အလြမ္းေတာင္တန္းမ်ား

ဘူမိေဗဒက ကိုယ္႔ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း မိေခ်ာ ရဲ႔ ညီမ အငယ္ဆုံးေလး မိပ က မေန႔က ကြန္မန္႔ထဲမွာ Geology တက္ျဖစ္တဲ႔ အေၾကာင္းေလး ေရးပါအုံး တဲ႔။ ကိုယ္႔အဖို႔မွာလဲ ငိုခ်င္ရက္ လက္တို႔ ဆိုသလို ျဖစ္ေနပါၿပီ။

ေက တို႔ ကိုေအာင္သာငယ္ တို႔က ဘူမိ ကြင္းဆင္းတဲ႔ အေၾကာင္းေတြ ေရးၾကေတာ႔ ကိုယ္ကလဲ စိတ္ကူးထဲမွာ လိပ္ျပာေလး ႏိုးေနခ်ိန္ မိပလဲ ေရးခိုင္းေရာ ဒိုင္သူႀကီး ၀ီစီမွဳတ္မယ္ၾကံတုန္း ေျပးထြက္သြားတဲ႔ ကစားသမားလို ျဖစ္ေနတယ္။ ၀ီစီက မွဳတ္မယ္ လုပ္တုန္း ကိုယ္က ကြင္းတ၀က္ေလာက္ ေရာက္ေနပါေပါ႔။

ကိုယ္႔ဘ၀မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ အေပ်ာ္ရႊင္ဆုံး အခ်ိန္ေတြဆိုတာ တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီး တက္ရတဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ျဖစ္မယ္။ ဒါေတာင္ ကိုယ္တို႔က ႏွစ္ျပည္႔ တက္ၾကရတာ မဟုတ္ဘူး။ ၈၈မွာ ပထမႏွစ္ဆိုေတာ႔ ေက်ာင္းေတြက ပိတ္လိုက္ ဖြင္႔လိုက္မို႔ ထုံ႔ပိုင္း ထုံ႔ပိုင္း နဲ႔ ေက်ာင္းတက္ခဲ႔ရတာ။ ေက်ာင္းၿပီးေတာ႔ ၉၄မွာ။

ႏွစ္ေတြ ၾကာေပမဲ႔ တက္ရတဲ႔အခ်ိန္ကေတာ႔ နည္းပါတယ္။ တကၠသိုလ္ေတြ စာသင္္ေက်ာင္းေတြကို သူပုန္ေက်ာင္းေတြလို႔ အစုိးရက ထင္ေနတဲ႔ကာလေတြမို႔ ေခတ္ႀကီးနဲ႔အတူ ဆန္ခဲ႔ရတယ္။ ဒီေလာက္ အခ်ိန္တိုတိုေလးသာ တက္လိုက္ရေပမဲ႔ ေက်ာင္းႀကီးအေပၚမွာ ဘူမိဌာနအေပၚမွာ သံေယာဇဥ္ကေတာ႔ ထုနဲ႔ ထည္နဲ႔ ႀကီးမားခဲ႔ပါတယ္။

ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားဘ၀ဆိုတာ အေပ်ာ္ဆုံး၊ အလြတ္လပ္ဆုံး အခ်ိန္ေတြပဲ မဟုတ္လား။ ကိုယ္ေပ်ာ္မယ္ထင္တာေတြ လုပ္လိုက္ၾက၊ မွားမွားမွန္မွန္ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘာမွ အေရးမႀကီးသလိုပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ တအုပ္ႀကီးနဲ႔ သြားလိုက္ လာလိုက္ၾက။ ေက်ာင္းတံခါးပိတ္ေတာင္ အိမ္မျပန္ခ်င္ၾကဘူးေလ။

ဒါေၾကာင္႔မို႔ ေက်ာင္းမွာ အားကစားပြဲေတြ လုပ္ရင္ တျခားေမဂ်ာေတြက ေျပာၾကတာ ဘူမိက ေတာက်ီးကန္း ေတြတဲ႔။ တေယာက္ကို ထိရင္ အကုန္ ၀ိုင္းအာ တတ္ၾကလို႔ လူအျမင္ကတ္လဲ အုပ္စုလိုက္ ခံရတတ္တယ္။

ဒီအထဲမွာ စာသင္ေတာ႔လဲ စာသင္ခန္းတင္ မဟုတ္၊ ေတာထဲေတာင္ထဲ Field ဆင္းရ၊ ေက်ာက္ထုရင္း စာသင္ရျပန္တာမို႔ အပိုဆု ရသလိုေတာင္ ထင္မိတယ္။ အဲဒီအျပင္ ပင္ပန္းဆင္းရဲေတာ႔လဲ အတူ၊ ငတ္အတူ ျပတ္အတူ (အိမ္က ပါလာတဲ႔ ပိုက္ဆံေတြ ျပတ္လပ္ကုန္လို႔) ေနခဲ႔ၾကတာဆိုေတာ႔ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္လဲ ပိုၿပီး ခင္မင္မိၾကတယ္။

ကိုယ္တို႔ ေမဂ်ာက မိန္းကေလး နည္းတယ္။ ဒီေမဂ်ာရဖို႔ မိုင္ ၂၀ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးမွ ၀င္ခြင္႔ရခဲ႔တာဆိုေတာ႔ သူမ်ားေတြလို ႏုႏုငယ္ငယ္ေတြ နည္းပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ကိုယ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ၄ေယာက္ တြဲမိၾကတယ္။ မိန္းကေလးအားလုံး ခင္ၾကေပမဲ႔ ထိုင္ေတာ႔ ဒီေလးေယာက္ အတူတူ ထိုင္တာမို႔ ပိုတြဲမိၾကတယ္ ဆိုပါေတာ႔။

