကေန တေရြ ႔ေရြ ႔ သူတို႔တက္ခဲ့ၾကတယ္။ တေယာက္က ေက်ာက္အမ်ိဳးအစားခြဲၿပီး တေယာက္က ေက်ာက္ရဲ့အငိုက္ေတြကို ကြန္ပတ္စ္နဲ႔ တိုင္းတယ္။ တေယာက္က ေျမပံုေပၚခ်က္ခ်င္း ပံုေဖာ္တင္ရင္း တာဝန္ေတြ ေဝမွ်ယူခဲ့ၾကတယ္။
“အားမေလွ်ာ့နဲ႔ ေရာက္လုၿပီ၊ ႀကိဳးစားတက္ပါမည္”
သူတို႔ သီခ်င္းသံေလးကို ေလေအးေအး တသိုက္က သယ္ေဆာင္သြားတယ္။ သူတို႔ သံုးေယာက္စလံုးရဲ့ မ်က္ႏွာမွာ ပင္ပန္းတဲ့အရိပ္မေတြ႔ရဘူး။ ေခၽြးေတြသီးေနေပမယ့္ မညည္းညဴဘူး။ ေၾကာက္စိတ္ေတြ မရိွေတာ့ဘူး။
ခဏခဏ ေကာင္းကင္ျပာႀကီးကို ၾကည္ႏူးစိတ္နဲ႔ သူေမာ့ၾကည့္မိတယ္။ သူ လက္လွမ္းလိုက္ရင္ ထိေတာ့မယ့္အတုိင္းပဲ။ မတ္ေစာက္လို႔ ခက္ေနတဲ့ေနရာေတြမွာ တေယာက္ကုိတေယာက္ သတိေပးရင္း လက္တြဲေခၚတယ္။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလိုက္တာ။
ဟိုး ေတာင္ေအာက္ေျခမွာ ရြာသားေတြ စီမံကိန္းအရ သစ္ပင္စိုက္ဖို႔ ေျမက်င္းတူးေနၾကတာကို ခပ္ဝါးဝါးေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာမကို သူေတြ႔လုိုက္ရတာပဲ။ ဆရာမေဒၚေဌးက အဲဒီေျမတူးတဲ့လူေတြၾကားမွာ။ သူတို႔ဖက္ကို ေလွ်ာက္လာေနတယ္။ ေနာက္ ေအာ္ေခၚသံေတြကို ၾကားရတယ္။
“ေဟ့- ဟုိမွာ ငါတို႔ဆရာမ မဟုတ္လား”
“ေအးဟ - ငါတို႔ ေနာက္လိုက္လာတာ ထင္တယ္”
“ငါတို႔ကို စိတ္ပူလို႔ လိုက္ရွာေနတာမ်ားလား”
ဆရာမေရဘူးက သူတို႔ဆီမွာ၊ ဆရာမနဲ႔ သူတို႔လမ္းမွာကြဲသြားၾကတာ၊ ဆရာမ ေရငတ္ေနေတာ့မွာပဲ။
“ဆရာမေရ - ဆရာမ ေရဘူး သမီးတို႔ဆီမွာ -”
“ျပန္ဆင္းခဲ့ေတာ့ေလ”
“သမီးတို႔ မၿပီးေသးဘူး ဆရာမ”
“ၿပီးရင္ ငါ့ေနာက္လိုက္ခဲ့ၾကေနာ္၊ ေကာင္ေလးေတြေရာ”
“သူတို႔ ေရႊဥမင္ေတာင္မွာ”
အဲဒီစကားေတြ အကုန္လံုး သူတို႔ အက်ယ္ႀကီးေအာ္ၾကရတယ္။ ေလေတြကတိုက္လို႔။ ျမင္ကြင္းေတြက မွဳန္ဝါးဝါး။ သူတို႔ သံုးေယာက္က တၿပိဳင္နက္ေအာ္ၾကရၿပီး ဆရာမက ရြာသားေတြနဲ႔ ေပါင္းေအာ္ၿပီး စကားလွမ္းေျပာရတယ္။ ေတာင္ေပၚနဲ႔ ေတာင္ေအာက္ စကားေျပာနည္းက ရယ္စရာပါပဲ။ ဆရာမျပန္လွည့္သြားေတာ့ သူတို႔သံုးေယာက္ တခြိခြိရယ္ၾကတယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ ဒီေန႔ သူတို႔ ျမဴးေနၾကတာအမွန္ပဲ။ ေတာင္ေပၚကကို မဆင္းခ်င္ေသးဘူး။
