လက္တကမ္းမွာ..

အခုတေလာ ဟိုေတြး ဒီေတြးနဲ႔ စာမေရးဘဲ ရာသီဥတု ေအးေအးမွာ ေစာင္ျခံဳထဲ ေထြးၿပီး ေတြးေနခ်င္မိတယ္။

ဘ၀မွာ တခါတေလ ကိုယ္႔ရဲ႔ လိုအပ္ဆႏၵေတြေနာက္လိုက္ရင္း စိတ္ဖိစီးမွဳေတြနဲ႔ ေမာပန္းရတာေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီအခါ ကိုယ္႔အနားမွာ ရွိေနတဲ႔ ကိုယ္အလိုလိုရေနတဲ႔ အရာေတြကို ဘယ္ႏွစ္ခါ လ်စ္လ်ဴရွဳမိသလဲ၊ ဘယ္ႏွစ္ခါ တန္ဖိုး မထားဘဲ ပစ္ထားမိသလဲ လို႔ ေတြးရင္ အဲဒီလိုအင္ဆႏၵေတြ ေမာပန္းမွဳေတြဟာ မွဳန္၀ါး ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီး စိတ္သက္သာရာ ရသြားတတ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင္႔ ခုလို စာမေရးျဖစ္တဲ႔ အခ်ိန္ေတြမွာ အေဖ႔ကဗ်ာေလးတပုဒ္နဲ႔ ဧည္႔ခံပါရေစအုံး။ ကိုယ္ေမ႔ေနတဲ႔ ေကာင္းျမတ္ျခင္းေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ ကိုယ္႔ဆီမွာ၊ ကိုယ္႔နားမွာ ရွိေနတတ္တာကိုလဲ သတိတရ နဲ႔ ေက်နပ္ၾကည္ႏူး သတိထားမိေစခ်င္လို႔ပါ။ ဖတ္ၾကည္႔ပါအုံးေနာ္။

အခ်ည္းႏွီး

လက္တကမ္းမွာ
ပန္းေတြ ေ၀ေအာင္ပြင္႔ေနသည္။

မခ်ဴမိက
သူ၏အေလ်ာက္ ေၾကြရွာလိမ္႔။


တင္မိုး
၁၁၊ ၁၊ ၁၉၉၁

ကိုယ္ျမင္တဲ႔ေထာင္႔က ႀကိဳက္သလို ခံစားႏိုင္ပါတယ္။ ဖတ္တဲ႔သူ စိတ္သေဘာအတိုင္းပါပဲ။

မိုးခ်ိဳသင္း

23 comments:

strike said...

ရုိးရုိးေလးနဲ႔စြဲေဆာင္မွုမ်ားရွိတာ ဆရာစာမ်ားပါ။

ThuHninSee said...

ကိုယ္စိတ္ကူးနဲ႔ကိုယ္ ေတြးၿပီး ....
အင္း..လုပ္စရာရိွတာေတြ လုပ္လိုက္တယ္။

tg.nwai said...

လက္တကမ္းမွာ ရွိေနတဲ႔ အရာေတြကို လြန္ၿပီး ေမွ်ာ္ေမာေနမႈေၾကာင့္ လက္ရွိအခ်ိန္ေလးကို “ေန”ဖုိ႔ ေမ႔ေနတာကို သတိေပးလုိက္သလိုပါပဲ။ ေက်းဇူး..ခ်ိဳသင္း။

ေဗဒါရီ said...

အမေရ … အမ ေဖေဖ ကဗ်ာေလးက တိုတိုေလးနဲ႔ ထိမိလွတယ္။ ေခါင္းစဥ္ဟာ ကဗ်ာရဲ႕ အသက္ ဆိုသလိုပဲ အခ်ည္းႏွီးဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးက ကဗ်ာရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ပိုၿပီး ျပည့္စံု ေပၚလြင္ ေစတယ္ေနာ္။

ဒီကဗ်ာေလးကို ဖတ္ရင္း တျခား႐ႈေထာင့္ တခုနဲ႔ ေတြးမိၿပီး ခုလို ေရးလိုက္မိပါတယ္။
***
*သဘာ၀*

လက္တကမ္းမွာ
ေ၀ျဖာေနေသာ ပန္းပြင့္ေတြ … ။

ခ်ဴလိုပါလ်က္
အလွပ်က္မွာ စိုးထိတ္ေန … ။
***

Nu Thwe said...