မိေခ်ာ တဲ႔။ ႏိုင္ႏိုင္ တဲ႔။ စ၀တ တဲ႔။ စ၀တ ဆိုလို႔ တမ်ိဳးေတာ႔ မထင္ပါနဲ႔။ န၀တ တို႔ နအဖ တို႔နဲ႔ လားလားမွ မဆိုင္ပါဘူး။ နံမည္က စိုး၀င္းတင္ ျဖစ္ေနလို႔ စ၀တ ျဖစ္သြားရတာ။ နင္႔နံမည္ကလဲဟယ္၊ ေယာက်ာၤးနံမည္လိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔ ဆိုေတာ႔ ခါးေလာက္ရွိတဲ႔ ဆံပင္အရွည္ႀကီးနဲ႔ မိန္းမပီသတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက ျပဳံးရွာတယ္။

မိေခ်ာ နဲ႔ ႏိုင္ႏိုင္ကေတာ႔ အရပ္က ၄ေပေက်ာ္ေက်ာ္ ၅ေပေအာက္ မတိမ္းမယိမ္းေလးေတြ။ စ၀တက အရပ္ ၅ေပ ၈လက္မဆိုေတာ႔ တခုခုသြားမလို႔ ဘတ္စ္ကားစီးမယ္ ၾကံရင္ ဒတ္ဆန္း အပုကားဆို စ၀တက သူမစီးခ်င္ဘူး၊ သူ႔ကုိယ္ႀကီး ေခြေခါက္ၿပီး ငုံ႔ရလို႔။ ဟီးႏိုး ေဒ၀ူးကားႀကီးဆို မိေခ်ာနဲ႔ ႏိုင္ႏိုင္က မစီးခ်င္ဘူး။ ကား လက္ကိုင္ကြင္းကို မမီေတာ႔ ကားဘရိတ္အုပ္ရင္ ကားေရွ႔ကို လြင္႔လြင္႔သြားလို႔။ ကိုယ္ကေတာ႔ ၅ေပ ၃လက္မဆိုေတာ႔ ဘာကားလာလာ အုိေကတယ္။ J

ေျပာရရင္ေတာ႔ သတိရစရာေတြ အမ်ားႀကီးေပါ႔ေလ။ တတိယႏွစ္ ကြင္းဆင္းေတာ႔ ေက်ာက္ဆည္ ကုလားေက်ာင္းမွာ ကြင္းဆင္းရတယ္။ ပထမဆုံး ကြင္းဆင္း အေတြ႔အၾကံဳဆိုေတာ႔ စိတ္လွဳပ္ရွားမိတာေပါ႔။ ေပ်ာ္လဲ ေပ်ာ္၊ ပင္လဲ ပင္ပန္းတယ္။

ေက်ာက္ဆည္ စ ေရာက္တဲ႔ ညမွာပဲ ကိုယ္တို႔ထဲက တင္တင္က နံမည္အသစ္ရသြားတယ္။ ညေမွာင္မဲမဲ အထက ေက်ာင္းရဲ႔ အိမ္သာကိုအသြား ကင္း က ထမိန္ထဲ၀င္ၿပီး ေပါင္ကို ကိုက္လိုက္လို႔။ ကင္း၀င္မင္းသမီး တဲ႔။ ေျမႀကီးေပၚမွာ နာလြန္းလို႔ လူးေနတဲ႔ တင္တင္႔ကို ၾကည္႔ၿပီး သနားလိုက္တာ။ အိမ္သာကို မသြားရဲၾကေတာ႔လို႔ ဒုကၡအေတာ္ေရာက္ရေသးတယ္။

အဲဒီတုန္းက ညည က်ရင္ ျခင္ေထာင္ထဲမွာ ဖေယာင္းတိုင္မီးထြန္းၿပီး ကြတ္ကီးနဲ႔ အေအး ေသာက္ၾကတဲ႔ ျခင္ေထာင္ပါတီလဲ ရွိေသးတာ။ တေန႔လုံး ပင္ပန္းသမွ် ျပန္ေျပာၾကတာေပါ႔။ ပင္ပန္းတာေတြ စိတ္အခန္႔မသင္႔ ျဖစ္တာေတြ ျခင္ေထာင္ထဲမွာ မိန္းကေလးေတြ တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ႔ ရင္ဖြင္႔ၾကတာပါပဲ။ ဆရာမက မအိပ္ၾကေသးဘူးလား ဒီေကာင္မေလးေတြ..လို႔ ေျပာမွ အလွ်ိဳလွ်ိဳ ျခင္ေထာင္ထဲက ထြက္ၾကတာ။

ကိုယ္နဲ႔ စ၀တ က အတူတူအိပ္တယ္။ သူဆံပင္ အရွည္ႀကီးက သန္ၿပီး ေမႊးေနတာပဲ။ ကိုယ္က သူ႔ဆံပင္ေတြကို ကိုင္ရင္း အိပ္တယ္။ သေဘာက်လို႔။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ္က ငပ်င္း။ မနက္အေစာႀကီးထ ကိုယ္႔ဂ်ဴတီဆို ေသာက္ေရအုိးေတြ ျဖည္႔ၿပီးမွ အ၀တ္အစားလဲ ေတာထဲ ဆင္းရတာမို႔ မနက္ပိုအိပ္လို႔ ရေအာင္ တခါတည္း ၀တ္စုံျပည္႔ ၀တ္ၿပီး အိပ္တယ္။ တခါတေလ ဘြတ္ဖိနပ္ပါ ၀တ္ရက္ အိပ္မလို႔ စ၀တက နင္ ငါ႔ကို ကန္မိမွာေနာ္ အခုခၽြတ္ ဆိုမွ စပ္ျဖဲျဖဲနဲ႔ ခၽြတ္ရတာ။