သီခ်င္းတေအးေအးနဲ႔ လုပ္ေတာ့ အလုပ္ေတြက ခပ္ျမန္ျမန္ၿပီးသြားတယ္လို႔ထင္ရတယ္။ ေနမင္းက ေတာင္ေပၚတက္ထိုင္ခ်င္ေနၿပီ။ မၾကာခင္ အမိုးအကာမရိွတဲ့ မြန္းတည့္ေနေအာက္မွာ သူတို႔ ေနပူလွမ္းခံရေတာ့မွာကို လ်စ္လ်ဴရွဴရင္းေတာင္ေအာက္ကို ျပန္ဆင္းဖို႔ အေတြးကို ပယ္ခ်လိုက္ၾကတယ္။
ရွားေစာင္းပင္နဲ႔ ေတာစံပယ္ပင္လား မသိရတဲ့ စံပယ္ပြင့္လို ခပ္ေမႊးေမႊး၊ ခပ္ေသးေသး အပင္ေလးေဘးမွာ ေက်ာက္တံုးကို အိပ္ယာလို သေဘာထားရင္း လွဲခ်လိုက္ၾကတယ္။ ေက်ာပိုးအိတ္ေတြကို ေခါင္းအံုးရင္းေပါ့။
အဲဒီေက်ာပိုးအိတ္ေတြထဲမွာ ေက်ာက္ခဲေတြပါတယ္။ ကြန္ပတ္စ္ေတြပါတယ္။ ေက်ာက္ထုဖို႔ တူပါတယ္။ ေျမပံုစာရြက္စာတမ္းေတြပါတယ္။ ေခါင္းအံုးလို မႏူးညံ့ေပမယ့္ သူတို႔ေက်နပ္တယ္။ ေက်ာေအာက္က ေက်ာက္တံုးဟာ ေမြ႔ယာလို ဇိမ္မက်ေပမယ့္ သူတို႔အတြက္ အသားက်တယ္။ အဆင္ေျပတယ္။ ဒီေလာက္ လြတ္လပ္ေအးခ်မ္းတဲ့ အရသာ ဘယ္မွာမ်ား ရႏိုင္မွာလဲ။
ေရဘူးက ေရေတြကို အရသာခံၿပီး ခပ္ျဖည္းျဖည္းေမာ့ေသာက္ၾကတယ္။ ဒီေရဟာ အခုအခ်ိန္မွာ ပက္(ပ)စီတခြက္ထက္တန္ဖိုးရိွတယ္။ ရင္ေအးသြားတာနဲ႔အမွ် သူတို႔ ဒီေန႔ လုပ္ရမဲ့တာဝန္ၿပီးသြားလို႔ စိတ္လက္ေပါ့ပါးေနတယ္။ ေျမပံုကိုျပည့္စံုေအာင္တင္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ေတာင္ေပၚမွာ လွဲအိပ္ရင္း ေနာက္ဆံတင္းစရာ အလုပ္မရိွ ဆိုတဲ့ စိတ္က ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလြန္းလို႔ ေတာင္တန္းႀကီးေတြကိုၾကည့္ရင္း သူရင္ခုန္လာမိတယ္။
သူ႔အေပၚမွာ စိုးမိုးထားတဲ့ အျပာေရာင္ေကာင္းကင္ႀကီးက လြတ္လြတ္လပ္လပ္ရိွလြန္းလို႔ တအ့ံတၾသနဲ႔ သူေငးေမာေနမိတယ္။ က်ယ္ျပန္႔လြတ္လပ္လိုက္ပံုမ်ား အားက်ေလာက္စရာပဲ။ မ်က္စိေထာင့္စြန္းမွာရိွတဲ့ တိမ္ျဖဴျဖဴတလိပ္က ေတာင္ထိပ္မွာ နားတယ္။ ေလပူေအး တခ်က္တိုက္ေတာ့ သူ႔စိတ္က အေပ်ာ္စိတ္ကေလး ဖ်တ္ကနဲ ႏုိးသြားတယ္။
ငွက္ကေလးေတြက စိုးစိုးစီစီ သီခ်င္းဆိုျပန္ေတာ့ အသံမေကာင္းဘဲ သီခ်င္းသိပ္ဆိုခ်င္တဲ့ သူ႔ပါးစပ္ကို လက္နဲ႔အသာပိတ္ထားလိုက္ရတယ္ေလ။ သူ႔ဘဝမွာ ဒါကို အေက်နပ္ဆံုးပဲ။ ဒီလို ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ အေျခအေနကို အၾကည္ႏူးဆံုးပဲ။