အဲဒီမွာ ေတာ္ေတာ္ ေအးေနၿပီလား။ ဒီမွာေတာ႔ ဒီရက္ပိုင္း ေရခဲမွတ္ ေရာက္ေနလို႔ အေတာ္ သတိထားေနရတယ္။

ဆရာႀကီးရဲ႕ ကဗ်ာေလးက တိုေပမယ္႔ အရွည္ေတြးစရာေတြနဲ႔ရယ္။

ဒီႏိုင္ငံမွာေတာ႔ ပန္းဆို မခူးၾကဘူး။ အပင္ေပၚမွာပဲ သူ႕သဘာ၀အတိုင္း ေနေစ၊ ေႂကြေစတာေနာ္။ တစ္ေက်ာင္း တစ္ဂါထာေပါ႔ေလ။

khin oo may said...

ခ်မ္းေၿမ႕ပါေစ

ရြာသားေလး၀ိုင္တီယူ said...

အလိုလို ရေနတတ္ရင္ တန္ဖိုးထားဖုိ႕ေမ့ေလ်ာ့တတ္ၾကတာ ဘာလို႕ပါလိမ့္ဗ်ာ

sin dan lar said...

ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ့ပါေစ

PAUK said...

မသီဂီ ၤေျပာသလိုပါပဲ...
ေနာက္ျပီး..
ခုတေလာ..စိတ္နဲ႔လူနဲ႔ တစ္သားတည္းျဖစ္မေနဘူး

P.Ti said...

ဆရာၾကီးတင္မိုးရဲ႕ ကဗ်ာေတြက ရိုးရွင္းၿပီး နားလည္လြယ္တယ္။ အဲဒါမ်ိဳးေရးဖို႔က ခက္တာပဲေနာ္...

ဘယ္ႏွစ္ခါ လ်စ္လ်ဴရွဳမိသလဲဆုိေတာ့ အခါခါပဲေပါ့ အမရယ္...

အမခ်ိဳသင္း ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ။

လင္း said...

ကိုယ္အလိုလိုရေနတဲ႔ အရာေတြကို ဘယ္ႏွစ္ခါ လ်စ္လ်ဴရွဳမိသလဲ၊ ဘယ္ႏွစ္ခါ တန္ဖိုး မထားဘဲ ပစ္ထားမိသလဲ တဲ့လား
အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ တန္ဖိုးမထားဘဲ လစ္လ်ဴရွဳခဲ့မိတယ္။ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ အခ်ိန္က်မွ တသသလြမ္းျပီး တမ္းတေနရတယ္ အမေရ

ဇနိ said...

အမခ်ိဳသင္း အခုလည္း ေစာင္ျခံဳမွာေကြးေနတာမို႔လား။
ကဗ်ာေလးအတြက္ ေက်းဇူးပါ မမ။
နိနိ

nu-san said...

ဆရာၾကီး ကဗ်ာက ရုိးရွင္းျပီး အဓိပၸာယ္ရွိသလုိ အမရဲ႕ ပုိ႔စ္မွာ ေရးထားတဲ့ စာပုိဒ္ကုိလည္း သေဘာက်တယ္.. :)

MANORHARY said...

ေဟ့...စာမေရးခ်င္ရင္အဲလိုကဗ်ာေလးေတြနဲ႔ဧည့္ခံ
ရတယ္ ... း)
အဲဒီကဗ်ာေလးဖတ္ၿပီး..စဥ္းစားေနတယ္..
လက္တစ္ကမ္းမွာ႐ွိတဲ့အရာေတြကိုဘာလို႔
လြန္ေနမိၾကတယ္ဆိုတာကို....

Kay said...

ထိမိျပီး..ရွင္းလင္းတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ Count your blessing လို႕ေျပာတတ္ၾကတာကိုလည္း...သတိရမိပါတယ္။ နီတိေလး တခု ပါပဲ။

M.Y. said...