စ၀တ က ကိုယ္႔ကို အေတာ္ သည္းခံရွာတယ္။ ကိုယ္က အိပ္ရင္းလဲ ေယာင္ေသးတာ ခဏခဏ။ အေမ၊ အေမ ဆိုၿပီးေတာ႔ တဲ႔။ သူအိပ္လို႔ေကာင္းတုန္း ကိုယ္က အေမ အေမဆိုၿပီး ႏိွဳးေတာ႔ သူလဲ ၾကားထဲက အေမ ျဖစ္လိုျဖစ္ေပါ႔။ တခါကလဲ သူ႔အိပ္မက္ထဲမွာ ေတာင္တက္ရင္း ေက်ာက္တုံးပိလို႔ တဲ႔။ ေက်ာက္တုံးႀကီး ကို တြန္းမရ ဖယ္မရ မြန္းလိုက္တာ တဲ႔။ ႏိုးလာေတာ႔ ကိုယ္က ခ်မ္းလို႔ သူ႔အေပၚတက္ဖိၿပီး အိပ္ေနတာေလ။

ညေရာက္လို႔ အိမ္သာ သြားရင္လဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ တေယာက္တလွည္႔ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးေလးေတြ ကိုင္ၿပီး ေက်ာင္းနဲ႔ ခပ္ေ၀းေ၀းက အိမ္သာ မွာ သြားရတယ္။ အိမ္သာအသြားလမ္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္တဲ႔ ကိုႀကီးသာ တို႔ ကို၀င္းေအာင္တို႔က ျဗဴးျဗဲနဲ႔ ေျခာက္တတ္ေသးလို႔ အျမဲ တထိတ္ထိတ္ တလန္႔လန္႔ နဲ႔။

တေယာက္အိမ္သာထဲ ၀င္တုန္း အျပင္က ေမွာင္ႀကီးထဲ တေယာက္တည္း မေစာင္႔ရဲ ျပန္ေတာ႔ အိမ္သာထဲ ႏွစ္ေယာက္စလုံး၀င္ တေယာက္က ဟိုဖက္လွည္႔ၿပီး သီခ်င္းဆိုေနတတ္တယ္။ ရဲေဆးတင္ရင္း သီခ်င္းဆိုၾကတာေလ။ အဲဒီေလာက္ထိ ခ်စ္ခင္ ရင္းႏွီးခဲ႔ၾကတာ။

ကိုယ္႔အုပ္စုနဲ႔ ကိုယ္ ေတာထဲ ေတာင္ထဲ ေက်ာက္ေတြ တုိင္းရရင္ေတာ႔ ကိုယ္တို႔ရဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳက ဓာတ္စက္သံပါပဲ။ ေတာင္ေပၚမွာ ေက်ာက္ထုရင္း ဓာတ္စက္သံကို နားစြင္႔ေနမိတာ။ တြံေတးသိန္းတန္မ်ား ဟစ္လိုက္ရင္ တခါတည္း ျပံဳးသြားတာ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ ဓာတ္စက္သံၾကားရင္ အလွဴရွိတယ္ေလ။

ဒါဆိုရင္ ထမင္းဗူး ဟန္းေကာေလးေတြ ကိုင္ၿပီး အသံရွိရာ ခ်ီတက္ၾကေတာ႔တာပါပဲ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေတြ႔တာနဲ႔ ပုဆိန္ေပါက္ ဦးခ်ၿပီး ရီျပလိုက္ရင္ပဲ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ဒီေက်ာင္းသားေတြကို ေကၽြးလိုက္ၾကပါေဟ႔ တဲ႔။ ဘယ္ႏွစ္ဖြဲ႔မ်ား ကိုယ္တို႔ေရွ႔မွာ ဒီလိုစားခဲ႔ဖူးၾကလို႔ ေက်ာင္းသားေတြ ျမင္ရင္ ဒီေလာက္ ဓာတ္ေပါက္ေနရပါလိမ္႔။


စားၿပီးေသာက္ၿပီး ကိုရင္မ်ားနဲ႔ ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္
ၿပီးရင္ ပါလာတဲ႔ ပိုက္ဆံေလးေတြ စု၊ ဘုန္းဘုန္းေက်ာင္းကို တတ္အားသမွ် လွဴခဲ႔ၾကတာေပါ႔။ စားတုန္း ေဘးမွာ ကိုရင္ေလးေတြေရာ၊ ရြာကလူေတြေရာ ၀ိုင္းအုံၿပီး ၾကည္႔လို႔။ စားလို႔ ၿပီးရင္ ထန္းညွက္ တခဲ ေရေႏြးၾကမ္းတအိုးနဲ႔ ဧည္႔ခံရင္း စကားစျမည္ ေျပာၾကေသးတာ။

ကိုယ္တို႔ရဲ႔ Field in charge ဆရာမက ႏွစ္ ႏွစ္စလုံး ဆရာမေဒၚေက်ာ႔မင္းေဌးေပါ႔။ တပည္႔ေတြကို သိပ္ခ်စ္၊ သိပ္နားလည္ တတ္လို႔ ကိုယ္တို႔လဲ ပင္ပန္းခက္ခဲတဲ႔ၾကားထဲက ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ရတာပါ။ ကိုယ္တို႔ ကြင္းဆင္းေတာ႔ ပါေမာကၡ ဆရာ ေဒါက္တာ ဦးသိန္းကိုယ္တိုင္ လိုက္ေပးခဲ႔တာ။ ဆရာ႔ကို ကိုယ္တို႔က ကြယ္ရာမွာ ေခၚတာ ေက်ာက္ဆရာႀကီး တဲ႔။ ယရစ္နဲ႔ ေၾကာက္တဲ႔ ေၾကာက္စရာ ေတာ႔ မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာက္ေတြကို ထုံးလိုေျခ ေရလိုေႏွာက္ သိလြန္းလို႔ ေက်ာက္ဆရာႀကီးလို႔ ေခၚတာ။ ဆရာ႔ကို တပည္႔အားလုံးက ခ်စ္ၾကတာပဲ။