မနက္ျဖန္ အိမ္ျပန္ရေတာ့မွာပါလား။
မခြဲစဖူး ပထမဆံုးအႀကိမ္ ညအိပ္ညေန အိမ္နဲ႔ခြဲရတဲ့သူ႔အဖို႔ ကြင္းဆင္းတဲ့ ပထမရက္ေတြမွာ ဘယ္လိုမွ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ကိုယ့္ကို အံဝင္ခြင္က် မျဖစ္တာေတြကို ျပန္ေတြးေနမိတယ္။ ဆက္တိုက္ႀကံဳလာတဲ့ ပင္ပန္းမွဳေတြကို သူခံႏိုင္ရည္မရိွခဲ့ဘူးဆိုတာ ဝန္ခံရဲပါတယ္။
တေန႔ တေန႔ အိမ္ကို ခိုးျပန္ဖို႔ သံုးႀကိမ္ထက္မနည္း စိတ္ကူးခဲ့မိတာ၊ လမ္းေတြ မမွတ္မိတတ္ေပမယ့္ ဘူတာရံုကိုသြားတဲ့လမ္းကို အေသအခ်ာ မွတ္ထားခဲ့တာ၊ အျပင္ထြက္ခြင့္ေပးတာနဲ႔ စာတိုက္ကိုေျပးၿပီး အိမ္ကုိ ေၾကးနန္းရိုက္ရတာ၊ အို- အမ်ားႀကီးပါပဲ။
ဒီခရီးတေလွ်ာက္မွာ အမွတ္ရဆံုးနဲ႔ မေမ့ႏိုင္ဆံုးက ဆရာ၊ ဆရာမတေတြရဲ့ မိဘရင္းတမွ် ေမတၱာ ေစတနာေတြပါပဲ။ အဲဒီ ေမတၱာတရားကပဲ သူ႔ရဲ့ ကေလးဆန္တဲ့ အိမ္ခိုးျပန္ခ်င္စိတ္ေတြကို ရိုက္ခ်ိဳးပစ္ခဲ့တာပါ။ ပါေမာကၡကိုယ္တိုင္ တေတာင္တက္ တေတာင္ဆင္း စနစ္တက် စာလုိက္သင္ေပးတာေတြဟာ အမွတ္တရ ေက်းဇူးတင္စရာေတြ ျဖစ္ေတာ့တယ္။ လူႀကီးေတြက ပင္ပန္းဆင္းရဲတဲ့ ဒဏ္ကိုခံႏိုင္ၿပီး သူက ဘာလို႔ မခံႏိုင္ရမွာလဲဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ သူ႔မွာ ခံႏိုင္ရည္စြမ္းအားေတြ ရိွလာခဲ့ရတာပါ။
အေလ့အက်င့္ မရိွလို႔ ေတာင္ေတြေပၚ ေလးဘက္ေထာက္တက္ရတိုင္း “ငါ့ကို ထားခဲ့ၾကပါလို႔” တစာစာေအာ္ေနတဲ့သူ႔ကို ပင္ပန္းတာခ်င္း အတူတူ တေယာက္တလက္ ဆြဲထူသြားၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း သူ အၿမဲေအာက္ေမ့ေနေတာ့မွာပဲ။
ျဖဴစင္တဲ့ေမာင္ႏွမစိတ္မ်ိဳးနဲ႔ ေရမွ်တိုက္ခဲ့တာ၊ သူတို႔ေက်ာပိုးအိပ္ႀကိဳးေတြကို ဆြဲရင္း တရြတ္တိုက္လုိက္ခဲ့ရတာ၊ ဆူးေတြကို ဖယ္ရွင္းေပးရင္း ေခ်ာက္ကမ္းပါးႀကီးေတြကေန မီးရထားတြဲႀကီးလို လက္တြဲဆင္းၾကရတာ၊ ေမာေနရင္ သီခ်င္းေတြကို ရယ္စရာေကာင္းေအာင္ အသံဖ်က္ၿပီးဆိုရင္း ေပ်ာ္ရႊင္မွဳရေစတာ။ အားလံုး- အားလံုးကို သူ ေက်းဇူးတင္ ေက်နပ္ရပါတယ္။
သူ႔ ဒိုင္ယာရီအဖြင့္မွာ “ေတာင္ေတြကို တက္ၿပီး ေက်ာက္ေတြကို ေလ့လာရတာဟာ ပညာလည္းရတယ္၊ အနာလည္း ရတယ္” လုိ႔ ေရးမိတဲ့အတြက္ ေျခေထာက္ေတြ လက္ေတြမွာရိွတဲ့ ဆူးျခစ္ရာ၊ ေခ်ာ္လဲတဲ့ဒဏ္ရာ၊ အပူေလာင္ဖုေတြ၊ ေပါၿပဲတဲ့ ဒဏ္ရာေတြက အမွတ္တရေပါ့လို႔ ခပ္တိုးတိုးေျဖၾကတယ္။