ဘ၀မွာ မခ်ဴခဲ့မိလို ့ေႀကြသြားခဲ့တဲ့ လက္တကမ္းက ပန္းေတြ ျပန္ေတြးမိသြားတယ္..
အလြန္အဓိပၸါယ္ျပည့္၀ျပီး နမိတ္ပုံေတြနဲ ့အားေကာင္းေနေသာ ကဗ်ာတိုကေလးပဲ..
ဆရာႀကီးစာေတြက ခုထိလတ္ဆတ္ေနဆဲပဲဗ်ာ

သက္ေ၀ said...

ကိုယ္ေမ႔ေနတဲ႔ ေကာင္းျမတ္ျခင္းေတြ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ ကိုယ္႔ဆီမွာ၊ ကိုယ္႔အနားမွာ ရွိေနတတ္တာကို
သတိရဖို ့ သတိေပးတဲ့ ပိုစ့္ေလးအတြက္ ေက်းဇူးပါ ခ်ိဳသင္းေရ...။
**** ရာသီဥတု ေအးေအးေလးမွာ စာတစ္အုပ္နဲ ့ ေစာင္ျခံဳထဲ ေကြးေနရတဲ့ အရသာကို ဘာနဲ ့ မွမလဲႏိုင္ဘူးေနာ္...။ ဟီဟိ..

Republic said...

(ဟုတ္ကဲ့ ဟိုေတြး ဒီေတြးနဲ႔ စာမေရးဘဲ ေကြးပါ )
ကဗ်ာေလးကို ေလးစား ႏွစ္သက္ပါတယ္၊၊ အမ်ားၾကီးေျပာျပေနသလိုပါ ၊၊ ေက်းဇူးပါ ၊၊

Ko Kyaw said...

ဒီမွာလဲ ေတာ္ေတာ္ေအးေနၿပီ။ ေစာင္ႏွစ္ထပ္နဲ႔ ေကြးေနရတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ မိုးခ်ိဳရဲ႔ ေဖေဖကို လြန္ခဲ့တဲ့ mmk ၃ႏွစ္ေျမာက္ မိတ္ဆံုပဲြတုန္းက စေတြ႔ဖူးတာ၊ အဲဒီမွာ သူၿပံဳးၿပံဳးေလးနဲ႔ စကားေတြေျပာေနတာကို ၾကည့္ရင္း သူ႔ကို အရမ္းေလးစားသြားတယ္။ မိုးခ်ိဳမွာလည္း အေဖနဲ႔တူတဲ့ အၿပံဳးရွိတာကိုလည္း သတိထားမိတယ္။

Mirror said...

မ..ၾကီး
ေလးစားခင္မင္လ်က္

ညီမငယ္

မီယာ said...

လက္တကမ္းမွာ ရွိေနေသာအရာမ်ားကုိ ေသခ်ာ ျပန္ၾကည့္လိုက္မိပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ေက်နပ္စြာ ၿပံဳးလုိက္သည္...

တန္ခူး said...

ခုတေလာ စိတ္ေရာလူပါပင္ပန္းျပီး depressedျဖစ္ခ်င္သလိုလိုေတာင္ ျဖစ္ေနတာ… ဘဘကဗ်ာေလး ဖတ္လိုက္ရလို ့ လန္းဆန္းသြားတယ္ ခ်ိဳသင္းေရ… ခုလို ေ၀မွ်ေပးတာ ေက်းဇူးပါ… ဘ၀ကို အေကာင္းျမင္တဲ့ဘက္က ၾကည့္ဖို ့ လက္တို ့သတိေပးလိုက္သလိုပါပဲ….

Ko said...

ခ်ိဳသင္းေရ
အခြင့္အလမ္းေကာင္း ၾကံဳႀကိဳက္ခိုက္ ရေစခ်င္တဲ့ ေစတနာထားသူ ဆရာတို႔လိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးေတြအတြက္ သိပ္ၿပီး၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတယ္။ အမ်ိဳးယုတ္ေတြကေတာ့ ပန္းေတြျမန္ျမန္ေႂကြေအာင္ ေခၽြခ်ေနေလရဲ့။ ဆရာေရ တမလြန္က စုတ္သတ္ေနေလမလား?