ဒီအေၾကာင္းေတြ ျပန္ေတြးမိရင္ ကိုယ္အလြမ္းဆုံး အခ်ိန္ေတြက ေက်ာင္းစာေတြလုပ္ၿပီးလို႔ ညဦး သီခ်င္းေတြ ဆိုၾကတဲ႔ အခ်ိန္ေတြပါပဲ။ ေယာက်ာၤးေလးေတြက ဂစ္တာတီး၊ မိန္းကေလးေတြကလဲ တခါတေလ ဆိုၾကတယ္။ ဆရာမလဲ အဂၤလိပ္သီခ်င္းေတြ အဆို အရမ္းေကာင္းတာ မွတ္မိေနတယ္။ ဆရာ တပည္႔ေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဆိုၾက တီးၾက တာပဲ။

ကိုယ္ကေတာ႔ နားေထာင္သမား။ ဂစ္တာအတီးေကာင္း အဆိုေကာင္းေတြက ကို၀င္းေအာင္ တို႔ ကိုေနလင္းတို႔။ ခင္ေမာင္တိုး သီခ်င္းေတြ ခင္၀မ္းသီခ်င္းေတြ ဆိုၾကတာ မ်ားတယ္။ မိန္းကေလးထဲမွာ ယဥ္ယဥ္က အသံသိပ္ေကာင္းတယ္။ အဲဒီသီခ်င္းေတြ အခုအခ်ိန္ ျပန္ၾကားရင္ အျမဲ မ်က္ရည္၀ဲမိတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္ေတြ ျပန္မရႏိုင္ေတာ႔ဘူးေလ။

တေန႔ကေတာ႔ အိပ္မက္ေတာင္ မက္တယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာလဲ အခု လက္ရွိ အရြယ္ေတြပါပဲ။ ကိုယ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း ေလးေယာက္ ျပန္ဆုံၾကတယ္ တဲ႔။

မိေခ်ာက သူ႔သမီးေလးကို ခ်ီလို႔၊ ဒါက နင္သြားၿပီးမွ ေမြးတဲ႔ အငယ္မေလးေလ တဲ႔။ ငါ စုနႏၵာေအာင္လို႔ နံမည္ေပးထားတာ တဲ႔။ သမီးက အေမကို သိပ္ကပ္တယ္တဲ႔။
ႏိုင္ႏိုင္ကေတာ႔ သားကစ္ ကို ေက်ာင္းသြားႀကိဳရအုံးမွာ တဲ႔။ ႏိုင္ႏိုင္႔ ထုံးစံအတိုင္း ငါ႔သားကစ္ကေလးက ခ်စ္စရာေလးေနာ္ လို႔ တေျပာတည္း ေျပာေနတုန္းပဲ။
စ ၀ တ ကေတာ႔ ျပံဳးလို႔။ သူက အခုေတာ႔ သေဘာေကာင္း ရုပ္ေခ်ာ တဲ႔ အပ်ိဳႀကီး။ ဆံပင္က ခါးထိေျဖာင္႔စင္းၿပီး ရွည္ေနတာကို ျဖတ္ပစ္လိုက္လို႔ ကိုယ္႔မွာ ႏွေျမာလိုက္တာ။

ႏိုးလာေတာ႔ ကိုယ္႔ပါးျပင္မွာ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ စိုစြတ္လို႔॥။ ဟိုး…..အေ၀းက ခင္ေမာင္တိုးရဲ႔ ဒ႑ာရီ သီခ်င္းသံ တိုးတိုးေလးလဲ ၾကားလိုက္မိသလိုပဲ။

မိုးခ်ိဳသင္း

46 comments:

MANORHARY said...

ခ်ိဳသင္းေရ
လြမ္းစရာၾကီး
မိေခ်ာကိုလည္းသတိရသြားတယ္
သူ႔ကိုေတြ႕တုန္းကသမီးေလးေမြးၿပီးကာစေလ
သူတို႔ခ်ည္းလြမ္းေနတာ ကိုယ္လည္းလြမ္းဦးမွထင္တယ္
း)

tz said...

အစ္မ ခ်ဳိသင္းးေရ
ေက်ာင္းတုန္းက အမွတ္တရေလးေတြကို ဖတ္သြားတယ္
ေပ်ာ္စရာၾကီးေနာ္ field trip သြားၾကတာ ဖတ္ရင္းနဲ႔ ကိုယ္ပါ ပါေနသလိုပဲ ခံစားရတယ္

အစ္မေရ ဘဝဆိုတာ ဒီလိုပဲေပါ႔ေနာ႔
ေတြ႔ ဆ ံုၾကံဳ ကြဲ ဓမၼတာပဲတဲ႔

တင္ဇာ

ခင္မင္းေဇာ္ said...

ခ်င္းမုိင္က ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ပို႕စ္အသစ္ေတြ႕လို႕ ဖတ္သြားတယ္။ ေက်ာင္းသားဘ၀ကေတာ့ လြမ္းစရာခ်ည္းပါပဲ ခ်ိဳသင္းရယ္...
ျပန္မရႏုိင္ေတာ့တဲ့ ဘ၀ေတြေနာ္...

wai said...

who can forget this sweet memory in our life? I miss all of my friends and my university as well. Moreover, I luckily got the hostle life in my student life, so i can't forget my student life which made me happy and mature.
For current university, oh, i hate it becoz i have comprehensive exam tomorrow :(

naynyoyint said...

မမိုးခ်ိဳသင္းတို ့က်ေတာ့ ေက်ာင္းသားဘ၀ အမွတ္ရစရာ ေတြနဲ ့အျပည့္။
ကြ်န္ေတာ္တို ့က်ေတာ့လည္း စိတ္နာစရာေတြနဲ ့ အျပည့္။
တကၠသိုလ္ life ကို အဲလိုမ်ိဳး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ျဖတ္သန္းခြင့္ မရခဲ့ပါလားဗ်ာ။
အမွတ္ရစရာေတြ ျဖန္ ့ေ၀ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ

ကုိေအာင္(ပ်ဴႏုိင္ငံ) said...