ကြင္းဆင္းအမွတ္တရစာအုပ္ေလးတအုပ္မွာ “ေတာင္တန္းေတြကို ၾကည့္ၿပီး သင္မည္သို႔ခံစားရပါသနည္း” ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေအာက္မွာ ပင္ပန္းတဲ့စိတ္နဲ႔ စိတ္တိုစြာ “ဘူဒိုဇာနဲ႔ တိုက္ပစ္ခ်င္တယ္”လို႔ ေရးခဲ့မိတာေတြကို ေတြးမိေတာ့ ထိတ္လန္႔တၾကား နေဘးက ေတာင္တန္းႀကီးေတြကို လွမ္းၾကည့္မိတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ ခြင့္လႊတ္ၿပံဳးကိုယ္စီနဲ႔ေလ။
ေဘးနားမွာ သူ႔လိုပဲ အေဝးကို ေငးေနတဲ့ တင္တင္က ကြင္းဆင္းတဲ့ပထမဆံုးညမွာပဲ “ကင္း”အကိုက္ခံရလို႔ “ကင္းဝင္ မင္းသမီး”လို႔အမည္ေျပာင္းသြားတာေတြကို ေတြးမိတိုင္း သူ အသံထြက္ၿပီး ရယ္မိတယ္။ ကြင္းဆင္းေတာ့မွ နာမည္ေတြေျပာင္းသြားတာမွ အမ်ားႀကီးပဲ။ သူတို႔ ေလ့လာေရးကြင္းဆင္းတာ ပင္ပန္းဆင္းရဲမွဳေတြ၊ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းမွဳေတြနဲ႔ခ်ည္း ႀကံဳခဲ့ရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျဖဴစင္တဲ့ေမတၱာတရားေတြ၊ ေႏြးေထြးတဲ့ ရိုင္းပင္းကူညီမွဳေတြ၊ လိွဳက္လွဲနက္ရိွဳင္းတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြအျပင္ အဖိုးတန္တဲ့ နယ္ေျမဗဟုသုတေတြလဲ ရခဲ့ပါတယ္။
ေက်ာက္ဆည္ၿမိ့ဳေပၚမွာ စခန္းခ်စဥ္ ေရႊသာေလ်ာင္းေတာင္ေပၚမွာ ေလ့လာဖို႔ တာဝန္က်ခဲ့တာေတြ ျပန္ေတြးေတာ့ တေတာင္လံုးပိေတာက္၊ တေတာလံုးတမာေတြနဲ႔ ဖံုးေနတာေတြ လြမ္းမိေသးတယ္။ ပိေတာက္ပန္းေတြက နိမ့္နိမ့္ေလး။ လက္လွမ္းမီရံုေလး။
ဦးထုတ္ေပၚမွာ ပန္းေတြ အျပည့္ထုိးၿပီး ေတာင္ေပၚတက္ရတာ၊ ဘုရားဖူးေတြ ေစာင္းတန္းအလုိက္ တက္ေနတာကို ေငးၾကည့္ရင္း သူတို႔က မတ္ေပ့ဆိုတဲ့ ေတာင္ေၾကာတေလွ်ာက္က ကုတ္ကပ္တက္ေနရတာ၊ ေတာင္ေအာက္က သႀကၤန္သီခ်င္းသံ သဲ့သဲ့ၾကားတိုင္း ေတာင္ေအာက္ကုိ ေျပးဆင္းသြားခ်င္စိတ္ေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္မ်ိဳခ်ပစ္ခဲ့ရတာေတြလည္း မေမ့ႏိုင္စရာပဲ။
ညေနခင္း မင္းရဲေျမွာင္မွာ ေရခ်ိဳးေတာ့ “ကာမင္း”ဝတၳဳထဲက ေကာ္ဒိုဗားညေနခင္းရဲ့ ဂြါဒါကြိဗာျမစ္ကမ္းေျခကို သတိရစရာ။ ကုလားေက်ာင္းရြာေလးကို ေရာက္ျပန္ေတာ့ စာေမွ်ာ္ခ်ိန္ညေနခင္း၊ သေဘာျဖဴတဲ့ကုလားေက်ာင္းရြာသူေတြနဲ႔ စကားလက္ဆံုက်ခဲ့ပံုေတြ၊ “ကင္း”ေၾကာက္တဲ့ည၊ သရဲေျခာက္တဲ့ည၊ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စိတ္ဆိုးတဲ့ည၊ ေတာရဲ့အသံကို စိတ္လွဳပ္ရွားေပ်ာ္ရႊင္စြာ ၾကားရတဲ့ည၊ ဖေယာင္းတိုင္အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ စာလုပ္ရတဲ့ည၊ သူ သေဘာက်တဲ့ မယ္ဇယ္ပင္ေအာက္မွာ မယ္ဇယ္ပြင့္ေတြက ေျမျပင္တခုလံုး ဝါထိန္ေနေအာင္ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေႄကြ…၊ သီခ်င္းေတြက လြင့္ပ်ံ ႔ေန- အို - အားလံုးဟာ လြမ္းစရာပဲ။
ေတာင္ထိပ္ကို ေနလံုးႀကီးေရာက္ၿပီ။ သူတို႔ေတာင္ေအာက္ျပန္ဆင္းဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ။
သူ ဒီေနရာကို မနက္ျဖန္မနက္ေစာေစာမွာ ဝါးဦးထုပ္ေလးေဆာင္းၿပီး ေက်ာက္တံုးေတြကို ထုဖို႔ ေရာက္လာေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ေတာင္ေအာက္ေျခကေန ေတာင္ထိပ္ကို ေမာ့ၾကည့္ၿပီး “ျမင့္လုိက္တာကြာ”လို႔ ညည္းညဴသံ ၾကားရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။
ေေတာင္ၾကားလမ္းေလးအတုိင္း ေကြ႔ေကြ႔ေကာက္ေကာက္နဲ႔ စခန္းဆီျပန္ေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားအုပ္စုေလးေတြကိုလည္း မင္းမနက္ျဖန္မွာ မေတြ႔ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ႏွဳတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ ေတာင္တန္းႀကီးရယ္။
ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ သူေတာင္းပန္ခ်င္ေနေသးတယ္။ ဒီခရီးတေလွ်ာက္မွာ သူ႔အမွားေတြ၊ အျပစ္ေတြ မသိစိတ္နဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ခဲ့မိမွာပါပဲ။ ေျပာမွားဆိုမွားရိွခဲ့ရင္၊ အျပဳအမူ အေနအထိုင္ မွားခဲ့ရင္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြအားလံုးကို ခြင့္လႊတ္ဖို႔ သူေတာင္းပန္ခ်င္တယ္။