လြမ္းစရာေကာင္းတဲ့ အလြမ္းေတာင္တန္းမ်ားအေၾကာင္း
လာဖတ္သြားပါတယ္ အမေရ၊ အားေပးလ်က္ပါ။

May said...

ေက်းဇူးပဲ အမေရ။
ေယာက္က်ားကုိေျပာရေသးတယ္ "ေတြ ့လား က်ဳပ္ေတာင္းဆုိလိုက္တာက်ဳပ္နံမယ္blogထဲပါလာျပီလုိ့" ဟီဟိ
မိေခ်ာက field trip သြားၾကၿပီးျပန္ေရာက္တိုင္းေျပာျပေနၾကမုိ့ ကိုယ္ပါ ပါသ လိုပဲ ခံစားခဲ့ရတယ္။ Geology ကသူနဲ့ same batch ဆိုရင္ ေတာ္ ေတာ္ မ်ားမ်ားကုိ မျမင္ဖူး ဘဲ သိေနခဲ့တာ။
field ဆင္းရတာေပ်ာ္စရာၾကီးေနာ္။
ပုသိမ္သူ မေရြထား ဘာညာဆုိျပီး ေရးၾကတဲ့ အမတုိ့Geology မွာ ထုတ္တဲ့ လက္ေရးနဲ့ေရးတဲ့စာေစာင္ေလးအေၾကာင္းလဲဖတ္
္ခ်င္သား။ ဟဲဟဲ
ခ်စ္တဲ့ မိပ။

ဇနိ said...

အင္ အမခ်ိဳသင္းက သူငယ္ခ်င္းကို တက္ဖိထားတာတဲ့။ ရက္စက္လိုက္တာ။ ေၾကာက္လို႔ အိမ္သာထဲလည္း အတူဝင္ဆိုပဲ။ ရယ္လိုက္ရတာ။ အားက်စရာလည္းေကာင္း။ ေပ်ာ္စရာလည္းေကာင္း။ လြမ္းစရာလည္းေကာင္းတယ္ေနာ္ အမတို႔ေက်ာင္းတက္ခဲ့ရတာ။
နိနိ

htike said...

အမေရ က်ေနာ္လည္းGeology ေက်ာင္းသားတေယာက္ပါပဲ..ကိုေအာင္သားငယ္ရဲ့အလြမ္းေတာင္တန္း။ပန္းတပြင့္ကိုလည္းဖတ္ခဲ့တယ္...ခုလိုဖတ္ရေတာ့လည္းField ဆင္းခဲ့တာေတြကိုသတိရမိတယ္..
Geology ေက်ာင္းသားဘ၀ကဘာနဲ႔မွမလဲနိဳင္ပါဘူးဗ်ာ...က်ေနာ္လည္းက်ေနာ္တို႔Field ဆင္းခဲ့တာေတြကိုက်ေနာ့္ရဲ့ဘေလာ့မွာေရးထားပါတယ္...လာလည္ပါအံုးhttp://khanalaymyar.blogspot.com
အမကိုေတာ့က်ေနာ္ဟိုတေလာကDVB အစီအစဥ္မွာေတြ႔ဖူးပါတယ္.....

လင္းဒီပ said...

သူငယ္ခ်င္းေတြ ညည စုေသာက္ အဲေလ..စုျပီး သီခ်င္းဆိုရတဲ့အရသာ လြမ္းတယ္ဗ်ာ...

ေအာင္သာငယ္ said...

ေဟာ... ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေရးျပီ... ေဟ့... း)

ဒါမဲ့ သည္ေလာက္နဲ႕ေတာ့ မရဘူး...
ဇာတ္လမ္းေလးေတြလည္း ပါရဦးမယ္ေလ...
မရဘူး... ေနာက္တပုဒ္ ထပ္ေရး... ဒါပဲ.... း)

G said...

ေက်ာင္းသားဘ၀က လြမ္းစရာႀကီးေနာ္။
မခ်ိဳသင္းကို ေတာင္းဆုိထားတဲ႔
မပေရ..
ကဗ်ာေတြ မေရးေတာ႔ဘူးလား။
ခ်စ္ေသာ...
တစ္စုံတစ္ေယာက္.။

သက္ေ၀ said...

ခ်ိဳသင္းေရ...
ေပ်ာ္စရာၾကီး... ႏွစ္ေခါက္ဖတ္သြားတယ္.. သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္း
ေနာက္ထပ္မ်ားမ်ား ေရးပါအံုးေနာ္...

** မပ ကိုေျပာလိုက္ပါ...
ဘေလာ့ဂ္လုပ္ပါ...
ကဗ်ာေတြ စာေတြ ေရးပါလို႕...

Kay said...

ေ၀းေဟးေဟး..
သူေရးပီေဟး။ ဒါေလာက္နဲ႕ဘယ္ရမလဲ..
ပံုေတြလဲ တင္အံုး။
မေခ်ာ နဲ႕ မနိုင္.. ျခင္ေထာင္ထဲမွာ..(တိုးတိုး )၂ နဲ႕ နင္မဂၤလာေဆာင္ရင္..ငါဟိုအေရာင္ေလး ၀တ္မယ္.. နင့္က် ဒီအေရာင္ေလး၀တ္..ဆိုပီး..ေျပာေနတာ..ၾကားလို႕ ၀ို္င္းစ ၾကတာ.. မိုးကုတ္ ဖီးလ္မွာတုန္းက..သတိရတယ္။
မစ၀တ ..အရမ္းခ်စ္တယ္။ အပ်ိဳၾကီးပဲလား..။
အဲဒီ ႏွစ္က..အမ ေတြ အကုန္ေခ်ာတယ္..ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။

(မိပေရ- မေခ်ာ..ကို ဘေလာ့ေတြ ဖတ္ခိုင္းေလ) း)

သက္ပိုင္သူ said...

မမေရ... စာေတြ ေမႊေႏွာက္ပီးေတာ့ ဖတ္သြားတယ္.. ကၽြန္ေတာ့္ဆီလည္း လာလည္ပါဦးေနာ္... မေနာ္တို႔လည္း ေရာက္ေနပီ

Republic said...

ဖတ္ရတာ ၾကည္းႏွဴးလြမ္းဆြတ္ဖြယ္ ေကာင္းတယ္ ၊ မဂၤလာပါ အစ္မ MCT ၊၊

P.Ti said...

အမေရးတာဖတ္ရတာနဲ႔တင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနၿပီ...

အမတုိ႔ေတြေရးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရးခ်င္လာပါၿပီ...

Phyo Evergreen said...

ေတာင္တန္းေတြက တကယ္လို႔လြမ္းဖို႔ေကာင္းပါတယ္.. အန္တီခ်ိဳ..။

strike said...

စားၿပီးေသာက္ၿပီး ကိုရင္မ်ားနဲ႔ ပံုဆိုထဲကသေဘာေပါက္
လိုက္ပါတယ္။ :P

mainnmainn said...

အမတို႕ေက်ာင္းသူဘ၀ကေပ်ာ္စရာႀကီးေနာ္
အလြမ္းေတာင္တန္းႀကီးကကူးစက္လာတ႕ဲ
ႀကည္နူးမွု႕ေတြအတြက္ေက်းဇူးပါအမ..

ပံုရိပ္ / Pon Yate said...

အစ္မရယ္ ဖတ္ၿပီး မႀကဳံဖူးတဲ့ အေတြ႔အႀကဳံကုိ လြမ္းသြားတယ္။ အစ္မ စာေရးေကာင္းတာေလ။ ဒါနဲ႔ ေခတ္ႀကီးနဲ႔ အတူဆန္ခဲ့ရတယ္ ဆုိတဲ့ အသုံးအႏႈန္းေလးကုိ ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်မိတယ္။

ေဆာင္းယြန္းလ said...

တခါၿပန္မရႏူိင္ေတာ့တဲ့ ဘဝေတြကို အိပ္မက္ထဲမွာၿပန္မက္ေနရရင္ေတာင္ ဝမ္းသာၾကည္ႏူးမဆံုးႏူိင္စရာပါ မခ်ိဳသင္းေရ...

ေကာင္းကင္ကို said...

ေက်ာင္းသားဘဝေလးက ဘဝမွာ အခ်ိဳျမိန္ဆံုး အခ်ိန္ေလးေတြပဲေနာ္ အစ္မ။

khin oo may said...

ဖတ္

May said...

အစ္မ မုိးခ်ဳိသင္းးေရ
comment ေရးမိမွပဲ ကုိယ္နဲ့ သိတဲ့လူေတြ ေတြ့ ကုန္ျပီ။
G ၊ သက္ေဝ နဲ့ ေက တုိ့နဲ့ သိတယ္ထင္တယ္။
ဘယ္သူေတြလဲေဟ့ သိခ်င္ပါဘိ။
မိပ။

Rita said...

ဘာေရးေရး ေကာင္းေနေတာ့တာပါပဲလား အစ္မရယ္
:)

(PS နာမည္ေျပာင္းထားတယ္)

khin oo may said...

ုkom: အိမိလုိက္ရ်င္းၿပလုိက္ဦးမွပါဘဲ

26 Feb 09, 11:15 PM
ုkom: စိတ္ကူးေပါက္ရာ ေၿပာသြားတာကုိ ေၿပာတာပါ။ ဘယ္သူက သဴ႕ေၿကာင္ကေလးကို စားရက္ပါ႕မလဲလိဲ႕ဴ

26 Feb 09, 11:15 PM
ုkom: မုိးခ်ိူသင္းရယ္ ရဳပ္ကုန္ပါၿပီး ငၿဖီးစ္ ဆုိတာ တုိ႕ဒါတ္ပံဳ ရုိက္ထားနဲ႕ အမ္အာတီ ကုိ ကလန္မန္တီးလို႕ စိ္တ


မုိးခ်ိဴသင္း။
ငၿဖီးစ္ ဆုိတာ တုိ႕ပုိစ္ထဲက MRT ကို မုိးခ်ိူသင္းက clementi လုိ႕ေၿပာသြားတာကုိ ေၿပာတာပါ။
ဘယ္သူက သဴ႕ေၿကာင္ကေလးကုိ ေနာက္ရက္ပါ႔႔မလဲ ခ်ဴိသင္းရယ္ စိတ္မဆုိးနဲ႕ေနာ္။

သက္ေ၀ said...

ခ်ိဳသင္းေရ...
မမကို ရဘူး ရဘူး ရွိတ္ရႈိးမွာဘဲ လို႕သာ ျပန္ေျပာလိုက္...
အင္း...ၾကားသံုးၾကားထဲက
တစ္ၾကားၾကားေတာ့ ၀င္မိေလၿပီ...
(ေနာင္တရေသာ ေလသံေလး ျဖင့္ေျပာသြား...)
*** ခ်ိဳသင္းရဲ႕ ေညာင္ေညာင္ေကာင္ေလး ေသသြားတာ စိတ္မေကာင္းပါ...

myatnoe said...

အမေရ...ေပ်ာ္စရာၾကီးးးးးးးးးးးးးးးးး

အဲလိုေလးေတြမ်ားမ်ားေရးပါ။ ဒီလိုအေတြ႔အၾကံဳေတြဆိုတာ ဘဝမွာ ၂ခါ ျပန္မရဘူးေနာ့္..။


လြမ္းစရာေလးေတြ

ဖိုးစိန္ said...

ေပ်ာ္စရာေလးေတြကို အခုခ်ိန္ၿပန္ဖတ္ရေတာ့
ကိုယ္တိုင္မပါဝင္ခဲ့ရေပမယ့္
ကိုယ္စားလြမ္းလို ့ေတာ့ရပါတယ္..
အလည္ေရာက္ပါတယ္အမ..
ပထမဆံုးပါ..
လာလည္မယ္..
ဖတ္စရာေတြအမ်ားႀကီးက်န္ေသးတယ္..