ၿပီးရင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေတာင္းပန္ရမယ္။ သူစိတ္ဆိုးလြယ္တာ၊ စိတ္မရွည္ႏိုင္တာ၊ ဂ်ီက်တာ၊ အႏိုင္ယူတာေတြအတြက္ အားလံုးရဲ့ အဆံုးမွာ ဘူဒိုဇာနဲ႔ တိုက္ပစ္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ကိုေရာ ေဟာဒီ ေက်ာက္ေတာင္ႀကီးေတြက ခြင့္လႊတ္ပါ့မလား။
တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ ေတာင္ေပၚက ဆင္းလာၾကတဲ့ သူတို႔သံုးေယာက္ဟာ လယ္ကြက္ေတြကို ေထာင့္ျဖတ္ျဖတ္ရင္း ေတာင္ၾကားေလးထဲ တိုးဝင္သြားေနတယ္။ သူတို႔ကိုယ္ေပၚကို မြန္းတည့္ေနေရာင္ျခည္က ရက္ရက္စက္စက္ထိုးက်လို႔၊ တခါတခါ တိမ္တိုက္ႀကီးရဲ့ အရိပ္ေအာက္မွာ သူတို႔က တေရြ ႔ေရြ ႔မေမာတမ္း လမ္ေလွ်ာက္လို႔။
ငွက္တို႔ရဲ့ ေတးဆိုသံ - ဟုိး အေဝးႀကီးမွာ က်န္ခဲ့ၿပီ။ ေတာင္ေလတို႔ရဲ့ ျမဴးတူးသံ - တုိုးတိုးသဲ့သဲ့။ အားလံုးကို ေနာက္ခ်န္ထားခဲ့ေပပမယ့္ ဘယ္လိုအဓိပၸါယ္ေဖာ္ရမွန္းမသိတဲ့ ေဝဒနာတခုကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ မသိေအာင္ တိတ္တဆိတ္ သူ ယူေဆာင္လာခဲ့ပါတယ္။
သူ ငယ္ငယ္က အေဖနဲ႔ အေမရဲ့ စကားဝိုင္းမွာ အေမ မၾကာခဏေျပာဖူးတဲ့ စကားေလးတခြန္းကို အခုအခ်ိန္မွာ သြားသတိရမိတယ္။ အေမက သိပ္ကို ေအးခ်မ္းတဲ့ အၿပံဳးကိုၿပံဳးရင္း “ဒီေတာင္ကို ေက်ာ္ႏိုင္လိုက္ၿပီ”တဲ့။ အေမ့ရဲ့ ညင္ညင္သာသာ စကားေအာက္မွာ အေမ့ကို ေငးၾကည့္ေနမိတာ။ အေမက ဘဝအခက္အခဲေတြကို “ေတာင္”ေတြနဲ႔တင္စားတယ္။ ေတာင္ေတြ တေတာင္ၿပီးတေတာင္ အေမ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္၊ အေမက ဘယ္ေတာ့မွ အၿပံဳးမပ်က္ခဲ့ဘူး။
အခု အေမ့သမီးကလည္း ေတာင္ေတြကို တေတာင္ၿပီးတေတာင္ ေက်ာ္ျဖတ္ေနရတာပါပဲ။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ျမင္ရတဲ့ေတာင္ေတြ။ ေနာင္အခါက်ရင္ မျမင္ရတဲ့ေတာင္ေတြ တေတာင္ၿပီးတေတာင္ တက္လိုက္ ဆင္းလုိက္နဲ႔ေပါ့။ အဲဒီအခါ အေမ့လုိ အၿပံဳးမပ်က္ ခရီးဆက္ႏိုင္ဖို႔ သူႀကိဳးစားရမယ္ေလ။
ေတာင္ေတြကို တက္ရတာ ခက္ခဲတယ္၊ ၾကမ္းတမ္းတယ္၊ ဆူးေျငွာင့္ခလုတ္ေတြ ေပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ပင္ပန္းတယ္။
ဒါေပမယ့္ …… သူ ေပ်ာ္ပါတယ္ …..။
မိုးခ်ိဳသင္း
အျပည့္အစုံဖတ္မယ္...
ျပန္ေခါက္ထားခဲ့မယ္...