Maung said...

ဝင္မပါေတာ႕ဘူးလို႕စဥ္းစားထားတာ..ေက်ာက္ဆည္ဆို
တာနဲ႕...ငါေဖာ္ေတာ႕မယ္..:)
ငါရယ္..Roll one ၿမသီတာ..ပြင္႕ဖူးလြင္ရယ္..နာမည္ႀကီး
မိုးခ်ဳိသင္းေႀကာင္႕ထမင္းတနပ္ငတ္ခဲ႕ဖူးပါတယ္..:)
္field ထဲမွာတစ္ေန႕..ငါတို႕groupထဲကဆရာသမား
တေယာက္(သိခ်င္ရင္တိုးတိုးေမး)က
နင္ နဲ႕ group အတူတူမက်လို႕ဆိုၿပီး..
ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ခါနီးမွ..ေတာင္ေပၚကေန ထမင္းဘူးေတြသြန္လိုက္တယ္ဗ်ာ..(ေဝဘူေတာင္ေစာင္းေပၚကလိမ္႕ဆင္းသြားတဲ႕
ဘဲဥေတြအခုထိသတိရေနတုန္း)..:)
သူ႕ကိုေမးေတာ႕ဥာဏ္ႀကီးရွင္က..ဘယ္လိုေၿဖတယ္ထင္တယ္္မွတ္လဲ..
ေတာင္ေပၚမွာထမင္းငတ္ရင္. camp ၿမန္ၿမန္ၿပန္ရမယ္..
ဒါဆို..သူ႕ႀကီးေဒၚနဲ႕ေတြ႕ရမွာဆိုပဲ..

ငါ႕မွာဟိုမ်က္ႏွာေသးေသး၂ခုကိုႀကည္႕ၿပီး..ဆာဆာနဲ႕"အမယ္မင္း" ဆိုၿပီးဘဲဲဥေတြေနာက္လိုက္သြားခဲ႕ခ်င္ဘူးပါတယ္...

ေနာက္တေယာက္ကေခ်ာေခ်ာ...
ညဆိုဂီတာတီးေနရင္လာၿပီ..ဒီကေကာင္ကခိုးေသာက္ထားတဲ႕
အရွိန္ေလးနဲ႕ယူေတာ႕မယ္ဆိုတာနဲ႕
ရင္ဖြင္ေတာ႕တာ..
ငါ႕မွာလည္းစကားၿပတ္ရင္ၿပီးေရာဆိုၿပီး..
အခ်စ္ဆိုတာအသြားအၿပန္ရွိတယ္..မွန္ထဲကအရိပ္ေတာင္ကိုယ္ၿပဳံးရင္ၿပန္ၿပံဳးၿပတယ္..ဘာညာေၿပာၿပီးရြီးလြွတ္တာ...:)
မရပါဘူး..ေနာက္ေန႕ေ၇ာက္တာနဲ႕
တအားဂ်ီေတာ႕တာ..
ငါ႕မွာ ကိုသီ ကို လက္ဖက္ရည္တိုက္ရတာနဲ႕..ေဘးထိုးေပးရတာနဲ႕..ႀကဴရတာနဲ႕..ကံေကာင္းလို႕မညားတာ..ဟားဟား
အခုေတာ႕ခေလး၂ေယာက္ နဲ႕:)

အားရင္ဆက္သြယ္ပါလို႕..ေခ်ာေခ်ာညီမေရ..

ကိုေနလင္း :)

လင္း said...

အပ်င္းၾကီးျပီး ညထဲက ၀ိတ္စံုျပည့္၀တ္အိပ္တယ္တဲ့.
ဟီးဟိး အမသူငယ္ခ်င္းေတြက အမကိုသိပ္ခ်စ္မွာေနာ္။ လင္းတို ့ေတာင္အမစာေလးေတြဖတ္ျပီး ခ်စ္ေနတာ။

khin oo may said...

kom: http://amhattaya.blogspot.com/2009/02/blog-post_27.html လင္းဆီက ကြန္မကေတြ သြားဖတ္ေပး .ရယ္မိတယ္။

မမသီရိ said...

ပို႕စ္ေလး ကေတာ့ ဖတ္လို႕ ေကာင္းျပီးသား..
စာေရးသူ အတြက္ ဖတ္သူ ေတြက ပါ ကူလြမ္း...
...
ပိုျပီး စိတ္၀င္စား စရာေကာင္းတာ က comment ေလးေတြ...း)..
Geology ဆင္းေတြ တယ္မ်ား သကိုး....း)
ေပ်ာ္စရာၾကီးေနာ္....း)...
တို႕ေတြ Geology မယူခဲ့ ရတာ
၀မ္းနည္းသလို ေတြ႕ လာျပီ....း)........

JulyDream said...

အမွတ္တရေတြကို သတိရဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ ေရးထားတာကို အလြမ္းဓါတ္ခံေတြ ေရာစပ္ၿပီး ဖတ္ရွဳသြားပါတယ္။

G said...

ကုိကို အေက်ာ္နဲ႔ ဘယ္လိုမ်ား ေတြ႔ခဲ႔လဲဆိုတာေလးေရာ..
ဆြတ္ပ်ံ႔ဖြယ္ ဇာတ္လမ္းေလးကို သိခ်င္လုိက္တာ
၀က္သားဒုက္ထိုး ဆုိင္မွာ ေတြ႔တာေတာ႔ မျဖစ္ေလာက္ပါဘူး
ေျပာလို႔ေတာ႔ မရဘူး သူက အစားမက္မက္ရယ္။
:D

May said...

ေၾကာင္ဘယ္တုန္းကေသသြားတာလဲဟင္။ အိမ္ကေကာင္လည္း ဝမ္းေလ်ွာေနလုိ့၊
သနားပါတယ္။

ေယာနသံစင္ေရာ္ said...

အမေရ.. ေရာက္ျဖစ္ေပမဲ့ ေျခရာခ်န္မထားမိခဲ့ဘူး။
ဘူမိမွာက အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္း႐ွိေတာ့ Field trip သြားရင္ဘယ္လုိေပ်ာ္စရာေကာင္းေၾကာင္းေတြ ၾကားဖူးတယ္။ ... ခုလုိဆုိေတာ့လည္း လြမ္းရတဲ့အျဖစ္ေလးေတြေပါ့ေနာ္....။
(ကဗ်ာဆရာကလည္း သတိရေၾကာင္းပါတဲ့။)

ေယာနသံစင္ေရာ္ said...

အမေရ.. ေရာက္ျဖစ္ေပမဲ့ ေျခရာခ်န္မထားမိခဲ့ဘူး။
ဘူမိမွာက အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္း႐ွိေတာ့ Field trip သြားရင္ဘယ္လုိေပ်ာ္စရာေကာင္းေၾကာင္းေတြ ၾကားဖူးတယ္။ ... ခုလုိဆုိေတာ့လည္း လြမ္းရတဲ့အျဖစ္ေလးေတြေပါ့ေနာ္....။
(ကဗ်ာဆရာကလည္း သတိရေၾကာင္းပါတဲ့။)

ေမေအာင္ said...

ကူလြမ္းသြားေၾကာင္းပါ...

happyquake said...

တကယ္႔ကို အလြမ္းေတာင္တန္း ေတြပါဘဲဗ်ာ..
အမရဲ႕post ကိုဖတ္ၿပီး..ဆင္းခဲ႔ဖူးတဲ႔ Geol Field Trips ေတြကို တေ၀႔လည္လည္ ေတြးၿမင္ရင္း....မႏၱေလးေဆာင္...ေတာင္ငူကင္တင္း..အမိတကၠသိုလ္ ႀကီးတို႔ ကိုပါတဆက္တည္းလြမ္းမိပါေတာ႔သည္.....

တန္ခူး said...

ခ်ိဳသင္းေရ… အမေခါင္းကိုက္ေနတုန္းက တင္တဲ့အေၾကြးေတြ ခုမွ လိုက္ေခ်ေနတာ… ဒီပို ့စ္ေလးဖတ္ျပီး အရမ္းလြမ္းမိတယ္… အမတို ့လဲ ေက်ာင္းတုန္းက ၄ ေယာက္တြဲခဲ့တာ… ဘူမိေဗဒက ေပ်ာ္စရာၾကီးေနာ္… အဲဒီလို ဖီးလ္ေတြဘာေတြ သိပ္ဆင္းခ်င္တာ… ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ေမဂ်ာက မ်က္စိနဲ ့မျမင္ရတာေတြကို စိတ္မွန္းနဲ ့ေလ့လာေနရေတာ့ ဘယ္မွလဲမသြားရ… ေဂါက္ေတာက္ေတာက္ျဖစ္ေနတာပဲ… ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ကေတာ့ ဘ၀ရဲ့ေရြွေရာင္ေန ့ရက္ေတြေပါ့….

ေမ့သမီး said...

အစ္မေရ ေပ်ာ္စရာႀကီးေနာ္။ အခုက်ေတာ့လည္း.....။

makantkaw said...

အမေရ စာေတြဖတ္ေပမယ္ ့ေကာ္မန္ ့မေ၇းၿဖစ္ခဲ ့ဘူး ဒီစာေလးကိုၿပန္ဖတ္ပီး ေကာ္မန့္ေ၇းၿခင္လာတယ္

အိမ္သာထဲကိုတူတုူ၀င္ၾကတာ ညီမတို ့က ညီအမ ၂ ေယာက္ ငယ္ငယ္က အိမ္သာထဲကို ၂ ေယာက္အတူတူ၀င္တာ ညဘက္ဆိုေၾကာက္လို ့
ေနာက္ေက်ာင္းတတ္ေတာ့ အေဆာင္မွာ တေယာက္က အိမ္သာလိုက္ေစာင့္ ေပးရင္ အၿပင္နဲ ့အတြင္းစကားေၿပာၾကတယ္ အသံေပးေနၾကတာေပါ ့တကယ္ေတာ ့ေၾကာက္လို ့အားေပးေနၾကတာ

အမွတ္တ၇ေတြ ၿပန္သတိရသြားတယ္

makantkaw said...

အမေရ စာေတြဖတ္ေပမယ္ ့ေကာ္မန္ ့မေ၇းၿဖစ္ခဲ ့ဘူး ဒီစာေလးကိုၿပန္ဖတ္ပီး ေကာ္မန့္ေ၇းၿခင္လာတယ္

အိမ္သာထဲကိုတူတုူ၀င္ၾကတာ ညီမတို ့က ညီအမ ၂ ေယာက္ ငယ္ငယ္က အိမ္သာထဲကို ၂ ေယာက္အတူတူ၀င္တာ ညဘက္ဆိုေၾကာက္လို ့
ေနာက္ေက်ာင္းတတ္ေတာ့ အေဆာင္မွာ တေယာက္က အိမ္သာလိုက္ေစာင့္ ေပးရင္ အၿပင္နဲ ့အတြင္းစကားေၿပာၾကတယ္ အသံေပးေနၾကတာေပါ ့တကယ္ေတာ ့ေၾကာက္လို ့အားေပးေနၾကတာ

အမွတ္တ၇ေတြ ၿပန္သတိရသြားတယ္

tin min htet said...

အခုျပန္ဖတ္ေတာ့ အခုပဲ စဝတကို သနားေနတုန္း။ ခဗ်ာမွာ ေက်ာက္တံုးပိတယ္ေတာင္ အိပ္မက္မက္ ရွာတယ္။ :P